Η νηστεία σήμερα Παρασκευή 14 Φεβρουαρίου 2025

6) Την περίοδο του Πεντηκοσταρίου (από την Κυριακή του Θωμά μέχρι την Κυριακή της Πεντηκοστής) μπορεί, κατά μία εκδοχή, να γίνεται κατάλυση ελαίου τίις Τετάρτες και Παρασκευές.

Επιπλέον, επιτρέπεται κατάλυση «ιχθύος» την Τετάρτη της Μεσοπεντηκοστής και την Τετάρτη της Αποδόσεως του Πάσχα.

Γ. Πίνακας των ακινήτων εορτών µέ κατάλυση νηστείας.

Ιανουάριος

1: Περιτομή Ιησού Χριστού, Μέγας Βασίλειος — Εις πάντα
5: Παραμονή Θεοφανείων — Νηστεία
6: Τα Άγια Θεοφάνεια — Εις πάντα
7: Σύναξις Ιωάννου του Προδρόμου — Ιχθύος
11: Θεοδοσίου του Κοινοβιάρχου (Οίνος και έλαιον)
16: Προσκύνησις αλύσεως αποστόλου Πέτρου
17: Αντωνίου του Μεγάλου
18: Αθανασίου και Κυρίλλου πατριαρχών Αλεξανδρείας
20: Ευθυμίου του Μεγάλου
22: Τιμοθέου Αποστόλου, Αναστασίου Πέρσου
25: Γρηγορίου του Θεολόγου
27: Ανακομιδή λειψάνων Ιωάννου του Χρυσοστόμου
30: Των Τριών Ιεραρχών

Φεβρουάριος

2: Υπαπαντή Ιησού Χριστού (Ιχθύος)
8: Θεοδώρου του Στρατηλάτου (Οίνος και έλαιον)
10: Χαραλάμπους Ιερομάρτυρος
11: Βλασίου Ιερομάρτυρος
17: Θεοδώρου του Τήρωνος
24: Α’ και Β’ εύρεσις Κεφαλής του Προδρόμου

Μάρτιος

9: Των εν Σεβαστεία αγίων 40 Μαρτύρων (Οίνος και έλαιον)
25: Ευαγγελισμός της Θεοτόκου (Ιχθύος)
26: Σύναξις Αρχαγγέλου Γαβριήλ (Οίνος και έλαιον)

Απρίλιος

23: Γεωργίου του Τροπαιοφόρου (Οίνος και έλαιον)
25: Μάρκου αποστόλου και ευαγγελιστού
30: Ιακώβου αποστόλου

Μάιος

2: Ανακομιδή λειψάνων Αθανασίου του Μεγάλου (Οίνος και έλαιον)
8: Ιωάννου του Θεολόγου
15: Παχωμίου του Μεγάλου, Αχιλλίου Λαρίσης
21: Κωνσταντίνου και Ελένης Ισαποστόλων
25: Γ’ εύρεσις της Κεφαλής του Προδρόμου

Ιούνιος

8: Ανακομιδή λειψάνων Θεοδώρου του Στρατηλάτου (Οίνος και έλαιον)
11: Βαρθολομαίου και Βαρνάβα αποστόλων
24: Γενέθλιον Ιωάννου του Προδρόμου (Ιχθύος)
29: Πέτρου και Παύλου αποστόλων
30: Η Σύναξις των Δώδεκα Αποστόλων (Οίνος και έλαιον)

Ιούλιος

1: Κοσμά και Δαμιανού των Αναργύρων (Οίνος και έλαιον)
2: Κατάθεσις εσθήτος της Θεοτόκου
17: Μαρίνης μεγαλομάρτυρος
20: Προφήτου Ηλιού του Θεσβίτου
22: Μαρίας της Μαγδαληνής
25: Κοίμησις αγίας Άννης
26: Παρασκευής οσιομάρτυρος, Ερμολάου ιερομάρτυρος
27: Παντελεήμονος μεγαλομάρτυρος

Αύγουστος

6: Μεταμόρφωσις του Σωτήρος (Ιχθύος)
15: Κοίμησις της Θεοτόκου
29: Αποτομή Τιμ. Κεφαλής του Προδρόμου (Νηστεία)
31: Κατάθεσις Τιμίας Ζώνης της Θεοτόκου (Οίνος και έλαιον)

Σεπτέμβριος

1: Αρχή της Ινδίκτου, Συμεών Στυλίτου (Οίνος και έλαιον)
6: Ανάμνησις του εν Χώναις θαύματος αρχαγγέλου Μιχαήλ
8: Γενέθλιον της Θεοτόκου (Ιχθύος)
9: Ιωακείμ και Άννης Θεοπατόρων (Οίνος και έλαιον)
13: Εγκαίνια Ναού Αναστάσεως, Κορνηλίου εκατοντάρχου
14: Ύψωσις του Τιμίου Σταυρού (Νηστεία)
20: Ευσταθίου μεγαλομάρτυρος και των συν αυτώ (Οίνος και έλαιον)
23: Σύλληψις Ιωάννου του Προδρόμου
26: Μετάστασις Ιωάννου του Θεολόγου

Οκτώβριος

6: Θωμά αποστόλου (Οίνος και έλαιον)
18: Λουκά αποστόλου και ευαγγελιστού
23: Ιακώβου του Αδελφοθέου
26: Δημητρίου του Μυροβλύτου

Νοέμβριος

1: Κοσμά και Δαμιανού των Αναργύρων (Οίνος και έλαιον)
8: Σύναξις Ταξιαρχών Μιχαήλ και Γαβριήλ
12: Ιωάννου του Ελεήμονος
13: Ιωάννου του Χρυσοστόμου
14: Φιλίππου αποστόλου (Ιχθύος)
16: Ματθαίου αποστόλου και ευαγγελιστού (Οίνος και έλαιον)
21: Εισόδια της Θεοτόκου (Ιχθύος)
25: Αικατερίνης μεγαλομάρτυρος (Οίνος και έλαιον)
30: Ανδρέου του Πρωτοκλήτου

Δεκέμβριος

4: Βαρβάρας μεγαλομάρτυρος, Ιωάννου Δαμασκηνού (Οίνος και έλαιον)
5: Σάββα του ηγιασμένου
6: Νικολάου επισκόπου Μύρων
9: Σύλληψις αγίας Θεοπρομήτορος Άννης
12: Σπυρίδωνος Τριμυθούντος του θαυματουργού
15: Ελευθερίου ιερομάρτυρος
17: Δανιήλ προφήτου, Διονυσίου Αιγίνης
20: Ιγνατίου του Θεοφόρου
25: Γέννησις Ιησού Χριστού (Εις πάντα)
26: Σύναξις της Θεοτόκου
27: Στεφάνου του Πρωτομάρτυρος

Μετάνοιες στις 12 το βράδυ, 12 μετάνοιες στη Μητέρα του Θεού λύνουν αδύνατες επιθυμίες

12 μετάνοιες στη Μητέρα του Θεού.

Οι συμβουλές των Αγίων Πατέρων είναι πάντα πολύ χρήσιμες…

Ο μεγάλος ιερέας Paisie Olaru είπε τόσο όμορφα ότι «κάθε προσευχή είναι δώρο από τον Θεό», και αν θέλουμε ο Θεός να εκπληρώσει όλες μας τις επιθυμίες πρέπει να διαβάσουμε το πρωί τον Ακάθιστο της Μητέρας του Θεού και το βράδυ την παράκλησή στην Παναγία, αναγκαστικά μια φορά την ημέρα, και το Ψαλμό 50, όποτε μπορούμε.

Ταυτόχρονα, όταν έχουμε ένα φαινομενικά άλυτο πρόβλημα, ας κάνουμε 12 μετάνοιες στις 12 το βράδυ.

12 μετάνοιες στη Μητέρα του Θεού. Προσευχή το ΠΑΤΕΡ ΗΜΩΝ όποτε μπορούμε

Σχετικά με την προσευχή του ΠΑΤΕΡ ΗΜΩΝ ο άγιος πατέρας μας προτρέπει να τη λέμε συνεχώς κατά τη διάρκεια της ημέρας με την ευχή της καρδιάς «Κύριε, Ιησού Χριστέ, Υιέ του Θεού, ελέησόν με τον αμαρτωλό».

Όσο για τις νυχτερινές προσευχές, στις 12 η ώρα καλό θα ήταν να κάνουμε τουλάχιστον 12 μετάνοιες και σε κάθε μετάνοια να λέμε: Μητέρα του Θεού, μη με αφήσεις…

Τελευταίο αλλά εξίσου σημαντικό, όταν διαβάζετε έναν ακάθιστο ή μια παράκληση θα ήταν πολύ καλό να κάνετε 24 μετάνοιες στην κάθε μια.

Ο πατήρ Παΐσιος άφησε και μια συμβουλή στους πιστούς με μεγάλη σημασία:

Να κάνουμε λοιπόν τον κανόνα κάθε μέρα, όπως ο σωστός Ιώβ, που θυσίαζε κάθε μέρα για τους γιους του – ίσως έκαναν κάτι λάθος με τη σκέψη.

Τι συμβολίζει ο ασπασμός των ιερέων κατά τη διάρκεια της Θείας Λειτουργίας

Ο ασπασμός όλων των μελών της σύναξης κατά τη διάρκεια της Θείας Λειτουργίας, πριν να αρχίσει το τμήμα της Αγίας Αναφοράς, συνιστούσε μέρος των αρχέγονων τύπων του μυστηρίου.
Το κατά Ματθαίο Ευαγγέλιο αναφέρει ότι, «εάν ούν προσφέρης το δώρόν σου επί το θυσιαστήριον κακεί μνησθής ότι ο αδελφός σου έχει τι κατά σού, άφες εκεί το δώρόν σου έμπροσθεν του θυσιαστηρίου, και ύπαγε πρώτον διαλλάγηθι τώ αδελφώ σου, και τότε ελθών πρόσφερε το δώρόν σου» (Μτ. ε’, 23-24). Η μαρτυρία αυτή είναι θεμελιακή για την καθιέρωση του ασπασμού πριν από την έναρξη της προσφοράς της αναίμακτης θυσίας. Η πατερική παράδοση διδάσκει ότι ο ασπασμός δεν είναι συμβολικός και εικονικός, αλλά η ζώσα έκφραση της ίδιας της αγάπης μεταξύ των μελών της σύναξης.
Η σύγχρονη διάταξη των τελούμενων λειτουργικών τύπων της Ανατολικής Εκκλησίας αγνοεί στην πληρότητά του τον ασπασμό, αφού περιορίζεται πλέον μόνο στον κλήρο. Η αρχική οντολογική υπόσταση του ασπασμού δίνει πλέον τη θέση της σε μια απλή τελετουργική προτροπή, χωρίς ιδιαίτερο νόημα, αφού πρακτικά δεν υφίσταται ο προτρεπόμενος ασπασμός. Η σημασία του ασπασμού αναδεικνύεται μέσα από την ιστορία της Θείας Λειτουργίας, με τη συνεξέταση του τυπικού των αρχέγονων λειτουργικών τύπων, όσο και των αντιστοίχων άλλων χριστιανικών ομολογιών.
Η απόδοση του ασπασμού των μελών της σύναξης ανταλλασσόταν μεταξύ όλων των μελών. Ο αναγκαίος λειτουργικός χρόνος, ώστε να ολοκληρωθεί ο ασπασμός, ήταν ικανός και δεν καλυπτόταν από μέλος, αφού, σύμφωνα με μαρτυρία του Ιουστίνου, λάμβανε χώρα «παυσάμενοι των ευχών», δηλαδή σταματούσε όχι μόνο η προσευχή, αλλά και η ψαλμωδία.

Οι αρχαίοι λειτουργικοί τύποι δεν αναφέρουν να ψάλλεται κάτι μεταξύ των δύο εκφωνήσεων, στις οποίες μεσολαβούσε ο ασπασμός. Ο ασπασμός, η χερνιψία και η είσοδος των Δώρων, γινόταν σε σιγή, κατά τον τύπο των Αποστολικών Διαταγών και της Λειτουργία του Αποστόλου Μάρκου, μετά ή στο μέσο της ευχής του ασπασμού και τη προσφορά του θυμιάματος.

Το Ευχολόγιο του Σεραπίωνα δεν αναφέρεται στον ασπασμό. Η απουσία αυτή δεν δηλώνει το μεταγενέστερο της εισαγωγής του, δεδομένου ότι αναφέρεται ήδη από τον Κλήμη τον Αλεξανδρέα και τον Ωριγένη. Ο Κοπτικός και ο Αιθιοπικός λειτουργικός τύπος περιλαμβάνουν τον ασπασμό μετά την απαγγελία του Συμβόλου της Πίστεως.

Ο ασπασμός είναι μέχρι σήμερα συστατικό τμήμα της Θείας Λειτουργίας της Αρμενικής Εκκλησίας και μεταδίδεται προς όλα τα μέλη της σύναξης. Ενόσω ο λαός ψάλλει τον ύμνο «Ο Χριστός εν τω μέσω ημών επεφάνη», όσοι διακονούν στο ιερό ασπάζονται το χέρι του ιερέα. Στη συνέχεια, ένας εξ αυτών μεταδίδει τον ασπασμό στον πρώτο του χορού, από τον οποίο ένας τον μεταδίδει στο λαό και έτσι αποδίδεται ο ασπασμός σε ολόκληρη τη σύναξη. Το ίδιο ισχύει σχεδόν και για τις Ελληνόρρυθμες Ρωμαιοκαθολικές συνάξεις, όπου ο ασπασμός μεταδίδεται μεταξύ των μελών με χειραψία, μεταξύ των κοντινών πιστών, χωρίς να ασπάζονται όλοι όλους.

Ο τύπος του Αποστόλου Ιακώβου του Αδελφοθέου, σύμφωνα με την προσαρμοσμένη στη σύγχρονη τέλεσή του τυπική διάταξη, ορίζει τον ασπασμό διά χειραψίας, με την ταυτόχρονη χαμηλόφωνη αναφώνηση του στίχου: «Η ειρήνη του Θεού μεθ’ ημών» και ενόσω ο χορός ψάλλει σε αργό μέλος τον στίχο «Ἀγαπήσω σε, Κύριε, ἡ ἰσχύς μου. Κύριος στερέωμά μου καὶ καταφυγή μου καὶ ῥύστης μου» (Ψαλμ. ιζ’, 1).

Οι διακονικές εκφωνήσεις, οι οποίες καλούν τα μέλη της σύναξης να ανταλλάξουν ασπασμό, προέτρεπαν να εκδηλώσουν την μεταξύ τους αγάπη με την απόδοση φιλιού. Οι λειτουργικοί τύποι των Αποστολικών Διαταγών και Ιακώβου του Αδελφοθέου περιλάμβαναν την εκφώνηση: «Αγαπήσωμεν (ή ασπασώμεθα) αλλήλους εν φιλήματι αγίω», ενώ ο τύπος του Αποστόλου Μάρκου: «Ασπάσασθε αλλήλους εν φιλήματι αγίω».

Οι βυζαντινοί λειτουργικοί τύποι είχαν αντίστοιχη προτροπή, μέχρι τον Στ’ αι., κατά τον οποίο έγινε η εισαγωγή του Συμβόλου της Πίστεως. Το πρώτο μέρος της σώζεται ως σήμερα, τόσο στη Θεία Λειτουργία του ι. Χρυσοστόμου, όσο και σε εκείνη του Μεγάλου Βασιλείου: «Ἀγαπήσωμεν ἀλλήλους». Το δεύτερο τμήμα της εν λόγω εκφώνησης «ἵνα ἐν ὁμονοίᾳ ὁμολογήσωμεν» συνιστά διασκευή της αρχικής εκφώνησης, που καλούσε σε ασπασμό, αφού έγινε η εισαγωγή του Συμβόλου της Πίστεως. Η αρχική εκφώνηση, επομένως, προσαρμόστηκε στα νέα δεδομένα, αφού ατόνησε η απόδοση του ασπασμού, ενώ όλο το βάρος της έπεσε στην Ομολογία της Πίστεως.

Η μελώδηση του ψαλμικού στίχου «Ἀγαπήσω σε, Κύριε, ἡ ἰσχύς μου» συνιστά κατάλοιπο της αρχαίας συνήθειας να λέγεται από κάθε μέλος, όταν ασπαζόταν κάποιο άλλο. Οι αρχαίες διατάξεις και τα χειρόγραφα της Θείας Λειτουργίας αναφέρουν ότι ο στίχος αυτός λεγόταν μία ή τρεις φορές, ακόμα και ότι συνοδευόταν από το δεύτερο στίχο του ιδίου Ψαλμού: «Ο Θεός μου βοηθός μου, ἐλπιῶ ἐπ᾿ αὐτόν».

Η επίμονη αναφορά των χειρογράφων στο «Ἀγαπήσω σε» μαρτυρά την αρχαϊκότητα και την καθολικότητα της απαγγελίας του. Η ψαλμωδία του έως σήμερα κατά τον ασπασμό του κλήρου στα συλλείτουργα συνηγορεί στη θέση, ότι ο στίχος αυτός συνόδευε τον ασπασμό, όμως με κάθε επιφύλαξη, δεδομένου ότι έχουν παρέλθει αρκετοί αιώνες από την έκπτωση της καθολικότητας του ασπασμού.

Η εισαγωγή στο σημείο αυτό του στίχου: «Πατέρα, Υἱόν και Άγιον Πνεῦμα, Τριάδα ὁμοούσιον και ἀχώριστον» ήρθε σαν απόρροια της έκπτωσης του ασπασμού και της εισαγωγής του Συμβόλου της πίστεως. Η μελώδηση του στίχου αυτού προετοιμάζει τη σύναξη για την από κοινού απαγγελία του Συμβόλου. Η βαρύτητα της διακονικής εκφώνησης δίνεται, εν προκειμένω, στο Σύμβολο, σε αντίθεση με τα συλλείτουργα, όπου ο ασπασμός είναι ενεργός και το βάρος της διακονικής εκφώνησης πέφτει σε εκείνον και όχι στην Ομολογία της Πίστεως, που ούτως ή άλλως θα ακολουθήσει.

Βιβλιογραφία:
Ευδοκίμωφ Π., Η προσευχή της Ανατολικής Εκκλησίας. Η βυζαντινή λειτουργία του αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου, μετάφρ. Παπαζάχου Μ.-Τζέρπος Δημ., Σειρά: Λογική Λατρεία, αρ. 1, εκδ. Αποστολικής Διακονίας της Εκκλησίας της Ελλάδος, Αθήνα 1980.
Πανώτη Αρ. (επιμ.), Λειτουργικόν Ιεροσολύμων. Η Θεία Λειτουργία του Αγίου Ιακώβου του «Αδελφού του Κυρίου», Αθήναι 2000.
Τρεμπέλα Παν. Ν., Λειτουργικοί Τύποι Αιγύπτου και Ανατολής. Συμβολαί εις την Ιστορίαν της Χριστιανικής Λατρείας, τ. Β’, εκδ. Αδελφότης Θεολόγων «Ο Σωτήρ», Αθήναι 20083.
Φουντούλη Ιω. Μ., Απαντήσεις εις λειτουργικάς απορίας, τ. Γ’, εκδ. Αποστολικής Διακονίας της Εκκλησίας της Ελλάδος, Αθήνα 20023.
Του Ιδίου, Κείμενα Λειτουργικής, τ. Γ’: Θείαι Λειτουργίαι, Θεσσαλονίκη 2005.
Του Ιδίου, Λειτουργική Α’. Εισαγωγή στη Θεία Λατρεία, εκδ. Μυγδονία, Θεσσαλονίκη 2003.

Ο Θεός και η Πίστη (Υπέροχη ιστορία)

Ο Θεός και η Πίστη
Τα περισσότερα καλοκαίρια της παιδικής μου ηλικίας τα πέρασα στο χωριό μου (Πόρος Ριγανίου Ναυπακτίας) με την πολυαγαπημένη γιαγιά Χριστίνα.
Κι όχι μόνος μου. Με τα αδέρφια μου και τα ξαδέρφια περνούσαμε ωραία και ξέγνοιαστα. Βόλτες στο ποτάμι, στα ζώα και στα περιβόλια του παππού και της γιαγιάς.
Το βράδυ, κέρασμα στο καφενείο όπου «έπρεπε να είμαστε σοβαροί» για να μην ντροπιάσουμε τον παππού. Η μεγάλη μας τρέλα ήταν να μας κάνει η γιαγιά αστεία και να παίζει μαζί μας.

Μια τέτοια ωραία στιγμή διέκοψε ένα περίεργο θέαμα. Ένας ξυπόλητος άντρας με κουρέλια για ρούχα και ένα σακούλι στον ώμο εμφανίστηκε αθόρυβα στη συρματένια αυλόπορτα. Αμέσως, κρυφτήκαμε φοβισμένοι πίσω από το φουστάνι της γιαγιάς.

«Μη φοβάστε», είπε τρυφερά η γιαγιά. «Έλα μέσα, Πίπη», απευθύνθηκε η γιαγιά στον άγνωστο για εμάς ταλαίπωρο άντρα. Ο Πίπης έκανε μόνο δυο βήματα κοιτάζοντας μόνιμα στο έδαφος. Μας έριξε δυο κλεφτές ματιές και μας χαμογέλασε με ένα τρόπο που μας φάνηκε πολύ παιδιάστικος και αθώος για μεγάλο άντρα.

Η γιαγιά μπήκε στην κουζίνα και ξαναβγήκε κρατώντας λίγο ψωμί, δυο ντομάτες και ένα κομμάτι τυρί. Τα έδωσε στον Πίπη. Ο Πίπης την ευχαρίστησε κάνοντας μια ευγενική υπόκλιση με το κεφάλι, σταύρωσε με το χέρι του τις προσφορές της γιαγιάς μας, τις έβαλε στο σακούλι, έκανε το σταυρό του και έφυγε αθόρυβα. Έτσι όπως ήρθε.

Βροχή οι ερωτήσεις μετά. «Θα σας πω ό,τι ξέρω», είπε η γιαγιά. Κανείς δεν ξέρει από πού είναι ο Πίπης, πού μένει, από πού έρχεται και πού πάει. Δεν ξέρω και αν το όνομά του είναι αυτό. Κανείς δεν τον έχει ακούσει να μιλάει. Είναι μουγγός. Κάποιοι σπάνε πλάκα μαζί του, καθώς τον έχουν για τον τρελό του χωριού. Άλλοι τον φοβούνται και τον διώχνουν.

Έρχεται αθόρυβα στα σπίτια, στέκεται στην είσοδο της αυλής για λίγα λεπτά. Και να τον καλέσεις να μπει πιο μέσα δεν το κάνει. Στέκεται εκεί με τα χέρια σταυρωμένα και με το βλέμμα μόνιμα στο έδαφος. Εάν του δώσεις κάτι, σε ευχαριστεί με νεύματα, σταυρώνει πάντα ό,τι του δίνεις, κάνει το σταυρό του και φεύγει. Εάν δεν του δώσεις, πάλι σου χαμογελάει και φεύγει ήρεμα. Κάποιος μια φορά του πέταγε πέτρες. Ο Πίπης έφυγε σβέλτα και αθόρυβα.

Είναι μόνιμα ξυπόλητος και με τα ίδια ρούχα. Χειμώνα και καλοκαίρι. Κάποιοι στο χωριό λένε ότι τον έχουν δει στα βουνά και στα λαγκάδια να δίνει φαγητό σε άγρια ζώα και να παίζει μαζί τους σαν να είναι κατοικίδια.

Τον Πίπη τον ξανάδα δυο τρεις φορές στην παιδική μου ηλικία. Μια φορά, η γιαγιά μού έδωσε το φαγητό να του το πάω εγώ. Τον πλησίασα με φόβο. Όταν πήγα κοντά του και του έδωσα το φίλεμα, το πήρε ήρεμα και με κοίταξε για λίγο με αυτό το αμήχανο, ντροπαλό και γλυκό βλέμμα των παιδιών. Κι ας ήμουν εγώ 12 ετών κι αυτός γύρω στα 50.

Μετά από λίγα χρόνια, ο Πίπης χάθηκε τελείως. Κανείς δεν τον είδε ξανά. Κανείς δεν άκουσε ποτέ ξανά κάτι. Κανείς δεν βρήκε κάτι. Έφυγε, όπως ήρθε. Ένας Θεός ξέρει πού είναι ο Πίπης. Μήπως όμως κι αυτός είναι από τους λίγους που ξέρει πού είναι ο Θεός;

Εκοιμήθη ο Μητροπολίτης Νεοχωρίου Παύλος

Εκοιμήθη εν Κυρίω το μεσημέρι της Δευτέρας (10/2) σε ηλικία 84 ετών ο Μητροπολίτης Νεοχωρίου κυρός Παύλος, έπειτα από σύντομη νοσηλεία.
Η Εξόδιος Ακολουθία του μακαριστού Ιεράρχη θα τελεστεί την **Πέμπτη 13 Φεβρουαρίου 2025 και ώρα 12:00 στον Ιερό Ναό Αγίου Ανδρέα στο Γηροκομείο Αθηνών**.
Ο κάτα κόσμον Παύλος Αθάνατος γεννήθηκε στην Καρδίτσα το 1941. Αποφοίτησε από τη Θεολογική Σχολή Θεσσαλονίκης το 1969. Διάκονος και Πρεσβύτερος χειροτονήθηκε το 1970 από τον Μητροπολίτη Σουηδίας Πολύευκτο. Υπηρέτησε ως εφημέριος στον Καθεδρικό Ναό της Στοκχόλμης (1970-1975), στον Ιερό Ναό Αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης Κολωνού (1975-1979) και στον Ιερό Ναό Αγίου Χαραλάμπους Ιλισίων (1979-1995). Στις 28 Ιανουαρίου 1995 χειροτονήθηκε στον Ιερό Ναό Αγίου Χαραλάμπους Ιλισίων τιτουλάριος Επίσκοπος Νεοχωρίου, Βοηθός Επίσκοπος της Αρχιεπισκοπής Αθηνών. Τη χειροτονία τέλεσε ο Μητροπολίτης Μεγάρων Βαρθολομαίος, συμπαραστατούμενος από τους Μητροπολίτες Παροναξίας Αμβρόσιο, Ζακύνθου Χρυσόστομο, Θήρας Παντελεήμονα, Κυθήρων Ιάκωβο, Ηλείας Γερμανό, Λήμνου Ιερόθεο, Λαρίσης Ιγνάτιο και τον Επίσκοπο Χριστουπόλεως Πέτρο. Στις 3 Νοεμβρίου 2021 προήχθη σε τιτουλάριο Μητροπολίτη.

Που φυλάσσονται τα τίμια λείψανα του Αγίου Χαράλαμπου; Γιατί είναι προστάτης από τη νόσο της πανώλης;

Μετά την έκδοση της καταδικαστικής απόφασης εναντίον του ο Άγιος μεταφέρθηκε στον τόπο εκτέλεσης του. Όταν ο Άγιος έφτασε εκεί σήκωσε τα χέρια του και τα μάτια του στον ουρανό και προσευχήθηκε:
— Σ’ ευχαριστώ, Κύριε, είπε, γιατί είσαι ελεήμων και φιλάνθρωπος. Συ Παντοδύναμε εκτύπησες τον εχθρόν μας διάβολον. Συ εκτύπησες και τον Άδην με το να απαλλάξης από τον θάνατο το ανθρώπινο γένος. Μνήσθητί μου, Κύριε, εν τη Βασιλεία Σου.
Τότε συνέβη και το εξής θαυμαστόν. Ανοίξανε για μια στιγμή οι Ουρανοί, φάνηκε ο Χριστός με πλήθος Αγγέλων. Κατέβηκε κοντά του και του λέγει:
— Έλα, προσφιλέστατε και αγαπημένε μου Χαράλαμπε, που τόσο πολύ κακοπάθησες, για τ’ Όνομά Μου. Ζήτησέ Μου ποίαν χάριν θέλεις και θ’ ακούσω την δέησίν σου.
— Και το ότι αξιώθηκα, αποκρίθηκε ο Μάρτυρας, να ιδώ την φοβεράν δόξαν της παρουσίας Σου, αυτό είναι μεγάλο χάρισμα σ’ εμένα τον ελάχιστο. Αλλά επειδή η αγαθότης Σου, Κύριε, με προστάζει να Σου ζητήσω χάρι, παρακαλώ να μου κάνης την εξής:
Σε όποιο τόπο βρεθή τεμάχιο από το λείψανόν μου και σ’ όποια χώρα γιορτάζουν το μαρτύριό μου, να μην γίνη εκεί ποτέ πείνα, ούτε πανώλης που θαθανατώνη τους ανθρώπους πρόωρα. Ούτε πονηρός άνθρωπος που να βλάπτη τους καρπούς, αλλά να είναι σ’ αυτόν τον τόπον ειρήνη σταθερή, ψυχών σωτηρία και σωμάτων θεραπεία. Να είναι αφθονία σίτου, οίνου, ελαίου, τετραπόδων και άλλων χρησίμων πραγμάτων.
Τύλαγε δε γερά τα βόδια και όλα τα τετράποδα ζώα των ανθρώπων για να γεωργούν τη γη και να δοξάζηται το Όνομά Σου. Συγχώρεσε, Κύριε, σε παρακαλώ και τιςαμαρτίες των, ως Αγαθός και Φιλάνθρωπος.
—Να γίνη πιστέ Μου δούλε, το θέλημά σου! Είπε ο Κύριος και αμέσως εξηφανίσθη.
Μετά ταύτα, ο Άγιος παρέδωσε αμέσως την αγιασμένη του ψυχή στο Χριστό ειρηνικά, πριν προλάβη ο δήμιος να του κόψη την κεφαλήν! Ο Θεός δεν θέλησε να ταλαιπωρηθή περισσότερο. Αρκετά βασανίστηκε.
**Τα άγια λείψανά του θαυματουργούν**
Το Άγιό του λείψανο το παρέλαβε κατόπιν η μακαρία Γαλήνη και το ενεταφίασε μέσα σε χρυσή θήκη, αφού του έβαλε πολύτιμα μύρα και αρώματα. Κατόπιν το Άγιο και πανσεβάσμιο λείψανο του ενδόξου Ιερομάρτυρος Χαραλάμπους, μοιράστηκε χάριν ευλαβείας στους απανταχού Ορθοδόξους Χριστιανούς. Διώχνει δε το Άγιο λείψανο τα βάσανα και κάθε ασθένεια, από όσους τον παρακαλούνε.
Υπάρχουν και σήμερα σε πολλούς Ναούς και Μοναστήρια τεμάχια λειψάνων του Αγίου Χαραλάμπους. Η Αγία και πάντιμος Κάρα του βρίσκεται επάνω στα Μετέωρα της Θεσσαλίας, εις το Μοναστήρι του Αγίου Πρωτομάρτυρος Στεφάνου. Κάμνει δε συχνά παράδοξα κι’ εκπληκτικά θαύματα. Υπάρχει εκεί και φυλλάδα, που περιέχει τα θαύματα του Αγίου.
Ιδίως φυλάττει τους ανθρώπους από την φοβερή νόσο της πανώλους. Γι’ αυτό όσες φορές ενέσκηπτε η φοβερή αυτή αρρώστεια, κατεβάζανε οι Πατέρες την Αγία Κάρα του κάτω στις πόλεις και το κακό σταματούσε αμέσως. Το 1812 η τρομερή αρρώστεια της πανώλους εθέριζε όλη την Ήπειρο. Τότε κάποιος, Μολοσσός ονόματι, πατέρας του Ζώτου Μολοσσού, που έγραψε το λεξικό των Αγίων Πάντων, επήγε στα Μετέωρα κι’ έφερε στην Ήπειρο την Τιμία Κάρα του Αγίου Χαραλάμπους και σταμάτησε το θανατικό.
Επίσης πολλοί πιστοί την καλούνε στα σπίτια τους, την κατασπάζονται μ’ ευλάβεια και κάνουν Αγιασμό. Και έτσι απαλλάσσονται από κάθε κακό.
Το 1897 έγινε ο Ελληνοτουρκικός πόλεμος. Τότε οι Τούρκοι πήρανε την Αγία Κάρα και την εκτύπησαν με χίλιους δυο τρόπους για να ανοίξη και να πάρουν μόνον το αργυρό κουτί της. Δεν μπορέσανε όμως να το ανοίξουνε. Ο Θεός τους έδωσε την τιμωρίαν, γιατί κάνανε οι Τούρκοι και άλλες ιεροσυλίες. Αρρωστήσανε δε όλοι τους βαριά. Πεθάνανε τότε 35.000 Τούρκοι στην Θεσσαλία από τύφο δια θαύματος του Αγίου.
Όταν έμαθε ο Σουλτάνος, ότι χάθηκε τόσος πολύς στρατός στην Θεσσαλία, έγραψε στον Διοικητή του τουρκικού στρατού, Εδέμ, επίσημο γράμμα και τον ρωτούσε:
—Πώς χάθηκε αυτός ο στρατός, αφού δεν έγινε καμμιά μάχη με τους Έλληνας; Και ο Εδέμ απήντησε τότε ως εξής!
—Όσοι Τούρκοι χάλασαν Εκκλησίες και Μοναστήρια πεθάνανε από τύφο. Εγώ το χέρι του Θεού δεν μπόρεσα να Το εμποδίσω. Όλοι οι κακοί Τούρκοι κακώς απέθαναν!
Περί των Λειψάνων του Αγίου Χαραλάμπους δεν υπάρχουν συγκεκριμένες μαρτυρίες.Η μοναχή Θεοτέκνη Αγιοστεφανίτισσα στο Συναξάρι του Αγίου Χαραλάμπους (1995) καταχωρεί πληροφορίες σχετικά με την τιμία Κάρα του Αγίου που φυλάσσεται στην Ιερά Μονή Αγίου Στεφάνου Μετεώρων.
Σύμφωνα με τις πληροφορίες αυτές η κάρα δωρήθηκε στην Μονή από την ηγέμονα της Βλαχίας Βλαδισλάβο, το 1412-1413 μαζί με δύο κτήματα στο μετόχι Μπουτόι. Για την εποχή και τις συνθήκες κάτω από τις οποίες βρέθηκε το πολύτιμο αυτό κειμήλιο στη Βλαχία, δεν σώθηκαν πληροφορίες. Επίσης, τμήματα της τιμίας κάρας του Αγίου Χαραλάμπους φυλάσσονται και στον ομώνυμο προσκυνηματικό ναό της κωμοπόλεως Θεσπιών της Βοιωτίας.
**Σήμερα λείψανα του Αγίου φυλάσσονται :**
Το μεγαλύτερο μέρος της Κάρας του Αγίου βρίσκεται στη Μονή Αγίου Στεφάνου Μετεώρων.

Τμήματα της Κάρας του Αγίου βρίσκονται στον ομώνυμο Ιερό Ναό Θεσπιών Βοιωτίας, στη Μονή Κλειστών Αττικής και στον Ιερό Ναό Φανερωμένης Ν. Ηρακλείτσας Καβάλας.

Μεγάλο τμήμα της κάρας του Αγίου Χαραλάμπους στην Ιερά Μονή Αγίου Στεφάνου Μετεώρων.

Απότμημα της κάρας του Αγίου Χαραλάμπους στον Ιερό Ναό Παναγίας Φανερωμένης και Αγίου Γεωργίου Νέας Ηρακλείτσης (προσφυγικό κειμήλιο του 1922).

Απότμημα της κάρας του Αγίου Χαραλάμπους στον Ιερό Ναό Αγίου Χαραλάμπους Θεσπιών Βοιωτίας

Απότμημα της κάρας του Αγίου Χαραλάμπους στην Ιερά Μονή Κοιμήσεως Θεοτόκου “Κλειστών” Φυλής
Η σιαγώνα του στην Ιερά Μονή Κουτλουμουσίου Αγιού Όρους
Η αριστερά αδιάφθορη και μια πλευρά “μετά δέρματος” στην Μονή Γρηγορίου Αγίου Όρους
Δέρμα και απότμημα στο Παρεκκλήσιο της Οσίας Ξένης της Ρωσίδος Μάνδρας Αττικής
Η διξιά παλάμη αδιάφθορη σε σχήμα ευλογίας στην Ιερά Μονή Μεγάλου Σπηλαίου Καλαβρύτων

Ένας δάκτυλος στην Ιερά Μονή Τσιολάνου Μπουζέου Ρουμανίας
Μέρος ποδός στην Ιερά Μονή Παναγίας Πορταίτισσας Κορνοφωλιάς Έβρου

Μεγάλου τμήμα χειρός στην Ιερά Μονή Αγίου Γεωργίου Φενεού Κορινθίας
Έξι τμήματα στην Ιερά Μονή Διονυσίου Αγίου Όρους
Ένας δάκτυλος και 9 τμήματα στην Ιερά Μονή Παντοκράτορος Αγίου Όρους
Μέρος της κνήμης του Αγίου Χαραλάμπους στην Ιερά Μονή Αγίου Παύλου Αγίου Όρους

Αποτμήματα στις Ιερές Μονές Δαδίου Φθιώτιδος, Λειμώνος Λέσβου, Παναγίας Γουμενίσσης Κιλκίς, Αρχαγγέλου Αριδαίας, Οσίου Διονυσίου Λιτοχώρου, Ζάβορδας Γρεβενών, Αγίων Αναργύρων Καστορίας, Ροβελίστρας Άρτης, Σταγιάδων Καλαμπάκας, Παναγίας Σπηλιάς Καρδίτσης, Αμπελακιώτισσας και Βαρνάκοβας Ναυπακτίας, Σαγματά Βοιωτίας, Πεντέλης Αττικής, Βουλκάνου Μεσσηνίας, Γηροκομείου Πατρών, Οσίου Θεοδοσίου Άργους, Αγίου Νικολάου Καλτεζών Αρκαδίας και Σεπετού Ηλείας,Ιερά Μονή Τιμίου Προδρόμου (Σκήτη) Βέροιας, Αγίας Τριάδος Πέντε Βρύσων, στην Ιερά Μονή Ομπλού Πατρών και στη Λαύρα Αγίου Αλεξάνδρου Νέβσκι Αγίας Πετρουπόλεως.

Η λειψανοθήκη με οστά των αγίων Μόδεστου, Χαραλάμπους, Διονυσίου Αρεοπαγίτου και Τρύφωνος (ανοιχτή) Ιερά Μονή Τιμίου Προδρόμου (Σκήτη) Βέροιας

Λειψανοθήκη με οστά του αγίου Χαραλάμπους. Ιερά Μονή Τιμίου Προδρόμου (Σκήτη) Βέροιας

Ιερά Μονή Μεγάλου Σπηλαίου εδώ φυλάσσεται το άφθαρτο χέρι του Αγίου Χαραλάμπους σε στάση ευλογίας ΕΙΚΟΝΕΣ

To καταπληκτικότερο ιερό προσκύνημα της Ορθοδοξίας στην Πελοπόννησο, είναι η Ιερά Μονή του Μ. Σπηλαίου, η οποία προκαλεί δέος καθώς βρίσκεται στη σκιά απόκρημνου βράχου σε υψόμετρο 940 μ. Πήρε το όνομα της από το κάθετο βραχώδες
συγκρότημα του Χελμού, επάνω στο οποίο είναι κτισμένη η Μονή. Σήμερα οκταόροφη, υψώνεται «κολλημένη» στο βράχο καθηλώνοντας και τον πιο αδιάφορο επισκέπτη. Το καθολικό της Μονής σκαμμένο στο βράχο, είναι ναός σταυροειδής, εγγεγραμμένος με δύο νάρθηκες. Ο κύριος ναός έχει τοιχογραφίες του 1653, αξιόλογα μαρμαροθετήματα στο δάπεδο, ξυλόγλυπτο τέμπλο κ.λ.π.

Στη Μονή του Μ. Σπηλαίου η ψυχή του πιστού αισθάνεται τη μηδαμινότητά της, καθώς εισέρχεται στην κατανυκτική ατμόσφαιρα του ναού μέσα στο κοίλωμα του σπηλαίου.
**Ιστορία Μονής**
Κατά το Κτιτορικό της Μονής, η ιστορία και η ζωή της Μονής του Μ. Σπηλαίου αρχίζει με το θαυμαστό τρόπο της ανεύρεσης της Ιεράς Εικόνος. Δύο αδελφοί από την Θεσσαλονίκη, Συμεών και Θεόδωρος, διακρινόμενοι για την μόρφωση και την ευσέβειά τους, αφού ασκήθηκαν στα όρη Όλυμπος, Όσσα και Πηλίο, ήλθαν στο Άγιο Όρος για να γνωρίσουν φωτισμένους ησυχαστές και άνδρες της ερήμου. Από εκεί πήγαν στους Αγίους Τόπους για να προσκυνήσουν όλα τα μέρη που περιπάτησαν οι Θεανδρικοί πόδες του Σωτήρος Χριστού. Στα Ιεροσόλυμα έγιναν ιερείς από τον σπουδαίο επίσκοπο της Αγίας Πόλης Μάξιμον. Εκεί ο καθένας ξεχωριστά είδε την ίδια οπτασία και έλαβαν την εντολή να μεταβούν στην Αχαΐα , να εύρουν την ιστορηθείσα από τον Θεηγόρο Ευαγγελιστή Λουκά ανάγλυφη εικόνα της Παναγίας. Υστερα από πολλές περιπλανήσεις και αποκαλυπτικά όνειρα, συνάντησαν,στην περιοχή της Ζαχλωρούς τη βοσκοπούλα Ευφροσύνη το 362 μ.Χ. Όταν την πλησίασαν, η Ευφροσύνη τους προσκυνά με σεβασμό και αναφέρει τα ονόματα τους. Στην συνέχεια τους οδηγεί στο σπήλαιο που βρισκόταν η αναζητούμενη Ιερά Εικόνα, τήν οποία είχε ανακαλύψει -προ ολίγου χρόνου – η ίδια – θεία Βουλή-, με την οδηγία ενός τράγου, που πήγαινε στο σπήλαιο για νερό και εξήρχετο με βρεγμένο το γένειον του. Με πολλή χαρά, ευγνωμοσύνη και ευλάβεια, οι μοναχοί Συμεών και Θεόδωρος πήραν την εικόνα έξω του Σπηλαίου και το εκαθάρισαν από την πυκνή βλάστηση.

**Φωτ. Το σημείο ευρέσεως της Ιεράς Εικόνος**
Όταν έκαυσαν τα κλαδιά, από την θερμότητα ετινάχθηκε βίαια δράκων προς την έξοδο του Σπηλαίου, όπου δια κεραυνού εφονεύθηκε. Αναμνηστικά αυτού του θαύματος σώζονταν, μέχρι τελευταία, τα οστά του δράκοντα. Μέσα στο σπήλαιον κατασκεύασαν μικρόν Ναόν και μερικά μικρά κελλιά με την συνδρομή του πλήθους των πιστών, που συνέρρεαν δια να προσκυνήσουν την θαυματουργή εικόνα της Θεοτόκου και να ακούσουν τον Θείο Λόγο από τους Θεοκήρυκες Πατέρες Συμεών και Θεοδώρον. Πολλοί από τους ακροατές παρέμεναν για άσκηση. Έτσι σιγά-σιγά η Μονή έγινε μία από τις πλέον πολυμονάχους Μονάς και γνώρισε ακμή και αίγλη. Υπήρξε δια μέσου των αιώνων φάρος της Ορθοδοξίας, έπαλξη του Ελληνισμού, εστία αντίστασης κατά των Τούρκων κατακτητών και άπαρτο φρούριο. Τέσσαρες φορές καταστράφηκε από πυρκαγιές, το 840, το 1400, το 1640 και το 1934 πάντοτε όμως διεσώζετο η Αγία Εικόνα με τρόπο θαυμαστό. Κατά τους χρόνους της Τουρκοκρατίας, επειδή ήταν κέντρο αντίστασης κατά των κατακτητών, δέχτηκε πολλές επιθέσεις, αλλά ποτέ δεν κατακτήθηκε. Είναι γνωστή η υπερήφανη, ηρωική απάντηση του ηγούμενου Δαμασκηνού τον Ιούνιο του 1827 στον Ιμπραήμ. «… δια να προσκυνήσωμεν είναι αδύνατον … αν έλθης εδώ να μας πολεμήσης και μας νικήσης , δεν είναι μεγάλο κακόν, διότι θα νικήσης παπάδες, αν όμως νικηθής … θα είναι εντροπή σου …» και πραγματικά νικήθηκε μετά από επικό αγώνα και τη βοήθεια της Παναγίας. Μόνο κατά την κατοχή – Δεκέμβριος 1943 η Μονή λεηλατήθηκε, οι μοναχοί πλήρωσαν τη θηριωδία των Ναζί, φονευθέντες ριπτόμενοι σε απόκρημνο βράχο. Τα εναπομείναντα κελιά από την πυρκαγιά του 1934, πυρπολήθηκαν.
Παρ’ όλες αυτές τις δοκιμασίες, η Μονή του Μ. Σπηλαίου, όπως το έθνος μας μετά από κάθε καταστροφή – πυρκαγιά – ανεγειρόταν καλύτερη.
Tο 1979 ανέλαβε την Ηγουμενία της Μονής ο μακαριστός Πανοσιολογιώτατος Αρχιμανδρίτης Νικηφόρος Θεοδωρόπουλος (+ 24.11.2012). Η Μονή από «ιδιόρρυθμος» έγινε «Κοινόβιος», ώστε απερίσπαστοι οι μοναχοί να υπηρετούν την Παναγία, στην υπηρεσία της οποίας έταξαν τους εαυτούς τους.
**Η Μονή Μεγάλου Σπηλαίου σήμερα**

Το Μέγα Σπήλαιο αποτελεί όαση πνευματική για τους πολυάριθμους προσκυνητές παρόλο το μικρό αριθμό μοναχών, οι οποίοι καθ’ όλη τη διάρκεια της ημέρας υπηρετούν αυτούς . Σ’ αυτό επίσης συμβάλουν και οι λαικοί υπάλληλοι της Μονής. Η Παναγία σύντομα θα ευδοκήσει να ταχθούν στην υπηρεσία της νέοι αδελφοί και η Μονή να ξαναζήσει την παλαιά της αίγλη.
Με την βοήθεια της Παναγίας της Μεγαλοσπηλαιώτισσας επερατώθησαν οι εργασίες ανακαίνισης των κτιρίων της Ιεράς Μονής.
Η Ιστορική Ιερά Μονή έχει αλλάξει όψη γενικότερα προς το κατανυκτικότερο. Οι αναρίθμητοι προσκυνητές της Ιεράς Εικόνας της Παναγίας μας, αγάλλονται και χαίρονται για το έργο που επιτελέσθηκε.
Στην προσπάθεια αυτή συνέβαλε και ο ο νέος Καθηγούμενος της Μονής,(από τον Μάρτιο του 2003,) Πανοσιολογιώτατος Αρχιμανδρίτης π. Ιερώνυμος Κάρμας.
Έτσι η αγωνία του σεπτού Ποιμενάρχου μας για την ολοκλήρωση των έργων έλαβε τέλος. Προς τούτο οφείλουμε θερμές ευχαριστίες για τις προσπάθειες που κατέβαλε προς ανεύρεση κονδυλίων για την ανακαίνιση και αναμόρφωση της Ιστορικής Ιεράς Μονής.
**Πνευματικοί Θησαυροί Μονής**
**Η εικόνα της Παναγίας Μεγαλοσπηλαιωτίσσης**

Είναι έργο του Αποστόλου Λουκά. Πιστεύεται ότι μαζί με το Ευαγγέλιο και τις Πράξεις των Αποστόλων την εχάρισε ο Απ. Λουκάς στο πνευματικό του τέκνο, τον ηγεμόνα της Αχαΐας Θεόφιλο. Εκείνος δε την κληροδότησε στους απογόνους του. Κατά την εποχή των διωγμών, αυτοί την έκρυψαν στο Σπήλαιο. Όταν αυτοί απέθαναν ή φονεύθηκαν δια τον Χριστόν, παρέμεινε στο Σπήλαιο μέχρι που ανακαλύφθηκε κατα τον θαυμαστό τρόπον από την Αγία Ευφροσύνη. Είναι ανάγλυφη, πάχους τριών πόντων και πλασμένη από κερί, μαστίχα και άλλες ύλες. Φέρει εσθήτα χρωματισμένη και χρυσά διαγράμματα. Από τις πολλές πυρκαγιές έχει αμαυρωθεί. Το σώμα της είναι εστραμμένο δεξιά, με κεκλιμένη την κεφαλή προς τον Υιόν της, κρατώντας τον στο δεξί χέρι (Δεξιοκρατούσα), ο οποίος με το αριστερό του χέρι κρατεί ελαφρά την αριστερή παλάμη της Μητρός Του, ενώ με το δεξιό κρατεί το Ευαγγέλιο. Δεξιά και αριστερά της κηρόπλαστης εικόνας παρίστανται, μετά φόβου άγγελοι. Στις τέσσερεις γωνιές της εικόνας δεξιά εξαπτέρυγα Σεραφείμ και αριστερά πολυόμματα Χερουβείμ.
**Το χέρι του Αγίου Χαραλάμπου σε στάση ευλογίας**

Eπέστρεψε στο μόνιμο θρόνο της η Παναγία η “Υπαπαντή”

Σε κλίμα κατάνυξης και με την μεγαλοπρέπεια και τιμή που αρμόζει στο πρόσωπο της Υπεραγίας Θεοτόκου, περατώθηκαν, την Κυριακή 9 Φεβρουαρίου ε.έ., οι εκδηλώσεις εορτασμού της πολιούχου της Καλαμάτας Παναγίας Υπαπαντής, με την ευκαιρία της Αποδόσεως της εορτής.
Της πανηγυρικής Θείας Λειτουργίας προέστη ο Σεβ. Μητροπολίτης Μεσσηνίας κ. Χρυσόστομος, συλλειτουργούντος του Σεβ. Μητροπολίτου Λαγκαδά, Λητής και Ρεντίνης κ. Πλάτωνος, ενώ κατά την διάρκεια της Θείας Λειτουργίας τελέσθηκε και η εις πρεσβύτερον χειροτονία του Διακόνου Αλέξανδρου Αθανασοπούλου.
Ακολούθως τελέστηκε Ιερά Παράκληση στην Παναγία και η θαυματουργή Εικόνα μεταφέρθηκε από το θρόνο λιτάνευσης στο μόνιμο θρόνο Της.

Προ του πέρατος ο Σεβ. Μητροπολίτης Μεσσηνίας κ. Χρυσόστομος αφού ευχαρίστησε τον Μητροπολίτη Λαγκαδά κ. Πλάτωνα για την συμμετοχή του στον εορτασμό της Αποδόσεως της Υπαπαντής, στη συνέχεια αναφέρθηκε στο πρόσωπο της Υπεραγίας Θεοτόκου και ευχήθηκε να είναι αυτή που θα μας ενισχύει στις δύσκολες ημέρες που διανύουμε αλλά και σε κάθε δύσκολη στιγμή της ζωής. Χαρακτηριστικά τόνισε ότι η μόνη ελπίδα και παρηγοριά για τον άνθρωπο είναι η Εκκλησία, η οποία δεν είναι ούτε σωματείο, ούτε συλλογικό όργανο αλλά η συμμετοχή μας και η ζωή μας εντός Αυτής είναι τρόπος και στάση ζωής.

Τι είναι το Τριώδιο και πότε “ανοίγει” το 2025;

9 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ 2025 † ΚΥΡΙΑΚΗ ΙϚ´ ΛΟΥΚΑ. ΤΕΛΩΝΟΥ ΚΑΙ ΦΑΡΙΣΑΙΟΥ Ἀπόδοσις τῆς ἑορτῆς τῆς Ὑπαπαντῆς. Ἦχος πλ. δ´. Ἑωθινὸν ια´.
Νικηφόρου μάρτυρος (†257), Μαρκέλλου Σικελίας, Φιλαγρίου Κύπρου, Παγκρατίου Ταυρομενίου (δ´ αἰ.).
Ἄρχεται τὸ Τριῴδιον
Σημείωσις. Ἀπὸ σήμερον ἄρχονται συμψαλλόμενοι οἱ ἐν τῷ λειτουργικῷ βιβλίῳ τοῦ Τριῳδίου περιεχόμενοι ὕμνοι. Ἔν τισι ναοῖς πρὸ τῆς ἐνάρξεως τοῦ ἑσπερινοῦ τίθεται ὑπὸ τὴν ἐν τῷ τέμπλῳ εἰκόνα τοῦ Χριστοῦ ἐπὶ ηὐτρεπισμένου σκίμποδος τὸ λειτουργικὸν βιβλίον τοῦ Τριῳδίου, ἔνθα μεταβαίνει ὁ πρωτοψάλτης (ἐκπροσωπῶν τοὺς ἐν τοῖς ἀναλογίοις ὑπηρετοῦντας), βάλλει πρὸ τῆς εἰκόνος μετανοίας 3, ἀσπάζεται αὐτήν, λαμβάνει μετὰ χεῖρας τὸ Τριῴδιον καὶ ἀσπάζεται αὐτό, ποιεῖ πάλιν μετανοίας μικρὰς 3 καὶ ἀπέρχεται μετὰ τοῦ Τριῳδίου εἰς τὴν οἰκείαν θέσιν αὐτοῦ.

Ἐκ τοῦ κατὰ Λουκᾶν (ιη´ 10-14.)

Εἶπεν ὁ Κύριος τὴν παραβολὴν ταύτην·
Ἄνθρωποι δύο ἀνέβησαν εἰς τὸ ἱερὸν προσεύξασθαι, ὁ εἷς Φαρισαῖος καὶ ὁ ἕτερος τελώνης.
Ὁ Φαρισαῖος σταθεὶς πρὸς ἑαυτὸν ταῦτα προσηύχετο· Ὁ Θεός, εὐχαριστῶ σοι ὅτι οὐκ εἰμὶ ὥσπερ οἱ λοιποὶ τῶν ἀνθρώπων, ἅρπαγες, ἄδικοι, μοιχοί, ἢ καὶ ὡς οὗτος ὁ τελώνης· νηστεύω δὶς τοῦ σαββάτου, ἀποδεκατῶ πάντα ὅσα κτῶμαι.
Καὶ ὁ τελώνης μακρόθεν ἑστὼς οὐκ ἤθελεν οὐδὲ τοὺς ὀφθαλμοὺς εἰς τὸν οὐρανὸν ἐπᾶραι, ἀλλ᾽ ἔτυπτεν εἰς τὸ στῆθος αὐτοῦ λέγων· Ὁ Θεός, ἱλάσθητί μοι τῷ ἁμαρτωλῷ.
Λέγω ὑμῖν, κατέβη οὗτος δεδικαιωμένος εἰς τὸν οἶκον αὐτοῦ ἢ ἐκεῖνος·
ὅτι πᾶς ὁ ὑψῶν ἑαυτὸν ταπεινωθήσεται, ὁ δὲ ταπεινῶν ἑαυτὸν ὑψωθήσεται.

Ζῆ Κύριος ὁ Θεός ὁ Παντοκράτωρ!

Το Τριώδιο είναι η συγκεκριμένη χρονική περίοδος, η οποία ξεκινάει πάντα από την Κυριακή του Τελώνου και Φαρισαίου, ενώ κλείνει την ημέρα του Μεγάλου Σάββατου (δηλ. μια μέρα πριν από την Κυριακή του Πάσχα). Αυτό σημαίνει ότι πρόκειται για μια κινητή χρονική περίοδο, που εξαρτάται από το πότε πέφτει το Πάσχα κάθε χρόνο.
Το Τριώδιο για το 2025 ανοίγει στις 9 Φεβρουαρίου και κλείνει στις 19 Απριλίου και στην ουσία η διάρκειά του είναι 10 εβδομάδες. Μέσα σε αυτή την περίοδο συμπεριλαμβάνονται πολλές γιορτές, όπως είναι η Τσικνοπέμπτη, η Κυριακή της Αποκριάς, η Καθαρά Δευτέρα, η μεγάλη Σαρακοστή, η Κυριακή των Βαΐων, η Μεγάλη Εβδομάδα κ.ά.
Αξίζει να σημειωθεί ότι κατά τη συγκεκριμένη περίοδο οι διατροφικές συνήθειες αλλάζουν, αν σ’ ενδιαφέρει να τηρήσεις τα χριστιανικά έθιμα και τις παραδόσεις. Για παράδειγμα, όλη η Σαρακοστή είναι περίοδος νηστείας, την Τσικνοπέμπτη υπάρχει το έθιμο της κρεατοφαγίας, η Κυριακή της Αποκριάς είναι η τελευταία μέρα κατανάλωσης κρέατος, των Βαΐων εθιμοτυπικά βάζουμε στο τραπέζι μας ψάρια και θαλασσινά κ.ο.κ.

Συγκλονίζει η προφητεία του Αγίου Παΐσίου: “Θα γίνει μεγάλο τράνταγμα ΚΑΙ…”

**Άγιος Γέροντας Παΐσιος: Τι είχε πει για τους σεισμούς -Προφητεία** του γέροντα Παΐσιου για το σεισμό -Ποιο το ρήγμα που απειλεί πραγματικά την Αττική με μεγάλο σεισμό

Συγκλονίζει η προφητεία του Αγίου Παΐσίου
Κι όμως ο εφιάλτης του Λεκανοπεδίου, δεν είναι το μικρό ρήγμα της Πάρνηθας που έδωσε τον σεισμό 5,9 Ρίχτερ του Σεπτεμβρίου του 1999 και τον σεισμό 5,1 ρίχτερ στις 19 Ιουλίου 2019, αλλά το ρήγμα των Αλκυονίδων στον Κορινθιακό Κόλπο που δείχνει διάθεση να «ξυπνήσει» εσχάτως». Συγκλονίζουν τα λόγια του Άγιου Παΐσιου για τις «δύσκολες μέρες» που έβλεπε να έρχονται

Μετά τους φόβους των επιστημόνων και τους μεγάλους σεισμούς, όπως στην Αθήνα έρχονται στην επιφάνεια και τα λόγια του αγιορείτη Αγίου που συγκλονίζουν: «Σήμερα είναι καιρός να ετοιμασθούν οι ψυχές, γιατί, αν συμβεί κάτι, δεν ξέρω τι θα γίνει.

Είθε να μην επιτρέψη ο Θεός να έρθουν δύσκολες μέρες, αλλά αν έρθουν, με έναν μικρό σεισμό, με ένα τράνταγμα, θα σωριάσουν ολόκληρες αδελφότητες, ολόκληρα μοναστήρια, γιατί ο καθένας θα πάη να σώση τον εαυτό του και θα τραβήξη την πορεία του. Χρειάζεται πολλή προσοχή, για να μη μας εγκατάλειψη ο Θεός. Οι ψυχές να έχουν κάτι πνευματικό. Αυτό σας τιμάει. Θα γίνει μεγάλο τράνταγμα.

Τόσα σας λέω, τόσο σκληρά έχω μιλήσει! Εμένα κάτι να μου έλεγαν, θα προβληματιζόμουν, θα σκεφτόμουν γιατί μου το είπαν, τι ήθελαν. Γιά να μην πω βράδυα, ένα βράδυ δεν θα κοιμόμουν. Αν δεν έβλεπα τα δύσκολα χρόνια που έρχονται, δεν θα ανησυχούσα τόσο. Αλλά αυτό που βλέπω είναι ότι αργότερα θα δυσκολευθήτε πολύ. Δεν με καταλαβαίνετε. Τότε θα με καταλάβετε.

– Αν βρεθή, Γέροντα, μόνος του κανείς σε δύσκολα χρόνια, τι θα κάνει;

– Άρχισε τώρα να κάνεις πρώτα υπακοή, να απόκτησης διάκριση, και τότε θα δούμε. Γι’ αυτό είπαμε να κόψουμε τα κουσούρια πρώτα. Αν έχη κανείς κουσούρια, δεν θα τα βγάλη πέρα. Αν τώρα γκρινιάζη για όλα και νομίζη ότι αυτός είναι λεβεντόπαιδο και όλοι οι άλλοι είναι χάλια, τότε…; Κοιτάξτε να διορθωθήτε, για να δικαιούσθε την θεία βοήθεια.

Να στηριχθήτε ακόμη περισσότερο στον Θεό. Θα έχουμε πιο δύσκολα χρόνια. Ακόμη είναι άγουρα τα …; φρούτα· δεν ωρίμασαν. Όταν εσείς θα είστε ώριμες πνευματικά, ξέρετε τι θα είστε; Όχυρο. Όχι μόνο για εδώ, αλλά θα μπορήτε να βοηθάτε και πιο πέρα. Γιατί, διαφορετικά, θα έχετε και εσείς ανάγκη από ανθρώπινη βοήθεια και προστασία. Καί ξέρετε τι κακό είναι ένα μοναστήρι, με ένα σωρό αδελφές, να έχη ανάγκη από λαικούς;

Σήμερα ο μοναχός πρέπει να ζήση πνευματικά, για να είναι έτοιμος να ξεπεράση μια δυσκολία. Να ετοιμασθή, για να μην τον στενοχωρήση η στέρηση, γιατί μετά μπορεί να φθάση στην άρνηση. Θα έρθη εποχή που θα ξεραθούν τα ποτάμια, όλοι θα διψάσουν, όλοι θα υποφέρουν.

Γιά μας τους μοναχούς δεν είναι τόσο φοβερό· εμείς και να διψάσουμε, πρέπει να διψάσουμε, γιατί εμείς ξεκινήσαμε για κακουχία. «Ο,τι δεν έκανα εκουσίως ως καλόγερος, θα πω, το κάνω τώρα ακουσίως, για να καταλάβω τι θα πη καλόγερος. Σ’ ευχαριστώ, Θεέ μου».

Αλλά ο καημένος ο κόσμος! Όταν φθάνουν οι άνθρωποι στο σημείο να εφευρίσκουν βόμβες που να σκοτώνωνται οι άνθρωποι και να μην καταστρέφωνται τα κτίρια, τι να πω; Όταν είπε ο Χριστός «μια ψυχή αξίζει όσο ο κόσμος όλος»[1], και αυτοί έχουν τα κτίρια πιο πολύ από όλο τον κόσμο, αυτό είναι φοβερό!

– Γέροντα, νιώθω αγωνία, φόβο, για ο,τι μας περιμένει.

– Αυτός ο φόβος μας βοηθάει να γαντζωθούμε στον Χριστό. Όχι ότι πρέπει να χαίρεται κανείς γι’ αυτήν την κατάσταση που περιμένουμε, άλλα να χαίρεται, γιατί θα αγωνισθή για τον Χριστό. Δηλαδή

δεν θα περάσουμε μια κατοχή ενός Χίτλερ η ενός Μουσολίνι, άλλα θα δώσουμε εξετάσεις για τον Χριστό.

Δεν είναι ότι θα έχουμε εμείς πολυβόλα, ατομικές βόμβες ανώτερες, και θα νικήσουμε. Τώρα ο αγώνας θα είναι πνευματικός. Θα παλέψουμε με τον ίδιο τον διάβολο. Ο διάβολος όμως δεν έχει καμμιά εξουσία, αν δεν του δώσουμε εμείς εξουσία. Τι να φοβηθούμε; Αν ήταν Χίτλερ η Μουσολίνι, ήταν άλλο. Να μην υπάρχη φόβος. Να χαιρόμαστε που η μάχη είναι πνευματική.

Εάν ζείτε μοναχικά, πατερικά, και προσέχετε, θα δικαιούσθε την θεία επέμβαση σε κάθε επίθεση του εχθρού. Αν υπάρχουν άνθρωποι προσευχής, ταπεινοί, που έχουν πόνο και αγάπη, είναι κεφάλαια πνευματικά, είναι «βάσεις» πνευματικές. Δυό-τρεις ψυχές να υπάρχουν σε ένα μοναστήρι που να σκέφτονται τον πόνο των άλλων και να προσεύχονται, είναι πνευματικό οχυρό.»