Στον ευαγγελιστή Λουκά, που σύμφωνα με την παράδοση ήταν και ζωγράφος εκτός από γιατρός, αποδίδονται δεκάδες εικονίσματα και πάνω από 30 εικόνες της Παναγίας βρεφοκρατούσας. Ωστόσο, οι περισσότεροι δέχονται την καθαρά θρησκευτική παράδοση, ότι ο Λουκάς ζωγράφισε μόνον τρεις εικόνες, η μια εκ των οποίων επί αιώνες φυλασσόταν στην Παναγία Σουμελά και πλέον βρίσκεται στο Βέρμιο.

Ο Λουκάς, συνομήλικος του Ιησού Χριστού, αναφέρεται ως γιατρός ελληνικής καταγωγής και “εθνικός” όπως έλεγαν οι Χριστιανοί όσους πίστευαν στο δωδεκάθεο. Από άλλους αναφέρεται ως Έλληνας Εβραίος, ως ξενομερίτης, όπως θα λέγαμε σήμερα, που σημαίνει ότι δεν ήταν Ιουδαίος, και από άλλους ως εξελληνισμένος Ιουδαίος. Για την ιατρική ιδιότητά του δεν υπάρχουν και πολλά στοιχεία που να συνηγορούν, καθώς δεν αποκλείεται να επρόκειτο για συνωνυμία, δηλαδή για έναν Λουκά Χριστιανό, που ήταν γιατρός. Πιθανόν να γεννήθηκε στην τότε ελληνική πόλη της Αντιοχείας που ανήκε στη Συρία και τώρα πλέον στην Τουρκία (Αντάκια).

Έγινε Χριστιανός και υπήρξε στενός συνεργάτης του Παύλου. Ήταν συνεπιβάτης με τον Παύλο στο καράβι που ναυάγησε εν πλω προς την Ρώμη και έφτασε μαζί του στις Συρακούσες. Κατά τον Νικηφόρο Κάλλιστο, ο Λουκάς υπέστη μαρτυρικό θάνατο, αφού τον έγδαραν ζωντανό και κατόπιν τον κρέμασαν σε μία ελιά στην Έφεσο σε ηλικία 80 ετών, ενώ σύμφωνα με τον Ιερώνυμο πέθανε στη Θήβα της Βοιωτίας σε ηλικία 84 ετών.

Στην εποχή της Εικονομαχίας

Γνώριζε την ζωγραφική τέχνη και θεωρείται ότι πρότεινε στην μητέρα του Χριστού να την ζωγραφίσει και εκείνη δέχτηκε. Σύμφωνα δε με την χριστιανική παράδοση, του δόθηκαν από αρχάγγελο τρία πινάκια και σύμφωνα με άλλη παράδοση ζωγράφισε μόνο σε τρία ξύλα από το σπίτι στο οποίο ζούσε τότε η Παναγία.

Η παράδοση πάντως που τον θέλει ως πρώτο αγιογράφο ξεκίνησε γύρω στο 750 μ.Χ., ίσως και λόγω της διαμάχης εικονομάχων και εικονολατρών. Οι Έλληνες τότε ήταν υπέρ των εικόνων και μάλιστα πλοία από τις Κυκλάδες και άλλα ελληνικά νησιά κίνησαν για ναυμαχία, αλλά καταστράφηκαν από το υγρό πυρ στην Κωνσταντινούπολη. Όταν ο αυτοκράτορας στην προσπάθειά του να κρατήσει ισορροπίες με τις νότιες επαρχίες της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας δέχθηκε να καταστραφούν όλες οι εικόνες, ξεκίνησε ένας 20ετής άγριος πόλεμος με διωγμούς, βασανισμούς μοναχών, με ρίψη εικόνων και λειψάνων στην πυρά, αλλά και με εκατέρωθεν προπαγάνδα προς ενίσχυση της μιας ή της άλλης θέσης.

Τότε ουσιαστικά κυριάρχησε η άποψη ότι ο Λουκάς ήταν ο πρώτος που ζωγράφισε την Παναγία και μάλιστα την Οδηγήτρια της Κωνσταντινούπολης – εικόνα που καταστράφηκε κατά την Άλωση. Η κατωτέρω θεωρείται αντίγραφό της και βρίσκεται στην Μονή Ξενοφώντος του Αγίου Όρους. Το πρωτότυπο –που καταστράφηκε με τσεκουριές και κόπηκε στα τέσσερα κατά την Άλωση– θεωρείτο θαυματουργή εικόνα και φυλασσόταν στην Μονή των Οδηγών της Κωνσταντινούπολης. Η Παναγία των Οδηγών ήταν μοναστικό κέντρο κοντά στα ανάκτορα των Μαγγάνων. Ονομαζόταν έτσι επειδή εκεί οι μοναχοί οδηγούσαν τους τυφλούς στο παρακείμενο θαυματουργό αγίασμα.

«Άλαλα τα χείλη των ασεβών, των μη προσκυνούντων την εικόνα σου την σεπτήν, την ιστορηθείσα υπό του Αποστόλου Λουκά ιερωτάτου, την οδηγήτριαν», ψάλλουμε στις παρακλήσεις της Παναγίας. Οι περισσότεροι από μας, όμως, δεν γνωρίζουμε πώς έγινε και ζωγράφισε ο Απόστολος Λουκάς την Υπεραγία Θεοτόκο. Ας δούμε τι έλεγε σχετικά ο αείμνηστος Ιεροκήρυκας, Δημήτριος Παναγόπουλος:

Κάποτε ο Απόστολος και Ευαγγελιστής Λουκάς, ρώτησε την Παναγία, αν του επέτρεπε να ζωγραφίσει το ”πορτραίτο” της. Η Παναγία μας, δεν του αρνήθηκε. Σε λίγο έρχεται ο αρχάγγελος Μιχαήλ, που πάντα την διακονούσε, και δίνει στον Απόστολο Λουκά 3 σανίδες. Ο Ευαγγελιστής παραξενεύτηκε που πήρε τρεις σανίδες και όχι μία. Ωστόσο, δεν είπε τίποτα. Τις πήρε και πήγε σπίτι του. Εκεί άρχισε να Την ζωγραφίζει, όπως Την φανταζόταν και όπως Την έβλεπε συνήθως. Όταν τελείωσε τον πίνακα, τον πήρε και πήγε δειλά-δειλά, με σεμνότητα στην Παναγία να τον δείξει. – Ωραίος έγινε ο πίνακας και πολύ καλή ήτανε Λουκά η προσπάθειά σου, του είπε η Παναγία. Όμως ένα δεν πρόσεξες: Μόνη μου είμαι; Ο Απόστολος Λουκάς, κοκκάλωσε! Είχε φτιάξει την Παναγία μόνη Της, δεόμενη, χωρίς τον Χριστό. Αυτή η συγκεκριμένη εικόνα βρίσκεται στην Παναγία Σουμελά στο Βέρμιο της Βεροίας.

Ο Απόστολος Λουκάς ζήτησε συγγνώμη από την Παναγία και επέστρεψε σπίτι του, για να κάνει ένα νέο ”πορτραίτο” Της. Ύστερα από πολύ κόπο και επιμέλεια, ο Απόστολος Λουκάς τελείωσε και το δεύτερο πίνακα. Τον πήγε στην Παναγία, για να του πει, την γνώμη Της.

– Πολύ ωραίος πίνακας, του είπε. Πολύ καλή η προσπάθειά σου, αλλά δεν πρόσεξες μια λεπτομέρεια. Έχεις το βρέφος, έχεις τον Κύριο στα δεξιά μου. Πρέπει να Τον έχεις στα αριστερά μου. Κόκκαλο, πάλι ο Απόστολος Λουκάς! Η εικόνα αυτή βρίσκεται στα Καλάβρυτα, στην Ιερά Μονή του Μεγάλου Σπηλαίου. Είναι η Παναγία η Δεξιοκρατούσα.

Φεύγει ο Απόστολος και κάνει μια τρίτη εικόνα της Παναγίας, με το Χριστό στα αριστερά, όπως του είπε η Παναγία. Η εικόνα αυτή βρίσκεται στην Ιερά Mονή της Κύκκου, στην Κύπρο.

Οι 3 σανίδες, που έδωσε ο αρχάγγελος, βρήκαν τη δικαίωσή τους! Τις εικόνες αυτές, η Παναγία τις ευλόγησε και πέρασαν ”δια πυρός και σιδήρου”, για να σώζονται μέχρι σήμερα. Τρεις είναι οι εικόνες που φιλοτέχνησε ο Απόστολος Λουκάς. Ούτε 30, ούτε 100, όπως νομίζουν πολλοί.

Περί της Θείας Κοινωνίας.

Γνωρίζουμε ότι η Θεία Κοινωνία είναι αίμα και σώμα Χριστού. Έτσι, είτε ολόκληρο το δισκοπότηρο πέσει είτε έστω και ένας μαργαρίτης (ψύχουλο), ο ιερέας είναι υποχρεωμένος να το πάρει και να το φάει.

Αν λοιπόν η Θεία Κοινωνία πέσει στο πάτωμα, τότε ο Ιερέας θα σκύψει και θα τη γλύψει και στη συνέχεια θα καθαρίσει όλο το σημείο με οινόπνευμα και θα το σκουπίσει με πανί, ώστε να μη μείνει ούτε ίχνος Αγίας Κοινωνίας και πατηθεί από παπούτσι πιστού.

Αν η Θεία Κοινωνία πέσει στα ρούχα μας, πρώτα τη γλείφουμε και μετά κόβουμε το σημείο που έπεσε και το καίμε. Τη στάχτη τη ρίχνουμε σε ποτάμι, στη θάλασσα, σε χωνευτήρι Ι. Ναού η και σε μέρος που δεν πατιέται.

https://googleads.g.doubleclick.net/pagead/ads?gdpr=1&gdpr_consent=CP_ydgAP_ydgAEsACBELA3EoAP_gAEPgAAyIINJB7D7FbSFCwH5zaLsAMAhHRsCAQoQAAASBAmABQAKQIAQCgkAQFASgBAACAAAAICZBIQIECAAACUAAQAAAAAAEAAAAAAAIIAAAgAEAAAAIAAACAAAAEAAIAAAAEAAAmAgAAIIACAAAhAAAAAAAAAAAAAAAAgAAAAAAAAAAAAAAAAAAAQOhQD2F2K2kKFkPCmQWYAQBCijYEAhQAAAAkCBIAAgAUgQAgFIIAgAIFAAAAAAAAAQEgCQAAQABAAAIACgAAAAAAIAAAAAAAQQAAAAAIAAAAAAAAEAAAAAAAQAAAAIAABEhCAAQQAEAAAAAAAQAAAAAAAAAAABAAA&addtl_consent=2~70.89.93.108.122.149.196.259.311.313.323.358.415.449.486.494.495.540.574.609.827.864.981.1029.1048.1051.1095.1097.1126.1205.1211.1276.1301.1365.1415.1423.1449.1570.1577.1598.1651.1716.1735.1753.1765.1870.1878.1889.1958.2072.2253.2299.2357.2373.2415.2506.2526.2568.2571.2575.2624.2677~dv.&client=ca-pub-9082644509431443&output=html&h=345&adk=1574787156&adf=3138124079&w=414&abgtt=3&lmt=1718914111&num_ads=1&rafmt=1&armr=3&sem=mc&pwprc=3885771313&ad_type=text_image&format=414×345&url=https%3A%2F%2Fwww.ekklisiaonline.gr%2Fekklisiaonline%2Fti-ginete-an-pesi-kato-i-thia-kinonia-15%2F%3Ffbclid%3DIwZXh0bgNhZW0CMTEAAR05GcSV1V4r6Hel3cQszK9z2iizIZ2802a_El7Z5P5_eceUg9OH4SYZCpg_aem_ZmFrZWR1bW15MTZieXRlcw&fwr=1&pra=3&rh=320&rw=384&rpe=1&resp_fmts=3&sfro=1&wgl=1&fa=27&dt=1718914112525&bpp=1&bdt=897&idt=-M&shv=r20240617&mjsv=m202406180101&ptt=9&saldr=aa&abxe=1&cookie=ID%3Da86029b80778f80e%3AT%3D1717701601%3ART%3D1718913684%3AS%3DALNI_MYUNGz_d3ezBddgavOPPiHPFfXjVQ&gpic=UID%3D00000d7fbb5adbe2%3AT%3D1717701601%3ART%3D1718913684%3AS%3DALNI_MYQuHNoNA5r-9-RamatyrFVGzs32w&eo_id_str=ID%3D73ead75c2d3699bf%3AT%3D1717701601%3ART%3D1718913684%3AS%3DAA-AfjYk_SmDt2x-t9nXa1KeSlEj&prev_fmts=0x0%2C414x345&nras=3&correlator=948116880625&frm=20&pv=1&ga_vid=46154048.1717701598&ga_sid=1718914112&ga_hid=124172330&ga_fc=1&u_tz=180&u_his=1&u_h=896&u_w=414&u_ah=896&u_aw=414&u_cd=24&u_sd=2&adx=0&ady=2094&biw=414&bih=704&scr_x=0&scr_y=0&eid=44759876%2C44759927%2C44759837%2C31084127%2C95331696%2C95334511%2C95334524%2C95334573%2C95335896%2C31084705%2C95335292&oid=2&pvsid=4462598123985769&tmod=911132906&uas=1&nvt=1&ref=http%3A%2F%2Fm.facebook.com%2F&fc=1408&brdim=0%2C0%2C0%2C0%2C414%2C0%2C414%2C704%2C414%2C704&vis=1&rsz=%7C%7Cs%7C&abl=NS&fu=128&bc=31&bz=1&ifi=4&uci=a!4&btvi=2&fsb=1&dtd=38

Σε περιστατικά που έχουν συμβεί στο παρελθόν έχουμε δει ιερείς να εφαρμόζουν τα προαναφερόμενα, κλαίγοντας και ζητώντας συχώρεση από το Χριστό για την πτώση της Θείας Κοινωνίας.

Χαρακτηριστικό επίσης είναι το σχετικό περιστατικό συνέβη και το 1942 στα Ιωάννινα. Ο ιεροκήρυκας π. Βενέδικτος Πετράκης (†1961), μετά τη θεία λειτουργία στο εκκλησάκι του Κάστρου, πήγε στο εκεί νοσοκομείο, όπου στεγαζόταν και το φθισιατρείο, για να κοινωνήσει τους αρρώστους.

Ένας βαριά φυματικός, μόλις μετέλαβε, έκανε αιμόπτυση πάνω στο σεντόνι. Αμέσως ο π. Βενέδικτος την πήρε με την αγία λαβίδα, την έφαγε και είπε να κάψουν το σεντόνι.

Οι γιατροί το είδαν και τρόμαξαν. «Τι κάνει αυτός ο τρελός»; φώναξαν.

«Σε λίγο θα τον δείτε με καλπάζουσα φυματίωση»

Μα ούτε σε λίγο ούτε σε πολύ τον είδαν με καλπάζουσα. Η χάρη του μυστηρίου δεν επέτρεψε να πάθει τίποτα.

Πηγή: Βασιλοπούλου Χαραλάμπους αρχιμ., Θαύματα που είδαν τα μάτια μου, εκδ. «Ορθοδόξου Τύπου». Αθήνα χ.χ. Από το βιβλίο « Θαύματα και Αποκαλύψεις από τη Θεία Λειτουργία» εκδ. Ι. Μονής Παρακλήτου. σελ 150

Η ιστορία της Εικόνας

Η Εικόνα αυτή βρέθηκε στην Παλαιστίνη, και στάλθηκε στην Κωνσταντινούπολη, επί βασιλείας Θεοδοσίου Β’ του Μικρού, από την Αυτοκράτειρα Ευδοκία, ως δώρο στην αδελφή του Θεοδοσίου Αγία Πουλχερία και κατετέθη υπ’ αυτής στην Μονή των Οδηγών, της οποίας ήταν κτητόρισσα. Η Εικόνα της Παναγίας Οδηγήτριας, είναι ιστορικά η πρώτη εικόνα της Εκκλησίας, ιστορηθείσα από τον Ευαγγελιστή Λουκά.

Η Εικόνα επετέλεσε αναρίθμητα θαύματα (όπως την διάσωση της Κωνσταντινούπολης το 717 μ.Χ., από τους Άραβες) και τελικά καταστράφηκε από τους Οθωμανούς κατά την Άλωση του 1453 μ.Χ.

Αντίγραφο της εικόνας βρίσκεται στην Ιερά Μονή Ξενοφώντος Ξενοφώντος του Αγίου Όρους.

Η θαυματουργική αυτή Εικόνα της Παναγίας ευρίσκεται σήμερα εις την Ιερά Μονή Ξενοφώντος Ξενοφώντος, στο Άγιον Όρος. Μέχρι το 1730 βρισκόταν στην Ιερά Μονή Βατοπαιδίου , το έτος όμως αυτό μυστηριωδώς εξαφανίστηκε από εκεί κεκλεισμένων των θυρών. Οι Πατέρες έψαξαν παντού στο Μοναστήρι, χωρίς να την βρουν . Ακούστηκε ότι βρίσκεται στην Μονήν του Ξενοφώντος. Έστειλαν από το Βατοπαίδι επιτροπή από Πατέρες εκεί

-Πως βρέθηκε εδώ τους ρώτησαν.
-Βρέθηκε στο Ναό. Αλλά πως και από πού δεν γνωρίζουμε,απάντησαν. Κατάλαβαν τότε, ότι επρόκειτο περί θαύματος.
-Δική σας είναι και να την πάρετε είπαν στους Βατοπαιδινούς. Πράγματι! Την πήραν και την ξαναπήγαν στην θέση της

Αξίζει να προσεγγίσουμε το κείμενο με πνεύμα ενδοσκόπησης και αυτοκριτικής. Ο Ιερός Χρυσόστομος δεν μιλάει απλά για την αίσθηση πικρίας ή δυσαρέσκειας προς κάποιον.

Εστιάζει στην εμμονή στην οργή και στην άρνηση να συγχωρεθεί ο “αδελφός”, όποιος κι αν είναι αυτός.

Αναλυτικά:

Για ποια αμαρτία δεν υπάρχει καμία δικαιολογία;

Αν σου πω, νήστεψε πολλές φορές μου προβάλλεις ως δικαιολογία την ασθένεια του σώματος.

Αν σου πω, δώσε στους φτωχούς μου λες ότι είσαι φτωχός και έχεις να αναθρέψεις παιδιά. Αν σου πω να έρχεσαι τακτικά στις Συνάξεις της Εκκλησίας, μου λες, έχω διάφορες μέριμνες.

Αν σου πω, πρόσεχε αυτά που λέγονται στην Εκκλησία και κατανόησε το βάθος των λόγων του Θεού, μου προβάλλεις ως δικαιολογία την έλλειψη μορφώσεως. Αν σου πω, φρόντισε να βοηθήσεις ψυχικά τον αδελφό σου, μου λες ότι δεν υπακούει όταν τον συμβουλεύω, αφού πολλές φορές του μίλησα και περιφρόνησε τα λόγια μου…

Βέβαια, δεν ευσταθούν οι προφάσεις αυτές και όλα αυτά είναι χλιαρά λόγια, αλλά, παρά ταύτα, μπορείς να προφασίζεσαι.

Αν όμως σου πω, άφησε την οργή και συγχώρεσε τον αδελφό σου, ποια από τις προφάσεις αυτές μπορείς να χρησιμοποιήσεις;

Διότι νομίζω, δεν μπορείς να φέρεις ως πρόφαση ούτε ασθένεια σώματος, ούτε φτώχεια, ούτε αμάθεια, ούτε απασχόληση και μέριμνα, ούτε τίποτε άλλο. Γι’ αυτό απ’ όλες σου τις αμαρτίες, αυτή η αμαρτία θα σου είναι ασυγχώρητη. Αλήθεια, πως θα μπορέσεις να υψώσεις τα χέρια σου στον Ουρανό; Πως θα κινήσεις τη γλώσσα σου να προσευχηθείς;

Πως θα ζητήσεις συγνώμη;

Ακόμη κι’ αν θέλει ο Θεός να σου συγχωρήσει τις αμαρτίες, δεν Του το επιτρέπεις εσύ, επειδή δεν συγχωρείς τις αμαρτίες του αδελφού σου. Διότι, αν εσύ ο ίδιος εκδικηθείς και επιτεθείς εναντίον του, είτε με λόγια, είτε με ανάλογες συμπεριφορές, είτε με κατάρες, ο Θεός δεν θα επέμβει πλέον, αφού εσύ ανέλαβες την τιμωρία Του.

Και όχι μόνο δεν θα επέμβει, αλλά και από σένα θα ζητήσει λόγο, διότι φέρθηκες υβριστικά προς Αυτόν.

Άγιος Ιωάννης Χρυσόστομος

Η Ευλογία του Αντιδώρου και οι λεπτομέρειες που πρέπει να προσέχουμε.

Το αντίδωρο είναι ένα μικρό κομμάτι άρτου, από το πρόσφορο που έχει ευλογηθεί κατά της διάρκεια της Θείας Λειτουργίας.

Προσφέρεται “αντί του δώρου” (της Θείας Κοινωνίας) σε όσους πιστούς δεν Κοινωνήσουν.

Μόλις φάμε το αντίδωρο εύλογα αναρωτιόμαστε πού θα πετάξουμε τα ελάχιστα ψίχουλα που έχουν μείνει στο χέρι μας.

Ο Όσιος Γεώργιος Καρσλίδης στις διδαχές του μας δίνει την απάντηση, καθώς επίσης, και πώς καλούμαστε να στεκόμαστε στο ναό.

Όταν πηγαίνετε στην εκκλησία να φροντίσετε να πηγαίνετε όσον μπορείτε πρωί και μόλις μπείτε στην εκκλησία να κλείνετε το στόμα σας και σιγά-σιγά να ανάβετε το κερί σας και να στέκεσθε πάντα στην ίδια θέση.

Ούτε να κάθεστε την ώρα της θείας λειτουργίας χωρίς λόγο. Ο νους σας να μην ξεφεύγει εδώ κι εκεί. Από την ώρα που θα μπαίνετε στην εκκλησία μέχρι να τελειώσει, να το παίρνετε απόφαση, μια ώρα θα μείνετε, να την διαθέσετε για προσευχή.

Όταν τελειώσει η θεία λειτουργία να πλησιάσετε με την σειρά και με σεβασμό στην Ωραία Πύλη, να πάρετε αντίδωρο με ενωμένα τα χέρια και στο δεξί χέρι να πάρετε το αντίδωρο.

Αφού το φάτε, να μην ρίξετε τα ψίχουλα, που θα τύχη να σας μείνουν στα χέρια σας. Θα τα ρίξετε μέσα στην άμμο, που είναι στα μανουάλια και μετά θα πείτε καλημέρα.

Του Οσίου Γεωργίου Καρσλίδη

• ΕΛΛΑΔΑ
• ΚΟΙΝΩΝΙΑ

«Ο Γ’ Παγκóσμιoς Πóλεμος θα γiνει στα μέρη»: Ανατριχιάζoυν τα προφnτικά λόγια του Αγίου Παϊσίου

Συνεπώς, εδώ ο Θεός δια του Ευαγγελιστού Ιωάννου, ίσως θέλει να μας πει ότι αιτία του πολέμου αυτού θα είναι ο Ευφράτης ποταμός και τα νερά του ή ίσως ο χώρος και το κέντρο, που θα λάβει μέρος ο Γ’ Παγκόσμιος Πόλεμος θα είναι τα μέρη που εκπηγάζει και περνά ο Ευφράτης ποταμός, δηλαδή η Τουρκία, η Μ. Ασία, η Συρία, το Ιράκ, ίσως και το Ιράν, διότι ο Ευφράτης χύνεται στον Περσικό κόλπο, που συνορεύει με το Ιράν.

Ο Άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός λέγει ότι τα στρατεύματα του Γ’ Παγκοσμίου Πολέμου θα φθάσουν μέχρι τη Συρία και το Ισραήλ.

«Θα έρθει καιρός, που θα κατέβει το ρωσικό για να πηγαίνουν στους Εβραίους εκεί που θα γίνει πόλεμος και θα πλέξει το τριότικο δαμάλι. Θα είναι τακτικός στρατός. Απ’ αυτόν δεν θα πάθετε τίποτα. Αλλά από το ρέμπελο θα πάθετε πολλά. Αν περάσει από την Αυλώνα, χαρά στην Μακεδονία. Αν περάσει από την Μακεδονία, δηλαδή από την Εγνατία οδό, αλλοίμονο στην Μακεδονία. Θα γίνει μεγάλο κακό».

Ο Άγιος Παϊσιος έλεγε ότι: «Η Μέση Ανατολή θα γίνει γήπεδο πολέμων, στους οποίους θα λάβουν μέρος και οι Ρώσοι[…] Στην Κωνσταντινούπολη θα γίνει μεγάλος πόλεμος μεταξύ των Ρώσων και των Ευρωπαίων (ΝΑΤΟ) και θα χυθεί πολύ αίμα. Η Ελλάδα δεν θα έχει πρωτεύοντα ρόλο σε αυτόν τον πόλεμο, αλλά θα της δοθεί η Κωνσταντινούπολη, όχι γιατί μας ευλαβούνται οι Ρώσοι, αλλά γιατί δεν θα βρίσκουν άλλη καλύτερη λύση και θα καταλήξουν σ’ αυτή την συμφωνία με την Ελλάδα, μια και θα τους πιέζουν οι δύσκολες τότε περιστάσεις».

Επίσης ο Άγιος Παϊσιος έλεγε ότι «θα οικονομήσει ο Θεός σ’ αυτό τον πόλεμο όλοι να γυρίσουν ηττημένοι. Ο ελληνικός στρατός θα είναι θεατής. Δεν θα γυρίσει κανένας νικητής. Γήπεδο θα είναι η Παλαιστίνη, τάφος η Νεκρά Θάλασσα. Αυτό θα είναι το πρώτο ημίχρονο, αλλά θα υπάρχει και δεύτερο ημίχρονο. (Ίσως με αυτά τα προφητικά λόγια ο Γέροντας Παϊσιος να θέλει να μας πει ότι ο Γ’ Παγκόσμιος Πόλεμος θα ξεκινήσει από τα μέρη της Συρίας και της Παλαιστίνης και μετά θα επεκταθεί και στην Μ. Ασία και την Κων/πολη).

Μετά τα γεγονότα αυτά ο άνθρωπος θα φθάσει σε αδιέξοδο και τότε όλοι θα ζητούν να μάθουν για το Ευαγγέλιο και τις Γραφές. Ο Χριστός θα λυπηθεί τόν κόσμο και θα δείξει ένα σημείο για να πιστέψουν. Τότε θα ψάχνει κανείς να βρει άπιστο».

Επίσης ο Προφήτης Ιεζεκιήλ αναφέρεται στον Γ’ Παγκόσμιο Πόλεμο και λέει ότι η Ρωσία θα κατέβει από τα έσχατα όρια του βορρά και θα πάει μέχρι το Ισραήλ.

Κατά την Αγία Γραφή, όλα τα σύνορα των εθνών διαφυλάττονται από διατεταγμένους αγγέλους δια να μην αλλοιώνονται από τις διαμάχες και τους πολέμους. Εδώ φαίνεται ότι ο Θεός δίνει εντολή να φύγουν οι άγγελοι να λυθούν από την περιοχή αυτή για να ξεκινήσει η αιτία του μεγάλου πολέμου.

Στο Δευτερονόμιο αναφέρονται τα εξής: «Όταν ο Θεός ώριζε εις κάθε έθνος το μέρος της χώρας, όπου θα έμεναν, όταν διέσπειρε τους απογόνους του Αδάμ, τους ανθρώπους εις τας διάφορας χώρας, καθόριζε τα σύνορα των λαών σύμφωνα με τον αριθμό των αγγέλων, οι οποίοι ετίθεντο ως φύλακες αυτών»

Δόξα σοί ο Θεός ημών, δόξα σοί.

Βασιλεύ ουράνιε, παράκλητε, το Πνεύμα της αληθείας, ο πανταχού παρών και τα πάντα πληρών, ο θησαυρός των αγαθών και ζωής χορηγός, ελθέ και σκήνωσον εν ημίν, και καθάρισον ημάς από πάσης κηλίδος, και σώσον, Αγαθέ, τας ψυχάς ημών.

Άγιος ο Θεός, Άγιος Ισχυρός, Άγιος Αθάνατος ελέησον ημάς. (τρεις φορές)

Δόξα Πατρί και Υιώ και Αγίω Πνεύματι. Και νυν και αεί και εις τους αιώνας των αιώνων. Αμήν.

Παναγία Τριάς, ελέησον ημάς. Κύριε ιλάσθητι ταις αμαρτίαις ημών. Δέσποτα, συγχώρισον τας ανομίας ημίν. Άγιε, επισκεψε και ίασαι τας ασθενείας ημών, ένεκεν του ονόματός σου.

Κύριε ελέησον, Κύριε ελέησον, Κύριε ελέησον.

Δόξα Πατρί και Υιώ και Αγίω Πνεύματι. Και νυν και αεί και εις τους αιώνας των αιώνων. Αμήν.

Πάτερ ημών, ο εν τοις ουρανοίς, αγιασθήτω το όνομά Σου, ελθέτω η βασιλεία Σου, γεννηθήτω το θέλημά Σου ως εν ουρανό και επί της γης. Τον άρτον ημών τον επιούσιον δος ημίν σήμερον, και άφες ημίν τα οφειλήματα ημών, ως και ημείς αφίεμεν τοις οφειλέταις ημών, και μη εισενέγκης ημάς εις πειρασμόν αλλά ρύσαι ημάς από του πονηρού.

Ψαλμός 99

Αλαλάξατε τῷ Κυρίῳ, πᾶσα ἡ γῆ, 2 δουλεύσατε τῷ Κυρίῳ ἐν εὐφροσύνῃ, εἰσέλθετε ἐνώπιον αὐτοῦ ἐν ἀγαλλιάσει. 3 γνῶτε ὅτι Κύριος, αὐτός ἐστιν ὁ Θεὸς ἡμῶν, αὐτὸς ἐποίησεν ἡμᾶς καὶ οὐχ ἡμεῖς· ἡμεῖς δὲ λαὸς αὐτοῦ καὶ πρόβατα τῆς νομῆς αὐτοῦ. 4 εἰσέλθετε εἰς τὰς πύλας αὐτοῦ ἐν ἐξομολογήσει, εἰς τὰς αὐλὰς αὐτοῦ ἐν ὕμνοις. ἐξομολογεῖσθε αὐτῷ, αἰνεῖτε τὸ ὄνομα αὐτοῦ, 5 ὅτι χρηστὸς Κύριος, εἰς τὸν αἰῶνα τὸ ἔλεος αὐτοῦ, καὶ ἕως γενεᾶς καὶ γενεᾶς ἡ ἀλήθεια αὐτοῦ.

Ψαλμός 127

Μακάριοι πάντες οἱ φοβούμενοι τὸν Κύριον, οἱ πορευόμενοι ἐν ταῖς ὁδοῖς αὐτοῦ. 2 τοὺς πόνους τῶν καρπῶν σου φάγεσαι· μακάριος εἶ, καὶ καλῶς σοι ἔσται. 3 ἡ γυνή σου ὡς ἄμπελος εὐθηνοῦσα ἐν τοῖς κλίτεσι τῆς οἰκίας σου· οἱ υἱοί σου ὡς νεόφυτα ἐλαιῶν κύκλῳ τῆς τραπέζης σου. 4 ἰδοὺ οὕτως εὐλογηθήσεται ἄνθρωπος ὁ φοβούμενος τὸν Κύριον. 5 εὐλογήσαι σε Κύριος ἐκ Σιών, καὶ ἴδοις τὰ ἀγαθὰ ῾Ιερουσαλὴμ πάσας τὰς ἡμέρας τῆς ζωῆς σου· 6 καὶ ἴδοις υἱοὺς τῶν υἱῶν σου. εἰρήνη ἐπὶ τὸν ᾿Ισραήλ.

Δόξα Πατρί και Υιώ και Αγίω Πνεύματι. Και νυν και αεί και εις τους αιώνας των αιώνων. Αμήν.

Αλληλούϊα, Αλληλούϊα, Αλληλούϊα, δόξα Σοι ο Θεός. (τρίς)

Κύριε ελέησον, Κύριε ελέησον, Κύριε ελέησον.

Δόξα Πατρί και Υιώ και Αγίω Πνεύματι. Και νυν και αεί και εις τους αιώνας των αιώνων. Αμήν.

Άξιον εστιν ως αληθώς, μακαρίζειν σε την Θεοτόκον, την αειμακάριστον και παναμώμητον, και Μητέρα του Θεού ημών.

Την τιμιωτέραν των Χερουβείμ, και ενδοξοτέραν ασυγκρίτως των Σεραφείμ, την αδιαφθόρως Θεόν Λόγον τεκούσαν, την όντως Θεοτόκον, σε μεγαλύνομεν.

Θεοτοκίον
Υπό την σην ευσπλαχνίαν καταφεύγομεν, Θεοτόκε, τας ημών ικεσίας, μη παρίδης εν περιστάσει, αλλ’ εκ κινδύνων λύτρωσαι ημάς, μόνη Αγνή, μόνη ευλογημένη.

Απολυτίκιον Ήχος γ’. Θείας πίστεως. Αγίου Αρσενίου του Καππαδόκου
Βίον ένθεον, καλώς ανύσας, σκεύος τίμιον του Παρακλήτου, Ανεδείχθης θεοφόρε Αρσένιε, και των θαυμάτων την χάριν δεξάμενος, πάσι παρέχεις ταχείαν βοήθειαν, Πάτερ ’Οσιε Χριστόν τον Θεόν ικέτευε, δωρήσασθαι ημίν το μέγα έλεος.

Δί’ ευχών των αγίων Πατέρων ημών, Κύριε Ιησού Χριστέ ο Θεός ημών, ελέησον ημάς. Αμήν.

Εξαιρέσεις – Κατάλυση εις πάντα τις Τετάρτες και τις Παρασκευές επιτρέπεται μόνο στις εξής περιπτώσεις:

Από 25 Δεκεμβρίου μέχρι και τις 4 Ιανουαρίου (Από τα Χριστούγεννα μέχρι και την προπαραμονή των Φώτων).
Από την Κυριακή του Τελώνου και Φαρισαίου έως την Κυριακή του Ασώτου.
Την Τετάρτη και την Παρασκευή της Διακαινήσιμου εβδομάδας (Εβδομάδα του Πάσχα)
Την Τετάρτη και την Παρασκευή της εβδομάδας του Αγίου Πνεύματος.
Την Τετάρτη και την Παρασκευή της εβδομάδας της Τυροφάγου, επιτρέπεται η κατάλυση τυρού και ωών.
Τετάρτες ή Παρασκευές, όταν συμπέσουν με Δεσποτική εορτή, ή Θεομητορική εορτή, ή εορτή κάποιου Αγίου, που θεωρείται από την Εκκλησία αργία, τότε αυτές «καταλύονται» (δεν τηρούνται) γενικώς ή μερικώς ανάλογα με την περίπτωση.

Μεγάλης Τεσσαρακοστής, Αγίων Αποστόλων, Κοιμήσεως Θεοτόκου
Νηστεία της Μεγάλης Τεσσαρακοστής
Αρχίζει την Καθαρά Δευτέρα και λήγει το Μεγάλο Σάββατο με εξαιρέσεις:

Αν τύχει εορτή κατά την Καθαρά ή την Μεγάλη Εβδομάδα, η νηστεία δεν καταλύεται.
Τα Σάββατα και τις Κυριακές επιτρέπεται η κατάλυση οίνου και ελαίου.
Το Μεγάλο Σάββατο, η νηστεία δεν καταλύεται.
Επιτρέπεται κατάλυση ιχθύος μόνο μια φορά μέσα στη Σαρακοστή, δηλαδή το διάστημα από την Καθαρά Δευτέρα μέχρι την Κυριακή των Βαΐων.
Γενικά, η κατάλυση ιχθύος πραγματοποιείται την ημέρα του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου, στις 25 Μαρτίου.
Αν, όμως, μια χρονιά ο Ευαγγελισμός της Θεοτόκου δεν συμπέσει μέσα στο προαναφερόμενο διάστημα, τότε η κατάλυση ιχθύος γίνεται την Κυριακή των Βαΐων.
Νηστεία των Αγίων Αποστόλων
Aρχίζει μετά τη Κυριακή των Αγίων Πάντων και λήγει στις 29 Ιουνίου, στη μνήμη των Αποστόλων Πέτρου και Παύλου με εξαιρέσεις:

Επιτρέπεται η κατάλυση οίνου και ελαίου, εκτός Τετάρτης και Παρασκευής.
Τα Σάββατα και τις Κυριακές επιτρέπεται η κατάλυση ιχθύος.
Νηστεία Δεκαπενταυγούστου
Νηστεία της Κοιμήσεως της Θεοτόκου (Δεκαπενταυγούστου). Αρχίζει τη 1η Αυγούστου και λήγει στις 15 του ίδιου μήνα.

Νηστεία πρό Χριστουγέννων & λοιπές ημέρες νηστείας Χριστιανών
Νηστεία πρό των Χριστουγέννων
Η νηστεία πρό των Χριστουγέννων διαρκεί 40 ημέρες και αρχίζει στις 15 Νοεμβρίου και λήγει στις 25 Δεκεμβρίου με εξαιρέσεις:

Επιτρέπεται η κατάλυση οίνου και ελαίου, εκτός Τετάρτης και Παρασκευής.
Τα Σάββατα και τις Κυριακές επιτρέπεται η κατάλυση ιχθύος.
Την παραμονή των Χριστουγέννων (βλ. παρακάτω) η νηστεία δεν καταλύεται, εκτός αν συμπέσει Σάββατο ή Κυριακή, οπότε γίνεται κατάλυση οίνου και ελαίου.
Λοιπές ημέρες νηστείας
Οι Χριστιανοί οφείλουν επίσης να νηστεύουν κατά τις εξής ημέρες:

Της παραμονής των Θεοφανίων, στις 5 Ιανουαρίου.
Της ιερής μνήμης της Αποτομής της Τιμίας Κεφαλής (αποκεφαλισμού) του Ιωάννη του Προδρόμου, στις 29ης Αυγούστου.
Της ιερής μνήμης της Ύψωσης του Τιμίου Σταυρού, στις 14ης Σεπτεμβρίου.
Της παραμονής των Χριστουγέννων, στις 24 Δεκεμβρίου.
Αν οι παραπάνω ημέρες συμπέσουν Σάββατο ή Κυριακή τότε υποχρεωτικά γίνεται κατάλυση οίνου και ελαίου.

«Τάχα και αυτοί ως άνθρωποι δεν ενοχλούνται από τα πάθη γαστριμαργίαν, κενοδοξίαν, γέλωτα, αργολογίαν και όσα όμοια; Πώς λοιπόν θέλουν να κοινωνούν συχνά;» (Ενστασις Ηʹ).

Οι Άγιοι απαντούν στην ένστασι αυτή, επικαλούμενοι ένα θαυμάσιο κείμενο του Αγίου Αναστασίου Αντιοχείας, το οποίο παραθέτουν πρώτα αυτούσιο και κατόπιν απλοποιημένο γλωσσικώς.

Ας προσέξουμε ιδιαιτέρως την γνώμη αυτή του Αγίου Αναστασίου, η οποία εκφράζει με συντομία μία βαθειά πτυχή της Ορθοδόξου Πνευματικότητος:

Διάκρισις τών αμαρτημάτων σε «ευσυγχώρητα» και «βαρέα», ύπαρξις «διαφόρων θυσιών», που μάς «προκαθαίρουν» για να προσέλθουμε στα Ιερά Μυστήρια…

Και βίωσις της Συνεχούς Μετανοίας, ως απαραιτήτου προϋποθέσεως της Συνεχούς Μεταλήψεως.

Ας εντρυφήσουμε όμως στο ευλογημένο κείμενο του Αγίου Αναστασίου:

«Είναι πολλοί, οι οποίοι επειδή κοινωνούσιν αργά, κρημνίζονται εις αμαρτίας, άλλοι δε πάλιν, μεταλαμβάνοντες συχνότερα, φυλάττουσιν εαυτούς πολλάκις από πολλά κακά, επειδή φοβούνται από την Αγίαν Μετάδοσιν («το κρίμα της Μεταλήψεως»).

Λοιπόν, ανίσως σφάλλωμεν με κάποια παραμικρά και συγγνωστά αμαρτήματα καθό άνθρωποι («μικρά τινα και ευσυγχώρητα»), λόγου χάριν κλεπτόμεθα ή με την γλώσσαν ή με την ακοήν ή με τούς οφθαλμούς ή απατώμενοι πίπτομεν εις κενοδοξίαν ή λύπην ή θυμόν ή άλλο τοιούτον, ας κατακρίνωμεν τον εαυτόν μας και ας ομολογώμεν ενώπιον τού Θεού την αμαρτωλότητά μας («καταμεμφόμενοι εαυτούς και εξομολογούμενοι τω Θεώ») και ούτως ας μεταλαμβάνωμεν, πιστεύοντες ότι η Θεία Κοινωνία μάς γίνεται εις άφεσιν αμαρτιών και αποκάθαρσιν.

Ει δε και κάμνομεν αμαρτήματα βαρέα τινά πονηρά σαρκικά και ακάθαρτα και έχομεν με τον αδελφόν μας μνησικακίαν, μέχρις ου μετανοήσωμεν από τα τοιαύτα αμαρτήματα, ας μη τολμήσωμεν να πλησιάσωμεν εις τα θεία Μυστήρια («έως αξίως μετανοήσωμεν, μηδαμώς εφαψώμεθα»).

Αλλ’ επειδή και είμεθα άνθρωποι σαρκικοί και ασθενείς και μολυνόμεθα με πολλά αμαρτήματα, έδωκεν εις ημάς ο Θεός διαφόρους θυσίας εις άφεσιν των αμαρτιών μας, τας οποίας ανίσως και τας προσφέρωμεν εις Αυτόν, μάς καθαρίζουσι και μάς κάμνουσιν επιτηδείους δια να μεταλάβωμεν («προκαθαίρουσιν ημάς εις το προσελθείν τοις Μυστηρίοις»).

Δια τούτο η ελεημοσύνη είναι «θυσία», ήτις καθαρίζει τον άνθρωπον από αμαρτίας. Είναι και άλλη «θυσία» σωτηριώδης εις άφεσιν αμαρτιών, δια την οποίαν λέγει ο Προφήτης Δαβίδ:

«θυσία εις τον Θεόν ευάρεστος είναι η ταπεινή του ανθρώπου προαίρεσις και διάθεσις· την καρδίαν την ταπεινήν και συντετριμμένην με την κατάνυξιν ο Θεός ποτέ δεν την παραβλέπει».

Ανίσως αυτάς τας «θυσίας» προσφέρωμεν εις τον Θεόν, έστω και αν έχωμεν μικρά τινα ελαττώματα ως άνθρωποι, θέλομεν δυνηθή να πλησιάσωμεν εις την Αγίαν Κοινωνίαν με φόβον και τρόμον, κατάνυξιν και ομολογίαν της αμαρτωλότητός μας, καθώς η αιμορροούσα επλησίασεν εις τον Χριστόν κλαίουσα και τρέμουσα.

Διότι υπάρχει αμαρτία προς θάνατον («θανάσιμος»).

Και υπάρχει αμαρτία προς μετάνοιαν («συγγνωστή»).

Και υπάρχει αμαρτία προς έμπλαστρον.

Η αληθινή όμως μετάνοια όλα δύναται να τα ιατρεύση.

Διότι, άλλην συγχώρησιν έχει εκείνος, όστις με φόβον και τρόμον και ομολογίαν της αμαρτωλότητός του και κατάνυξιν πλησιάζει εις τα Μυστήρια και μεταλαμβάνει· και άλλην τιμωρίαν έχει, όστις μεταλαμβάνει χωρίς φόβον και με καταφρόνησιν.

Εις εκείνους, όσοι καταφρονητικώς και αναξίως μεταλαμβάνουσιν, όχι μόνον δεν δίδεται άφεσις αμαρτιών, αλλά και ο διάβολος περισσότερον πηδά εναντίον των («αλλά και επί πλείον ο διάβολος αυτοίς επεισπηδά»).

Οσοι δε με φόβον μεταλαμβάνουσιν, όχι μόνον αγιάζονται και λαμβάνουσιν άφεσιν αμαρτιών, αλλά και τον διάβολον διώκουσιν από λόγου των («αλλά και τον διάβολον εξ εαυτών διώκουσιν»).»

[Π.κοινωνία] Συμπληρωματικά σχόλια: Απάντηση στο θέμα αυτό έχουν δώσει, και οι άγιοι Κολλυβάδες (αγ. Αθανάσιος ο Πάριος). Ο ενδιαφερόμενος μπορεί να την αναζητήση στο ομώνυμο του αγίου (Αθανασίου) βιβλίο «Δήλωσις της εν τω Αγείω Όρει ταραχών Αληθείας», το οποίο επιμελήθηκε ο μακαριστός Ιερομόναχος π. Θεοδώρητος.

Ὁσάκις γὰρ ἂν ἐσθίητε τὸν ἄρτον τοῦτον καὶ τὸ ποτήριον τοῦτο πίνητε, τὸν θάνατον τοῦ Κυρίου καταγγέλλετε, ἄχρις οὗ ἂν ἔλθῃ.» (1Κρ. ια΄)

Όπως σημειώνει ο αγ. Αθανάσιος ο Πάριος «δεν χρειάζεται πάρα πολύ δια να καταλάβωμεν, πώς το οσάκις, δεν θέλει να ειπή τοσάκις … το οσάκις ομολογουμένως αδιώριστον καρόν δηλοί » ( βλέπε σελ. 117 του αναφερθέντο βιβλίου «Δήλωσις της εν τω Αγείω Όρει … «).

Βεβαίως και οσάκις (όσες φορές) δεν σημαίνει τοσάκις (τόσες φορές, συγκεκριμένο αριθμό δηλαδή).

Κριτήριο της προσέλευσης στη Θεία Ευχαριστία είναι η καθαρή συνείδηση κατά τους Πατέρες. Ακριβώς για αυτό έγραψε και ο Ιερός Χρυσόστομος πως «κύριον εποίησε τον προσιόντα, πάσης ημερών παρατηρήσεως απαλλάξας αυτόν».