Η αλήθεια για μια ακόμη φορά θριάμβευσε

Λίγα γράμματα έμαθε ο άγιος Σπυρίδωνας. Τούτο, όμως, δεν τον εμπόδισε από του να προσέλθει και να λάβει μέρος στην Α’ Οικουμενική Σύνοδο που συνεκάλεσε ο Μέγας Κωνσταντίνος τα 325 μ.Χ., για να αποστομώσει και καθαιρέσει τον Άρειο.
Στη σύνοδο αυτή από τη μια μεριά είχε παραταχθεί ο Άρειος με τους ικανούς ρήτορες και οπαδούς του επισκόπους. Κι ήταν αυτοί ο Νικομήδειας Ευσέβιος, ο Νικαίας Θεαγένης και ο Χαλκηδόνος Μακάριος. Μαζί μ’ αυτούς, με την άδεια του Βασιλιά, προσήλθαν και παρεκάθισαν στη σύνοδο και αρκετοί φιλόσοφοι ομοϊδεάτες του Αρείου και υπερασπιστές του. Ανάμεσα σ’ αυτούς ξεχώριζε κι ένας Έλληνας φιλόσοφος, ο Ευλόγιος, που στη διαλεκτική τέχνη, την ευστροφία του λόγου και τα σοφίσματα εθεωρείτο ανίκητος.
Στην παράταξη των ορθοδόξων είχαν συγκεντρωθεί 317 σεβάσμιοι αρχιερείς και κληρικοί. Μεταξύ αυτών διακρίνονταν, οι άγιοι Νικόλαος και Αλέξανδρος, ιερέας ακόμη, ο επίσκοπος Αντιοχείας Ευστάθιος, ο Παφνούτιος από τη Θηβαΐδα, ο Μέγας Αθανάσιος, διάκονος τότε της Αλεξανδρινής Εκκλησίας, ο επίσκοπος Τριμυθούντος Σπυρίδων και άλλοι πολλοί. Ο τελευταίος φυσικά δεν διακρινόταν για τη μόρφωση του. Διακρινόταν, όμως, για την απλότητα και την ταπείνωση του. Ήταν ένα δοχείο ακένωτο από ουράνιους θησαυρούς. Ήταν ένα κατοικητήριο του Αγίου Πνεύματος. Από τη στιγμή που μπήκε στην αίθουσα της συνόδου η καρδιά του κτυπούσε δυνατά και με βαθιά πίστη προσευχόταν νοερά να φωτίσει, ο Θεός, ώστε στο τέλος να λάμψει η αλήθεια.
«Πάτερ, δόξασόν σου τον Υιόν», έλεγε κι επαναλάμβανε με δάκρυα στα μάτια. Η αγάπη του στον λατρευτό μας Σωτήρα Χριστό του φλόγιζε όλο το κορμί και τον γέμιζε με ακαταμάχητη δύναμη.
Στη συζήτηση, που είχε ανάψει ο τρομερός Άρειος με τη φιλοσοφική του μόρφωση, την πανουργία και την ευγλωττία του, αλλά και τους οπαδούς του ρήτορες, που τον ενίσχυαν αφάνταστα, πετούσε κυριολεκτικά κεραυνούς ενάντια στην αλήθεια και την Εκκλησία του Χριστού. Οι ώρες περνούσαν, χωρίς ένα θετικό αποτέλεσμα. Κάποια στιγμή μάλιστα ένας από τους πιο δεινούς ρήτορες του Αρείου, ο Έλληνας σοφός Ευλόγιος είχε προβάλει τέτοια επιχειρήματα και με τόση μαεστρία που είχε νομισθεί ότι το δίκαιο βρισκόταν με το μέρος τους. Οι υπερασπιστές της χριστιανικής αλήθειας, κι αυτός ο Μ. Αθανάσιος, σώπασαν.
Νεκρική σιγή είχε απλωθεί για μερικά δευτερόλεπτα στη μεγάλη αίθουσα της συνόδου. Εκείνη την ώρα σηκώθηκε από τη θέση του ο άγιος μας και ζήτησε να μιλήσει. Αργά προχωρεί προς το βήμα. Οι οπαδοί του αιρεσιάρχη χαμογέλασαν, σαν τον είδαν. Οι άλλοι πατέρες στενοχωρήθηκαν. Γνώριζαν πώς ο άγιος ήταν αγνός κι ενάρετος. Ήταν όμως, κι ο άνθρωπος ο απλοϊκός, με τα λίγα γράμματα και χωρίς αυτό που λέμε κατά κόσμο σοφία και γνώση. Πώς θα μπορούσε λοιπόν ο ταπεινός βοσκός να τα βγάλει πέρα μ’ ένα ρήτορα σοφό και διεστραμμένο; Γι’ αυτό στενοχωρήθηκαν και μερικοί αγωνιζόντουσαν να τον εμποδίσουν να ομιλήσει. Φοβόντουσαν μήπως ο τραχύς κι αδιάντροπος ρήτορας ζητήσει να τον εκθέσει και να τον γελοιοποιήσει. Ο Σπυρίδωνας, όμως, επέμενε. Κι ο Βασιλιάς έδωκε τον λόγο.
Σιγή και πάλι νεκρική απλώθηκε στην αίθουσα. Οι φίλοι του Αρείου με δυσκολία συγκρατούν την περιφρόνηση τους, ενώ οι πατέρες με αισθήματα σεβασμού μα και απορίας κοιτούνε τον γέροντα. Κάποια στιγμή ο μέγας Σπυρίδων διακόπτοντας τη σιωπή στρέφεται προς τον φιλόσοφο και με φωνή σταθερή αρχίζει να του λέγει τούτα τα λόγια:
-Άκουε, σοφέ. Ένας είναι ο Θεός. Αυτός με τον Λόγο Του και το Πνεύμα Του δημιούργησε όλο τον κόσμο. Και αυτά που βλέπουμε, μα κι εκείνα που δεν βλέπουμε. Αυτός έπλασε και το θαυμαστό κι υπέροχο δημιούργημα, τον άνθρωπο. Αυτός ο Λόγος του Θεού είναι Υιός του Θεού αληθής και ομοούσιος με τον Πατέρα. Για την ιδική μας σωτηρία, πιστεύουμε ότι ο Υιός του Θεού έγινε και άνθρωπος και γεννήθηκε από μία κόρη, την Παρθένο Μαρία. Μεγάλωσε σαν άνθρωπος εκεί στη Ναζαρέτ, δίδαξε επί τρία χρόνια κι ύστερα σταυρώθηκε και τάφηκε σαν άνθρωπος. Έπειτα αναστήθηκε σαν Θεός μετά τρεις μέρες και συνανέστησε κι εμάς και μας χαρίζει άφθαρτη και αιώνια ζωή. Ο Λόγος του Θεού, αφού παρέμεινε στη γη μετά την Ανάσταση Του επί σαράντα ημέρες, αναλήφθηκε ύστερα στον Ουρανό από όπου κι έστειλε στη γη μετά δέκα μέρες το Πανάγιο Πνεύμα το οποίο από τότε παραμένει στην Εκκλησία. Ο Λόγος του Θεού πιστεύουμε ακόμη, πώς θα ξανάρθει κάποια μέρα για να κρίνει τον κόσμο όλο. Ημείς δε, θα αναστηθούμε και θα παρουσιαστούμε μπροστά Του, για να απολογηθούμε σ’ Αυτόν για όλα τα έργα, τα λόγια και τα ενθυμήματα μας.
-Ο Λόγος του Θεού, ο Κύριος ημών Ιησούς Χριστός είναι ομοούσιος με τον Πατέρα, Σύνθρονος, Ομότιμος και Ομόδοξος. Ένας είναι ο Θεός• Τρία Πρόσωπα όμως, τρεις Υποστάσεις, Πατήρ, Υιός και Άγιο Πνεύμα. Τα τρία αυτά Πρόσωπα, ο ένας Θεός, η μία Ουσία είναι για τον νου του ανθρώπου κάτι το άρρητο και ακατάληπτο. Όπως είναι αδύνατο να βάλει κανείς όλα τα νερά της θάλασσας σ’ ένα ποτήρι, έτσι είναι αδύνατο και το πεπερασμένο μυαλό του ανθρώπου να χωρέσει και να κατανοήσει το άπειρο της Θεότητος. Για να δώσω όμως μια εξήγηση των λόγων μου, ας με συγχωρήσει ο Πανάγαθος που θα χρησιμοποιήσω αυτό το χειροπιαστό παράδειγμα. Τότε ο άγιος έβαλε το αριστερό χέρι στην τσέπη του κι έβγαλε ένα κεραμίδι και δείχνοντας το, έκαμε με το δεξί του το σημείο του σταυρού κι είπε:
— «Εις το όνομα του Πατρός».
Κι έσφιξε το κεραμίδι. Οι πατέρες που παρακολουθούν τη σκηνή, συγκλονίζονται κυριολεκτικά. Γιατί με τις λέξεις του αγίου, η φωτιά με την οποία ψήθηκε το κεραμίδι ανέβηκε πάνω.
«Και του Υιού»,
Πρόσθεσε. Τότε το νερό με το οποίο ζυμώθηκε το ξερό κεραμίδι, έτρεξε κάτω.
— «Και του Αγίου Πνεύματος».
Συμπλήρωσε ο πρακτικός και θεοφώτιστος διδάσκαλος. Το χώμα έμεινε στο χέρι του.
Αδελφοί και πατέρες μου, συνέχισε ο θαυματουργός• όπως το κεραμίδι αποτελεί ένα πράγμα μιας ουσίας και μιας φύσεως, αλλά είναι τρισύνθετο – φωτιά, νερό, χώμα — έτσι κι ο Άγιος Θεός. Αν και δεν πρέπει να παρομοιάσουμε την Άκτιστο και Υπερούσια αυτή Φύση με κτιστό και φθαρτό δημιούργημα, εν τούτοις για να κάνουμε τα ακατάληπτα καταληπτά, – ας μας συγχωρήσει το άπειρο έλεος Του – λέμε και τονίζουμε:
Ο Θεός είναι ένας κατά την ουσία και τη φύση. Αλλά κατά τα πρόσωπα ή τις υποστάσεις είναι Τριαδικός: Πατήρ, Υιός και Άγιο Πνεύμα.
-Τα λόγια σου με έπεισαν, άγιε γέροντα, και το θαύμα με βεβαίωσε, ότι έχεις δίκαιο. Πιστεύω τώρα. Πιστεύω με όλη τη δύναμη της ψυχής μου, ότι ο Ιησούς Χριστός είναι Υιός του Θεού, Θεός αληθινός κι Αυτός, ομοούσιος με τον Πατέρα.
Δάκρυα χαράς έτρεξαν από τα μάτια όλων και πρώτα-πρώτα από τα μάτια του φιλοσόφου, που έσπευσε να δεχθεί το βάπτισμα και να γίνει χριστιανός.
Γράφει ο Κωνσταντίνος ο Πορφυρογέννητος για την παρουσία του Αγίου Γέροντος στην σύνοδο της Νίκαιας:
Ὅτι παρῆν ἐν τῇ κατὰ τὴν Νίκαιαν συνόδῳ Ἕλλην καὶ αὐτὸς παρὰ πάντων θαυμαζόμενος, ὥστε μεγάλην ἀκρόασιν ἐκ τῆς συμβολῆς γενέσθαι, πλήθους ἐπισυντρέχοντος.

Οὐδὲ γὰρ οἷοί τε ἦσαν οἱ ἐπίσκοποι τὸν φιλόσοφόν τε καὶ ῥήτορα περιτρέψαι διαλεγόμενον, διότι πᾶσι τοῖς ἐπαγομένοις ῥᾷστα προσεφέρετο, ἐπιλύων εὐφυῶς τὰ προτεινόμενα καὶ δίκην ἐγχέλυος ἀκατάσχετος εὑρισκόμενος καὶ μηδενὶ λόγῳ κρατούμενος.
Ἐν οἷς γὰρ ἐδόκει συνέχεσθαι, διολισθαίνων ἐπικρατεστέρως ἀντεφέρετο τῇ τῶν νοημάτων δεινότητι καὶ ῥημάτων εὐγλωττίᾳ καὶ στωμυλίᾳ.
Ἀλλ’ ἵνα δείξῃ ὁ Θεός, ὅτι οὐκ ἐν λόγῳ ἡ βασιλεία τῶν οὐρανῶν ἀλλ’ ἐν δυνάμει, ὁ ἅγιος Σπυρίδων ἰδιώτης ὢν τῷ λόγῳ σφόδρα αἰτεῖται χώραν αὐτῷ διαλέξεως ἐπιδοθῆναι πρὸς τὸν φιλόσοφον.
Οἱ δὲ πατέρες τὸ ἁπλοῦν καὶ ἰδιωτικὸν τοῦ ἀνδρὸς εἰδότες ἐκώλυον αὐτόν, μή ποτε παρὰ τοῖς μοχθηροῖς καταγελασθῶσιν.

Τοῦ δὲ μὴ ἀνεχομένου, πρόσεισι τῷ ἀνδρὶ καί φησιν “ἐν ὀνόματι Ἰησοῦ Χριστοῦ ἄκουσον, ὦ φιλόσοφε, τὰ τῆς ἀληθείας δόγματα.”
Ὁ δὲ πρὸς αὐτὸν ἔφη “ἐὰν εἴποις.”
Κἀκεῖνος εἶπεν “γίνωσκε, ὅτι ὁ Θεὸς εἷς ἐστιν ὁ τὸν οὐρανὸν καὶ τὴν γῆν δημιουργήσας, ὁ καὶ τὸν ἄνθρωπον ἐκ γῆς διαπλάσας καὶ τὰ ὁρατὰ πάντα καὶ τὰ ἀόρατα, τῷ λόγῳ αὐτοῦ καὶ τῷ πνεύματι συστησάμενος.
Τοῦτον οὖν τὸν λόγον ἡμεῖς υἱὸν θεοῦ εἰδότες προσκυνοῦμεν, πιστεύοντες διὰ τὴν ἡμετέραν σωτηρίαν ἐπ’ ἐσχάτων ἐκ τῆς παρθένου τεχθῆναι καὶ διὰ σταυροῦ καὶ θανάτου καὶ ἀναστάσεως αὐτὸν ἐλευθερωκέναι τὸ γένος τῶν ἀνθρώπων, ὃν καὶ ἐλπίζομεν ἐλθόντα πάλιν κρῖναι πάντας ἐν δικαιοσύνῃ.
Πιστεύεις τούτοις, ὦ φιλόσοφε;”Ὁ δὲ ὡς ἄν τις πεῖραν λόγων μηδεπώποτε ἔχων εἰς τὴν ἀντίθεσιν ἀπηνεώθη καὶ ὡς κωφὸς καὶ ἄλαλος ἀποσιωπήσας τοῦτο μόνον ἐφθέγξατο, ὅτι “κἀμοὶ ταῦτα οὕτως ἔχειν δοκεῖ.”
Καὶ ὁ γέρων φησίν “οὐκοῦν ἀναστὰς ἀκολούθει μοι πρὸς τὴν ἐκκλησίαν καὶ λήψῃ τὸ σημεῖον τῆς πίστεως ταύτης.”

Ὁ δὲ φιλόσοφος ἐπιστραφεὶς λέγει τοῖς μαθηταῖς αὐτοῦ “ἀκούσατε, ὦ ἄνδρες, ἕως ὅτε λόγων ἐποιούμην σπουδήν, λόγους ἀντετίθουν πρὸς τὰ προσφερόμενα καὶ τέχνῃ τοῦ λέγειν ἀνέτρεπον.
Ὅτε δὲ ἀντὶ λόγων δύναμίς τις ἐξῆλθεν ἐκ τοῦ στόματος τοῦδε τοῦ γέροντος, οὐκ ἴσχυσαν οἱ λόγοι τῇ δυνάμει ἀντιτάξασθαι· οὐδὲ γὰρ οἷός τέ ἐστιν ἄνθρωπος ἀντιτάξασθαι θεῷ.
διά τοι τοῦτο εἴ τις ὑμῶν δύναται συνιέναι, ὡς κἀγὼ νενόηκα, πιστεύει εἰς Χριστὸν καὶ ἀκολουθείτω σὺν ἐμοὶ τῷ γέροντι τούτῳ, ἐν ᾧ ἐλάλησεν ὁ Θεός.”
Καὶ οὕτως ὁ φιλόσοφος ἐβαπτίσθη.
Η αλήθεια για μια ακόμη φορά θριάμβευσε. Και επεβλήθη «ουκ εν πειθοίς ανθρωπίνης σοφίας λόγοις, αλλ’ εν αποδείξει Πνεύματος και δυνάμεως» (Α’ Κορ. 2′, 4). Δηλαδή όχι με συναρπαστικά λόγια ανθρώπινης σοφίας, αλλά με απόδειξη θείας δυνάμεως, που με το θαύμα που έγινε επιβεβαίωσε τη διδασκαλία. Να ποιος ήταν ο άγιος μας. Φλογερός, ζηλωτής στην πίστη, θεοφώτιστος.

Το θαύμα και η εμφάνιση του Αγίου Σπυρίδωνος στο Άγιον Όρος

Τα Καλογέρια έλεγαν στον Γέροντα να αγοράσουν βακαλάο, μια που δεν βρήκαν ψάρια. Ο Γέροντας τους έλεγε:
–Κάντε υπομονή, ο **Άγιος Σπυρίδων** θα μας φέρει ψάρια. Και συνέχεια έκανε *κομποσκοίνι.*
Ενώ είχαν χάσει πια την υπομονή τους τα Καλογέρια και ήταν καταστεναχωρημένα, γιατί η ώρα είχε πλησιάσει και έπρεπε να μαγειρέψουν, ακούνε ξαφνικά να χτυπάν την πόρτα. Ανοίγουν και τι να ιδούν!
Δύο ψαράδες με δυό πανέρια γεμάτα ψάρια να ζητάνε τον Γέροντα.
Φώναξαν οι υποτακτικοί τον Γέροντα, αλλά οι ψαράδες είπαν:
–Δεν είναι αυτός ο Γέροντας. Σ’ εμάς ήρθε ένας άλλος Γέροντας και μας είπε: “Να πάτε τα ψάρια στο Κελλί του **Αγίου Σπυρίδωνος**, που πανηγυρίζει, και θα πληρωθείτε με καλή τιμή. Αν θέλετε, να σας δώσω και καπάρο”.
Ο Γέροντας κατάλαβε το θαύμα και τους πέρασε στο Ναό να προσκυνήσουν. Μόλις αντίκρισαν την Εικόνα του **Αγίου Σπυρίδωνος** είπαν:
–Να, αυτός ήταν ο Γέροντας που μας είπε να φέρουμε εδώ τα ψάρια!
Τους λέει τότε ο Γέροντας
–Αχ βρε παιδιά δεν παίρνατε το καπάρο από τον Άγιο για να το έχουμε *ευλογία*!

Μητροπολίτης Μεσσηνίας Χρυσόστομος: Ορθόδοξη Εκκλησία και Γεωπολιτική

Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία καί Γεωπολιτική σήμερα*
Χρυσοστόμου Σαββάτου
Μητροπολίτου Μεσσηνίας
**Καθηγητοῦ** **τοῦ Πανεπιστημίου Ἀθηνῶν**
Ἀρχικά ὀφείλουμε νά ἀποδεχθοῦμε, ὅτι ἡ ρευστότητα τοῦ παρόντος σχήματος τοῦ κόσμου, ἡ ἀναζήτηση μηχανισμῶν καί μοντέλων οἰκονομικῆς σταθερότητας καί νέων ζωνῶν ἐπιρροῆς, συνιστοῦν ταυτοτικά καί ἀναπόδραστα χαρακτηριστικά τῶν συγχρόνων κοινωνιῶν. Οἱ κοινωνίες μεταβάλλονται συνήθως μέ ἐντάσεις καί οἱ ἐποχές τῆς βίας ὑπερτεροῦν ἐκείνων τῆς πολυπόθητης εἰρήνης.
Τό σημερινό ἀνταγωνιστικό γεωπολιτικό puzzle, μέ ψηφῖδες προερχόμενες ἀπό τήν Δύση καί τήν δυναμικῶς ἐπελαύνουσα Ρωσική καί Ἀσιατική Ἀνατολή, χαρακτηρίζεται ἀπό ἰσχυρές ἀντιπαραθέσεις, τάσεις ἀπομονωτισμοῦ καί ἐθνικισμοῦ, μέ τίς ὁποῖες τροφοδοτεῖται ἡ παγκόσμια ἀνασφάλεια. Ἡ βίαιη ἐπανεμφάνιση ὑπό νέα μορφή τοῦ ὑπνώττοντος μέχρι πρότινος «ψυχροῦ πολέμου», μέσω δηλαδή, κρατῶν δορυφόρων, προσπαθεῖ νά ἀναδιαμορφώσει ζῶνες ἐπιρροῆς, στό ἐπίπεδο κυρίως τῶν κρατικῶν ὀντοτήτων.
Αὐτή ἡ γεωπολιτική ἐξέλιξη τείνει νά ἑδραιωθεῖ καί στόν ἐκκλησιαστικό χῶρο τῶν Βαλκανίων καί τῆς εὐρύτερης περιοχῆς τῆς Μέσης Ἀνατολῆς, μέ μοχλούς πίεσης τόν ἰδεολογικό ἀναθεωρητισμό μέσω τοῦ συντηρητισμοῦ καί τοῦ ἐθνοφυλετισμοῦ.
Στήν διαμορφούμενη αὐτή κατάσταση ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία καλεῖται καί πάλι νά διαδραματίσει ἕναν ρόλο οὐσιαστικό, κυρίως μέσα ἀπό τίς ἤδη ὑφιστάμενες ἐκκλησιαστικές δομές της, τῶν Πατριαρχείων και τῶν Αὐτοκεφάλων Ἐκκλησιῶν, οἱ ὁποῖες ἔχουν ἐπιβεβαιώσει ἱστορικά τίς ἀντοχές τους στίς ἀξίες πού ἐκφράζουν καί στόν θετικό πολιτιστικό τους ρόλο. Ὅπου μάλιστα, κατά τεκμήριο, ὁ πληθυσμός τῶν κρατῶν αὐτῶν εἶναι στήν πλειοψηφία του Ὀρθόδοξος, τότε ὁ ρόλος τῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας εἶναι καθοριστικός τόσο ὡς πρός τήν νομιμοποίηση τῆς πολιτειακῆς ἐξουσίας, ὅσο καί ὡς πρός τήν συγκρότηση καί ἑνότητα τῆς κοινωνίας τῶν πολιτῶν.
Μέ τόν τρόπο αὐτό ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία παίζει σημαντικό ρόλο στήν συγκρότηση καί διατήρηση τῆς ἐθνικῆς ταυτότητας καί τῆς ἀντίστοιχης ἐθνικῆς ἀφήγησης καί ἀφύπνισης. Συμβάλλει, δηλαδή, στήν συσσωμάτωση καί στήν διαμόρφωση μιᾶς ἑνιαίας αὐτοσυνειδησίας καί ταυτότητας, θετικές ἀρχές, οἱ ὁποῖες ἐνισχύονται καί ἀπό τίς ὑφιστάμενες ἐκκλησιαστικές δομές τῆς Αὐτοκεφαλίας ἤ τοῦ Πατριαρχείου.
Πρώτη περίπτωση ἀποτελεῖ ἡ Οὐκρανία, ὃπου ἡ κρατική ἐξουσία ἀναζητεῖ ἀπό τήν πλειοψηφοῦσα Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία τρόπο ἐπίτευξης μιᾶς ἐνδορθόδοξης ἑνότητας, στήν βάση καί στήν δομή τῆς Αὐτοκεφαλίας, ὡς μοντέλο ἐθνικῆς ἑνότητας.
Δεύτερη περίπτωση ἀφοροῦν τά Σκόπια, ὅπου μέσα ἀπό τήν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία καταβάλλεται προσπάθεια νά ἐπιβληθεῖ ὡς κρατική ὀνομασία ὁ ὃρος «Μακεδονία» καί ἡ «μακεδονική» ταυτότητα, μέ τήν ἑδραίωση μιᾶς «Μακεδονικῆς» Αὐτοκέφαλης Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας.
Σταχυολογούμενες αὐτές οἱ περιπτώσεις ἀποδεικνύουν τήν συμβολή τῆς Ὀρθοδοξίας σέ σχέση πρός τήν γεωπολιτική διαμόρφωση τῶν κρατῶν, τῆς διεθνοῦς νομιμοποίησής τους καί τῆς ἐθνικῆς τους ταυτότητας.
Ὑπάρχουν ὅμως καί οἱ περιπτώσεις μέ ἀρνητικό πρόσημο, ὅταν ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία ἐργαλειοποιεῖται καί ἡ ἐκμετάλλευσή της γίνεται τόσο ἀπό πολιτικούς ὅσο καί ἀπό ἐκκλησιαστικούς παράγοντες μέ σκοπό τήν ἐπικυριαρχία. Ὅταν προπαγανδίζουν ὑπέρ τῆς μιᾶς ἤ τῆς ἄλλης κρατικῆς ὀντότητας, μέ μέσο καί ὄχημα προπαγάνδας τήν Ὀρθοδοξία, καί μέ κύριο σκοπό τήν ἐξυπηρέτηση γεωπολιτικῶν σκοπιμοτήτων καί πολιτικῶν ἐπιδιώξεων, ἑσωτερικῶν ἤ ἐξωτερικῶν. Χαρακτηριστικό παράδειγμα ἀποτελεῖ ἡ περίπτωση τῆς Γεωργίας, ὃπου ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία χρησιμοποιεῖται ἀπό τό κόμμα «Γεωργιανό ὄνειρο», προκειμένου νά ἑδραιώσει τήν ἀντιδυτική ἰδεολογία του.
Πρωτεύοντα ρόλο σέ αὐτήν τήν ἐργαλειοποίηση διαδραματίζει ἕνα νέο ἰδεολογικό – πολιτικό καί ἐκκλησιαστικό μόρφωμα, τό ὁποῖο ὀνομάζεται «ρωσικός κόσμος», καί τό ὁποῖο ἐπιδιώκει τήν ἐπέκταση τῆς ρωσικῆς ἐπιρροῆς, πολιτικά καί ἐκκλησιαστικά, καί τήν ἀναβάθμιση τοῦ ρόλου τοῦ Πατριαρχείου τῆς Μόσχας στό σῶμα τῶν Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν, ἔναντι τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου.
Ἐπανερχόμενοι ὅμως στό ἀρχικό αἰτούμενο, στόν ρόλο σύνολης τῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας στό περιγραφόμενο γεω-πολιτικό γίγνεσθαι, προκύπτουν τά παρακάτω ἐρωτήματα:
Εἶναι δυνατόν ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία νά «ἀντιγράφει» μοντέλα κοσμικά καί πολιτικά μέ ἀπώτερο σκοπό νά ἐξυπηρετηθοῦν ἀντίστοιχες πολιτικές σκοπιμότητες καί ἰδιοτέλειες;
Μπορεῖ νά μετατραπεῖ ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία σέ «ἐθνική Ἐκκλησία» καί νά ἀσκεῖ προπαγάνδα;
Μπορεῖ ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία νά ἐργαλειοποιεῖται ὑπέρ τῆς μιᾶς ἤ τῆς ἄλλης μορφῆς κρατικῆς ἐξουσίας;
Ὁ πόλεμος στήν Οὐκρανία ἀποτελεῖ χαρακτηριστικό παράδειγμα ἐργαλειοποίησης τῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας. Εἶναι ἓνας πόλεμος μεταξύ δύο ὁμοδόξων λαῶν, συντριπτικά πλειοψηφούντων στά ἐθνικά τους ὅρια. Πρόκειται γιά ἐνδορθόδοξο πόλεμο μέ χαρακτῆρα καθαρά ταυτοτικό καί μιά λανθασμένη θεώρηση τῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας, ὡς μιᾶς Ὀρθοδοξίας τοῦ ἐθνικισμοῦ, τῆς δυνάμεως, τῆς ἰσχύος, τοῦ αὐταρχισμοῦ καί τοῦ ὁλοκληρωτισμοῦ. Μέ τόν πόλεμο ἐπιδιώκεται ἀφενός ἡ ἐπιβολή τῶν ἀρχῶν τοῦ «ρωσικοῦ κόσμου» στήν Οὐκρανία καί ἀφετέρου ἡ ἀποτροπή ἀναγνώρισης της ὡς πολιτειακῆς ὀντότητας ὣστε νά μήν ἔχει τήν δική της ἐθνική ταυτότητα καί τήν δική της Ἐκκλησιαστική Αὐτο-κεφαλία.
Τά παραπάνω καταδεικνύουν τήν προβληματική καί ἐσφαλμένη ἐξέλιξη τοῦ Ρωσο – ουκρανικοῦ ζητήματος ἐξαιτίας τῆς ἐθνοφυλετικῆς καί ἰδεολογικῆς χρήσης τῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας στό πλαίσιο τῶν διαμορφούμενων γεωπολιτικῶν ὁρίων, συγχρόνως δέ καταδεικνύεται καί ἡ λανθασμένη κατά-νόηση λειτουργίας τῆς δομῆς τῆς Αὐτοκεφαλίας.
Ἡ Αὐτοκεφαλία γιά τίς ἀρχές τῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησιολογίας δέν συνεπάγεται ἀπομόνωση, αὐτονόμηση, ἀποκεκομμένη δράση καί ἐσωστρέφεια γιά κάθε Αὐτοκέφαλη Ἐκκλησία ἀλλά συμμετοχή καί σχέση στό πλαίσιο μιᾶς συνοδικῆς κοινωνίας ὑπό τόν καθοδηγητικό καί συντονιστικό ρόλο τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου, ὅπως ἀπεφάσισε ἄλλωστε καί ἡ Ἁγία καί Μεγάλη Σύνοδος τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας (Κρήτη 2016). Ἐπίσης, ἡ Αὐτοκεφαλία σχετίζεται καί μέ τήν διατήρηση τῆς ἐθνικῆς συνείδησης, ἡ ὁποία ἀποτελεῖ στοιχεῖο τῆς ἐθνικῆς ταυτότητας κάθε κράτους – ἔθνους, χωρίς ὅμως νά μεταλλάσσεται ἡ λειτουργία τῆς Αὐτοκεφαλίας σέ μέσο ἐπιβολῆς τῶν ἐθνικῶν στοιχείων (γλῶσσα, ἤθη, ἔθιμα, πολιτιστικά δεδομένα) ἑνός κράτους – ἔθνους σέ ἕνα ἄλλο ἒθνος-κράτος, γιατί τότε ἀντιμετωπίζουμε ἐθνοφυλετική ἐκτροπή.
Αὐτή ἡ πραγματικότητα, θά πρέπει νά μᾶς συνδέσει γόνιμα σέ μία διαλογική βάση, στήν ὁποία μέ θεολογικά, ἱστορικοκανονικά, κοινωνιολογικά καί γεωπολιτικά ἐπιχειρήματα θά ἐξετασθοῦν τά παρακάτω ἐρωτήματα:
α) Δύναται ἕνα κράτος, μέ πλειοψηφία τούς Ὀρθοδόξους, νά ἐπιδιώκει τήν δημιουργία ζωνῶν ἐπιρροῆς σέ παγκόσμιο ἐπίπεδο, καί μέ ἰδιαίτερη ἔμφαση ἐκκλησιαστικά στά παλαίφατα Πατριαρχεῖα καί στίς Αὐτοκέφαλες Ἐκκλησίες;
β) Ὑπάρχει Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία, ἡ ὁποία μπορεῖ νά διεκδικήσει τήν ἐπιρροή της σέ ἕνα ἄλλο Ὀρθόδοξο κράτος, μέσω τοῦ πολέμου, καί τήν κυριαρχία της, ὑπό τό σκεπτικό τῆς «Τρίτης Ρώμης» ἤ τοῦ «ρωσικοῦ κόσμου»;
γ) Εἶναι δυνατόν νά καθίστανται Αὐτοκέφαλες Ὀρθόδοξες Ἐκκλησίες καί Πατριαρχεῖα «δορυφόροι» μιᾶς ἄλλης Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας, γεγονός πού ὁδηγεῖ de facto στήν διάσπαση τῶν Ὀρθοδόξων καί στόν ἐκκλησιαστικό ἀνταγωνισμό;
δ) Εἶναι δυνατόν μέ βάση τό ἐπιχείρημα ἑνός «ἰδεολογικοῦ πλεονεκτήματος» καί μιᾶς «ὑποκριτικῆς ἠθικῆς» νά λειτουργεῖ κυριαρχικά μία Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία σέ μία ἄλλη Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία μέ μοναδικό κίνητρο τόν πολιτικό θετικισμό στό «δοῦναι καί λαβεῖν»;

* Ἀνεπτυγμένη μορφή τῆς ἀρχικῆς τοποθέτησης, κατά τήν Θεματική Τράπεζα Λόγου «Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία καί Γεωπολιτική σήμερα», στό πλαίσιο τοῦ Διεθνοῦς Συνεδρίου τῆς Θεολογικῆς Σχολῆς τοῦ Ε.Κ.Π.Α., μέ θέμα: «Ἡ Ὀρθόδοξη Θεολογία στόν 21ο αἰῶνα. Προκλήσεις καί προοπτικές», στήν ὁποία συμμετεῖχαν ὁ πρώην Ἀντιπρόεδρος τῆς Κυβερ-νήσεως καί Ὑπουργός Ἐσωτερικῶν, Πρόεδρος κ. Εὐάγγελος Βενιζέλος, Ὁμότιμος Καθη-γητής Συνταγματικοῦ Δικαίου τῆς Νομικῆς Σχολῆς τοῦ Α.Π.Θ., ὁ κ. Ἄγγελος Συρῖγος, Βουλευτής, πρ. Ὑφυπουργός καί Καθηγητής Διεθνοῦς Δικαίου στό Πάντειο Πανεπιστή-μιο, ὁ κ. Ἐμμανουήλ Καραγεωργούδης, Κοσμήτορας τῆς Θεολογικῆς Σχολῆς τοῦ Ε.Κ.Π.Α., ὁ Πανιερώτατος Μητροπολίτης Κωνσταντίας-Ἀμμοχώστου Βασίλειος Καρα-γιάννης, μέλος τῆς Κεντρικῆς Ἐπιτροπῆς τοῦ Π.Σ.Ε., ὁ Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Περιστερίου Γρηγόριος Παπαθωμᾶς, Καθηγητής τοῦ Τμήματος Θεολογίας τοῦ Ε.Κ.Π.Α., ὁ Αἰδεσιμολογιώτατος Ἀρχιδιάκονος Ἰωάννης Χρυσαυγῆς, Καθηγητής τῆς Ἑλληνορθόδοξης Θεολογικῆς Σχολῆς Τιμίου Σταυροῦ Brookline, Μασαχουσέτης Η.Π.Α. καί ὁ Sveto-slav Ribolov, Καθηγητής Θεολογικῆς Σχολῆς «Ἅγιος Κλήμης Ἀχρίδος» τοῦ Πανεπιστημίου τῆς Σόφιας, Βουλγαρίας. Τήν συζήτηση συντόνισε ὁ κ. Σταῦρος Γιαγκάζογλου, Ἀναπληρωτής Καθηγητής τοῦ Τμήματος Θεολογίας τοῦ Ε.Κ.Π.Α. (Ἀθήνα- Κεντρικό Πανεπιστήμιο- Ἀμφιθέατρο «Ἄλκης Ἀργυριάδης, 28-11-2024).

Ο Άγιος Σπυρίδων και ο ζωέμπορος

Ένας ζωέμπορος ήθελε ν’ αγοράσει από τον άγιο Σπυρίδωνα εκατό κατσίκες. Ο άγιος του είπε να δώσει πρώτα τα χρήματα και μετά να τις παραλάβει. Εκείνος τότε του έδωσε χρήματα για ενενήντα εννέα μόνο, με την σκέψη να ξεγελάσει τον απονήρευτο και να μην πληρώσει την εκατοστή.
Όταν μπήκαν μέσα στο μαντρί, ο άγιος του παρήγγειλε να πάρει τόσες κατσίκες όσες είχε πληρώσει. Εκείνος όμως ούτε με αυτήν την παραγγελία συγκινήθηκε, αλλά έβγαλε εκατό κατσίκες.
Μία λοιπόν απ’ αυτές, σαν πιστή δούλη και σαν να καταλάβαινε ότι δεν την πούλησε ο κύριος της, επέστρεφε μ’ επιμονή πίσω. Ο αδιάντροπος ζωέμπορος την έβγαζε πάλι έξω με βία. Εκείνη όμως του ξανάφευγε. Αυτό το θαυμάσιο έγινε τρεις φορές. Ο έμπορος την έσερνε έξω με πείσμα κι εκείνη επέστρεφε πίσω στο μαντρί .
Βλέποντας λοιπόν ότι τίποτε δεν κατορθώνει, την αρπάζει, την βάζει στους ώμους του και επιχειρεί να φύγει. Η κατσίκα όμως άρχισε να βελάζει δυνατά και να τον χτυπά στο κεφάλι με τα κέρατα. Έμοιαζε να διαλαλεί την αδικία του πλεονέκτη. Όλοι απορούσαν, πως αγρίεψε έτσι.
Ο άγιος Σπυρίδων τότε του είπε ήρεμα και διακριτικά:
– Πρόσεξε, παιδί μου, μήπως δίκαια συμπεριφέρεται έτσι το ζώο. Μήπως ξέχασες να το πληρώσεις;
Έπειτα απ’ αυτά τα λόγια ο ζωέμπορος συνήλθε, ομολόγησε το σφάλμα του και ζήτησε συγγνώμη. Και η κατσίκα, μόλις την πλήρωσε, έπαυσε να φωνάζει και ν’ αντιστέκεται, αλλά ήμερα ακολούθησε τις άλλες.
(Μέγας Συναξαριστής της Ορθοδόξου Εκκλησίας, τ. ΙΒ΄. επιμ.-εκδ. Βίκτωρος Ματθαίου, Αθήνα 1946-50, Α΄ εκδ.)
Από το βιβλίο: Χαρίσματα και χαρισματούχοι. Ανθολογία χαρισματικών εκδηλώσεων. Τόμος πρώτος.
Εκδόσεις Ιεράς Μονής Παρακλήτου, Ωρωπός Αττικής, εκδ. Δ΄ 1990

Άγιος Σπυρίδωνας: Γιατί φυτεύουμε φακές στη γιορτή του – Για ποιους είναι προστάτηςΟι λαογραφικές παραδόσεις που συνδέονται με την γιορτή του Αγίου Σπυρίδωνα

Στη λαϊκή παράδοση, η γιορτή του Αγίου Σπυρίδωνα (12 Δεκεμβρίου) είχε ιδιαίτερη σημασία για τους αγρότες, καθώς συνδέθηκε με τη σπορά φακής. Σε πολλές περιοχές της Ελλάδας, η ημέρα αυτή θεωρούνταν ευνοϊκή για τη σπορά, ειδικά για καλλιέργειες όπως η φακή, που είναι ανθεκτική και βασικό στοιχείο της αγροτικής διατροφής. Οι γεωργοί έσπερναν φακές ανήμερα της γιορτής, πιστεύοντας ότι με την ευλογία του Αγίου η καλλιέργειά τους θα ήταν αποδοτική. Το έθιμο αυτό συνοδευόταν συχνά από ευχές και τελετές, όπως ο αγιασμός των σπόρων, που στόχευαν να εξασφαλίσουν γονιμότητα της γης και καλή σοδειά.

Ο Άγιος Σπυρίδωνας ως προστάτης των γεωργών

Ο Άγιος Σπυρίδωνας, γνωστός για τα θαύματά του και την ταπεινότητά του, θεωρείται προστάτης των φτωχών και των αγροτών. Στις παραδοσιακές κοινωνίες, οι αγρότες αναζητούσαν τη βοήθεια και την ευλογία του Αγίου για την επιτυχία της σποράς τους, πιστεύοντας ότι με τη μεσολάβησή του μπορούσαν να εξασφαλίσουν μια καλή σοδειά.

Η γιορτή του Αγίου Σπυρίδωνα σηματοδοτεί μια περίοδο που, ανάλογα με τις κλιματικές συνθήκες, ήταν κατάλληλη για τις τελευταίες σπορές, ιδιαίτερα σε περιοχές με ηπιότερο κλίμα. Σε πολλές περιοχές, οι αγρότες θεωρούσαν την ημέρα αυτή ευνοϊκή για την ολοκλήρωση των γεωργικών εργασιών. Οι καλές καιρικές συνθήκες ανήμερα της γιορτής θεωρούνταν σημάδι ευλογίας και επιτυχίας για τη νέα καλλιεργητική περίοδο.

Τελετουργίες και έθιμα

Στις αγροτικές περιοχές, η γιορτή του Αγίου Σπυρίδωνα συχνά συνοδευόταν από θρησκευτικές τελετές, όπως αγιασμούς στα χωράφια και προσευχές για καλή σοδειά. Οι αγρότες έπαιρναν αγιασμό από την εκκλησία και ράντιζαν τους σπόρους πριν τους σπείρουν, ζητώντας την προστασία του Αγίου από φυσικές καταστροφές, όπως παγετούς ή ξηρασίες.

Η σπορά συνδέθηκε με τον Άγιο Σπυρίδωνα και για έναν βαθύτερο πνευματικό λόγο. Όπως η σπορά απαιτεί πίστη για την καρποφορία της γης, έτσι και ο Άγιος Σπυρίδωνας συμβόλιζε την ελπίδα, την υπομονή και τη σύνδεση του ανθρώπου με το θείο. Η πράξη της σποράς ανήμερα της γιορτής του Αγίου ήταν μια μορφή προσφοράς, αλλά και δέησης για προστασία και ευημερία.

Λαογραφικές παραδόσεις

Σε πολλές περιοχές της Ελλάδας, ιδιαίτερα στην Κρήτη και τα Επτάνησα, καταγράφονται αναφορές για αγροτικά έθιμα που σχετίζονται με τον Άγιο Σπυρίδωνα. Η πίστη ότι ο Άγιος μπορούσε να «συνομιλεί» με τη φύση και να εξασφαλίζει τη γονιμότητα της γης διατηρήθηκε ζωντανή στις αφηγήσεις των παλαιότερων γενεών.

Η σύνδεση της σποράς με τη γιορτή του Αγίου Σπυρίδωνα αποτελεί μια χαρακτηριστική έκφραση της ελληνικής λαϊκής παράδοσης, όπου η θρησκευτική πίστη, η φύση και οι ανάγκες της καθημερινής ζωής συνδέονται στενά. Το έθιμο αυτό αναδεικνύει την αξία της συνεργασίας ανθρώπου και θείου για την εξασφάλιση της ευημερίας και της γονιμότητας της γης.

ΣΤΗΝ ΚΑΛΑΜΑΤΑ ΓΙΑ ΠΡΟΣΚΥΝΗΜΑ Η ΕΙΚΟΝΑ ΤΗΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ ΣΟΥΜΕΛΑ – ΣΤΟΝ ΠΕΖΟΔΡΟΜΟ ΤΗΣ ΑΡΙΣΤΟΜΕΝΟΥΣ Η ΥΠΟΔΟΧΗ

«Με κάθε λαμπρότητα θα υποδεχθεί η πόλη της Καλαμάτας την Ιερά και θαυματουργό Εικόνα της Παναγίας Σουμελά, εκ του ομωνύμου Πανελληνίου Ιερού Προσκυνήματος Βερμίου Ημαθίας, την Πέμπτη 5-12-2024 και ώρα 5,30 μ.μ., στον πεζόδρομο της οδού Αριστομένους, έξωθεν της Εθνικής Τράπεζας.

Το σύμβολο του Ποντιακού Ελληνισμού θα κομίσει ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Βεροίας, Ναούσης και Καμπανίας κ. Παντελεήμων, ενώ θα το υποδεχθούν ο Θεοφιλέστατος Επίσκοπος Τανάγρας κ. Απόστολος (Βοηθός του Αρχιεπισκόπου Αθηνών και πάσης Ελλάδος), ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Μεσσηνίας κ. Χρυσόστομος, ο Ιερός Κλήρος, οι εκπρόσωποι των Αρχών και πλήθος κόσμου.

Εν συνεχεία, η Ιερά Εικόνα λιτανευτικώς θα μεταφερθεί στον πανηγυρίζοντα Ιερό Ναό Αγίου Νικολάου Φλαρίου Καλαμάτας, δια των οδών Αριστομένους και Κολοκοτρώνη, όπου και θα εναποτεθεί για προσκύνημα.

Θα ακολουθήσει η τέλεση πανηγυρικού πολυαρχιερατικού Εσπερινού.

Η Θαυματουργός εικόνα θα παραμείνει στον Ιερό Ναό μέχρι την Πέμπτη 12-12-2024, όπου μετά την τέλεση της Θείας Λειτουργίας θα αναχωρήσει για το θρόνο της».

ΕΚΟΙΜΗΘΗ Ο ΆΡΧΩΝ ΠΡΩΤΟΨΑΛΤΗΣ ΤΗΣ Μ.τ.Χ.Ε ΛΕΩΝΙΔΑΣ ΑΣΤΕΡΗΣ

Εκοιμήθη ο Άρχων πρώην Πρωτοψάλτης της Μ.τ.Χ.Ε Λεωνίδας Αστέρης, επί σειρά ετών Πρωτοψάλτης του Πατριαρχικού Ναού στο Φανάρι. Σύμφωνα με ανακοίνωση του Οικουμενικού Πατριαρχείου η νεκρώσιμος ακολουθία θα τελεστεί την Παρασκευή, 6 Δεκεμβρίου, ενώ η ταφή του θα πραγματοποιηθεί στο Κοιμητήριο της Θείας Μεταμορφώσεως στο Σισλή

Ο Άρχων Πρωτοψάλτης της Αγίας του Χριστού Μεγάλης Εκκλησίας Λεωνίδας Αστέρης γεννήθηκε στην πάλαι ποτέ μεγαλώνυμο Κοινότητα του Γαλατά Κωνσταντινουπόλεως το 1936, όπου και άρχισε την μουσική του σταδιοδρομία πεντάχρονος εις τον Ιερόν Ναόν του Αγίου Νικολάου ως Κανονάρχης.

Μαθήτευσε παρά του καλλιφώνου και μύστου της παραδόσεως αειμνήστου Πρωτοψάλτου της Αγιωτάτης Αρχιεπισκοπής Παναγιώτου Κωνσταντινίδου. Δεκαετής και δεκατριετής δις προσελήφθη από τον Άρχοντα Λαμπαδάριον Θρασύβουλον Στανίτσα και από τον Άρχοντα Πρωτοψάλτην Κωνσταντίνον Πρίγγον εις τον Πατριαρχικόν Ναόν. Μετά την μεταφώνησίν του έψαλε ως Δομέστικος με τον πρώτο διδάσκαλό του εις τον Ιερόν Ναόν του Χριστού Σωτήρος Γαλατά.

Ως Πρωτοψάλτης υπηρέτησε από το 1958 έως το 1963 στον Ιερό Ναό Αγίων Θεοδώρων Βλάγκας με Ιερατικώς Προιστάμενο τον π. Ιωάννη Γαλάνη, μαθητή του Ιακώβου Ναυπλιώτου του Πρωτοψάλτου από τον οποίον διδάχθηκε πολλά.

Από το 1963 έως το 1979 ως Πρωτοψάλτης της Ιεράς Μητροπόλεως Πριγκηποννήσων με συνάδελφο Β´ ιεροψάλτη τον καλλικέλαδο, θεωρητικό και ταχυγράφο Στέφανο Μπρούσαλη. Εδώ η θεία πρόνοια τον φέρει σε επαφή μετά του τελευταίου Μεγάλου Δομεστίκου Αναστασίου Μιχαηλίδη, από τον οποίον μέχρι της τελευταίας του πνοής εδιδάχθη αυτά τα οποία έπρεπε να γνωρίζει, όταν αργότερον θα ανελάμβανε το βαρύ φορτίο του Πρωτοψάλτου της Μεγάλης του Χριστού Εκκλησίας.

Από το 1979 έως το 1984 έψαλε στον Ιερό Ναό του Αγίου Δημητρίου Ταταούλων ως Πρωτοψάλτης της Αγιωτάτης Αρχιεπισκοπής. Τω 1984 καλείται υπό του αοιδίμου Οικουμενικού Πατριάρχου Δημητρίου και της Ιεράς Συνόδου για να αναλάβει την πρωτοψαλτία της Μεγάλης του Χριστού Εκκλησίας.

Ο Λεωνίδας Αστέρης τύγχανε απόφοιτος του Ωδείου Λυρικής Σκηνής και Τέχνης και Πρωταγωνιστής της Λυρικής Κωνσταντινουπόλεως από το 1969, ερμηνεύσας πάμπολλα έργα του γερμανικού και ιταλικού ρεπερτορίου. Εμαθήτευσε στην Μοζάρτιο Σχολή Σάλσμπουργκ σε μεγάλους διδασκάλους του άσματος (Σράιρερ, Ντίσκαου). Βραβεύθηκε σε διαγωνισμό με το Βραβείο Καρλ Ορφ με την προσωπική του συναυλία στον Ναό του Αγίου Βλασίου (SaintBlasius Kirche).

Επίσης, δίδαξε στο Τμήμα Μουσικής Επιστήμης και Τέχνης του Πανεπιστημίου Μακεδονίας το τόσο ζωτικό για τους ιεροψάλτες μάθημα, την ορθοφωνία και τεχνική καλοφωνίας.

Εκδημία Πρωτοπρεσβυτέρου Βασιλείου Αθανασόπουλου της Ι.Μ. Μεσσηνίας

Η Ιερά Μητρόπολη Μεσσηνίας, με αισθήματα της κατ΄ άνθρωπον θλίψεως, αναγγέλλει την κοίμηση του Πρωτοπρσβυτέρου Βασιλείου Αθανασοπούλου, εφημερίου του ενοριακού Ιερού Ναού Κοιμήσεως της Θεοτόκου Λυκίσσης, μετά από σύντομη δοκιμασία της υγείας του.
Ο μακαριστός γεννήθηκε στην Μαθία Μεσσηνίας το 1948 και ήταν απόφοιτος του Μέσου Εκκλησιαστικού Φροντιστηρίου Καλαμάτας. Χειροτονήθηκε Διάκονος και Πρεσβύτερος το 1985, από τον μακαριστό Μητροπολίτη Μεσσηνίας Χρυσόστομο Θέμελη, ενώ το έτος 2001 χειροθετήθηκε Πνευματικός, το 2013 Οικονόμος και το 2020 Πρωτοπρεσβύτερος από τον Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη Μεσσηνίας κ. Χρυσόστομο.
Του είχαν επίσης ανατεθεί εφημεριακά καθήκοντα στις ενορίες Αχλαδοχωρίου, Μαθίας, Κοκκίνου, Καλλιθέας και Αμπελοκήπων.
Ο πατήρ Βασίλειος κατέλειπε μνήμη ευλαβούς, σεμνού και ταπεινού λειτουργού του Υψίστου, ο οποίος με συνέπεια και εκκλησιαστικό πνεύμα διακονούσε πάντοτε τις εφημεριακές ανάγκες της Ιερά Μητροπόλεως Μεσσηνίας.
Η εξόδιος ακολουθία Θα ψαλλεί αύριο Πέμπτη 21 Νοεμβρίου 2024, στις 3μ.μ. στον Ιερο Ναό Γενεθλίου της Θεοτόκου Μαθίας.

Η Εξόδιος Ακολουθία της μακαριστής Αναστασίας Τύρη, μητέρας του Μητροπολίτη Νεαπόλεως Βαρνάβα

Mε τη δέουσα εκκλησιαστική τάξη και την προσδοκία της Ανάστασης τελέστηκε την Τετάρτη 13 Νοεμβρίου 2024 στον Ιερό Ναό Αγίου Δημητρίου Διαβατών η Εξόδιος Ακολουθία της μακαριστής Αναστασίας Τύρη, μητέρας του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτη Νεαπόλεως και Σταυρουπόλεως κ. Βαρνάβα.
Στην Εξόδιο Ακολουθία προεξήρχε ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Βεροίας κ. Παντελεήμων και συγχοροστάτησαν οι Αρχιερείς: Παναγιώτατος Μητροπολίτης Θεσσαλονίκης κ. Φιλόθεος, ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Βρυούλων κ. Παντελεήμων, ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Βεροίας κ. Παντελεήμων, ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Ξάνθης κ. Παντελεήμων, ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Σιδηροκάστρου κ. Μακάριος , ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Ν. Κρήνης και Καλαμαριάς κ. Ιουστίνος, Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Εδέσσης κ. Ιωήλ , ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Γρεβενών κ. Δαβίδ, ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Ιερισσού κ. Θεόκλητος, ο Σεβασμιώτος Μητροπολίτης Λαγκαδά κ. Πλάτων και ο Βοηθός Επίσκοπος Ρηγίου κ. Ειρηναίος.
Τον Παναγιώτατο Οικουμενικό Πατριάρχη κ.κ. Βαρθολομαίο εκπροσώπησε ο Μητροπολίτης Βρυούλων, ο οποίος εκφώνησε και τον επικήδειο λόγο.
Παρόντες ήταν ο Υφυπουργός Εσωτερικών του Τομέως Μακεδονίας-Θράκης κ. Κωνσταντίνος Γκιουλέκας, ο Περιφερειάρχης Κεντρικής Μακεδονίας κ. Απόστολος Τζιτζικώστας, η Περιφερειακή Σύμβουλος κ. Βούλα Πατουλίδου, οι Δήμαρχοι Παύλου Μελά κ. Δημήτρης Ασλανίδης, Ευόσμου-Μενεμένης κ. Αλεξανδρίδης, η Δήμαρχος Διαβατών κ. Γερακίνα Μπισμπινά, ο Δήμαρχος Πανοράματος – Πυλαίας κ. Ιγνάτιος Καϊτεζίδης.

Καλό Παράδεισο. Εκοιμηθη η μητέρα του Μητροπολίτη Νεαπολεως

«Της μάνας μου την αγκαλιά δεν την αλλάζω μ΄άλλη
γιατί κι αν κάνω σφάλματα για μένα ανοίγει πάλι»

Σήμερα Τετάρτη 13/11 και ώρα 3.30 μ.μ στον Ιερό Ναό Αγίου Δημητρίου Διαβατών
ο Σεβασμιώτατος ποιμενάρχης μας κ. ΒΑΡΝΑΒΑΣ θα αποχαιρετίσει την μητέρα του ΑΝΑΣΤΑΣΙΑ ΤΥΡΗ η οποία εκοιμήθη εν Κυρίω!! Καλή Ανάσταση!!