Πρέπει βέβαια να ξεχωρίσουμε την προσκύνηση που γίνεται με υπόκλιση και που δείχνει τιμή ή δέος κι όχι συντριβή, από τη γονυκλισία (γονάτισμα).

Έτσι, βλέπουμε να γονατίζουν μπροστά στο Χριστό: ο Πέτρος, παρακαλώντας το Χριστό να φύγει από κοντά του, νιώθοντας δέος από την αγιότητά του και ομολογώντας πως ο ίδιος είναι αμαρτωλός (Λουκ. 5, 8). Ένας πατέρας, που παρακαλούσε το Χριστό να γιατρέψει το παιδί του (Ματθ. 17, 14). Η Χαναναία, παρακαλώντας επίσης για τη θεραπεία του παιδιού της (Μάρκ. 7, 25). Ένας λεπρός, που παρακαλούσε για τη θεραπεία του (Μάρκ. 1, 40). Δαιμονισμένοι, κατευθυνόμενοι από τα δαιμόνια, που παρακαλούσαν το Χριστό να τα λυπηθεί ή ομολογούσαν συντετριμμένα πως είναι ο υιός του Θεού (Λουκ. 8, 28, Μάρκ. 3, 11). Η αιμορροούσα, ομολογώντας δημόσια τη θεραπεία της (ενώ αρχικά ήθελε να γίνει κρυφά, γιατί φοβόταν να μιλήσει στο Χριστό, Λουκ. 8, 47). Και άλλοι.

Επίσης προσκύνησαν το Χριστό ο εκ γενετής τυφλός, τον οποίο Εκείνος είχε θεραπεύσει (Ιωάν. 9, 38), οι μαθητές Του –και άλλοι;– που βρίσκονταν στο πλοίο, όπου ήρθε περπατώντας στα νερά και κόπασε η θύελλα (Ματθ. 14, 33), οι μυροφόρες πλημμυρισμένες χαρά, αγάπη, αλλά ασφαλώς και δέος («αγκάλιασαν τα πόδια Του και τον προσκύνησαν», Ματθ. 28, 9), οι μαθητές Του που τον συνάντησαν μετά την ανάσταση (Ματθ. 28, 17), ο Θωμάς κατά την ιδιαίτερη εμφάνιση προς αυτόν κ.ά. Αλλά και οι Μάγοι το είχαν κάνει (γονατίζοντας), όταν Τον είδαν βρέφος (Ματθ. 2, 11).

Παρότι αρμόζει να προσκυνήσουμε το Θεό (και στην Αποκάλυψη η ουράνια Εκκλησία, που εμφανίζεται στο όραμα του Ιωάννη, φαίνεται πολλές φορές να το κάνει αυτό), όμως ο Χριστός δεν ζητάει από τους ανθρώπους να γονατίζουν μπροστά Του. Εκείνοι το κάνουν, λόγω της ψυχικής τους εξάντλησης, όπως είπαμε, ικετεύοντας για βοήθεια. Ο Χριστός τους παρέχει τη βοήθεια και τους ενθαρρύνει (εκτός της Χαναναίας, που επίσης την ενθαρρύνει, αλλά πρώτα τη δοκιμάζει, αρνούμενος δήθεν να τη βοηθήσει, για να δείξει σε όλους πόσο θερμή πίστη είχε, αν και ειδωλολάτρισσα).

Τιμητικά βλέπουμε να γονατίζουν άνθρωποι και μπροστά στους αποστόλους (π.χ. Πράξεις των αποστόλων, 10, 25-26) ή σε αγγέλους (Αποκάλυψις, 22, 8-9), όπου εκείνοι δεν δέχονται την προσκύνηση.

Αν όμως ο Χριστός δεν ζητάει απ’ τους ανθρώπους να γονατίζουν, ενώ οι άγιοι δεν δέχονται να τους προσκυνούν, πρέπει ή όχι να γονατίζουμε εμείς κατά την προσευχή μας ή να υποκλινόμαστε πριν ασπαστούμε την εικόνα του Χριστού, της Παναγίας ή ενός αγίου;

Απαντώ: καλά κάνουν οι ταπεινοί άνθρωποι του λαού μας (όλων των ορθόδοξων λαών) που γονατίζουν ή υποκλίνονται όταν απευθύνονται στο Χριστό και τα άλλα ιερά πρόσωπα. Και τούτο, γιατί εγώ (ο τόσο εγωιστής και ικανοποιημένος με τον εαυτό μου και τα «κατορθώματά μου») δεν είμαι καλύτερος από τους αδύναμους ή αμαρτωλούς που αναφέρει το ευαγγέλιο πως γονάτιζαν και ζητούσαν βοήθεια.

Βέβαια, μπορεί να γονατίζω υποκριτικά, αλλά φυσικά δεν αναφέρομαι σε τέτοιες καταστάσεις, που απορρίπτονται έτσι κι αλλιώς, αλλά σε ειλικρινείς γονυκλισίες, που φανερώνουν αυτό που έχω στ’ αλήθεια μέσα στην ψυχή μου. Γονατίζω γιατί η καρδιά μου δεν αντέχει άλλο – είμαι το ίδιο εξουθενωμένος με τους ανθρώπους του ευαγγελίου. Νιώθω το ίδιο δέος μπροστά στο θείο μεγαλείο και τη θεία ταπείνωση, που ένιωθαν και εκείνοι που συνάντησαν το Χριστό. Θέλω να γονατίσω.

Αν εσύ, αδελφέ μου, νιώθεις πως μειώνεσαι αν γονατίσεις για να προσευχηθείς στο Χριστό ή στην Παναγία (πολύ περισσότερο, αν νιώθεις μειονεκτικά γονατίζοντας μπροστά σε μια εικόνα των προσώπων αυτών, κι αν νιώθεις περιφρόνηση ή «συμπάθεια» βλέποντας έναν αγράμματο χριστιανό να γονατίζει), τότε είναι ακόμη πιο επείγον να γονατίσεις, γιατί ο εγωισμός σου έχει χτυπήσει κόκκινο… (Ή μήπως δεν αξίζει να γονατίσω μπροστά το Χριστό;). Και με σημαία τον εγωισμό (όπως κι αν τον ονομάζουμε ή τον μεταμφιέζουμε) δε μπαίνουμε στη βασιλεία των ουρανών, γιατί ο Θεός είναι ταπεινός και μόνο ταπεινοί μπορεί να τον πλησιάσουν.

Το κάλεσμα του Χριστού για ταπεινότητα είναι η πιο μεγάλη μάχη του ανθρώπου ενάντια στο Θεό, σε όλες τις εποχές. Μια μάχη που πρέπει να δώσει, στην πραγματικότητα, ενάντια στον εαυτό του. Ο ίδιος ο Χριστός ήταν πολύ ταπεινός, κι ας είπε «εγώ είμαι το φως του κόσμου», γιατί μόνο ένας ταπεινός Θεός θα γινόταν άνθρωπος και θα στεκόταν να του κάνουν κυριολεκτικά ό,τι θέλουν, για να σώσει ακόμη κι εκείνους που τον σταύρωσαν ή που συναίνεσαν να σταυρωθεί! Ο εγωισμός, αντίθετα, προκάλεσε όλα τα δεινά (ο εγωισμός του παπισμού π.χ. έφερε το Μεσαίωνα, ο εγωισμός των βασιλέων είναι γνωστός σε όλη την ιστορία), ενώ σήμερα έφερε τον κόσμο (την κοινωνία, το περιβάλλον, τις οικογένειες, τα άτομα) σ’ αυτό το χάλι, μεταμορφώνοντάς τον σε κόλαση, αν αυτό σου λέει κάτι. Αν όχι, ας κοιτάξουμε γύρω μας και ας είμαστε ειλικρινείς.

Στην αρχαία Εκκλησία οριζόταν γονυκλισίες για ανθρώπους με βαριές αμαρτίες. Οι μετάνοιες αυτές δεν ήταν μόνο δείγμα ταπείνωσης και αίτησης του ελέους του Θεού, αλλά είχαν και το συμβολισμό της πτώσης και της ανόρθωσης! «Με κάθε γονυκλισία», γράφει ο Μέγας Βασίλειος, «δείχνουμε ότι, με την αμαρτία, πέσαμε στη γη και, με το έλεος του Θεού, ανυψωθήκαμε στον ουρανό» (λεπτομέρειες εδώ: http://xristodoulos.antibaro.gr/egyklioi/goniklisia.html, όπου και λεπτομερής ανάλυση του θέματος της γονυκλισίας τις Κυριακές, με πολλές αναφορές και παράθεση διαφόρων απόψεων).

Οι αναστάσιμες ημέρες είναι ημέρες χαράς, όχι μετάνοιας ή πένθους ή εξουθένωσης. Δε χωράνε λοιπόν γονυκλισίες σ’ αυτές. Ο Χριστός μας ελευθέρωσε. Ας μείνουμε ελεύθεροι – ελεύθεροι από τα πάθη, την αμαρτία, το θάνατο, ακόμη κι από θρησκευτικό νόμο, όπως έλεγε ο Παύλος. Ναι, ελεύθεροι: ο Χριστός δεν δίνει «10 εντολές», αλλά μόνο την εντολή «αγαπήσεις Κύριον τον Θεόν σου… και τον πλησίον σου ως σεαυτόν» (Ματθ. 22, 35-40, προς Ρωμαίους, 13, 8-10). Κι αυτό μάλιστα, λέει ο Γέροντας Σωφρόνιος του Έσσεξ, δεν είναι εντολή, αλλά αποκάλυψη στους ανθρώπους του τρόπου ζωής του Θεού, της αγάπης.

Όταν ο Χριστός μας ελευθέρωσε, κανείς δε μπορεί να μας κάνει δούλους, ακόμη κι αν εξωτερικά ζούμε ως δούλοι. Πολλοί δούλοι (εσωτερικά ελεύθεροι) αγίασαν: ο άγιος Ονήσιμος, Οι άγιοι Πρωτάς και Υάκινθος, ευνούχοι της αγίας Ευγενίας, μαρτύρησαν στη Ρώμη και τιμώνται στις 11 Σεπτεμβρίου, η αγία Δούλη (αγνώστου ονόματος), μάρτυρας στη Νικομήδεια, τιμάται στις 25 Φεβρουαρίου κ.π.α…

Δούλος υπήρξε και ο άγιος απόστολος Θωμάς, κατά την περιοδεία του στις Ινδίες. Οι άγιοι Παυλίνος της Καμπανίας, Σεραπίων ο Σινδόνιος και Πέτρος ο Τελώνης έγιναν δούλοι με τη θέλησή τους, για να βοηθήσουν κάποιους συνανθρώπους τους. Ο άγιος Αγάπιος ο Βατοπεδινός επέστρεψε στον αφέντη του, από τον οποίο είχε απελευθερωθεί θαυματουργικά. Δούλος ήταν και ο άγιος Ιωάννης ο Ρώσος, ενώ ο άγιος Μωυσής ο Ούγγρος (1043) προτίμησε μακροχρόνια βασανιστήρια από το να ενδώσει στις ερωτικές προθέσεις της κυρίας του.

Η πνευματική και ηθική ελευθερία (η ελευθερία από τα πάθη μας, και κυρίως απ’ τον εγωισμό και την κακία, τη ζήλεια, το αποκλειστικό ενδιαφέρον για «το συμφέρον μας») είναι η πραγματική ελευθερία, ακόμη και υπό συνθήκες πολιτικής, οικονομικής, κοινωνικής ή οικογενειακής καταπίεσης. Ας μείνουμε λοιπόν ελεύθεροι – ας μείνουμε δικοί Του.

Ο Όσιος Ιωάννης γεννήθηκε σε ένα χωριό της λεγομένης Μικράς Ρωσίας, περί το 1690 μ.Χ., από γονείς ευλαβείς και ενάρετους. Όταν έφθασε σε νόμιμη ηλικία στρατεύθηκε, ενώ βασίλευε στη Ρωσία ο Μέγας Πέτρος. Έλαβε μέρος στον πόλεμο που έκανε εκείνος ο τολμηρός τσάρος εναντίον των Τούρκων κατά το 1711 μ.Χ., και συνελήφθη αιχμάλωτος από τους Τατάρους. Οι Τάταροι τον πούλησαν σε έναν Οθωμανό αξιωματικό Ίππαρχο, που καταγόταν από το Προκόπιον της Μικράς Ασίας, το οποίο βρίσκεται πλησίον στην Καισάρεια της Καππαδοκίας. Ο αγάς τον πήρε μαζί του στο χωριό του. Πολλοί από τους αιχμαλώτους συμπατριώτες του αρνήθηκαν την πίστη του Χριστού και έγιναν Μουσουλμάνοι, είτε γιατί κάμφθηκαν από τις απειλές, είτε γιατί δελεάστηκαν από τις υποσχέσεις και τις προσφορές υλικών αγαθών.

Ο Άγιος Ιωάννης ο Ρώσος ως πιστός δούλος του Θεού έχει λάβει το χάρισμα της θαυματουργίας και γι’ αυτό δίκαια θεωρείται από τους πιστούς: προστάτης των πτωχών και των θλιβομένων, λιμάνι που προστατεύει από τους κινδύνους της αλμυρής και τρικυμισμένης θάλασσας του βίου τούτου, σωτηρία στις συμφορές, ποταμός δωρεών ανεξάντλητος, βρύση ευεργεσιών και πηγή Ιαμάτων αέναος. Από τα πάμπολλα θαύματά του αναφέρονται στην παρούσα εργασία ολίγα, ικανά όμως να εμπνεύσουν και να κινήσουν τα χείλη προς δοξολογίαν «…ίνα σε γεραίρω, και πόθω ανυμνώ και προσκυνώ και μεγαλύνω σου “Άγιε, έργα τα θεάρεστα».

Τα θαύματα αυτά, εξακριβωμένα, αποτελούν μια ζωντανή μαρτυρία, απέναντι στην όχι σπάνια τάση πολλών που θεωρούν ξεπερασμένη την έννοια του θαύματος, αλλά και μια προστασία σ’ όσους επιζητούν με επιπολαιότητα και απληστία ψεύτικα θαύματα.

Πιθανότατα προβληματίζουν κι εκείνα τα αλαζονικά και άθρησκα πνεύματα που στέκονται με την σκληρότητα του Φαραώ, χωρίς να περιμένουν τίποτα από έναν άγνωστο Θεό, αγνοώντας ότι «ουκ αδυνατήσει παρά τω θεώ παν ρήμα».

ΔΕΙΤΕ ΤΑ ΒΙΝΤΕΟ

https://vm.tiktok.com/ZMLEXhrjc/?k=1

https://vm.tiktok.com/ZMLEXGg27/?k=1

https://vm.tiktok.com/ZMLEXfboL/?k=1

https://vm.tiktok.com/ZMLEXPhb9/?k=1

Αναφέροντας ορισμένα βιογραφικά στοιχεία της Αγίας Ελένης, επεσήμανε πως «καταδιώχθηκε, μπήκε στις φυλακές από το ειδωλολατρικό κατεστημένο και ταυτόχρονα την χώρισαν από το σύζυγό της για την ταπεινή της καταγωγή, αλλά ο υιός της επρόκειτο να αποβεί ο μονοκράτωρ της ιστορικής εκείνης μεγίστης και τεράστιας εποχής».

«Οι αγώνες του τεράστιοι», είπε μιλώντας για ιστορικά γεγονότα από την πορεία του Μεγάλου Κωνσταντίνου, συμπληρώνοντας: «Πέτυχε να αποβεί ο ένας και μοναδικός ηγεμόνας ολόκληρης της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας και τότε έκανε μια επιλογή Θεόθεν εμπνευσμένη. Μετέφερε την Αυτοκρατορία, την έδρα, την πρωτεύουσα από την παλαιά Ρώμη, στην πόλη του Μεγαρέως Βύζαντος. Εκεί που ενώνονται οι ήπειροι της Ευρώπης και της Ασίας και την ονόμασε πόλη του Κωνσταντίνου, Κωνσταντινούπολη, που επί χίλια χρόνια έμελλε να αποβεί ο τηλαυγέστατος φάρος του Πολιτισμού και της εις Χριστόν αληθείας, ο κυματοθραύστης που έθραυσε τα βαρβαρικά φύλα και ταυτόχρονα διεκράτησε της αμωμήτου Πίστεως. Είναι δικό του έργο η Κυριακή αργία. Είναι δικό του έργο η σύγκληση της Α΄ Αγίας Οικουμενικής Συνόδου κατά την οποία οι Θεοφόροι Πατέρες, οι 318,  εδογμάτισαν τη μοναδική αλήθεια ότι ο Θεός έγινε άνθρωπος… για να αποβεί ο άνθρωπος Θεοειδής. Αυτό, λοιπόν, το υπέροχο και μοναδικό δόγμα της πίστεως οφείλεται σε αυτόν τον ηγεμόνα». Τον ηγεμόνα που αγάπησε την αλήθεια και που είχε εμπνευστεί «από το όραμα του Τίμιου και Ζωοποιού Σταυρού. ‘’Εν τούτω Νίκα’’ του είχε πει ο ουρανός και έμελλε με αυτό το σύμβολο να σηματοδοτήσει και να νοηματοδοτήσει τη χιλιόχρονη αυτοκρατορία των Ρωμαίων που έγιναν πλέον Έλληνες».

Κάνοντας λόγο για την Αγία Ελένη τόνισε πως «όλη η Εκκλησία οφείλει σε εκείνη το γεγονός ότι μόρφωσε εις Χριστόν τον υιόν της» και πως πύργωσε στα Ιεροσόλυμα μεγαλώνυμους Ναούς «που μέχρι και σήμερα διαγγέλλουν το αιώνιο μήνυμα ότι ο Θεός έγινε άνθρωπος ‘’και εσκήνωσεν εν ημίν’’». «Απόδειξη αυτού του γεγονότος, της Αγίας Α΄ Οικουμενικής Συνόδου», επεσήμανε ο Σεβασμιώτατος, «είναι οι Θεοφόροι Άγιοι. Είναι τα παιδιά του Θεού που δύο χιλιετίες πραγματώνουν ακριβώς αυτό το μεγαλείο και γίνονται έμπειροι του Θεού, μέτοχοι των ακτίστων Θείων ενεργειών, κοινωνοί του Παναγίου και Ζωαρχικού Πνεύματος».

Αφού υπενθύμισε πως με την  ευλογία του Μητροπολίτου Φθιώτιδος κ.Συμεών βρίσκονται ανάμεσά μας τα Ιερά Λείψανα των Αγίων Χαραλάμπους, Ιωάννου του Νηστευτού και Παρθενίου Επισκόπου Λαμψάκου, προερχόμενα από την Ιερά Μονή Αγάθωνος, υπογράμμισε πως «οι Άγιοι αποδεικνύουν το δόγμα της Αγίας Α΄ Οικουμενικής Συνόδου που συνεκάλεσε ο Μέγας Κωνσταντίνος». «Το αποδεικνύουν με την ζωή τους, με τα θαύματα που επιτελούν, με τη Χάρη που αντλούμε καθώς προσεγγίζουμε τα Ιερά τους Λείψανα που γίνονται αγωγοί θείας φύσεως», είπε χαρακτηριστικά ο Σεβασμιώτατος. Έκανε, μάλιστα, ιδιαίτερη αναφορά στην θαυμαστή παρέμβαση του Αγίου Χαραλάμπους στην πόλη των Φιλιατρών, το 1942, όπου ο Άγιος διέσωσε την εκτέλεση των Φιλιατρινών από τάγμα ναζιστών Γερμανών, τονίζοντας με έμφαση πως μπροστά μας «δεν έχουμε λείψανα ενός νεκρού που κάποτε έζησε, αλλά ενός ζώντος, ο οποίος και τώρα ζει και υπάρχει εν τω Αναστάντι Χριστό».

Τέλος, σημειώνοντας πως οι Άγιοι Κωνσταντίνος και Ελένη αγωνίστηκαν «για να έχουμε εμείς σήμερα ακαινοτόμητη, αδιαλώβητη την πίστη», ευχήθηκε «το μήνυμα των Αγίων Ισαποστόλων να εμπνεύσει τον αγώνα της ζωής μας, να καθορίζει τη σκέψη μας, τις πράξεις μας, την όλη πολιτεία μας».

Αμέσως μετά πραγματοποιήθηκε, στο κέντρο της πόλεως, η λιτάνευση της Ιεράς Εικόνος των Αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης και των Ιερών Λειψάνων των Αγίων Χαραλάμπους, Ιωάννου του Νηστευτού και Παρθενίου Επισκόπου Λαμψάκου, τα οποία θα παραμείνουν προς προσκύνηση και αγιασμό των πιστών στον Μητροπολιτικό Ναό έως τις 30 Μαΐου.

Την Παρασκευή 20 Μαΐου, το απόγευμα, τελέστηκε ο πανηγυρικός Εσπερινός, Χοροστατούντος του  Μητροπολίτου Πειραιώς κ.Σεραφείμ, ο οποίος απένειμε το παράσημο της Ιεράς Μητροπόλεως Πειραιώς, την ανώτατη τιμητική διάκριση της τοπικής μας Εκκλησίας, τον χρυσό Σταυρό του Αγίου Σπυρίδωνος, πολιούχου Πειραιώς, στον επί 50 έτη εφημέριο του Μητροπολιτικού Ναού Αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης Πειραιώς, Πρωτοπρεσβύτερο π.Χρήστο Χριστοδούλου, ο οποίος ευχαρίστησε θερμά τον Σεβασμιώτατο για την ξεχωριστή αυτή τιμή.

Κατά την διάρκεια του κηρύγματός του ο κ. Σεραφείμ ανέφερε πως «ζούμε ένα διηνεκές θαύμα, μια ακατάβλητη και ατελεύτητη και αδιάπτωτη ευλογία» συμπληρώνοντας πως «εμείς οι μικροί, οι χοϊκοί άνθρωποι» «έχουμε κληθεί να αποβούμε συνεργοί του αιωνίου Θεού, μέτοχοι της ακτίστου θείας ενεργείας. Όχι απλώς ευλογημένοι και χαριτωμένοι, αλλά οντολογικά ενωμένοι, αλληλοπεριχωρούμενοι με Εκείνον».

Τονίζοντας ότι «θα έπρεπε να ιλιγγιά ο νους μας, να εκστασιάζεται η ψυχή μας, να δονείται η καρδιά μας μπροστά σε αυτό το μέγεθος της ατελευτήτου αγάπης του Θεού για εμάς», σημείωσε πως «ούτε οι Άγγελοι, ούτε οι Αρχάγγελοι, ούτε οι Θείες Δυνάμεις έχουν την δυνατότητα να παρέμβουν στα πράγματα του βίου, να ενορχηστρώσουν τη ζωή των ανθρώπων, να διαμορφώσουν την ιστορία του κόσμου και να αποβούν θείας φύσεως κοινωνοί και συνεργοί». «Είμεθα, λοιπόν, όχι απλώς οι ευλογημένοι του Πατρός, αλλά οι μέτοχοι της Τριαδικής Θεότητος», «εκείνοι οι οποίοι εκλήθησαν να αποβούν τέκνα υιοθεσίας, συγκληρονόμοι μετά του Ιησού Χριστού και κοινωνοί των θείων ενεργειών», πρόσθεσε.

Αναφερόμενος στα πρόσωπα των Αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης υπογράμμισε πως «εξήγαγαν την Εκκλησία, το σώμα του Χριστού, μετά από τρεις αιματηρούς αιώνες από τις κατακόμβες και τα υπόγεια της γης, στο φως του ηλίου». Μιλώντας για την Αγία Ελένη, την «Μικρασιάτισσα Ελληνίδα από το Δρέπανο της Βιθυνίας», «την μητέρα του κοσμοκράτωρος της εποχής του Κωνσταντίνου», εκείνη που στα ογδόντα της χρόνια μετέβη στους Αγίους Τόπους, προσκύνησε στα ιερά χώματα, βρήκε τον Τίμιο Σταυρό και τον Ύψωσε στην Αγία Γη των Ιεροσολύμων και ανήγειρε Ναούς, υπογράμμισε με έμφαση πως «ενστάλαξε στην ψυχή του νεαρού υιού της Κωνσταντίνου τα σπέρματα της αμωμήτου πίστεως, έτσι ώστε συν τω χρόνω να καρποφορήσουν και να ανθίσουν και να γίνει αυτός ο άνδρας που επρόκειτο να αλλάξει την ιστορία του κόσμου. Αυτός ο ‘’Μέγας’’ όπως εκλήθη από την ιστορία. Ο Ισαπόστολος, ο κοσμοκράτωρ της εποχής εκείνης. Αυτός που έκανε το μεγάλο άλμα να μεταφέρει την ιστορική πρωτεύουσα» «από την παλαιά Ρώμη, τη Ρώμη του Κολοσσαίου και της ειδωλολατρίας, στην Κωνσταντίνου Πόλη, στη Νέα Ρώμη». Εκεί όπου «πύργωσε μια χιλιόχρονη χριστιανική αυτοκρατορία, η οποία μεταλαμπάδευσε το μήνυμα του Ευαγγελίου».

Ο Σεβασμιώτατος αναφέρθηκε, επίσης, «στο Διάταγμα των Μεδιολάνων (313) το οποίο επεξέτεινε τους κανόνες της ανεξιθρησκίας και για την χριστιανική πίστη», αλλά και στην σύγκλιση «το 325 στη Νίκαια της Βιθυνίας, της Αγίας Α΄ Οικουμενικής Συνόδου, η οποία διασάλπισε το αιώνιο δόγμα της Ενσαρκώσεως του Θεού Λόγου».

«Συνεργοί του Θεού η μήτηρ και ο υιός. Ακατάβλητοι συνεργοί στο έργο της παλιγγενεσίας του κόσμου. Κι εμείς απόψε εδώ γι’ αυτό ακριβώς τους τιμούμε ως συνεργούς της Θείας Δυνάμεως, ως Ισαποστόλους και μάρτυρες της αληθείας, ως πρόσωπα που έλαβαν την εντολή του Θεού και διηκόνησαν μετά πάσης δυνάμεως, παρρησίας και θυσιαστικού φρονήματος», είπε στην συνέχεια ο Σεβασμιώτατος, συμπληρώνοντας πως «γι’ αυτό αγίασαν, γι’ αυτό τους τιμάμε, γι’ αυτό θα τους τιμάμε έως το τέλος της ιστορίας: γιατί ως συνεργάτες του Θεού προσφέρουν σε όλους μας μήνυμα».

«Αυτούς τους συνεργάτες του Θεού πανηγυρίζουμε σε αυτόν τον μεγαλώνυμο Μητροπολιτικό Ναό της ναυλόχου πόλεώς μας και καθώς ατενίζουμε τα θεία τους πρόσωπα, βαθιά μέσα μας συγκινούμεθα, διότι αυτή είναι η δόξα όλων μας, το μεγαλείο όλων μας. Να έχουμε κληθεί όλοι μας να αποβούμε συνεργάτες του Κυρίου μας», είπε ολοκληρώνοντας το κήρυγμά του ο Σεβασμιώτατος, ευχόμενος σε όλους «ακριβώς αυτό το παράδειγμα των μεγάλων Αποστολών, των μεγάλων συνεργατών του Κυρίου, των μεγάλων αυτών προσώπων, να εμπνέει και τον δικό μας αγώνα, τη δική μας πορεία, τη δική μας αφύπνιση, τη δική μας ευθύνη».

Το μνημείο στην μπροστινή όψη απεικονίζει τους δυο άγιους στο κέντρο η πύλη – το ανοιχτό σημείο- συμβολίζει το δρόμο προς την γνώση και τους ορίζοντες που άνοιξαν οι άγιοι

Στην πίσω όψη διαβάζουμε  γράμματα από το Κυριλλικό αλφάβητο.

Οι Άγιοι αδελφοί που καταγόταν από την Θεσσαλονίκη

Για το σκοπό αυτής της αποστολής επινόησαν το Γλαγολιτικό αλφάβητο, το πρώτο αλφάβητο που χρησιμοποιήθηκε για Σλαβονικά χειρόγραφα. Το Γλαγολιτικό αλφάβητο προσαρμόστηκε στις ιδιαιτερότητες της σλαβικής γλώσσας. Η γραφή η προερχόμενη από αυτό, η Κυριλλική, εξακολουθεί να χρησιμοποιείται από πολλές γλώσσες σήμερα.

Έγραψαν τον πρώτο Σλαβικό Αστικό Κώδικα, που χρησιμοποιήθηκε στη Μεγάλη Μοραβία. Η γλώσσα που προέρχεται από την Παλαιά Εκκλησιαστική Σλαβονική, γνωστή ως Εκκλησιαστική Σλαβονική, χρησιμοποιείται ακόμα στη λειτουργία από πολλές Ορθόδοξες Εκκλησίες αλλά και σε ορισμένες Ανατολικές Καθολικές Εκκλησίες (Ουνιτικές).

Είναι αδύνατο να προσδιοριστεί με βεβαιότητα ποια τμήματα της Αγίας Γραφής μετέφρασαν οι αδελφοί. Η Καινή Διαθήκη και οι Ψαλμοί φαίνεται να ήταν τα πρώτα και ακολούθησαν άλλα μαθήματα από την Παλαιά Διαθήκη. Το “Translatio” μιλάει μόνο για μια μετάφραση των Ευαγγελίωναπό τον Κύριλλο και το “Vita Methodii”μόνο για το “Evangelium Slovenicum” αν και άλλες λειτουργικές συλλογές πρέπει επίσης να έχουν μεταφραστεί.