Σε κλίμα συγκίνησης τελέστηκε την Τέταρτη 31 Αυγούστου 2022, η Εξόδιος Ακολουθία του Πρωτοπρεσβυτέρου Κωνσταντίνου Γιαννακόπουλου, τέως Εφημερίου του Μητροπολιτικού Ναού Υπαπαντής του Χριστού Καλαμάτας, ο οποίος εξεδήμησε σε ηλικία 87 ετών.Στην Ακολουθία χοροστάτησε ο Σεβ. Μητροπολίτης Σταγών και Μετεώρων κ. Θεόκλητος, πλαισιούμενος από Ιερείς της Μητροπόλεως. Κατά τον επικήδειο λόγο του ο Μητροπολίτης Σταγών, αφού μετέφερε τις συλλυπητήριες ευχές του Μητροπολίτη Μεσσηνίας κ. Χρυσοστόμου, ο οποίος απουσιάζει σε ταξίδι στην Κωνσταντινούπολη, αναφέρθηκε στο πρόσωπο του αοιδίμου ιερέως, τονίζοντας τα χαρίσματα με τα οποία τον είχε προικίσει η Χάρις του Θεού, καθώς και στην σημαντική προσφορά του στην τοπική Εκκλησία.Φανερά συγκινημένοςαναφέρθηκε στην πολύχρονη συνεργασία του με τον π. Κωνσταντίνο αλλά και στην σημαντική βοήθεια που του προσέφερε καθ’ όλη την διάρκεια που υπηρέτησε ως Πρωτοσύγκελλος της Ιεράς Μητροπόλεως Μεσσηνίας.Στην συνέχεια έλαβε χώρα η ταφή του λειψάνου του μεταστάντος ιερέως στο Κοιμητήριο Κοιμήσεως της Θεοτόκου (Παναγίτσα) Καλαμάτας, σύμφωνα με επιθυμία του ιδίου. Παρέστησαν οι βουλευτές Ιωάννης Λαμπρόπουλος και Περικλής Μαντάς, ο Αντιπεριφερειάρχης Ευστάθιος Αναστασόπουλος, Αντιδήμαρχοι και Δημοτικοί Σύμβουλοι του Δήμου Καλαμάτας, η Διοικήτρια του Νοσοκομείου Μεσσηνίας Ελένη Αλειφέρη, καθώς και εκπρόσωποι άλλων τοπικών Φορέων.
Η Ιερά Μητρόπολη Μεσσηνίας με βαθύτατη θλίψη αναγγέλει την εκδημία του αειμνήστου Πρωτοπρεσβυτέρου Κωνσταντίνου Γιαννακόπουλου, τέως Εφημέριου του Μητροπολιτικού Ιερού Ναού Υπαπαντής του Χριστού Καλαμάτας, σε ηλικία 87 ετών. Ο μακαριστός γεννήθηκε στο χωριό Παπαφλέσσα Μεσσηνίας, ήταν πτυχιούχος Θεολογίας, ενώ είχε υπηρετήσει και ως καθηγητής στην εκκλησιαστική εκπαίδευση. Χειροτονήθηκε Διάκονος και Πρεσβύτερος το 1960 από τον Μακαριστό Μητροπολίτη Μεσσηνίας Χρυσόστομο Δασκαλάκη. Υπηρέτησε πρωτίστως ως Εφημέριος του Ενοριακού Ιερού Ναού Αγίου Γεωργίου Καλαμάτας, ενώ από το έτος 1973 ως Εφημέριος, Προϊστάμενος, Ιεροκήρυκας και Πνευματικός του Μητροπολιτικού Ιερού Ναού Υπαπαντής του Χριστού Καλαμάτας. Επίσης διετέλεσε Αρχιερατικός Επίτροπος Καλαμάτας και Γενικός Αρχιερατικός Επίτροπος της Ιεράς Μητροπόλεως Μεσσηνίας.
Ο αείμνηστος υπήρξε ευγενής, πράος, φιλακόλουθος και αξιοσέβαστος Κληρικός, με σημαντική προσφορά στην τοπική Εκκλησία.
Ο Σεβ. Μητροπολίτης Μεσσηνίας κ. Χρυσόστομος εκφράζει τα θερμά του συλλυπητήρια στην οικογένεια του εκλιπόντος, δεόμενος για την ανάπαυση της ψυχής του εν χώρα ζώντων.
Η Εξόδιος Ακολουθία θα ψαλεί αύριο Τετάρτη 31 Αυγούστου 2022 και ώρα 5.00 μ.μ., στον Μητροπολιτικό Ιερό Ναό Υπαπαντής του Χριστού Καλαμάτας.
Τα στέφανα θεωρούνται σύμβολα βασιλικά. Με το γάμο δημιουργείται ένα νέο βασίλειο. Το σπίτι και η οικογένεια των δύο νεόνυμφων. Τι κάνουμε, όμως, τα στέφανα σε περίπτωση θανάτου του ενός εκ των δύο συζύγων ή ακόμα και στην περίπτωση διαζυγίου; H εκκλησία είχε κοινά τα στέφανα για όλο τον κόσμο. Εν συνεχεία το κάθε νέο ζευγάρι έφτιαχνε δικά του τα στέφανα. Μέχρι και σήμερα για τα εν Ελλάδι δεδομένα μας ισχύει αυτό το έθιμο. Μετά το μυστήριο του γάμου, τα στέφανα από τους νεονύμφους διατηρούνται σε ειδική θήκη. Αυτή συνήθως, διατηρείται στην κρεβατοκάμαρα.
Στο ερώτημα «τί κάνουμε τα στέφανα σε περίπτωση διαζυγίου ή θανάτου» η απάντηση που συνήθως δίδει ο απλός λαός, είναι ότι κατά τον θάνατο ενός εκ των δύο η πρόληψη θέλει το ένα από τα δύο στέφανα να μπαίνει μαζί του στον τάφο, ενώ άλλη πρόληψη λέει ότι τα στέφανα παραμένουν μέσα στην κρεβατοκάμαρα μέχρι του θανάτου και του άλλου μέλους, οπότε τότε μπαίνουν και τα δύο στέφανα στον τάφο του δευτέρου, δηλώνοντας έτσι ότι ο θάνατος σταματάει το συγκεκριμένο ανδρόγυνο.
Αυτά, ωστόσο, εντάσσονται στη σφαίρα των προλήψεων και δεν έχουν καμιά απολύτως σχέση με την ορθόδοξη ζωή. Τα στέφανα, εφόσον επέρχεται θάνατος ή διαζύγιο, μπορούν οι άμεσοι συγγενείς να τα προσκομίζουν στον ιερό ναό.
Σύμφωνα με την επίσημη θέση της Εκκλησίας, τα ίδια αυτά τα στέφανα μπορούν να χρησιμοποιηθούν και σε άλλο γάμο ή να τοποθετούνται στο χωνευτήρι, αφού πρώτα καούν. Άλλωστε για τον λόγο αυτό, σε παλαιότερες εποχές τα στέφανα ήταν λειτουργικά σκεύη του ναού. Γεγονός που συνεπάγονταν ότι τα στέφανα ήταν κοινά για όλους τούς πιστούς.
ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ: Θέματα που αφορούν περισσότερο το διεθνές περιβάλλον αναμένεται να απασχολήσουν τη νέα εκκλησιαστική χρονιά (Ίνδικτος) η οποία αρχίζει την 1η Σεπτεμβρίου. Το όνομα της νέας Εκκλησίας των Σκοπίων, τα όσα συμβαίνουν στην Ουκρανία, το Κόσσοβο και τα Ιεροσόλυμα είναι τα θέματα που θα απασχολήσουν τα νέα μέλη της Διαρκούς Ιεράς Συνόδου .Στο εσωτερικό μέτωπο θα κληθούν να αντιμετωπίσουν τις εκλογές για τις κενές θέσεις των μητροπόλεων Αιτωλίας και Ακαρνανίας, Δράμας και Γόρτυνος, ενώ υπάρχει και το ενδεχόμενο να έχουμε παραιτήσεις και άλλων μητροπολιτών για λόγους υγείας.
Παράλληλα, τη νέα ΔΙΣ θα απασχολήσουν θέματα που έχουν να κάνουν με την αξιοποίηση της περιουσίας και την αντιμετώπιση του covid-19.
Σε ό,τι αφορά το διεθνές περιβάλλον, η Εκκλησία της Ελλάδος θα πρέπει να αποφασίσει πώς θα αντιδράσει στην περίπτωση που τα Σκόπια αποφασίσουν να χρησιμοποιήσουν τριπλή ή και διπλή ονομασία, κάτι που η Αθήνα, αλλά και το Φανάρι, έχει απορρίψει από την πρώτη στιγμή.
Σύμφωνα με την τελευταία τοποθέτηση του Αρχιεπισκόπου Στεφάνου, για την Αθήνα και το Φανάρι θα υπάρχει η ονομασία «Αρχιεπισκοπή Αχρίδος» , για το εσωτερικό «Μακεδονική Εκκλησία-Αρχιεπισκοπή Αχρίδος» και για τη Βουλγαρία και τη Σερβία «Μακεδονική Εκκλησία». Το Φανάρι είχε θέσει ως όρο η νέα Εκκλησία να μην φέρει το όνομα «Μακεδονία-Μακεδονική», ώστε να της αποδοθεί η αυτοκεφαλία. Η Αθήνα, επίσης, έχει απορρίψει κάθε ιδέα για αναγνώριση, εάν τα Σκόπια επιμείνουν στον όρο Μακεδονία.
Το επόμενο διάστημα θα κρίνει πολλά για το μέλλον των σχισματικών των Σκοπίων, καθώς Αμερική και ΝΑΤΟ έχουν ταχθεί υπέρ της αυτοκεφαλίας, επιδιώκοντας τον περιορισμό της επιρροής της ρωσικής Εκκλησίας αλλά και της Σερβίας.
Το μεγάλο θέμα και για την Αθήνα παραμένει το ουκρανικό, καθώς το σύνολο των ορθοδόξων έχουν ταχθεί κατά του Πατριάρχη Μόσχας Κύριλλου και υπέρ του μητροπολίτη Κιέβου Επιφάνιου. Το ζήτημα του πολέμου αλλά και η προσπάθεια της ρωσικής Εκκλησίας να αυξήσει την επιρροή της σε Βαλκάνια και Αφρική, έχουν προκαλέσει ισχυρές αναταράξεις στους κόλπους της Εκκλησίας, καθώς έχουν δημιουργηθεί νέα μέτωπα και συμμαχίες. Ρωσία, Σερβία, Αντιόχεια και Ιεροσόλυμα έχουν συγκροτήσει τη δική τους συμμαχία, ενώ, από την άλλη πλευρά, το Φανάρι, η Αλεξάνδρεια, η Αθήνα, η Κύπρος, αλλά και πολλές μικρότερες Εκκλησίες, βρίσκονται στο πλευρό της Ουκρανίας.
Σε ό,τι αφορά τα «δικά της θέματα», η Εκκλησία της Ελλάδος θα αποφασίσει άμεσα για την αξιοποίηση της περιουσίας, εστιάζοντας στις επενδύσεις που αφορούν στο Σχιστό, την Βουλιαγμένη, αλλά και σε πολλά άλλα ακίνητα τα οποία είναι διάσπαρτα σε όλη τη χώρα.
Το μεγάλο αγκάθι θα είναι για μια ακόμη φορά η εκλογή νέων μητροπολιτών σε Δράμα, Γορτυνία και Αιτωλία. Η Σύνοδος έχει ζητήσει από την κυβέρνηση τη διχοτόμηση της μητρόπολης της Αιτωλίας, αλλά το θέμα φαίνεται πως παγώνει προς το παρόν. Η παραίτηση του Γραμματέα του πρωθυπουργού κ. Γιάννη Δημητριάδη, ο οποίος ήταν γνώστης του θέματος, θα επηρεάσει τις εξελίξεις στο θέμα το οποίο έχει διχάσει την τοπική κοινωνία.
Για τις άλλες μητροπόλεις Γόρτυνος και Δράμας τα πράγματα είναι απλά, καθώς δεν υπάρχουν εκκρεμότητες. Αντίθετα, ανοικτό παραμένει το θέμα των παραιτήσεων των μητροπολιτών Ηλείας Γερμανού και Φλωρίνης Θεόκλητου. Και για τους δύο λέγεται πως έχουν γίνει οι ανάλογες κινήσεις χωρίς ωστόσο τίποτε να είναι βέβαιο. Πάντα υπάρχει και το θέμα της παραίτησης του μητροπολίτη παραμυθίας Τίτου, ο οποίος δεν είναι σε θέση να εκπληρώσει τα καθήκοντά του. Ο κ. Ιερώνυμος θέλει να κλείσει και τις τρείς υποθέσεις των παραιτήσεων, αλλά σε καμία των περιπτώσεων δεν επιθυμεί να προκαλέσει αναστάτωση στο εσωτερικό της Συνόδου.
Και αυτή τη χρονιά η Σύνοδος θα κληθεί να αντιμετωπίσει τον covid-19, καθώς το θέμα της επιδημίας παραμένει «ανοικτό» για τους επιστήμονες. Η τήρηση των μέτρων εντός των ναών αλλά και σε άλλες εκδηλώσεις θα απασχολήσει, όπως όλα δείχνουν, και πάλι την Εκκλησία το επόμενο διάστημα.
Ποιοι είναι οι νέοι συνοδικοί
Σταγών και Μετεώρων Θεόκλητος
Ο Μητροπολίτης Σταγών και Μετεώρων Θεόκλητος (κατά κόσμον Δημήτριος Λαμπρινάκος) είναι Έλληνας θεολόγος και Επίσκοπος της Εκκλησίας της Ελλάδας
Ο κ. Θεόκλητος γεννήθηκε στην Αθήνα στις 10 Φεβρουαρίου 1967.
Σπούδασε τη Θεολογία στη Θεολογική Σχολή Αθηνών.
Το 1985 εκάρη μοναχός στην Ιερά Μονή Βουλκάνου Μεσσηνίας. Διετέλεσε Πρωτοσύγκελος της Μητροπόλεως Μεσσηνίας από το 2003 μέχρι το 2017. Διορίσθηκε Ηγούμενος της Ιεράς Μονής Βουλκάνου από το 2007 μέχρι το 2009, από τον Μητροπολίτη Μεσσηνίας Χρυσόστομο (Σαββάτο).
Π̪αράλληλα, υπηρέτησε ως Εφημέριος – Ιερατικός Προϊστάμενος σε διαφόρους Ενοριακούς Ναούς της υπαίθρου, ενώ τα τελευταία 20 χρόνια στον Ιερό Ναό Ταξιαρχών Καλαμάτας. Στις 6 Οκτωβρίου 2017 εξελέγη Μητροπολίτης Σταγών και Μετεώρων Το 2019 ίδρυσε την Μητροπολιτική Ακαδημία Θεολογικών και Ιστορικών Ερευνών Αγίων Μετεώρων, με έδρα την Καλαμπάκα.
Μάνης Χρυσόστομος
Ο κατά κόσμον Χρήστος Παπαθανασίου γεννήθηκε στην Αθήνα το 1950.
Φοίτησε στη Νομική Σχολή και ακολούθως στη Θεολογική Σχολή του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών, ενώ μετεκπαιδεύτηκε στο Πανεπιστήμιο της Σορβόννης και στο Πανεπιστήμιο της Γενεύης. Επί σειρά ετών ήταν υπεύθυνος της Χριστιανικής Φοιτητικής Ενώσεως υπό την καθοδήγηση της Αδελφότητος Θεολόγων «Η ΖΩΗ». Χειροτονήθηκε Διάκονος στις 20 Φεβρουαρίου 2000 και Πρεσβύτερος στις 28 Μαΐου 2000.
Στις 7 Φεβρουαρίου 2018 εξελέγη Μητροπολίτης Μάνης.
Μητροπολίτης Φθιώτιδος Συμεών
Ο κατά κόσμο Ιωάννης Βολιώτης γεννήθηκε το 1977, στην Κοζάνη. Η πατρική του καταγωγή είναι από το χωριό Ασπρόγεια στο νομό Φλώρινας. Είναι απόγονος αγωνιστών του Μακεδονικού Αγώνα. Στην Καστοριά ολοκλήρωσε τις σπουδές του στην πρωτοβάθμια και δευτεροβάθμια εκπαίδευση.
Είναι Πτυχιούχος των Τμημάτων Νομικής και Θεολογίας του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης. Συνέχισε ως Υποψήφιος Διδάκτωρ στην Ιστορία της Φιλοσοφίας και για μια διετία, έκανε μεταπτυχιακές σπουδές στη Νομική Σχολή του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης στην Ιστορία, Φιλοσοφία και Κοινωνιολογία του Δικαίου. Το 2001, χειροθετήθηκε Αναγνώστης και τον Αύγουστο του 2002 εκάρη Μοναχός (λαμβάνοντας το όνομα Συμεών), από τον Μητροπολίτη Καστορίας Σεραφείμ, στην Μονή Αγίων Αναργύρων Μελισσοτόπου, της Ιεράς Μητροπόλεως Καστορίας, όπου και εγκαταβίωσε έως το 2011.
Στις 25 Ιουνίου του 2014, διορίστηκε Πρωτοσύγκελλος και Γενικός Διευθυντής των Διοικητικών Υπηρεσιών της Ιεράς Αρχιεπισκοπής Αθηνών. Εξελέγη Μητροπολίτης Φθιώτιδος στις 11 Οκτωβρίου 2019.
Λαρίσης Ιερώνυμος
Ο Μητροπολίτης Λαρίσης και Τυρνάβου Ιερώνυμος, κατά κόσμον Παναγιώτης Νικολόπουλος, γεννήθηκε στην Αθήνα το 1971, με καταγωγή από την Ηλεία και τη Μύκονο. Είναι απόφοιτος της Νομικής και της Θεολογικής Σχολής του ΕΚΠΑ. Έχει αποκτήσει μεταπτυχιακό τίτλο σπουδών στην Ιστορία του Δικαίου (Βυζαντινορωμαϊκό Δίκαιο) από το Πανεπιστήμιο του Χρόνινγκεν. Ομιλεί την ελληνική, αγγλική, γερμανική, ολλανδική και τουρκική γλώσσα.
Εκάρη μοναχός στις 7 Δεκεμβρίου 1997 στην Ιερά Μονή Αντινίτσης Φθιώτιδος και χειροτονήθηκε διάκονος επτά μέρες αργότερα. Εξελέγη μητροπολίτης Λαρίσης και Τυρνάβου στις 5 Οκτωβρίου 2018 .Με προσωπικές του ενέργειες επανέφερε στη Λάρισα τα οστά του μητροπολίτη Λαρίσης Ιακώβου Σχίζα, ο οποίος το 1968 είχε διωχθεί από το τότε δικτατορικό καθεστώς και εξαναγκάστηκε να φύγει από τη Λάρισα.
Καλαβρύτων Ιερώνυμος
Ο κατά κόσμον Νικόλαος Κάρμας γεννήθηκε στο Αίγιο, στις 19 Μαΐου 1966. Σπούδασε Θεολογία στη Θεολογική Σχολή Βελιγραδίου. Στις 12 Αυγούστου 1989 εκάρη μοναχός στην Ιερά Μονή Παμμεγίστων Ταξιαρχών Αιγίου. Στις 22 Ιουλίου 2002 χειροτονήθηκε Διάκονος. Στις 11 Οκτωβρίου 2019 εξελέγη Μητροπολίτης Καλαβρύτων και Αιγιαλείας .
Μητροπολίτης Περιστερίου Γρηγόριος
Ο Μητροπολίτης Περιστερίου Γρηγόριος Παπαθωμάς, γεννήθηκε στις 9 Σεπτεμβρίου του 1960 στα Νάματα Κοζάνης. Ολοκλήρωσε τις εγκύκλιες σπουδές στα Νάματα και στην Πτολεμαΐδα το 1978.
Είναι Καθηγητής Κανονικού Δικαίου της Θεολογικής Σχολής του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών.
Ομιλεί Αγγλικά, Γαλλικά, Εβραϊκά, Εσθονικά, Ρωσικά και Ιταλικά. Χειροτονήθηκε Διάκονος και Πρεσβύτερος το 1998. Από το 2010 έως την εκλογή του, το 2021, υπηρέτησε ως ιεροκήρυκας στην Ιερά Αρχιεπισκοπή Αθηνών.
Στις 8 Οκτωβρίου 2021, εξελέγη Μητροπολίτης Περιστερίου.
Μητροπολίτης Ζιχνών και Νευροκοπίου Ιερόθεος
Γεννήθηκε στα Μέγαρα το έτος 1945. Έλαβε το πτυχίο της Θεολογικής Σχολής Αθηνών. Το 1969 Χειροτονήθηκε Διάκονος και το 1974 Πρεσβύτερος. Από το έτος 1989 υπηρέτησε στην Ιερά Σύνοδο ως Γραμματέας – Πρακτικογράφος. Στις 16 Μαΐου 2003 εξελέγη μητροπολίτης Ζιχνών και Νευροκοπίου. Ενέταξε τη Μητρόπολη στο Επιχειρησιακό Πρόγραμμα Ευρωπαϊκής Συνεργασίας «Ελλάδα-Βουλγαρία» και έτσι ψηφιοποιήθηκαν και δημοσιεύθηκαν σε ειδική ιστοσελίδα μνημεία της περιοχής. Με προσωπικά του έξοδα εξόπλισε ναούς με μικροφωνικές εγκαταστάσεις και συστήματα κωδωνοκρουσίας. Ταυτόχρονα, με πρωτοβουλία του συντηρήθηκαν πλέον των εκατό εικόνων που πριν βρίσκονταν διασκορπισμένες και αφύλακτες σε διάφορους ναούς.
Ελευθερουπόλεως Χρυσόστομος
Ο Μητροπολίτης Ελευθερουπόλεως Χρυσόστομος (κατά κόσμον Ιωάννης Αβαγιανός), γεννήθηκε το 1947 στον μεσαγρό Λέσβου. Μητροπολίτης εξελέγη το 2004.
Σπούδασε στη Θεολογική Σχολή Αθηνών. Διάκονος χειροτονήθηκε το 1973 και Πρεσβύτερος το 1977.
Υπηρέτησε ως ιεροκήρυκας στις Ιερές Μητροπόλεις Φλωρίνης, Πρεσπών και Εορδαίας και Μυτιλήνης, Ερεσσού και Πλωμαρίου καθώς και στην Ιερά Αρχιεπισκοπή Αθηνών και αποσπάσθηκε στην Ριζάρειο Εκκλησιαστική Σχολή ως Εφημέριος, Πνευματικός, Διευθυντής του Οικοτροφείου και Καθηγητής. Εργάσθηκε και ως κωδικογράφος της Ιεράς Συνόδου επί πολλά έτη. Ασχολήθηκε επισταμένως με τη συγγραφή, δημοσιεύοντας πλήθος μελετών και δύο συλλογές γραπτών κηρυγμάτων.
Σερβίων και Κοζάνης Παύλος
Ο Μητροπολίτης Σερβίων και Κοζάνης Παύλος Παπαλεξίου γεννήθηκε στη Ροδιά Αιγιαλείας το 1942. Σπούδασε Νομική και Θεολογία στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Εκάρη Μοναχός στην Ιερά Μονή Κοιμήσεως της Θεοτόκου Πεντέλης. Διάκονος χειροτονήθηκε στις 24 Οκτωβρίου 1971 από τον Αρχιεπίσκοπο Αθηνών Ιερώνυμο Α’. Πρεσβύτερος χειροτονήθηκε στις 13 Μαΐου 1973 από τον Επίσκοπο Βρεσθένης Δημήτριο. Στις 19 Φεβρουαρίου 1978 έλαβε το οφίκκιο του Αρχιμανδρίτη από τον ίδιο Επίσκοπο.
Στις 26 Απριλίου 2004, εξελέγη από την Ιερά Σύνοδο της Εκκλησίας της Ελλάδος Μητροπολίτης Σερβίων και Κοζάνης .
Αλεξανδρουπόλεως Άνθιμος
Ο Μητροπολίτης Αλεξανδρουπόλεως, Τραϊανουπόλεως και Σαμοθράκης Άνθιμος (κατά κόσμον Χρήστος Κουκουρίδης), γεννήθηκε το 1962 στην Αλεξανδρούπολη, με γονείς θρακικής-προσφυγικής καταγωγής από το Μεγαρήσι Κεσσάνης της Ανατολικής Θράκης.
Το 1981 φοίτησε στην Εκκλησιαστική Σχολή της Ξάνθης, το 1983 έλαβε το πτυχίο της Ζαριφείου Παιδαγωγικής Ακαδημίας Αλεξανδρουπόλεως και στη συνέχεια ενεγράφη στη Θεολογική Σχολή του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης απ’ όπου αποφοίτησε πτυχιούχος το 1987.
Στις 6 Οκτωβρίου 1985 χειροτονήθηκε Διάκονος από τον Μητροπολίτη Αλεξανδρουπόλεως Άνθιμο (μετέπειτα Θεσσαλονίκης), οπότε μετονομάσθηκε Άνθιμος. Το 1989 χειροτονήθηκε Πρεσβύτερος και τοποθετήθηκε Εφημέριος του Ιερού Μητροπολιτικού Ναού Αγίου Νικολάου Αλεξανδρουπόλεως. Το 1990 διορίστηκε Πρωτοσύγκελλος της Ιεράς Μητροπόλεως και το 2000, Προϊστάμενος του Μητροπολιτικού Ναού.
Συμμετείχε στην ακολουθία του Οικουμενικού Πατριάρχου Βαρθολομαίου στη Ρώμη για την επιστροφή των λειψάνων των Αγίων Ιωάννου του Χρυσοστόμου και Γρηγορίου του Θεολόγου στην Κωνσταντινούπολη, στις 27 Νοεμβρίου 2004. Συνόδευσε επίσης, τον Μάιο 2010, τον Οικουμενικό Πατριάρχη στο ταξίδι του στη Βουλγαρία. Στις 30 Σεπτεμβρίου του 2007 συμμετείχε στην τριμελή Αντιπροσωπεία της Ιεράς Συνόδου της Εκκλησίας της Ελλάδος για την ενθρόνιση του νέου Πατριάρχου Ρουμανίας Δανιήλ στο Βουκουρέστι. Τον Ιούνιο του 2008, μετέβη στο ιεραποστολικό κλιμάκιο στην πόλη Κιπούσι της Λαϊκής Δημοκρατίας του Κονγκό, όπου εγκαινίασε το σχολείο με το όνομα «ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥΠΟΛΗ», προσφορά των πιστών της Μητροπόλεως.
Στις 6 Οκτωβρίου 2004 εξελέγη Μητροπολίτης Αλεξανδρουπόλεως.
Νεαπόλεως Βαρνάβας
Ο Μητροπολίτης Νεαπόλεως και Σταυρουπόλεως Βαρνάβας (κατά κόσμον Μάρκος Τύρης), γόνος μικρασιατικής καταγωγής, γεννήθηκε στα Διαβατά Θεσσαλονίκης το 1958.
Πραγματοποίησε τις εγκύκλιες σπουδές του στον τόπο καταγωγής του και στη συνέχεια φοίτησε στην Εκκλησιαστική Σχολή Λαμίας. Έλαβε το πτυχίο της Παιδαγωγικής Ακαδημίας Λαμίας και ακολούθως το πτυχίο της Θεολογικής Σχολής του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης. Ομιλεί την Τουρκική γλώσσα.
Εκάρη Μοναχός και χειροτονήθηκε Διάκονος το έτος 1984.
Διετέλεσε Γενικός Αρχιερατικός Επίτροπος και Πρωτοσύγκελλος της Ιεράς Μητροπόλεως Νεαπόλεως και Σταυρουπόλεως. Τον Οκτώβριο του 2004, εξελέγη Μητροπολίτης Νεαπόλεως και Σταυρουπόλεως.
Μητροπολίτης Χίου, Ψαρών και Οινουσσών Μάρκος
Ο Μητροπολίτης Χίου, Ψαρών και Οινουσσών Μάρκος (κατά κόσμον Μάρκος Βασιλάκης), γεννήθηκε στη Χίο το 1965.. Σπούδασε στη Φιλοσοφική Σχολή Αθηνών και αποφοίτησε από το Τμήμα Κλασικής Φιλολογίας το 1988. Το 1994 χειροτονήθηκε διάκονος και το 2000 πρεσβύτερος. Το 2010 ορίστηκε από την Ιερά Σύνοδο της Εκκλησίας της Ελλάδος αρχιγραμματέας της, θέση την οποία διατήρησε έως την επισκοπική του εκλογή.
Στις 7 Οκτωβρίου 2011 εξελέγη Μητροπολίτης Χίου, Ψαρών και Οινουσσών.
Είναι μέλος της Εταιρίας Ελλήνων Φιλολόγων, της Πανελλήνιας Ενώσεως Θεολόγων, του Φιλολογικού Συλλόγου Παρνασσός και της ΠΕΚΕΒ. Έχει παρακολουθήσει μαθήματα παλαιογραφίας στο ΜΙΕΤ, έχει λάβει μέρος σε συνέδρια ως σύνεδρος και εισηγητής και σε εκκλησιαστικές αποστολές στην Ελλάδα και το εξωτερικό. Ακόμη πραγματοποιεί εκπομπές στο ραδιόφωνο της Εκκλησίας της Ελλάδος και της Εκκλησίας της Χίου.
Το 2016 ο μητροπολίτης Μάρκος τέλεσε τη Θ. Λειτουργία της Ανάστασης σε φυλάκιο της νησίδας Παναγιά των Οινουσσών, το καθεστώς της οποίας αμφισβητεί η Τουρκία και η οποία γίνεται συχνά στόχος παραβιάσεων από τουρκική αεροπορία και ναυτικό. Στην τελετή παρίσταντο ο δήμαρχος και δημοτικοί σύμβουλοι των Οινουσσών, στρατιωτικές και λιμενικές Αρχές. Τουρκικό σκάφος του Λιμενικού προσπάθησε να παρενοχλήσει τη Θεία Λειτουργία με μεγάφωνα, πλησιάζοντας τη νησίδα, αργότερα όμως αποχώρησε. Σε παλαιότερο κήρυγμα έχει καταδικάσει τη γιόγκα επειδή σχετίζεται με τον Ινδουϊσμό. Τέλος, απαγόρευσε να τελείται γάμος και βάπτιση την ίδια μέρα στην ίδια εκκλησία.
Στις 25 Απριλίου 2018, εγκαινίασε την Βιβλιοθήκη της Ιεράς Μητρόπολης Χίου με την ονομασία «Άγιος Αγαπητός», η οποία αποπερατώθηκε χάρη στις δωρεές ιδιωτών (κυρίως της οικογένειας Προκοπίου), αλλά και στην χρηματική συμβολή του ίδιου του Μητροπολίτου.
Θα δείτε, μέρα με τη μέρα, ότι αυτό πού ζητήσατε λύνεται και έρχεται, αν είναι για το όφελος της ψυχής σας… Όταν πιστέψουμε πραγματικά, μιλάμε στον Χριστό όπως σε φίλο, όπως στον πατέρα. Και τότε Αυτός θα συνομιλήσει μαζί μας.
Ο Χριστός θα μας μιλήσει σε κάθε μας ζήτημα, είτε μέσω κάποιου άλλου είτε εσωτερικά θα μιλήσει και θα τον καταλάβουμε. Ο Θεός δεν έχει άκρες.
Ο Θεός με ένα χάδι διορθώνει τα πάντα.
Θα μιλάς σε όλους με αγάπη, αλλά θα κάνεις παρέα με ανθρώπους που είναι στην ίδια συχνότητα.
Nα κάνεις προσευχή κάθε μέρα και να λες, πέραν των άλλων: «Φύλαξε με, Θεέ μου, από την κακία των ανθρώπων».
Ο Θεός είναι δίπλα μας, θα του μιλήσεις σαν φίλο σου: «Έλα, βοήθησε με». Όταν προσεύχεσαι, να ξέρεις ότι είσαι μπροστά στον Χριστό και την Παναγία. Να είσαι ταπεινός και να λες: «Έλα, Παναγία μου, να με βοηθήσεις να διορθωθώ».
Η Παναγία θα σε βοηθήσει, γιατί είναι εδώ και σε ακούει.
Όταν ζητάτε τη βοήθεια ενός Αγίου και λέτε «Άγιε μου, βοήθα με», ο Άγιος την ίδια στιγμή πού το ζητάτε είναι δίπλα σας.
Δεν σας αφήνει να το καταλάβετε, γιατί θα ερχόσασταν σε έπαρση και μπορεί να του ζητάγατε και χαζά πράγματα. Σας προσφέρει τη βοήθεια όχι άμεσα, αλλά απαλά, σιγά, όπως ο Θεός πλησιάζει τον άνθρωπο, ώστε να μην ανέβει ο εγωισμός σας.
Θα δείτε, μέρα με τη μέρα, ότι αυτό πού ζητήσατε λύνεται και έρχεται, αν είναι για το όφελος της ψυχής σας…
Nα δεις ένα αυτί πού κατεβάζει ο Θεός από τον Ουρανό και ακούει την προσευχή σου, όταν δεν νοιάζεσαι για υλικά, αλλά παρακαλάς για σωτηρία ψυχών!…
Είναι καλύτερα στην εποχή μας, να ξέρεις λίγους και να μιλάς σε λίγους…
Να παρακολουθούμε προσεκτικά τη θεία Λειτουργία, να μη μιλάμε και να προσευχόμαστε νοερά. Ο πονηρός κάνει πολύ μεγάλο πόλεμο να μας αποσπάσει, ώστε να μην προσευχηθούμε… Στο «Πρόσχωμεν» θα ζητάμε από τον Κύριο, γιατί εκείνη τη στιγμή βγαίνει στην Ωραία Πύλη και περιμένει να του ζητήσουμε, ώστε να μας βοηθήσει.
Το Πιστεύω καλύτερα να το λέμε από μέσα μας, να μην ενοχλούμε τούς άλλους. Επίσης να μην ψέλνουμε μαζί με τους ψάλτες, γιατί κάποιος δίπλα μας μπορεί εκείνη την ώρα να έχει πόνο και να ζητάει κάτι από τον Κύριο, αλλά να μην το καταφέρνει, γιατί εμείς του αποσπάμε την προσοχή.
Πρέπει να είμαστε προσεκτικοί και να σεβόμαστε τούς διπλανούς μας.
«Δεν μου λέτε, ποιόν αγαπάτε, τον ηγούμενο ή τον Χριστό; Μου φαίνεται ότι τον ηγούμενο αγαπάτε.… Δεν πρέπει να θεοποιούμε τους ηγουμένους και τους στάρετς, αλλά ο στόχος να είναι ο Ιησούς Χριστός. Αυτός είναι που σώζει. Οι άλλοι είναι το μέσον, δεν είναι ο σκοπός».
Και ήταν απόλυτος σ’ αυτό.
– Γέροντα, λέγονται κάποιες φορές ιστορίες δυσάρεστες για μερικούς μοναχούς στο Άγιον Όρος. Τι γνώμη έχεις;
– Παιδί μου, οι μοναχοί είναι άνθρωποι. Υπάρχουν και καλοί και κακοί. Εμείς θα έχουμε πυξίδα στη ζωή μας τους καλούς, σαν τον Γέροντα Παΐσιο, τον Γέροντα Πορφύριο, τον Γέροντα Ιάκωβο.
Δεν είμαστε άξιοι να κρίνουμε κανέναν, ούτε τους κακούς. Μπορεί ένας αμαρτωλός να πει αύριο ένα «ήμαρτον» και να τον συγχωρήσει ο Θεός και να πάει πιο γρήγορα στον Παράδεισο από σένα. Γι’ αυτό, μην κρίνεις.
Ο φθόνος είναι το χειρότερο αμάρτημα και δεν έχουμε ελαφρυντικά. Πρέπει να φεύγει από μέσα μας….
Την διήγηση αυτή μας την είπε ο Κατηχητής της ενορίας της Αγίας Αναστασίας της Ρωμαίας από το χωριό Mungulunga της επαρχίας Κατάγκα του Κογκό. Ο Κατηχητής Πέτρος Kulianga μας ανέφερε την περίπτωση μιάς Χριστιανής της ενορίας του, ονόματη Ειρήνης, η οποία κάποιο καιρό έμεινε έγκυος.
Μετά από τρεις μήνες, κατά την συνήθεια των εγκύων γυναικών, επήγε η κοπέλα στον γιατρό να την εξετάσει εάν πράγματι είναι έγκυος και πως πάει η περίοδος της εγκυμοσύνης της. Ο γιατρός την διαβεβαίωσε ότι είναι έγκυος και της έδωσε τις κατάλληλες οδηγίες. Σε λίγο καιρό αρρώστησε η γυναίκα και είχε αιμορραγία.
Αισθανόταν ότι θα αποβάλει το έμβρυο. Επήγε αμέσως στον γιατρό. Εκείνος αποφάνθηκε και της είπε ότι δεν είναι έγκυος. Η γυναίκα στενοχωρήθηκε και τσακώθηκε με τον γιατρό για την κακή διάγνωση που έκανε. Ο γιατρός της είπε ότι πρέπει να κάνη εγχείρηση διότι το έμβρυο έχει πεθάνει μέσα στην κοιλιά της.
Η γυναίκα ντρεπόταν να ειπεί το πρόβλημά της στον ιερέα μας, τον π. Τιμόθεο. Του το είπε όμως μία άλλη μικρότερη αδελφή της και ο π. Τιμόθεος την επισκέφθηκε. Της έδωσε λάδι από το καντήλι της Παναγίας να επαλείψει την κοιλιακή της χώρα και Αγιασμό για να πιεί.
Το Θαύμα έγινε! Διεκόπη η αιμορραγία της και εγέννησε το έμβρυο, χωρίς να κάνει εγχείρηση.
Κατόπιν επήγε στον γιατρό να του γνωστοποιήσει τα συμβάντα. Εκείνος παραξενεύθηκε πως δηλαδή απέβαλλε, χωρίς να γίνει εγχείρησις και χωρίς η ίδια να πεθάνει από σηψαιμία. Κατόπιν είπε ο γιατρός στην κοπέλλα Ειρήνη: «Να πιστεύεις στον Ιησού Χριστό, διότι το γεγονός αυτό που σού συνέβη είναι θαυμαστό. Η Εκκλησία την οποία ακολουθείς έχει πολλή δύναμη…».
*Θαυμαστό περιστατικό στην Ορθόδοξη Ιεραποστολή της Ιεράς Μονής Οσίου Γρηγορίου στο Κονγκό.
Άγιος Νεκτάριος: Στις 3 Σεπτεμβρίου γιορτάζουμε την Ανακομιδή Ιερών λειψάνων του Αγίου Νεκταρίου Αιγίνης – Τι συνέβη όταν πήγε ο Άγιος Νεκτάριος στο Άγιο Όρος.
Ακριβώς το καλοκαίρι του 1898, όταν πια έληξε η περίοδος μαθημάτων, ο Σεβασμιώτατος Γενικός Διευθυντής της Ριζαρείου, έπειτα από σχετικές ενέργειές του κρατώντας άδεια του Οικουμενικού Πατριάρχη, Κωνσταντίνου Ε΄, έφθανε με κάνα-δυο φίλους του, Χιώτες καλογέρους, χαμηλά στις Καρυές, στο Πρωτάτο, στο επίκεντρο, στην ευρύχωρη πλατεία, όπου ολόγυρά της υψώνονται τα πανδοχεία και τα πρατήρια.
Τον υποδέχτηκαν οι τέσσερις επιστάτες, που κρατούσε ο καθένας τους από ένα τέταρτο της σφραγίδας, και αρκετοί γέροντες από τη σύναξη των Ηγουμένων. […]
Πάντως, όταν μαθεύτηκε η επίσκεψή του, όταν ακούστηκε η σύσταση του Πατριάρχη και της «ιεράς συνάξεως των μονών», ο ψίθυρος στους λογής – λογής καλογέρους, στους ελεύθερους εργάτες, στους φιλοξενουμένους κοσμικούς, κυκλοφόρησε, πλανήθηκε, διαιρέθηκε σε ανάλογους χαρακτηρισμούς.
Μερικοί τον είπαν εκκλησιαστική προσωπικότητα, άλλοι ξεπεσμένο δεσπότη, άπραγο κι αδύναμο, που ζούσε με την ανοχή της Αθηναϊκής Συνόδου, κι άλλοι, δίβουλοι και διχασμένοι σε πονηρίες κι ευσεβοφάνεια, δε δίστασαν να θυμηθούν και να υιοθετήσουν τις κατηγορίες των Πατριαρχικών της Αλεξάνδρειας και να τον αναφέρουν σαν «κρυφή πληγή», λαγήνι με εσωτερικές κηλίδες. […]
Έφθανε, λοιπόν, κοντά τους ένας οπωσδήποτε επίσημος επισκέπτης, συγγραφέας της θεολογικής γραμματείας, αξιωματούχος της Εκκλησίας. Και όλες οι πύλες έπρεπε ν’ ανοίξουν, μικροί και μεγάλοι έπρεπε να φανούν εξυπηρετικοί, χρήσιμοι, ευχάριστοι.
Είχανε, άλλωστε, συνηθίσει να δέχονται δεσποτάδες … Ήξεραν τους τρόπους, που θα έπρεπε να μεταχειρισθούν. Ευσεβοφάνεια, περιποίηση, αεροαρπαγμός και ικανοποίηση κάθε προσωπικής αδυναμίας, κάθε ειδικής συνήθειας.
Προς μεγάλη τους, όμως, έκπληξη αντίκρυσαν έναν ταπεινό και χαμηλόθωρο κληρικό, απλά ντυμένο, δίχως εγκόλπια, δίχως φουσκωμένα μάγουλα, με τρέμολη αργόσυρτη φωνή, καταγεμάτο δέος και συγκίνηση.
Μετά το Βατοπέδι, κάνοντας σταθμούς σε μερικές άλλες Μονές, έφθασε μαζί με τους φίλους του συνοδούς, στη Μεγίστη Λαύρα. Πέρασαν προηγουμένως απάνω σε ζώα ανατολικά από τη Μονή Καρακάλου προς το μήκος της χερσονήσου και συναπάντησαν το Αγίασμα, δηλαδή άφθονο κελαρυστό νερό, που έβγαινε από πελώριο βράχο.
Τον βράχο που χτύπησε με το ραβδί του ο άγιος Αθανάσιος ο Αθωνίτης, με καθοδήγηση της Παναγίας. Μέσα στο αγίασμα, ακριβώς πάνω στον βράχο, φαινόταν ο σταυρός που σχηματίσθηκε ύστερα από το θαύμα. […]
Τους υποδέχτηκαν μεγαλόπρεπα, του πρότειναν να λειτουργήσει πανηγυρικά προσφέροντας να φορέσει το αδαμαντοποίκιλτο στέμμα του αυτοκράτορα Νικηφόρου Φωκά, του φίλου εκείνου τραγικού αυτοκράτορα του Αθανάσιου του Αθωνίτη, μα δε δέχτηκε. Προτιμούσε παντού και πάντα το ταπεινό επανωκαλύμμαυχο.
Προτιμούσε τη μόνωση, τη μελέτη, τη γονυκλισία, τις αγρυπνίες, την προσευχή! Ελάχιστα συζητούσε, οι μετρημένες του κουβέντες ποτέ δεν αστοχούσαν. Ερευνούσε τα πάντα σιωπηλά.
Το φρύδι του αριστερού του ματιού έδειχνε πιο λοξό, πιο φουσκωτό, πιο δασύ κι από κάτω η «ενέργεια της οράσεως» καθώς σε κοιτούσε, σε ψυχοδιάβαζε. Σε ανάγκαζε να σκύψεις, μια ιδέα να ταραχτείς.
Στην αρχή ξαφνιάστηκαν. Μήπως ήθελε να τους κάνει τάχα εντύπωση; Ώ, αυτοί ήξεραν από ευσεβοφάνεια, δεν έβλεπαν τα κοινά γνώριμα σημάδια. Όχι. Ήταν από κείνους τους άλλους, τους διαφορετικούς, τους φιλέρημους, ένας που κατά λάθος έμπλεξε με λογής – λογής μαθητές, με θόρυβο, με πολιτείες. […]
Οι Δανιηλαίοι δεν είχαν ειδοποιηθεί για την επίσκεψή του, δεν ήξεραν ποιος είναι. Παρουσιάστηκε με καλογερικό σκούφο, με τα παλιά ράσα, που χρησιμοποιούσε στην καλλιέργεια των λουλουδιών του κήπου της Ριζαρείου, με χοντρές καλογερίστικες αρβύλες. Είπε πως ήταν ένας μοναχός από την Αθήνα.
Τον υποδέχτηκαν, όμως, όπως πάντα με εγκαρδιότητα, με αβραμιαία, όπως είπαμε, καλοσύνη και, αφού τον εκέρασαν νωπά συκά, φουντούκια με αγριόμελι, ευχαριστήθηκαν που θα έμενε μερικές μέρες κοντά τους να παρακολουθήσει τις ιερές ακολουθίες.
Αλλά τα λίγα λόγια του, περίεργο, είχαν ουσία, τόξευαν ακτίνες «θείου φωτός»!
Καθώς σε μια στιγμή, ύστερα από τις πρώτες περιποιήσεις, σιγοπερπατούσαν με έναν από τους αδελφούς Δανιηλαίους, κατευθυνόμενοι προς τον φοβερό βράχο του Καρουλιού, συναπάντησαν έναν άγνωστο ερημίτη, μελαψό, με καταμπαλωμένο και τριμμένο ράσο, λιπόσαρκο, με δύο μεγάλα μάτια που σε καθήλωναν.
Ευλογείτε … ψιθύρισε ο Νεκτάριος. Κι’ απόμεινε εκστατικός.
Ο Κύριος, αποκρίθηκε αυτός. Και μονομιάς έκανε παρατήρηση στον αδελφό Δανιήλ. Πώς προπορεύεσθε, αδελφέ, από τον Πενταπόλεως τον προ πολλού ενταχθέντα μεταξύ των αγίων ιεραρχών;
Σα να τους κόπηκε η αναπνοή. Ο Δανιήλ απόμεινε να κοιτάζει χαύνος. Εκείνος κοίταζε τα μάτια του ερημίτη και σώπαινε.
Η καρδιά του γοργοκτυπούσε. Είχε, λοιπόν, δίπλα του μια άγνωστη αγωνιστική ψυχή, ευλογημένη, με το προορατικό χάρισμα! Άθελά του δάκρυσε.
Υπερευλογημένο το όνομα του Κυρίου μας, αδελφέ, ψιθύρισαν τα χείλη του. Μην αναφέρετε τι διά τον ταπεινόν δούλον του.
Παρακαλώ … παρακαλώ δεχθείτε … δεχθείτε τον ασπασμόν μου. Και πλησίασε κι έσκυψε να φιλήσει το ροζιασμένο χέρι του ερημίτη.
Εκείνος τραβήχτηκε με φόβο. Και σκύβοντας με τη σειρά του να φιλήσει το χέρι του επισκέπτη βρέθηκαν οι δύο πρόσωπο με πρόσωπο. Αντάλλαξαν εγκάρδιο ασπασμό.
Χθες οι δαίμονες φρύαξαν … ψιθύρισαν τα χείλη του ασκητή. Μετεβλήθησαν σε σμήνος μεγάλων κωνώπων, με έπληττον και προσπαθούσαν να με αφήσουν χάμου αναίσθητον. Πλην όμως δεν ίσχυσαν εις το σημείον του τιμίου Σταυρού. Εις δε την φράσιν: «Αναστήτω ο Θεός και διασκορπισθήτωσαν οι εχθροί Αυτού», εξηφανίσθησαν.
Διατί;
Διότι θα μου εδίδετο η ευκαιρία να γνωρίσω έναν φοβερό διώκτη των. Τι νέα από τον κόσμο;
Τι νέα … Πόλεμοι, ατασθαλίαι, ζυμώσεις και …
Καταλαμβάνω, συμπλήρωσε ο ερημίτης. Κομπασμός, υπερηφάνεια, νοησιαρχία. Ακολούθησε σιγή.
Στο μεταξύ, ο αδελφός Δανιήλ παρατηρούσε με έκσταση τον απρόσμενο εκείνο επισκέπτη, που ήταν Επίσκοπος, και προσπαθούσε με λόγια συντριβής να επανορθώσει την παράλειψη προσφοράς του ανάλογου σεβασμού.
Σας αντιλαμβάνομαι, σεβασμιώτατε, έπιασε να λέει ο ασκητής. Νοσταλγείτε την μόνωσιν. Αλλ’ εφόσον θεωρήσατε καθήκον να υπηρετήσετε αυτοπροσώπως τον λαόν, εφόσον υπελογίσατε τους συνανθρώπους και τους αγαπήσατε εκ μέσης καρδίας … Θά ’ρθει και η μόμωσις.
Τον κοίταξε πάλι στα μάτια και ξαναδάκρυσε.
Τι φρονείτε διά τον εικοστόν αιώνα που έρχεται; σιγορώτησε.
Ο ερημίτης δεν αποκρίθηκε αμέσως. Σήκωσε το βλέμμα ψηλά, πήρε βαθειά αναπνοή και είπε:
Τέλος στα βασίλεια. Πόλεμοι … ανησυχίαι, σφαγαί, καταστροφαί. Κυρίαρχος ο φόβος. Ο φόβος … επανάλαβαν τα χείλη του Δανιήλ.
Δεν είπαν άλλο τίποτα. Προχώρησαν και οι τρεις για τον φοβερό βράχο.
Στις 7 Αυγούστου, η Ορθόδοξη Εκκλησία τιμά τη μνήμη του Οσίου Θεοδοσίου του νέου, του ιαματικού, ο οποίος έζησε ως μοναχός στο Παναρίτη Αργολίδας.
Σύμφωνα με το βιογράφο του, ο Θεοδόσιος γεννήθηκε στην Αθήνα το 862. Οι γονείς του ήταν ευσεβείς χριστιανοί και από μικρός μελετούσε χριστιανικά συγγράμματα. Όταν έμεινε ορφανός, σε νεαρή ηλικία, μοίρασε όλη του την περιουσία στους φτωχούς και ξεκίνησε την αναζήτηση ενός ησυχαστηρίου, στο οποίο θα συνέχιζε τη ζωή του με τον τρόπο που επιθυμούσε. Τα βήματα του τον έφεραν στα περίχωρα του Άργους. Στην περιοχή του σημερινού Παναρίτη βρήκε ένα ερημικό σημείο στο οποίο ξεκίνησε την ασκητική του ζωή. Κάποια στιγμή είδε σε όραμα τον Άγιο Ιωάννη τον Πρόδρομο, ο οποίος του ζήτησε να χτίσει έναν ναό αφιερωμένο στο όνομα του. Ο Θεοδόσιος έκτισε κοντά στο μέρος που ασκήτευε, το ναό του Αγίου Ιωάννη.
Με την βοήθεια του Θεού, άρχισε να κάνει θαύματα και να γιατρεύει βαριά άρρωστους. Η φήμη του εξαπλωνόταν συνεχώς και πολλοί άνθρωποι τον επισκέπτονταν για να τους ευλογήσει και να τους γιατρέψει.
Η δράση του αυτή, όπως γίνεται στις περισσότερες περιπτώσεις, προκάλεσε τον φθόνο κάποιων. Αυτοί, θέλοντας να τον βλάψουν, τον συκοφάντησαν στον τότε Επίσκοπο Άργους, τον Άγιο Πέτρο. Ο Επίσκοπος πλανήθηκε από τα λόγια τους και αποφάσισε να διώξει τον Θεοδόσιο από την επαρχία του. Η εκτέλεση αυτής της απόφασης όμως αναβλήθηκε επειδή εσπευσμένα ο Άγιος Πέτρος έφυγε για την Κωνσταντινούπολη. Όσο βρισκόταν στη Βασιλεύουσα, τόσο ο ίδιος όσο και ο Πατριάρχης είδαν σε όραμα τον Θεοδόσιο. Πείστηκαν ότι έχει την χάρη του Θεού και η απόφαση για τη δίωξη του ακυρώθηκε.
Όταν ο Επίσκοπος Πέτρος επέστρεψε στο Άργος πήγε να συναντήσει τον Θεοδόσιο. Ο μοναχός τον προϋπάντησε κρατώντας για θυμιατό στα χέρια το σκούφο του με κάρβουνα αναμμένα, χωρίς ωστόσο να καίγεται. Ο Πέτρος του ζήτησε συγνώμη και μετέφερε την παράκληση του Πατριάρχη, με την οποία του ζητούσε να προσεύχεται γι’ αυτόν.
Τόσο μεγάλη εντύπωση έκανε στον Επίσκοπο Πέτρο ο χαρακτήρας και η ευλάβεια του Θεοδόσιου, που μετά από λίγο καιρό τον χειροτόνησε Διάκονο και κατόπιν Ιερέα. (Η συνάντηση των δύο Αγίων γιορτάζεται από το 1956, την πρώτη Κυριακή ύστερα από τις 3 Μαΐου, γιορτή του Αγίου Πέτρου).
Ο Άγιος Θεοδόσιος ο Νέος συνέχισε το βίο του θαυματουργώντας, έως την ημέρα που ξεψύχησε, σε προχωρημένη ηλικία. Οι Χριστιανοί της περιοχής οι οποίοι τον λάτρευαν, τον έθαψαν μπροστά από το ναό του Αγίου Ιωάννη του Προδρόμου που ο ίδιος είχε χτίσει.
Η συνάντηση του Αγίου Πέτρου με τον Άγιο ΘεοδόσιοΗ μονή του Οσίου Θεοδοσίου στο Παναρίτη
Ο Μητροπολίτης Θήρας, Αμοργού & Νήσων κ. Αμφιλόχιος βρέθηκε θετικός στην Covid-19, στο πλαίσιο του τακτικού προληπτικού ελέγχου με rapid test. Ο Σεβασμιώτατος θα παραμείνει σε καραντίνα πέντε ημερών στην οικία του και ως εκ τούτου, αναβάλλονται όλες οι προγραμματισμένες υποχρεώσεις του. Να σημειωθεί ότι ο Μητροπολίτης έχει εμβολιαστεί και με τις τρεις δόσεις του εμβολίου και είναι ασυμπτωματικός.
Γράφει το askitikon.eu – Σήμερα η Εκκλησία μας εορτάζει την Πρόοδο του Τιμίου και Ζωοποιού Σταυρού, δηλαδή την έξοδο του Τιμίου Σταυρού από το παλάτι (ή κατ’ άλλους από το σκευοφυλάκιο της μεγάλης εκκλησίας) στην Πόλη.
Όμως, ο Πατμιακός Κώδικας 266, αναγράφει ότι κατά την 1η Αυγούστου στη Μεγάλη εκκλησία ετελείτο «ἡ Βάπτισις τῶν τιμίων Ξύλων». Ἀπολυτίκιον Ἦχος α’.
Πρόκειται για εορτή που συμπίπτει με την πρώτη ημέρα της νηστείας της εορτής της Κοιμήσεως της Θεοτόκου και θεσπίστηκε σε ανάμνηση της απαλλαγής των Βυζαντινών, με τη βοήθεια του Τιμίου Σταυρού, από την επιδρομή των Σαρακηνών επί της εποχής του αυτοκράτορα Μανουήλ Κομνηνού.
Στην Κωνσταντινούπολη κατά την εορτή αυτή γινόταν λιτάνευση (πρόοδος) του Τιμίου Σταυρού.
Ο Σ. Ευστρατιάδης για το γεγονός αυτό γράφει τα έξης: «Κατά την ημέραν ταύτην εξήγετο εκ του σκευοφυλακίου της μεγάλης εκκλησίας ο τίμιος σταυρός, περιήγετο ανά την πόλιν και εξετίθετο εις διαφόρους ναούς προς προσκύνησιν και αγιασμόν των πιστών και πάλιν απετίθετο εις το σκευοφυλάκιον».
Με την ευκαιρία αναφέρουμε επιγραμματικά και τις υπόλοιπες εορτές αφιερωμένες στον Τίμιο Σταυρό:
α) Εορτή της Υψώσεως του Τιμίου Σταυρου (14 Σεπτεμβρίου) β) Εορτή της Σταυροπροσκυνήσεως (Κυριακή Γ’ Νηστειών). γ) Μνήμη του εν ουρανώ φανέντος σημείου του Τιμίου Σταυρού (7 Μαΐου) την εποχή του
Κωνστάντιου (337-361), γιου του Μ. Κωνσταντίνου.
δ) Τέλος αφιερωμένες στον Τίμιο Σταυρό, (όλο το έτος), είναι δύο ημέρες της εβδομάδας, η Τετάρτη και η Παρασκευή.
Orthodoxia.Online 