«Με κάθε λαμπρότητα θα υποδεχθεί η πόλη της Καλαμάτας την Ιερά και θαυματουργό Εικόνα της Παναγίας Σουμελά, εκ του ομωνύμου Πανελληνίου Ιερού Προσκυνήματος Βερμίου Ημαθίας, την Πέμπτη 5-12-2024 και ώρα 5,30 μ.μ., στον πεζόδρομο της οδού Αριστομένους, έξωθεν της Εθνικής Τράπεζας.
Το σύμβολο του Ποντιακού Ελληνισμού θα κομίσει ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Βεροίας, Ναούσης και Καμπανίας κ. Παντελεήμων, ενώ θα το υποδεχθούν ο Θεοφιλέστατος Επίσκοπος Τανάγρας κ. Απόστολος (Βοηθός του Αρχιεπισκόπου Αθηνών και πάσης Ελλάδος), ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Μεσσηνίας κ. Χρυσόστομος, ο Ιερός Κλήρος, οι εκπρόσωποι των Αρχών και πλήθος κόσμου.
Εν συνεχεία, η Ιερά Εικόνα λιτανευτικώς θα μεταφερθεί στον πανηγυρίζοντα Ιερό Ναό Αγίου Νικολάου Φλαρίου Καλαμάτας, δια των οδών Αριστομένους και Κολοκοτρώνη, όπου και θα εναποτεθεί για προσκύνημα.
Θα ακολουθήσει η τέλεση πανηγυρικού πολυαρχιερατικού Εσπερινού.
Η Θαυματουργός εικόνα θα παραμείνει στον Ιερό Ναό μέχρι την Πέμπτη 12-12-2024, όπου μετά την τέλεση της Θείας Λειτουργίας θα αναχωρήσει για το θρόνο της».
Εκοιμήθη ο Άρχων πρώην Πρωτοψάλτης της Μ.τ.Χ.Ε Λεωνίδας Αστέρης, επί σειρά ετών Πρωτοψάλτης του Πατριαρχικού Ναού στο Φανάρι. Σύμφωνα με ανακοίνωση του Οικουμενικού Πατριαρχείου η νεκρώσιμος ακολουθία θα τελεστεί την Παρασκευή, 6 Δεκεμβρίου, ενώ η ταφή του θα πραγματοποιηθεί στο Κοιμητήριο της Θείας Μεταμορφώσεως στο Σισλή
Ο Άρχων Πρωτοψάλτης της Αγίας του Χριστού Μεγάλης Εκκλησίας Λεωνίδας Αστέρης γεννήθηκε στην πάλαι ποτέ μεγαλώνυμο Κοινότητα του Γαλατά Κωνσταντινουπόλεως το 1936, όπου και άρχισε την μουσική του σταδιοδρομία πεντάχρονος εις τον Ιερόν Ναόν του Αγίου Νικολάου ως Κανονάρχης.
Μαθήτευσε παρά του καλλιφώνου και μύστου της παραδόσεως αειμνήστου Πρωτοψάλτου της Αγιωτάτης Αρχιεπισκοπής Παναγιώτου Κωνσταντινίδου. Δεκαετής και δεκατριετής δις προσελήφθη από τον Άρχοντα Λαμπαδάριον Θρασύβουλον Στανίτσα και από τον Άρχοντα Πρωτοψάλτην Κωνσταντίνον Πρίγγον εις τον Πατριαρχικόν Ναόν. Μετά την μεταφώνησίν του έψαλε ως Δομέστικος με τον πρώτο διδάσκαλό του εις τον Ιερόν Ναόν του Χριστού Σωτήρος Γαλατά.
Ως Πρωτοψάλτης υπηρέτησε από το 1958 έως το 1963 στον Ιερό Ναό Αγίων Θεοδώρων Βλάγκας με Ιερατικώς Προιστάμενο τον π. Ιωάννη Γαλάνη, μαθητή του Ιακώβου Ναυπλιώτου του Πρωτοψάλτου από τον οποίον διδάχθηκε πολλά.
Από το 1963 έως το 1979 ως Πρωτοψάλτης της Ιεράς Μητροπόλεως Πριγκηποννήσων με συνάδελφο Β´ ιεροψάλτη τον καλλικέλαδο, θεωρητικό και ταχυγράφο Στέφανο Μπρούσαλη. Εδώ η θεία πρόνοια τον φέρει σε επαφή μετά του τελευταίου Μεγάλου Δομεστίκου Αναστασίου Μιχαηλίδη, από τον οποίον μέχρι της τελευταίας του πνοής εδιδάχθη αυτά τα οποία έπρεπε να γνωρίζει, όταν αργότερον θα ανελάμβανε το βαρύ φορτίο του Πρωτοψάλτου της Μεγάλης του Χριστού Εκκλησίας.
Από το 1979 έως το 1984 έψαλε στον Ιερό Ναό του Αγίου Δημητρίου Ταταούλων ως Πρωτοψάλτης της Αγιωτάτης Αρχιεπισκοπής. Τω 1984 καλείται υπό του αοιδίμου Οικουμενικού Πατριάρχου Δημητρίου και της Ιεράς Συνόδου για να αναλάβει την πρωτοψαλτία της Μεγάλης του Χριστού Εκκλησίας.
Ο Λεωνίδας Αστέρης τύγχανε απόφοιτος του Ωδείου Λυρικής Σκηνής και Τέχνης και Πρωταγωνιστής της Λυρικής Κωνσταντινουπόλεως από το 1969, ερμηνεύσας πάμπολλα έργα του γερμανικού και ιταλικού ρεπερτορίου. Εμαθήτευσε στην Μοζάρτιο Σχολή Σάλσμπουργκ σε μεγάλους διδασκάλους του άσματος (Σράιρερ, Ντίσκαου). Βραβεύθηκε σε διαγωνισμό με το Βραβείο Καρλ Ορφ με την προσωπική του συναυλία στον Ναό του Αγίου Βλασίου (SaintBlasius Kirche).
Επίσης, δίδαξε στο Τμήμα Μουσικής Επιστήμης και Τέχνης του Πανεπιστημίου Μακεδονίας το τόσο ζωτικό για τους ιεροψάλτες μάθημα, την ορθοφωνία και τεχνική καλοφωνίας.
Η Ιερά Μητρόπολη Μεσσηνίας, με αισθήματα της κατ΄ άνθρωπον θλίψεως, αναγγέλλει την κοίμηση του Πρωτοπρσβυτέρου Βασιλείου Αθανασοπούλου, εφημερίου του ενοριακού Ιερού Ναού Κοιμήσεως της Θεοτόκου Λυκίσσης, μετά από σύντομη δοκιμασία της υγείας του. Ο μακαριστός γεννήθηκε στην Μαθία Μεσσηνίας το 1948 και ήταν απόφοιτος του Μέσου Εκκλησιαστικού Φροντιστηρίου Καλαμάτας. Χειροτονήθηκε Διάκονος και Πρεσβύτερος το 1985, από τον μακαριστό Μητροπολίτη Μεσσηνίας Χρυσόστομο Θέμελη, ενώ το έτος 2001 χειροθετήθηκε Πνευματικός, το 2013 Οικονόμος και το 2020 Πρωτοπρεσβύτερος από τον Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη Μεσσηνίας κ. Χρυσόστομο. Του είχαν επίσης ανατεθεί εφημεριακά καθήκοντα στις ενορίες Αχλαδοχωρίου, Μαθίας, Κοκκίνου, Καλλιθέας και Αμπελοκήπων. Ο πατήρ Βασίλειος κατέλειπε μνήμη ευλαβούς, σεμνού και ταπεινού λειτουργού του Υψίστου, ο οποίος με συνέπεια και εκκλησιαστικό πνεύμα διακονούσε πάντοτε τις εφημεριακές ανάγκες της Ιερά Μητροπόλεως Μεσσηνίας. Η εξόδιος ακολουθία Θα ψαλλεί αύριο Πέμπτη 21 Νοεμβρίου 2024, στις 3μ.μ. στον Ιερο Ναό Γενεθλίου της Θεοτόκου Μαθίας.
Mε τη δέουσα εκκλησιαστική τάξη και την προσδοκία της Ανάστασης τελέστηκε την Τετάρτη 13 Νοεμβρίου 2024 στον Ιερό Ναό Αγίου Δημητρίου Διαβατών η Εξόδιος Ακολουθία της μακαριστής Αναστασίας Τύρη, μητέρας του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτη Νεαπόλεως και Σταυρουπόλεως κ. Βαρνάβα. Στην Εξόδιο Ακολουθία προεξήρχε ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Βεροίας κ. Παντελεήμων και συγχοροστάτησαν οι Αρχιερείς: Παναγιώτατος Μητροπολίτης Θεσσαλονίκης κ. Φιλόθεος, ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Βρυούλων κ. Παντελεήμων, ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Βεροίας κ. Παντελεήμων, ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Ξάνθης κ. Παντελεήμων, ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Σιδηροκάστρου κ. Μακάριος , ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Ν. Κρήνης και Καλαμαριάς κ. Ιουστίνος, Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Εδέσσης κ. Ιωήλ , ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Γρεβενών κ. Δαβίδ, ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Ιερισσού κ. Θεόκλητος, ο Σεβασμιώτος Μητροπολίτης Λαγκαδά κ. Πλάτων και ο Βοηθός Επίσκοπος Ρηγίου κ. Ειρηναίος. Τον Παναγιώτατο Οικουμενικό Πατριάρχη κ.κ. Βαρθολομαίο εκπροσώπησε ο Μητροπολίτης Βρυούλων, ο οποίος εκφώνησε και τον επικήδειο λόγο. Παρόντες ήταν ο Υφυπουργός Εσωτερικών του Τομέως Μακεδονίας-Θράκης κ. Κωνσταντίνος Γκιουλέκας, ο Περιφερειάρχης Κεντρικής Μακεδονίας κ. Απόστολος Τζιτζικώστας, η Περιφερειακή Σύμβουλος κ. Βούλα Πατουλίδου, οι Δήμαρχοι Παύλου Μελά κ. Δημήτρης Ασλανίδης, Ευόσμου-Μενεμένης κ. Αλεξανδρίδης, η Δήμαρχος Διαβατών κ. Γερακίνα Μπισμπινά, ο Δήμαρχος Πανοράματος – Πυλαίας κ. Ιγνάτιος Καϊτεζίδης.
«Της μάνας μου την αγκαλιά δεν την αλλάζω μ΄άλλη γιατί κι αν κάνω σφάλματα για μένα ανοίγει πάλι»
Σήμερα Τετάρτη 13/11 και ώρα 3.30 μ.μ στον Ιερό Ναό Αγίου Δημητρίου Διαβατών ο Σεβασμιώτατος ποιμενάρχης μας κ. ΒΑΡΝΑΒΑΣ θα αποχαιρετίσει την μητέρα του ΑΝΑΣΤΑΣΙΑ ΤΥΡΗ η οποία εκοιμήθη εν Κυρίω!! Καλή Ανάσταση!!
Στον ευαγγελιστή Λουκά, που σύμφωνα με την παράδοση ήταν και ζωγράφος εκτός από γιατρός, αποδίδονται δεκάδες εικονίσματα και πάνω από 30 εικόνες της Παναγίας βρεφοκρατούσας. Ωστόσο, οι περισσότεροι δέχονται την καθαρά θρησκευτική παράδοση, ότι ο Λουκάς ζωγράφισε μόνον τρεις εικόνες, η μια εκ των οποίων επί αιώνες φυλασσόταν στην Παναγία Σουμελά και πλέον βρίσκεται στο Βέρμιο.
Ο Λουκάς, συνομήλικος του Ιησού Χριστού, αναφέρεται ως γιατρός ελληνικής καταγωγής και “εθνικός” όπως έλεγαν οι Χριστιανοί όσους πίστευαν στο δωδεκάθεο. Από άλλους αναφέρεται ως Έλληνας Εβραίος, ως ξενομερίτης, όπως θα λέγαμε σήμερα, που σημαίνει ότι δεν ήταν Ιουδαίος, και από άλλους ως εξελληνισμένος Ιουδαίος. Για την ιατρική ιδιότητά του δεν υπάρχουν και πολλά στοιχεία που να συνηγορούν, καθώς δεν αποκλείεται να επρόκειτο για συνωνυμία, δηλαδή για έναν Λουκά Χριστιανό, που ήταν γιατρός. Πιθανόν να γεννήθηκε στην τότε ελληνική πόλη της Αντιοχείας που ανήκε στη Συρία και τώρα πλέον στην Τουρκία (Αντάκια).
Έγινε Χριστιανός και υπήρξε στενός συνεργάτης του Παύλου. Ήταν συνεπιβάτης με τον Παύλο στο καράβι που ναυάγησε εν πλω προς την Ρώμη και έφτασε μαζί του στις Συρακούσες. Κατά τον Νικηφόρο Κάλλιστο, ο Λουκάς υπέστη μαρτυρικό θάνατο, αφού τον έγδαραν ζωντανό και κατόπιν τον κρέμασαν σε μία ελιά στην Έφεσο σε ηλικία 80 ετών, ενώ σύμφωνα με τον Ιερώνυμο πέθανε στη Θήβα της Βοιωτίας σε ηλικία 84 ετών.
Στην εποχή της Εικονομαχίας
Γνώριζε την ζωγραφική τέχνη και θεωρείται ότι πρότεινε στην μητέρα του Χριστού να την ζωγραφίσει και εκείνη δέχτηκε. Σύμφωνα δε με την χριστιανική παράδοση, του δόθηκαν από αρχάγγελο τρία πινάκια και σύμφωνα με άλλη παράδοση ζωγράφισε μόνο σε τρία ξύλα από το σπίτι στο οποίο ζούσε τότε η Παναγία.
Η παράδοση πάντως που τον θέλει ως πρώτο αγιογράφο ξεκίνησε γύρω στο 750 μ.Χ., ίσως και λόγω της διαμάχης εικονομάχων και εικονολατρών. Οι Έλληνες τότε ήταν υπέρ των εικόνων και μάλιστα πλοία από τις Κυκλάδες και άλλα ελληνικά νησιά κίνησαν για ναυμαχία, αλλά καταστράφηκαν από το υγρό πυρ στην Κωνσταντινούπολη. Όταν ο αυτοκράτορας στην προσπάθειά του να κρατήσει ισορροπίες με τις νότιες επαρχίες της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας δέχθηκε να καταστραφούν όλες οι εικόνες, ξεκίνησε ένας 20ετής άγριος πόλεμος με διωγμούς, βασανισμούς μοναχών, με ρίψη εικόνων και λειψάνων στην πυρά, αλλά και με εκατέρωθεν προπαγάνδα προς ενίσχυση της μιας ή της άλλης θέσης.
Τότε ουσιαστικά κυριάρχησε η άποψη ότι ο Λουκάς ήταν ο πρώτος που ζωγράφισε την Παναγία και μάλιστα την Οδηγήτρια της Κωνσταντινούπολης – εικόνα που καταστράφηκε κατά την Άλωση. Η κατωτέρω θεωρείται αντίγραφό της και βρίσκεται στην Μονή Ξενοφώντος του Αγίου Όρους. Το πρωτότυπο –που καταστράφηκε με τσεκουριές και κόπηκε στα τέσσερα κατά την Άλωση– θεωρείτο θαυματουργή εικόνα και φυλασσόταν στην Μονή των Οδηγών της Κωνσταντινούπολης. Η Παναγία των Οδηγών ήταν μοναστικό κέντρο κοντά στα ανάκτορα των Μαγγάνων. Ονομαζόταν έτσι επειδή εκεί οι μοναχοί οδηγούσαν τους τυφλούς στο παρακείμενο θαυματουργό αγίασμα.
«Άλαλα τα χείλη των ασεβών, των μη προσκυνούντων την εικόνα σου την σεπτήν, την ιστορηθείσα υπό του Αποστόλου Λουκά ιερωτάτου, την οδηγήτριαν», ψάλλουμε στις παρακλήσεις της Παναγίας. Οι περισσότεροι από μας, όμως, δεν γνωρίζουμε πώς έγινε και ζωγράφισε ο Απόστολος Λουκάς την Υπεραγία Θεοτόκο. Ας δούμε τι έλεγε σχετικά ο αείμνηστος Ιεροκήρυκας, Δημήτριος Παναγόπουλος:
Κάποτε ο Απόστολος και Ευαγγελιστής Λουκάς, ρώτησε την Παναγία, αν του επέτρεπε να ζωγραφίσει το ”πορτραίτο” της. Η Παναγία μας, δεν του αρνήθηκε. Σε λίγο έρχεται ο αρχάγγελος Μιχαήλ, που πάντα την διακονούσε, και δίνει στον Απόστολο Λουκά 3 σανίδες. Ο Ευαγγελιστής παραξενεύτηκε που πήρε τρεις σανίδες και όχι μία. Ωστόσο, δεν είπε τίποτα. Τις πήρε και πήγε σπίτι του. Εκεί άρχισε να Την ζωγραφίζει, όπως Την φανταζόταν και όπως Την έβλεπε συνήθως. Όταν τελείωσε τον πίνακα, τον πήρε και πήγε δειλά-δειλά, με σεμνότητα στην Παναγία να τον δείξει. – Ωραίος έγινε ο πίνακας και πολύ καλή ήτανε Λουκά η προσπάθειά σου, του είπε η Παναγία. Όμως ένα δεν πρόσεξες: Μόνη μου είμαι; Ο Απόστολος Λουκάς, κοκκάλωσε! Είχε φτιάξει την Παναγία μόνη Της, δεόμενη, χωρίς τον Χριστό. Αυτή η συγκεκριμένη εικόνα βρίσκεται στην Παναγία Σουμελά στο Βέρμιο της Βεροίας.
Ο Απόστολος Λουκάς ζήτησε συγγνώμη από την Παναγία και επέστρεψε σπίτι του, για να κάνει ένα νέο ”πορτραίτο” Της. Ύστερα από πολύ κόπο και επιμέλεια, ο Απόστολος Λουκάς τελείωσε και το δεύτερο πίνακα. Τον πήγε στην Παναγία, για να του πει, την γνώμη Της.
– Πολύ ωραίος πίνακας, του είπε. Πολύ καλή η προσπάθειά σου, αλλά δεν πρόσεξες μια λεπτομέρεια. Έχεις το βρέφος, έχεις τον Κύριο στα δεξιά μου. Πρέπει να Τον έχεις στα αριστερά μου. Κόκκαλο, πάλι ο Απόστολος Λουκάς! Η εικόνα αυτή βρίσκεται στα Καλάβρυτα, στην Ιερά Μονή του Μεγάλου Σπηλαίου. Είναι η Παναγία η Δεξιοκρατούσα.
Φεύγει ο Απόστολος και κάνει μια τρίτη εικόνα της Παναγίας, με το Χριστό στα αριστερά, όπως του είπε η Παναγία. Η εικόνα αυτή βρίσκεται στην Ιερά Mονή της Κύκκου, στην Κύπρο.
Οι 3 σανίδες, που έδωσε ο αρχάγγελος, βρήκαν τη δικαίωσή τους! Τις εικόνες αυτές, η Παναγία τις ευλόγησε και πέρασαν ”δια πυρός και σιδήρου”, για να σώζονται μέχρι σήμερα. Τρεις είναι οι εικόνες που φιλοτέχνησε ο Απόστολος Λουκάς. Ούτε 30, ούτε 100, όπως νομίζουν πολλοί.
Γνωρίζουμε ότι η Θεία Κοινωνία είναι αίμα και σώμα Χριστού. Έτσι, είτε ολόκληρο το δισκοπότηρο πέσει είτε έστω και ένας μαργαρίτης (ψύχουλο), ο ιερέας είναι υποχρεωμένος να το πάρει και να το φάει.
Αν λοιπόν η Θεία Κοινωνία πέσει στο πάτωμα, τότε ο Ιερέας θα σκύψει και θα τη γλύψει και στη συνέχεια θα καθαρίσει όλο το σημείο με οινόπνευμα και θα το σκουπίσει με πανί, ώστε να μη μείνει ούτε ίχνος Αγίας Κοινωνίας και πατηθεί από παπούτσι πιστού.
Αν η Θεία Κοινωνία πέσει στα ρούχα μας, πρώτα τη γλείφουμε και μετά κόβουμε το σημείο που έπεσε και το καίμε. Τη στάχτη τη ρίχνουμε σε ποτάμι, στη θάλασσα, σε χωνευτήρι Ι. Ναού η και σε μέρος που δεν πατιέται.
Σε περιστατικά που έχουν συμβεί στο παρελθόν έχουμε δει ιερείς να εφαρμόζουν τα προαναφερόμενα, κλαίγοντας και ζητώντας συχώρεση από το Χριστό για την πτώση της Θείας Κοινωνίας.
Χαρακτηριστικό επίσης είναι το σχετικό περιστατικό συνέβη και το 1942 στα Ιωάννινα. Ο ιεροκήρυκας π. Βενέδικτος Πετράκης (†1961), μετά τη θεία λειτουργία στο εκκλησάκι του Κάστρου, πήγε στο εκεί νοσοκομείο, όπου στεγαζόταν και το φθισιατρείο, για να κοινωνήσει τους αρρώστους.
Ένας βαριά φυματικός, μόλις μετέλαβε, έκανε αιμόπτυση πάνω στο σεντόνι. Αμέσως ο π. Βενέδικτος την πήρε με την αγία λαβίδα, την έφαγε και είπε να κάψουν το σεντόνι.
Οι γιατροί το είδαν και τρόμαξαν. «Τι κάνει αυτός ο τρελός»; φώναξαν.
«Σε λίγο θα τον δείτε με καλπάζουσα φυματίωση»
Μα ούτε σε λίγο ούτε σε πολύ τον είδαν με καλπάζουσα. Η χάρη του μυστηρίου δεν επέτρεψε να πάθει τίποτα.
Πηγή: Βασιλοπούλου Χαραλάμπους αρχιμ., Θαύματα που είδαν τα μάτια μου, εκδ. «Ορθοδόξου Τύπου». Αθήνα χ.χ. Από το βιβλίο « Θαύματα και Αποκαλύψεις από τη Θεία Λειτουργία» εκδ. Ι. Μονής Παρακλήτου. σελ 150
Κατά την παράδοση ο Ιερός Ευαγγελιστής φιλοτέχνησε την εικόνα ζώσης της Υπεραγίας Θεοτόκου και εκείνη την δέχθηκε μετά μεγάλης χαράς και την ευλόγησε λέγουσα.
«Ἡ χάρις τοῦ παρ’ ἐμοῦ τεχθέντος εἴη μετ’ αὐτῆς».
Η ιστορία της Εικόνας
Η Εικόνα αυτή βρέθηκε στην Παλαιστίνη, και στάλθηκε στην Κωνσταντινούπολη, επί βασιλείας Θεοδοσίου Β’ του Μικρού, από την Αυτοκράτειρα Ευδοκία, ως δώρο στην αδελφή του Θεοδοσίου Αγία Πουλχερία και κατετέθη υπ’ αυτής στην Μονή των Οδηγών, της οποίας ήταν κτητόρισσα. Η Εικόνα της Παναγίας Οδηγήτριας, είναι ιστορικά η πρώτη εικόνα της Εκκλησίας, ιστορηθείσα από τον Ευαγγελιστή Λουκά.
Η Εικόνα επετέλεσε αναρίθμητα θαύματα (όπως την διάσωση της Κωνσταντινούπολης το 717 μ.Χ., από τους Άραβες) και τελικά καταστράφηκε από τους Οθωμανούς κατά την Άλωση του 1453 μ.Χ.
Αντίγραφο της εικόνας βρίσκεται στην Ιερά Μονή Ξενοφώντος Ξενοφώντος του Αγίου Όρους.
Η θαυματουργική αυτή Εικόνα της Παναγίας ευρίσκεται σήμερα εις την Ιερά Μονή Ξενοφώντος Ξενοφώντος, στο Άγιον Όρος. Μέχρι το 1730 βρισκόταν στην Ιερά Μονή Βατοπαιδίου , το έτος όμως αυτό μυστηριωδώς εξαφανίστηκε από εκεί κεκλεισμένων των θυρών. Οι Πατέρες έψαξαν παντού στο Μοναστήρι, χωρίς να την βρουν . Ακούστηκε ότι βρίσκεται στην Μονήν του Ξενοφώντος. Έστειλαν από το Βατοπαίδι επιτροπή από Πατέρες εκεί
-Πως βρέθηκε εδώ τους ρώτησαν. -Βρέθηκε στο Ναό. Αλλά πως και από πού δεν γνωρίζουμε,απάντησαν. Κατάλαβαν τότε, ότι επρόκειτο περί θαύματος. -Δική σας είναι και να την πάρετε είπαν στους Βατοπαιδινούς. Πράγματι! Την πήραν και την ξαναπήγαν στην θέση της
Ο Άγιος Ιωάννης Χρυσόστομος Κατακεραυνώνει την Αμαρτία της Οργής.
Με λόγο εύστοχο και καίριο, ο Χρυσόστομος αναδεικνύει την αβάσταχτη βαρύτητα αυτής της αμαρτίας, τονίζοντας πως αποτελεί την ύψιστη ύβρη προς τον Θεό και εμποδίζει την σωτηρία της ψυχής.
Αξίζει να προσεγγίσουμε το κείμενο με πνεύμα ενδοσκόπησης και αυτοκριτικής. Ο Ιερός Χρυσόστομος δεν μιλάει απλά για την αίσθηση πικρίας ή δυσαρέσκειας προς κάποιον.
Εστιάζει στην εμμονή στην οργή και στην άρνηση να συγχωρεθεί ο “αδελφός”, όποιος κι αν είναι αυτός.
Αναλυτικά:
Για ποια αμαρτία δεν υπάρχει καμία δικαιολογία;
Αν σου πω, νήστεψε πολλές φορές μου προβάλλεις ως δικαιολογία την ασθένεια του σώματος.
Αν σου πω, δώσε στους φτωχούς μου λες ότι είσαι φτωχός και έχεις να αναθρέψεις παιδιά. Αν σου πω να έρχεσαι τακτικά στις Συνάξεις της Εκκλησίας, μου λες, έχω διάφορες μέριμνες.
Αν σου πω, πρόσεχε αυτά που λέγονται στην Εκκλησία και κατανόησε το βάθος των λόγων του Θεού, μου προβάλλεις ως δικαιολογία την έλλειψη μορφώσεως. Αν σου πω, φρόντισε να βοηθήσεις ψυχικά τον αδελφό σου, μου λες ότι δεν υπακούει όταν τον συμβουλεύω, αφού πολλές φορές του μίλησα και περιφρόνησε τα λόγια μου…
Βέβαια, δεν ευσταθούν οι προφάσεις αυτές και όλα αυτά είναι χλιαρά λόγια, αλλά, παρά ταύτα, μπορείς να προφασίζεσαι.
Αν όμως σου πω, άφησε την οργή και συγχώρεσε τον αδελφό σου, ποια από τις προφάσεις αυτές μπορείς να χρησιμοποιήσεις;
Διότι νομίζω, δεν μπορείς να φέρεις ως πρόφαση ούτε ασθένεια σώματος, ούτε φτώχεια, ούτε αμάθεια, ούτε απασχόληση και μέριμνα, ούτε τίποτε άλλο. Γι’ αυτό απ’ όλες σου τις αμαρτίες, αυτή η αμαρτία θα σου είναι ασυγχώρητη. Αλήθεια, πως θα μπορέσεις να υψώσεις τα χέρια σου στον Ουρανό; Πως θα κινήσεις τη γλώσσα σου να προσευχηθείς;
Πως θα ζητήσεις συγνώμη;
Ακόμη κι’ αν θέλει ο Θεός να σου συγχωρήσει τις αμαρτίες, δεν Του το επιτρέπεις εσύ, επειδή δεν συγχωρείς τις αμαρτίες του αδελφού σου. Διότι, αν εσύ ο ίδιος εκδικηθείς και επιτεθείς εναντίον του, είτε με λόγια, είτε με ανάλογες συμπεριφορές, είτε με κατάρες, ο Θεός δεν θα επέμβει πλέον, αφού εσύ ανέλαβες την τιμωρία Του.
Και όχι μόνο δεν θα επέμβει, αλλά και από σένα θα ζητήσει λόγο, διότι φέρθηκες υβριστικά προς Αυτόν.
Η Ευλογία του Αντιδώρου και οι λεπτομέρειες που πρέπει να προσέχουμε.
Το αντίδωρο είναι ένα μικρό κομμάτι άρτου, από το πρόσφορο που έχει ευλογηθεί κατά της διάρκεια της Θείας Λειτουργίας.
Προσφέρεται “αντί του δώρου” (της Θείας Κοινωνίας) σε όσους πιστούς δεν Κοινωνήσουν.
Μόλις φάμε το αντίδωρο εύλογα αναρωτιόμαστε πού θα πετάξουμε τα ελάχιστα ψίχουλα που έχουν μείνει στο χέρι μας.
Ο Όσιος Γεώργιος Καρσλίδης στις διδαχές του μας δίνει την απάντηση, καθώς επίσης, και πώς καλούμαστε να στεκόμαστε στο ναό.
Όταν πηγαίνετε στην εκκλησία να φροντίσετε να πηγαίνετε όσον μπορείτε πρωί και μόλις μπείτε στην εκκλησία να κλείνετε το στόμα σας και σιγά-σιγά να ανάβετε το κερί σας και να στέκεσθε πάντα στην ίδια θέση.
Ούτε να κάθεστε την ώρα της θείας λειτουργίας χωρίς λόγο. Ο νους σας να μην ξεφεύγει εδώ κι εκεί. Από την ώρα που θα μπαίνετε στην εκκλησία μέχρι να τελειώσει, να το παίρνετε απόφαση, μια ώρα θα μείνετε, να την διαθέσετε για προσευχή.
Όταν τελειώσει η θεία λειτουργία να πλησιάσετε με την σειρά και με σεβασμό στην Ωραία Πύλη, να πάρετε αντίδωρο με ενωμένα τα χέρια και στο δεξί χέρι να πάρετε το αντίδωρο.
Αφού το φάτε, να μην ρίξετε τα ψίχουλα, που θα τύχη να σας μείνουν στα χέρια σας. Θα τα ρίξετε μέσα στην άμμο, που είναι στα μανουάλια και μετά θα πείτε καλημέρα.
Orthodoxia.Online 