»Έφυγε» ένας ομολογητής και ασκητής Επίσκοπος

Ἀρχιμ. Κυρίλλου Κωστοπούλου
Ἱεροκήρυκος Ἱ. Μ. Πατρῶν
Δρος Θεολογίας

Ἡ ἱερὰ Μητρόπολις Αἰτωλίας καὶ Ἀκαρνανίας, ἀλλὰ καὶ σύσσωμος ὁ Ὀρθόδοξος κλῆρος καὶ λαὸς θρηνεῖ τὴν ἐκδημία τοῦ σεβαστοῦ σὲ ὅλους Μητροπολίτου κυροῦ Κοσμᾶ.
Ὁ ἀοίδιμος Μητροπολίτης ὑπῆρξε ἕνας Ὀρθόδοξος ἀσκητής, ἀλλὰ καὶ Ὀρθόδοξος ὁμολογητὴς Ἐπίσκοπος. Ὁ Κύριός μας εἶχε πεῖ: «ἐκ τοῦ καρποῦ τὸ δένδρον γινώσκεται» (Ματθ. 12, 33). Τοιουτοτρόπως καὶ ἕνα μέλος τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας μας καὶ μάλιστα ἕνας Ἐπίσκοπος, ὅπως ὁ μακαριστὸς κυρὸς Κοσμᾶς, γνωρίζεται ἀπὸ τὰ ἔργα του καὶ τὴν διδασκαλία του.
Ὅπως ἀκριβῶς λάμπει καὶ φαίνεται ὁ ἥλιος, κατὰ παρόμοιο τρόπο λάμπουν καὶ φαίνονται οἱ Ἅγιοι. Οἱ ἄνθρωποι ἀναγνωρίζουν τοὺς Ἁγίους, βλέποντας τὴν φωτισμένη πίστη τους καὶ τὰ λαμπρὰ ἔργα τους. Οἱ Ἅγιοι, λόγῳ ταπεινώσεως ἠμπορεῖ νὰ ἀποκρύπτουν τὰ θαυμαστὰ ἔργα τους. Ὅμως αὐτά, μὲ λίγη προσοχὴ καὶ προσευχὴ ἐκ μέρους τῶν πιστῶν, ἀποκαλύπτονται καὶ ἠμποροῦν κάλλιστα νὰ γίνουν διακριτά.
Ὁ ἀείμνηστος κυρὸς Κοσμᾶς ὑπῆρξε ἀσκητής. Ἡ ζωή του ἦταν ζωὴ νηστείας, προσευχῆς καὶ Πατερικῆς μελέτης. Γιὰ τὸν λόγο αὐτὸ ἦταν καὶ θερμὸς κήρυκας τοῦ Λόγου τοῦ Θεοῦ.
Τὰ κηρύγματά του ἦταν βασισμένα στὴν Ἁγία Γραφὴ καὶ τὴν Πατερικὴ διδασκαλία. Γι᾽ αὐτὸ καὶ δὲν δεχόταν καμμία ὑποχώρηση ἢ διαστρέβλωση τῶν Ἁγιογραφικῶν καὶ Πατερικῶν λόγων.
Ἔτσι τὸν ἀκούγαμε νὰ ἀποκηρύττει μὲ βδελυγμία τὶς αἱρετικὲς δοξασίες καὶ νὰ δέχεται μόνον τὴν Ὀρθόδοξο ἀλήθεια. Αὐτὸ τὸ γνωρίζει ὁ πιστὸς λαὸς τῆς Μητροπόλεώς του, μέσῳ τῶν φωτισμένων ἐγκυκλίων του, πολὺ καλύτερα ἀπὸ ἐμᾶς. Αὐτὴ ἦταν καὶ ἡ αἰτία ποὺ κλῆρος καὶ λαὸς τοῦ ἔδειχναν πολλὴ ἀγάπη καὶ σεβασμό.
Οἱ Ἅγιοι εἶναι τὰ μέλη τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας μας, τὰ ὁποῖα ζοῦν τὴν ἐκκλησιαστικὴ ζωὴ καὶ τὶς ἅγιες καὶ αἰώνιες ἀλήθειες. Γιὰ τὸν λόγο αὐτὸ ὁ βίος ἑνὸς Ἁγίου εἶναι ἡ βιωμένη δογματική.
Μὲ αὐτὸν τὸν τρόπο ἀποδεικνύουν ὅτι κάθε «ῥῆμα Θεοῦ» (Ἐφεσ. 6, 17) ἔχει καὶ προσφέρει δύναμη, ἁγιαστική, λυτρωτική. Οἱ Ἅγιοι δὲν ζοῦν γιὰ τὸν ἑαυτό τους, ἀλλὰ γι᾽ αὐτοὺς εἶναι «τὰ πάντα καὶ ἐν πᾶσιν Χριστός» (Κολ. 3, 11), ὅπως ἀκριβῶς ζοῦσε ὁ ἀείμνηστος κυρὸς Κοσμᾶς.
Ὁ πιστὸς κλῆρος καὶ λαὸς τῆς ἱερᾶς Μητροπόλεως Αἰτωλίας καὶ Ἀκαρνανίας γνωρίζει καὶ πιστεύει ὅτι ὁ μακαριστὸς Μητροπολίτης τους κυρὸς Κοσμᾶς ἦταν ὄχι μόνον ὁ ἀγαπητὸς τους Πατέρας, ἀλλὰ ὁ Ὀρθόδοξος καὶ Πατερικὸς ὁδηγός τους καὶ ἡ ἀγαπητικὴ καὶ πνευματικὴ φωνὴ πρὸς τὸν Κύριό μας.
Τὸ κενὸ ποὺ ἄφησε μὲ τὴν ἐκδημία του εἶναι δυσαναπλήρωτο γιὰ τὴν Ὀρθόδοξο Ἐκκλησία μας καὶ κυρίως γιὰ τὴν Μητρόπολή του καὶ εἰδικώτερα γιὰ τὰ πνευματικά του τέκνα.
Ὅμως, εἶναι δυνατὸν νὰ συνεχίση νὰ ζῆ καὶ νὰ τὰ διδάσκη, ἐὰν αὐτὰ δὲν λησμονήσουν τὴν διδασκαλία του καὶ τὸν Ὀρθόδοξο ἐκκλησιαστικὸ τρόπο ζωῆς του καὶ πορεύονται σύμφωνα μὲ αὐτά, κρατώντας τα βαθιὰ χαραγμένα, ὡς παρακαταθήκη, στὴν καρδιά τους.
Ἂς εἶναι αἰωνία ἡ μνήμη του καὶ συνεχεῖς οἱ πρεσβεῖες του στὸ Οὐράνιο Θυσιαστήριο γιὰ ὅλους μας.

Περὶ Μνημοσύνων ~ Τὰ καθήκοντά μας πρὸς τοὺς κοιμηθέντες

α) Σῶμα καὶ ψυχή

Ἡ Ἐκκλησία μας διατηρεῖ ἀπὸ τὰ πρῶτα της χρόνια τὴν συνήθεια νὰ θυμᾶται καὶ νὰ τιμᾶ τὰ πρόσωπα ποὺ ἔχουν φύγει ἀπὸ τὴν ζωὴ ποὺ ζοῦμε. Βασικὴ Χριστιανικὴ διδασκαλία εἶναι ὅτι ὁ ἄνθρωπος ὡς ζῶν ὀργανισμὸς πλασμένος ἀπὸ τὸν ἴδιο τὸν Θεό, ἀποτελεῖται ἀπὸ δύο συστατικά: ἕνα ὑλικὸ καὶ ἑπομένως, φθαρτὸ καὶ προσωρινὸ καὶ ἕνα ἄϋλο, ἑπομένως, καὶ αἰώνιο, καὶ ἄφθαρτο, καὶ πνευματικό, ποὺ τὸ ὀνομάζουμε καὶ «πνοὴ ζωῆς» δανειζόμενοι ἀπὸ τὴν Παλαιὰ Διαθήκη τὴν εἰκόνα ποὺ παρουσιάζει ὁ θεόπνευστος Μωϋσῆς τὸν Πλάστη μας Θεό, νὰ πλάθει τὸ σῶμα ἀπὸ πηλὸ χῶμα καὶ μετὰ νὰ φυσᾶ κατὰ πρόσωπο στὸ δημιούργημά Του αὐτό, τὴν «πνοὴ τῆς ζωῆς» καὶ νὰ σημειώνει: «…καὶ ἐγένετο εἰς ψυχὴν ζῶσαν…». Δηλαδὴ τὸ προσωρινὸ καὶ φθαρτὸ καὶ ὑλικὸ εἶναι τὸ ἀνθρώπινο σῶμα, αὐτὸ ποὺ φέρουμε ὅλοι μας καὶ βλέπουμε καὶ μὲ τὸ ὁποῖο ἐργαζόμαστε, διασκεδάζουμε καὶ ψηλαφοῦμε. Τὸ ἄλλο τὸ ἄϋλο ποὺ τὸ ὀνομάσαμε καὶ «πνοὴ Ζωῆς» εἶναι ἡ ψυχὴ τοῦ ἀνθρώπου, ἡ ἄϋλη, ἡ ἀόρατη, ἡ αἰώνια, ἡ ἄφθαρτη, ποὺ ἐνῶ ἔχει ἀρχὴ δὲν ἔχει τέλος.
Ἔτσι τὸ σῶμα μας ὡς ὑλικὸ καὶ ὑπακούοντας στοὺς νόμους τῆς φύσης, φθάνει κάποια στιγμὴ στὸ τέλος του, ἔχοντας ἐκτελέσει τὸν προορισμό του, ἄλλοτε σύντομα, ἄλλοτε ἀργότερα. Κατὰ τὴν διάρκεια τῆς ἐπιγείας ζωῆς του εἶναι πάντοτε συνδεδεμένο μὲ τὴν ψυχή. Ὅταν ὅμως φθάνει στὸ σημεῖο τοῦ ἀποχωρισμοῦ, τότε λέμε πὼς ἐπέρχεται ὁ θάνατός του, ἢ πιὸ σωστὰ ἡ κοίμησή του. Τὴν στιγμὴ ἐκείνη ὁ ὑμνογράφος τὴν χαρακτηρίζει «ὡς βίαιο χωρισμό». Καὶ τὸ σῶμα τότε ἐπιστρέφει στὴν γῆ ἀπὸ τὴν ὁποία προέρχεται καὶ ταυτόχρονα ἡ ψυχὴ συνεχίζει τὴ νέα της ζωὴ κοντὰ στὸ Δημιουργό της.
Ὁλοκληρώνοντας τὴν διδασκαλία τῆς Ἐκκλησίας μας, πρέπει νὰ σημειώσουμε πῶς τὸ πλήρωμα τῶν πιστῶν στὸ λόγο τοῦ Θεοῦ, χωρίζεται σὲ δύο τάξεις. Ἡ πρώτη ἀποτελεῖται ἀπὸ ὅσους ἀνθρώπους ζοῦν στὸν κόσμο καὶ ὀνομάζονται ΣΤΡΑΤΕΥΟΜΕΝΗ Ἐκκλησία καὶ ἡ δεύτερη περιλαμβάνει ἐκείνους ποὺ ἔφυγαν ἀπὸ τὴν ἐπίγεια ζωὴ καὶ συνεχίζει νὰ ζεῖ ἡ ψυχή τους κοντὰ στὸν Πλάστη της Θεό, καὶ ἀποτελοῦν τὴν ΘΡΙΑΜΒΕΥΟΥΣΑ Ἐκκλησία.
Ἡ διδασκαλία αὐτὴ γίνεται φανερὴ σὲ ὅλους μας, ποὺ μπαίνοντας στοὺς Ναούς, βλέπουμε τὶς ἁγιογραφίες τῶν ἁγίων νὰ ἀρχίζουν ἀκριβῶς πάνω ἀπὸ τὶς θέσεις μας καὶ ὅσο ἀνεβαίνει τὸ μάτι μας πρὸς τὰ πάνω καὶ μέχρι νὰ συναντήσουμε τὸν Παντοκράτορα στὸν τροῦλο, ἔχουμε δεῖ τοὺς Μάρτυρες, τοὺς Ὁσίους, τοὺς Ἀποστόλους, τοὺς Προφῆτες, τοὺς Ἀγγέλους καὶ τέλος τὴν ἀπεικόνιση τοῦ Κυρίου, στὸ ὑψηλότερο μέρος τοῦ Ναοῦ.
Μὲ τὸν τρόπο αὐτό, ἀλλὰ καὶ μὲ τὴν διδασκαλία τῆς Πίστεώς μας γίνεται ἀντιληπτό, ὅτι, οἱ συνάνθρωποί μας ποὺ ἔφυγαν ἀπὸ τὴν ζωὴ καὶ ὑπηρέτησαν πιστὰ καὶ χωρὶς ταλαντεύσεις τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ, ἔχουν ξεχωριστὴ θέση στὸ θρησκευτικὸ βίο καὶ τοὺς τιμοῦμε γιορτάζοντας τὴν ἡμέρα τῆς κοιμήσεώς τους (θανάτου) ἢ τὴν ἡμέρα τοῦ Μαρτυρίου τους, δοξολογώντας τους γιὰ τὴν τιμὴ ποὺ τοὺς ἔδωσε ὁ Κύριος, ἢ καὶ ζητώντας τὴν βοήθειά τους στὴν ζωή μας καὶ στὰ προβλήματα ποὺ ἀντιμετωπίζουμε.
β) Ὅταν ἡ ψυχὴ ἀναχωρεῖ…

Ἡ δύσκολη, γιὰ ὅσους ζοῦν στιγμὴ τοῦ ἀποχωρισμοῦ, τῆς ψυχῆς ἀπὸ τὸ σῶμα, δημιουργεῖ συναισθήματα λύπης, ποὺ συνοδεύονται ἀπὸ δάκρυα καὶ κοπετούς, μοιρολόγια καὶ ἀναστεναγμούς. Αὐτὸ εἶναι ἀνθρώπινο καὶ φυσιολογικό, διότι ἀποχωριζόμαστε ἀπὸ ἕνα ἀγαπημένο μας πρόσωπο, ποὺ προσμέτρησε τὴν ἐπίγεια ζωή του καὶ πλέον ὁδεύει πρὸς τὴν μόνιμη κατοικία του. Ἡ διαφορὰ βρίσκεται, ὅταν ἐμεῖς ποὺ μένουμε πίσω, ξεπερνοῦμε τὸ μέτρον τῆς θλίψεως, τῆς εὐπρεπείας καὶ τῆς πίστεως στὴν αἰώνια ζωή, ποὺ καὶ μᾶς περιμένει, ὅταν τοῦτο τὸ ὁρίσει, ἢ τὸ ἐπιτρέψει ὁ Κύριος της ζωῆς καὶ τοῦ θανάτου.
Ἡ πίστη στὴν αἰωνιότητα τῆς ψυχῆς ἦταν πολὺ ζωντανὴ καὶ στοὺς ἀρχαίους Ἕλληνες καὶ γιὰ τὸν λόγο αὐτό, μετὰ τὴν κοίμηση τοῦ δικοῦ τους προσώπου τελοῦσαν θρησκευτικὲς τελετὲς πρὸς ἐξαγνισμό του.
Μὲ τὴν ἐνανθρώπιση τοῦ Κυρίου μας Ἰησοῦ καὶ μετὰ τὴν Ἀναστάσιμη Θεανθρώπινη παρουσία του, γιὰ ἐμᾶς ποὺ θέλουμε νὰ λεγόμαστε ΟΡΘΟΔΟΞΟΙ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΙ, ἡ πίστη μας ἑδραιώνεται στὴν μετὰ τὸν θάνατο ζωὴ καὶ γιὰ τὸν λόγο αὐτό, τὸν τόπο ποὺ ἐναποθέτουμε τὸ σῶμα τοῦ ἀδελφοῦ μας ποὺ ἔφυγε ἀπὸ κοντά μας τὸν ὀνομάζουμε «ΚΟΙΜΗΤΗΡΙΟ» καὶ ὄχι νεκροταφεῖο, καὶ λέγουμε πὼς αὐτὸς «κοιμήθηκε». Ἑπομένως δὲν εἶναι ὀρθὴ ἡ λέξη «πέθανε», διότι καὶ στὸ Σύμβολο τῆς Πίστεώς μας ὁμολογοῦμε συνειδητά: «…προσδοκῶ ἀνάστασιν νεκρῶν καὶ ζωὴν τοῦ μέλλοντος αἰῶνος». Χαρακτηριστικὸς εἶναι καὶ ὁ ἀποχαιρετισμὸς τοῦ μοναχοῦ ποὺ κοιμήθηκε στὸ Ἅγιον Ὄρος· ὅταν τὸν συνοδεύουν στὴν ἐπίγεια κατοικία του, εὔχονται ὁ ἕνας μοναχὸς στὸν ἄλλο: «καὶ στὰ δικά μας» καὶ πρὸς τὸν κοιμηθέντα «καλὴ ἀντάμωση».
γ) Τὰ καθήκοντά μας πρὸς τοὺς κοιμηθέντες…

Περὶ τῶν καθηκόντων μας πρὸς τοὺς κοιμηθέντας ἔχομε τὴν διδασκαλία τῶν Πατέρων τῆς Ἐκκλησίας καὶ ἀπ᾿ αὐτὴν θὰ ἀντλήσουμε μερικὰ διδάγματα. Βασικὸ καθῆκον μας εἶναι νὰ προσευχόμαστε γιὰ τοὺς κοιμηθέντες ἀδελφούς μας, εἴτε κατὰ τὰ μέτρα τὰ δικά μας ἔζησαν δίκαιο καὶ ἐνάρετο βίο, εἴτε ἁμαρτωλὸ καὶ μακρὰν τῆς Πίστεως. Στὴν περίπτωση αὐτή, οἱ προσευχές μας πρέπει νὰ εἶναι συχνότερες, θερμοτέρες καὶ ἐντονώτερες, πρὸς τὸν Θεὸ γιὰ τὴν ἀνάπαυση τῆς ψυχῆς τοῦ κοιμηθέντος χωρὶς μετάνοια.
Οἱ προσευχὲς λοιπὸν ποὺ ἀπευθύνονται ἀπὸ ἐμᾶς τοὺς ζῶντες πρὸς τὸν Σωτῆρα, Κύριο καὶ Θεό μας γιὰ τὴν ἀνάπαυση τῆς ψυχῆς τοῦ κοιμηθέντος προσφιλοῦς μας προσώπου, ὀνομάζονται ΜΝΗΜΟΣΥΝΑ.
Ἔτσι λοιπόν, ὅταν συμμετέχουμε στὴν Ἀκολουθία τοῦ Μνημόσυνου, πρέπει νὰ προσευχόμαστε μὲ εὐλάβεια καὶ θερμὴ πίστη, ἀπευθύνοντας πρὸς τὸν Θεὸ ἱκεσία γιὰ ἀνάπαυση τῆς ψυχῆς του, καὶ ὄχι νὰ ἀντιμετωπίζουμε τὴν ἀκολουθία αὐτὴ ὡς κοινωνικὴ ὑποχρέωση, προσερχόμενοι μέσα στὸ Ναὸ τὴν τελευταία στιγμὴ τῆς Θείας Λειτουργίας, καθισμένοι μὲ ἀσέβεια καὶ κάποιες φορὲς «σταυροπόδι», συνομιλώντας, γελώντας καὶ ἐνίοτε ἀγανακτώντας γιὰ τὴν παράταση τῆς Θείας Ἀκολουθίας. Καὶ τὸ χειρότερο; Μένοντας στὸν προαύλιο χῶρο τοῦ Ἱεροῦ Ναοῦ ἢ τῆς Ἱερᾶς Μονῆς καὶ ἐκτὸς ὅλων τῶν παραπάνω διαπιστώσεων καὶ ἐνεργειῶν μας, καπνίζοντας καὶ ἀσχημονώντας τὴν ὥρα αὐτὴ κατὰ τὴν ὁποία ἔπρεπε, σὲ στάση ὄρθια καὶ μὲ περισσὴ προσοχή, νὰ προσευχόμεθα ἂς τὸ ἐπαναλάβουμε ἀκόμα μιὰ φορὰ γιὰ τὴν ἀνάπαυση τῆς ψυχῆς τοῦ συγγενοῦς μας, τοῦ οἰκείου μας, τοῦ φίλου μας, τοῦ γνωστοῦ μας ἢ τέλος πάντων, ὁποιουδήποτε ἄλλου προσώπου, γιὰ τὸ ὁποῖο τελεῖται ἡ ὁμαδικὴ αὐτή, ἱκετευτικὴ προσευχή, τὸ ΜΝΗΜΟΣΥΝΟ.
Κατὰ τὴν ὥρα λοιπὸν ποὺ ὁ Ἱερέας τελεῖ τὴν ἐπιμνημοσύνη δέηση, ἐμεῖς πρέπει νὰ εἴμαστε προσηλωμένοι καὶ μὲ μεγάλη προσοχὴ νὰ στέλνουμε πρὸς τὸν Δίκαιο κριτὴ Κύριο, μηνύματα προσευχῆς ὑπὲρ τῆς ἀναπαύσεως τῆς ψυχῆς τῶν ἀδελφῶν μας ποὺ ἔφυγαν ἀπὸ τὴν πρόσκαιρη ζωή, γιὰ τὴν οὐράνια καὶ αἰώνια.
Στὴν συνέχεια θὰ δοῦμε, τί διδάσκει ἡ Ἐκκλησία καὶ οἱ Θεοφόροι Πατέρες γιὰ τὴν Ἀκολουθία αὐτή.
1. Οἱ Ἀποστολικὲς Διαταγὲς ποὺ εἶναι ἕνα ἀπὸ τὰ παλαιότερα βιβλία τῆς Πίστεώς μας, διδάσκουν πῶς πρέπει νὰ τελοῦνται τὰ μνημόσυνα, ὡς τρίτα, ἔνατα, τεσσαρακοστὰ καὶ ἐνιαύσια.
2. Ὁ Ἅγιος Ἀμβρόσιος, τελοῦσε κάθε ἡμέρα τὴν Θεία Λειτουργία εἰς μνήμην τοῦ Θεοδοσίου, τοῦ Σατύρου καὶ τοῦ Οὐαλεντιανοῦ.
3. Ὁ Ἱερὸς Χρυσόστομος μᾶς διδάσκει: «Δὲν ὁρίστηκαν τὰ μνημόσυνα στὴν τύχη ἀπὸ τοὺς Ἀποστόλους, ἀλλὰ γνωρίζοντας ὅτι προκύπτει πολὺ ὄφελος στὴν ψυχὴ καὶ μεγάλη ἀνάπαυση».
4. Ὁ Πατριάρχης Ἀλεξανδρείας Μητροφάνης Κριτόπουλος σημειώνει: «Ἐπενόησε ἡ Ἐκκλησία νὰ προσφέρει εὐχὲς καὶ ἱκεσίες γιὰ τοὺς κεκοιμημένους, ὥστε ὁ Θεὸς νὰ τοὺς ἀπαλλάξει ἀπὸ τὰ δεινὰ ἢ νὰ εὕρουν κάποια ἄνεση καὶ παρηγοριά…»
5. Ἀναφέρεται γιὰ τὸν ἅγιο Γρηγόριο τὸν Διάλογο, ὅτι προσευχόμενος θερμὰ καὶ καθημερινά, ἔσωσε τὸν αὐτοκράτορα Τραϊανό, πλὴν ὅμως ἄκουσε φωνὴ ἀπὸ τὸν Θεὸ ποὺ τοῦ ἔλεγε: «Τῆς εὐχῆς σου ἤκουσα καὶ συγγνώμην Τραϊανῷ δίδωμι».
Πολλὰ εἶναι τὰ καταγεγραμένα Πατερικὰ καὶ μὴ περιστατικὰ ποὺ ἀναφέρουν ὅτι οἱ ὅσιοι καὶ θεοφόροι Πατέρες μὲ τὶς συνεχεῖς καὶ ἀληθινὲς προσευχές τους καὶ δεήσεις, βοήθησαν πολλοὺς «ἀδίκους» καὶ ἰδιαιτέρως μέσῳ τῆς ἀναιμάκτου Θυσίας.
6. Ὁ Ἰσίδωρος ὁ Πηλουσιώτης ἀναφέρει ὅτι τὰ μνημόσυνα πρέπει νὰ τελοῦνται, «τὴν Τρίτην (3ην) ἡμέραν, εἰς ἀνάμνησιν τῆς τριημέρου Ἀναστάσεως τοῦ Κυρίου, την Ἐνάτην (9ην) εἰς τύπον τῶν ἐννέα Ἀγγελικῶν Ταγμάτων, τὴν Τεσσαρακοστὴν (40ήν), διότι κατὰ πρῶτον λόγον, οἱ Ἰουδαῖοι μετὰ τὴν κοίμησιν τοῦ Μωϋσέως ἐπένθησαν διὰ τεσσαράκοντα ἡμέρας καὶ δεύτερον καὶ σπουδαιότερον, διὰ τὴν τεσσαρακονθήμερον νηστείαν τοῦ Ἰησοῦ εἰς τὴν ἔρημον».
7. Τέλος, πολλοὶ ἐπώνυμοι καὶ ἀνώνυμοι Πατέρες καὶ Γέροντες, μᾶς διδάσκουν ὅτι μεγάλη ὠφέλεια δέχεται ἡ ψυχὴ τοῦ ἀδελφοῦ συνανθρώπου μας ποὺ κοιμήθηκε, ὅταν ἡ οἰκογένεια τοῦ τελεῖ πρὸς ἀνάπαυσή του τὸ λεγόμενο ΣΑΡΑΝΤΑΛΕΙΤΟΥΡΓΟ. Δηλαδή, ἐπὶ σαράντα ἡμέρες μετὰ τὴν κοίμησή του, τελεῖται καθημερινὰ Θεῖα Λειτουργία στὴν μνήμη του.
Ἐκτὸς ἀπὸ τὰ παραπάνω, ἡ Ἐκκλησία ὅρισε καὶ τὰ δύο ΨΥΧΟΣΑΒΒΑΤΑ γιὰ νὰ μνημονεύονται ὅλοι οἱ Χριστιανοὶ ἀπὸ ἀρχῆς τοῦ κόσμου μέχρι τῶν ἡμερῶν μας. Τὸ ΠΡΩΤΟ Ψυχοσάββατο τὴν Κυριακὴ πρὸ τῆς Κρίσεως (Ἀπόκρεω). Αὐτὴ τὴν ἡμέρα τελεῖται τὸ μνημόσυνο γιὰ ὅσους κοιμήθηκαν σὲ ξένη γῆ, εἴτε στὴ θάλασσα, εἴτε στὴν ἔρημο καὶ γιὰ ὅσους δὲν ἔχουν γίνει κανονικὰ μνημόσυνα καὶ ἔχουν στερηθεῖ τὴν ὠφέλειά τους. Τὸ ΔΕΥΤΕΡΟ Ψυχοσάββατο τελεῖται ἐννέα ἡμέρες μετὰ τὴν Ἀνάληψη τοῦ Χριστοῦ μας, δηλαδὴ τὸ Σάββατο πρὸ τῆς Πεντηκοστῆς. Σ᾿ αὐτὸ μνημονεύονται ὅλοι οἱ Χριστιανοὶ ἀπὸ τὸν Ἀδὰμ μέχρι καὶ σήμερα. Ἀλλά, ἐπειδὴ πρὸ τοῦ Χριστοῦ δὲν ὑπῆρχαν Χριστιανοί, γιὰ ὅλους τοὺς ἀνθρώπους, γιὰ ὅλο τὸ ἀνθρώπινο γένος.
δ) Ἀναγκαῖα ὑλικὰ καὶ πράξεις…

Τὰ μνημόσυνα πρέπει νὰ συνδυάζονται μὲ τὴν τέλεση τῆς ἀναίμακτου θυσίας ποὺ πραγματοποιεῖται κατὰ τὴν Θεία Λειτουργία.Ἔτσι τὸν σπουδαιότερο ρόλο ἔχει, ἡ συμμετοχὴ τῶν τελούντων τὸ μνημόσυνο, στὸ Μυστήριον τῶν Μυστηρίων, μεταλαμβάνοντας τοῦ Σώματος καὶ τοῦ Αἵματος τοῦ Δεσπότου Ἰησοῦ, καλὰ καὶ πνευματικὰ προετοιμασμένοι μὲ μετάνοια, προσευχὴ καὶ νηστεία. Αὐτὴ ἡ πράξη εἶναι ἡ ἐξοχώτερη γιὰ τὴν ἀνάπαυση τῶν ψυχῶν τῶν κοιμηθέντων συγγενῶν, φίλων, συνανθρώπων, ἀλλὰ καὶ τὴν δική μας. Γιὰ τὸν σκοπὸ αὐτὸ πρέπει νὰ προσφέρουμε στὸν λειτουργὸ Ἱερέα, ἀπὸ τὴν παραμονή, τὸ ΠΡΟΣΦΟΡΟ, τὸ ΚΡΑΣΙ, τὸ ΛΑΔΙ, τὸ ΘΥΜΙΑΜΑ καὶ τὸ ΚΕΡΙ. Μέχρι τὸν 4ον αἰώνα μετὰ τὸ μνημόσυνο καὶ τὴν Θεία Κοινωνία, προσφερόταν στοὺς Χριστιανοὺς ψωμί, κρασί, ἐλιὲς ἢ τυρὶ ἢ ρύζι, καὶ εὔχονταν οἱ πιστοὶ «Μακάρια ἡ μνήμη αὐτοῦ». Κατάλοιπα τῆς συνηθείας αὐτῆς εἶναι σήμερα τὰ ἀρτίδια καὶ ὁ καφές, ποὺ προσφέρονται στοὺς συμμετέχοντες στὸ μνημόσυνο. Ἀργότερα ἄρχισε ἡ προσφορὰ ἀπὸ βρασμένο σιτάρι καὶ ἄλλους καρπούς. Τοῦτο συμβολίζει τὴν κοίμηση καὶ ἀνάσταση τοῦ ἀνθρώπου. Ὅπως ὁ καρπὸς γιὰ νὰ βλαστήσει πρέπει πρῶτα νὰ θαφτεῖ μέσα στὸ χῶμα, ἔτσι καὶ τὸ ἀνθρώπινο σῶμα θάπτεται καὶ περιμένει τὴν ἀνάστασή του καὶ τὴν ὁριστικὴ κρίση ἀπὸ τὸν δικαιοκρίτη Θεό. Γιὰ τὸν λόγο αὐτό, οἱ πιστοὶ δὲν δέχονται τὴν καύση τῶν κοιμηθέντων προσώπων τους, ἡ ὁποία δὲν στηρίζεται στὴν διδασκαλία τῆς Ἐκκλησίας.
ε) Ἐλεημοσύνη ἀντὶ μνημοσύνου. Στέκει;

Ὑπάρχουν μερικοὶ ἀπὸ ἐμᾶς ποὺ «ἀντὶ μνημόσυνου» κάνουν κάποια ΔΩΡΕΑ στὴν μνήμη τοῦ κοιμηθέντος προσώπου. Ἄλλο ὅμως τὸ μνημόσυνο καὶ ἄλλο ἡ ἐλεημοσύνη. Τίποτε καὶ καμμία ἐλεημοσύνη δὲν μπορεῖ νὰ ἀντικαταστήσει τὴν Θεία Λειτουργία, κατὰ τὴν ὁποία προσφέρεται «ὁ Ἀμνὸς τοῦ Θεοῦ, ὁ αἴρων τὴν ἁμαρτίαν τοῦ κόσμου». Γι᾿ αὐτὸ καὶ προσφέρουμε στὴν Ἐκκλησία τὸ Πρόσφορο καὶ τὸ Νάμα, ποὺ μεταβάλλονται σὲ Σῶμα καὶ Αἷμα Χριστοῦ. Νὰ μὴν λησμονοῦμε ὅτι, ἀπὸ αὐτὸ τὸ πρόσφορο, θὰ βγάλει ὁ Λειτουργὸς καὶ τὴ μερίδα τοῦ κοιμηθέντος, ποὺ θὰ τοποθετηθεῖ πάνω στὸ Δισκάριο, δίπλα στὶς μερίδες τῶν Ἁγίων καὶ τῶν Δικαίων. Ἐκεῖ, τὴ στιγμὴ τοῦ Μυστηρίου, εἶναι παροῦσα ὅλη ἡ Ἐκκλησία, ἡ Στρατευόμενη καὶ ἡ Θριαμβεύουσα. Ὁ Ἱερὸς Χρυσόστομος τονίζει: «Εἶναι μεγάλη τιμὴ νὰ ἀναφέρεται καὶ τὸ ὄνομα τοῦ δικοῦ μας ἀνθρώπου, ἐκεῖ ποὺ βρίσκεται ὁ ἴδιος ὁ Χριστὸς καὶ ὁλόκληρη ἡ Ἐκκλησία. Καὶ τοῦτο διότι ἀναγγέλλεται, ὅτι ὁ Θεός μας, ἔδωσε τὸν Ἑαυτόν Του γιὰ τὴ σωτηρία τῆς Οἰκουμένης ὅλης…».
στ) Ὠφελοῦν τὰ μνημόσυνα; Ποιοὺς ὠφελοῦν καὶ ποιοὺς δὲν ὠφελοῦν;

Ὅλοι οἱ Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας, κοινὰ μαρτυροῦν, ὅτι ὠφελοῦν. Ὁ Ἰωάννης Δαμασκηνός, ὁ Ἱερὸς Χρυσόστομος, ὁ Συμεὼν Θεσσαλονίκης, ὁ Γρηγόριος Νύσσης, ὁ Κύριλλος Ἱεροσολύμων, ὁ Μέγας Ἀθανάσιος, γιὰ νὰ ἀναφέρουμε μερικούς, ὁμολογοῦν τὴν ὠφέλειά τους. Ὁ Πανεπιστημιακὸς διδάσκαλος τῆς Δογματικῆς ἀείμνηστος Χρῆστος Ἀνδροῦτσος σημειώνει: «Ὡς δὲν δυνάμεθα νὰ καθορίσωμεν πῶς ὁ Θεός, ὁ διέπων τὸν κόσμον καθ᾿ ὁρισμένους νόμους, προσδιορίζεται ὑπὸ τινος εὐχῆς καὶ ἐπεμβαίνει τῆς πορείας τῶν φυσικῶν καὶ τῶν ἀνθρωπίνων πραγμάτων, οὕτως ἀδύνατον νὰ κατανοήσωμεν, πῶς αἱ εὐχαὶ ὠφελοῦσι τοὺς κεκοιμημένους». Ὠφελοῦν λοιπόν, ὅταν γίνονται μὲ πίστη, εὐλάβεια, καὶ εὐσέβεια, καὶ ὅταν οἱ ἀναχωρήσαντες ἦταν δεκτικοὶ τοῦ θεϊκοῦ ἐλέους.
Δὲν ὠφελοῦν, ὅταν ὁ ἄνθρωπος διώχνει τὴν Θεία Χάρη καὶ μεταβάλλεται σὲ ἀμετανόητο. Γιὰ ἐκεῖνον ποὺ ἔφυγε ἀπὸ τὴ γῆ τελείως ἀμετανόητος, δὲν ὑπάρχει μεγάλη ὠφέλεια. Ὅμως καὶ ἐκεῖνος μπορεῖ νὰ τύχει κάποιας ἀναψυχῆς, ὅπως διδάσκουν οἱ Πατέρες. Ὁ Μέγας Ἀθανάσιος ἀναφέρει, ὅτι οἱ ψυχὲς τῶν ἁμαρτωλῶν «μετέχουν εὐεργεσίας τινος» ἀπὸ τὴν τέλεση τῆς ἀναίμακτης Θυσίας. Ὁ Ἱερὸς Χρυσόστομος, ἂν καὶ πιὸ αὐστηρὸς τονίζει: «Ἂς τοὺς βοηθήσουμε ὅσο μποροῦμε, προσφέροντας σ᾿ αὐτοὺς κάποια βοήθεια, μικρὴ μέν, ἀλλὰ ἱκανὴ νὰ τοὺς βοηθήσει. Μὲ ποιὸν τρόπο;» ρωτᾶ ὁ ἴδιος, καὶ ἀπαντᾶ: «Εὐχόμενοι καὶ ἐμεῖς οἱ ἴδιοι καὶ παρακαλοῦντες καὶ τοὺς ἄλλους συμμετέχοντες, νὰ προσεύχονται γι᾿ αὐτούς. Μὲ τὴ συμμετοχή μας στὸ Σῶμα καὶ τὸ Αἷμα τοῦ Χριστοῦ κατὰ πρῶτον, μὲ ἐλεημοσύνες καὶ προσευχές, ποὺ θὰ κάνουμε γι᾿ αὐτοὺς ποὺ κοιμήθηκαν ἀμετανόητοι. Αὐτὰ ὅλα τὰ κάνουμε, γιὰ νὰ λάβουν κάποια παρηγοριά». Παρακάτω χρησιμοποιεῖ ἕνα παράδειγμα γιὰ νὰ μᾶς διδάξει: «Φαντάσου ἕνα Βασιλέα ποὺ ἐξόρισε τοὺς ὑπηκόους του ποὺ ἐπαναστάτησαν ἐναντίον του. Στὸν Βασιλέα παρεμβαίνουν οἱ ἐνδιαφερόμενοι, φίλοι τῶν ἐξόριστων, ποὺ ἀφοῦ πλέξουνε στεφάνι ἀπὸ ἐκλεκτὰ μυρωδάτα ἄνθη, τοῦ τὸ προσφέρουν «ὑπὲρ τῶν ἐν ἐξορίαις». Καὶ ὁ Ἅγιος ἐρωτᾶ: «Ὁ Βασιλέας, δὲν θὰ ὑποχωρήσει στὶς ἐπαναλαμβανόμενες καὶ ἐπίμονες παρακλήσεις, ὥστε νὰ δώσει στοὺς ἐξορίστους κάποια ἄνεση τῶν κολάσεων; Γι᾿ αὐτὸ καὶ ἐμεῖς, προσφέρουμε στὸν Θεὸ δεήσεις καὶ «Χριστὸν ἐσφαγιασμένον» ὑπὲρ τῶν ἁμαρτημάτων τους, καὶ ζητοῦμε νὰ λάβουν κάποια συγγνώμη οἱ κοιμηθέντες ἐν ἁμαρτίᾳ».

Xαίρει δε και η ιερά Μητρόπολις ημών επί τοις ονομαστηρίοις του σεπτού ποιμενάρχου αυτής κ. κ. Θεοκλήτου

Χαίρει σήμερον ἡ ἐκκλησία ἄγουσα τὴν μνήμην τοῦ ἁγίου μάρτυρος Θεοκλήτου, χαίρει δὲ καὶ ἡ ἱερὰ Μητρὀπολις ἡμῶν ἐπὶ τοῖς ὀνομαστηρίοις τοῦ σεπτοῦ ποιμενάρχου αὐτῆς κ. κ. Θεοκλήτου.
Σεβασμιώτατε, ἡ εὐκοσμία τῶν ἠθῶν σας ἀποτελεῖ γιὰ ὅλους μας ὑπόδειγμα χριστιανικῆς βιοτῆς, ἡ δὲ σεμνὴ παρουσία σας καὶ τὸ χαρίεν τοῦ φωτεινοῦ προσώπου σας ἀποτελεῖ σιωπηλὴ ἀλλὰ ἠχηρὴ καὶ ἐλπιδοφόρο ὑπόμνησιν τῆς παρουσίας τοῦ Κυρίου διασκεδάζουσα τὸ σκοτεινὸν καὶ σκυθρωπὸν τῶν ψυχῶν μας.
Δεχθεῖτε ὡς μικρὸν ἀντίδωρον διὰ τὴν ἀνύστακτον πατρική σας φροντίδα, τὴν άκολουθοῦσαν ἀκροστιχίδα, ποὺ, πιστεύουμε, συγκεφαλαιώνει τὶς ἀρετές πού σᾶς κοσμοῦν.
Ἔτη πολλὰ, εὐλογημένα, πολύκαρπα!!!
Ι.Μ. ΑΓ. Β.

Απεβίωσε ο ιερέας του Λάλουκα Άργους Ευάγγελος Παπαγεωργίου

Θλίψη επικρατεί στο Λάλουκα Άργους και την ευρύτερη περιοχή για το θάνατο του ιερέα Ευάγγελου Παπαγεωργίου ο οποίος έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 85 ετών.

Η εξόδιος ακολουθία θα ψαλεί αύριο Σάββατο 26 Φεβρουαρίου, στις 3μμ, στον ιερό ναό Αγίας Βαρβάρας Λάλουκα.

Όπως αναφέρει σε ανακοίνωση η Ιερά Μητρόπολη Αργολίδος, “o εκλιπών υπήρξε σεμνός Κληρικός, δόκιμος εργάτης του Ευαγγελίου του Χριστού, αφοσιωμένος στην αποστολή του, διηκόνησε με ευσυνειδησία, συνέπεια και σύνεση πάντοτε με υπακοή προς την Εκκλησία”:

“Η Ιερά Μητρόπολη Αργολίδος αναγγέλει μετά θλίψεως την προς Κύριον εκδημία του αοιδίμου Πρεσβυτέρου Ευαγγέλου Παπαγεωργίου, πρώην Εφημερίου του Ιερού Ναού Αγίας Αγίας Βαρβάρας Λάλουκα.

Ο αοίδιμος Πρεσβύτερος Ευάγγελος Παπαγεωργίου γεννήθηκε στο Λάλουκα Αργολίδος το 1937. Τα εγκύκλια γράμματα παρακολούθησε στη γενέτειρά του και αποφοίτησε από την Ειδική Σχολή Ιερατικής Μορφώσεως της Ιεράς Μητροπόλεως Κορίνθου.

Νυμφεύθηκε το 1963 την Αικατερίνη Καραμάνου με την οποία απέκτησε δυο παιδιά, τον Δημήτριο και την Δέσποινα. Χειροτονήθηκε Διάκονος  την 8ην Ιουλίου 1979 στον Ιερό Ναό Κοιμήσεως Θεοτόκου Άργους και Πρεσβύτερος την 19ην  Ιουλίου του ιδίου έτους στον Ι.Ν Τιμίου Σταυρού της Ι.Μονής Οσίας Μακρίνης Αναβάλου Κιβερίου, υπό του μακαριστού Μητροπολίτου Αργολίδος κυρού Χρυσοστόμου του Β’ (Δεληγιαννοπούλου).

Διορίστηκε τακτικός Εφημέριος την 20ην Ιουλίου 1979 στον Ιερό Ναό Κοιμήσεως Θεοτόκου Αλέας Άργους. Τον Φεβρουάριο του 1984 μετατέθηκε στον Ιερό Ναό Αγίου Δημητρίου Πουλακίδας και τον Μάρτιο του 1993 στον Ιερό Ναό Αγίας Βαρβάρας Λάλουκα απ’ όπου και συνταξιοδοτήθηκε το 2016.

Ο εκλιπών υπήρξε σεμνός Κληρικός, δόκιμος εργάτης του Ευαγγελίου του Χριστού, αφοσιωμένος στην αποστολή του, διηκόνησε με ευσυνειδησία, συνέπεια και σύνεση πάντοτε με υπακοή προς την Εκκλησία.

Η Εξόδιος Ακολουθία θα ψαλεί αύριο Σάββατο 26 Φεβρουαρίου 2022 στις 3 μ.μ στον Ιερό Ναό Αγίας Βαρβάρας Λάλουκα.”

Πέθανε ο Δημήτρης Τσοβόλας

Υπήρξε ιδρυτικό μέλος του ΠΑΣΟΚ και διετέλεσε για πολλά χρόνια υπουργός Οικονομικών
Σε ηλικία 79 ετών έφυγε από τη ζωή ο Δημήτρης Τσοβόλας, ύστερα από σκληρή μάχη με τον καρκίνο.

Ο Δημήτρης Τσοβόλας νοσηλευόταν τις τελευταίες ημέρες στο Αττικό Νοσοκομείο. Ήταν διασωληνωμένος στην Μονάδας Εντατικής Θεραπείας του νοσοκομείου.

Γεννήθηκε το 1942 στους Μελισσουργούς της Άρτας.

Ήταν γεννημένος το 1942 στους Μελισσουργούς της Άρτας.

Είχε σπουδάσει νομικά στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης και ήταν διακεκριμένος δικηγόρος.

Ήταν παντρεμένος με την Κατερίνα Γιώτη και έχει δυο παιδιά.

Πολιτική σταδιοδρομία

Υπήρξε ιδρυτικό μέλος του ΠΑΣΟΚ, εκλέχθηκε για πρώτη φορά βουλευτής Άρτας με το ΠΑΣΟΚ το 1977, και επανεκλέχθηκε εύκολα το 1981 και ξανά το 1985.

Παρέμεινε σταθερά στο υπουργείο Οικονομικών κατά την πρώτη οκταετία της κυβέρνησης του Ανδρέα Παπανδρέου, ως υφυπουργός (1981-1984), αναπληρωτής υπουργός (1984-1985) και υπουργός την περίοδο 1985-1989. Ήταν ο πιο δημοφιλής υπουργός Οικονομικών της Μεταπολίτευσης και μέχρι σήμερα το όνομά του περιβάλλεται με νοσταλγία λόγω των φιλολαϊκών πολιτικών που εφάρμοσε.

Ο Τσοβόλας μπόρεσε να κάνει πολιτική παροχών μόνο μετά από το 1987, όταν απομακρύνθηκε από την κυβέρνηση ο υπουργός Εθνικής Οικονομίας Κώστας Σημίτης, που από το 1985 είχε εφαρμόσει το σταθεροποιητικό πρόγραμμα λιτότητας.

Από το 2004 και αποφάσισε να εγκαταλείψει την πολιτική και ασχολήθηκε αποκλειστικά με τη δικηγορία.

Εξάρχεια: Επεισόδιο με Αρχιμανδρίτη και δυνάμεις των ΜΑΤ – Συνελήφθη ο ιερέας

Συνελήφθη οξύθυμος Αρχιμανδρίτη ο οποίος επιτέθηκε σε αστυνομικούς διμοιρίας των ΜΑΤ στη συμβολή των οδών Ακαδημίας και Ζωοδόχου Πηγής στις 10:30 το βράδυ της Δευτέρας στα Εξάρχεια.
Όλα ξεκίνησαν όταν τα ΜΑΤ έκαναν σύσταση στον Αρχιμανδρίτη επειδή χτυπούσε διαρκώς ο συναγερμός του αυτοκινήτου του, αναστατώνοντας τους γείτονες.
Οι αστυνομικοί βρήκαν τον 44χρονο Αρχιμανδρίτη έξω από το αυτοκίνητό του και τον ρώτησαν αν είχε συμβεί κάτι.
Εκείνος όμως αντέδρασε και άρχισε να τους φωνάζει με πολύ έντονο ύφος.
Τελικά ο ασυγκράτητος Αρχιμανδρίτης, ο οποίος δεν ηρεμούσε παρά τις συστάσεις των αστυνομικών, συνελήφθη και οδηγήθηκε στο Α.Τ. Εξαρχείων.

Αστυνόμευση των πιστών;

Λόγος του Χαλκίδος ως απάντηση στο δελτίο τύπου (21/2/2022) της Ιεράς Μητροπόλεως Λαρίσης.
Ένα πρωτοφανές περιστατικό συνέβη στο Ναό του Αγίου Αχιλλείου Λαρίσης την Κυριακή 20/2/2022. Όπως διαβάζουμε σε σχετικό δελτίο τύπου της τοπικής μητροπόλεως, λόγω της μη συμμόρφωσης τριών γυναικών «προς τας υποδείξεις», περί της μασκοφορίας τους, εντός του Ιερού Ναού, εκλήθη η Αστυνομία η οποία, όπως γράφεται, «αναγκάσθηκε […] να πραγματοποιήσει έλεγχο εντός του Ιερού Ναού κατά την ώρα της Θείας Λειτουργίας»*.
Απίστευτο το γεγονός!
Μόνο στις χώρες του πρώην «υπαρκτού» σοσιαλισμού θα εξηγούνταν!
Αστυνομικός έλεγχος «εντός του Ιερού Ναού κατά την ώρα της Θείας Λειτουργίας»!
Πέρα, λοιπόν, από το αθεολόγητο της μασκοφορίας, εντός των Ιερών Ναών, αφού ο Αγιογραφικός λόγος, ουδέποτε φανερώνει ότι οι Απόστολοι, (εις τύπον των οποίων είναι οι Πρεσβύτεροι) έθεσαν υγειονομικούς όρους για την προσέγγιση του Χριστού, όπου Χριστός είναι κάθε Ορθόδοξος Ναός, στον οποίο τελείται το Μυστήριο της Θείας Ευχαριστίας, θα έπρεπε οι ιθύνοντες, να γνωρίζουν, ΤΟΥΛΑΧΙΣΤΟΝ, ότι ο ναός αποτελεί άσυλο.
Ως απάντηση, λοιπόν, στο ανακοινωθέν της μητροπόλεως Λαρίσης, που πέραν των άλλων, ακυρώνει και το θεμελιώδες άρθρο 13 του Συντάγματος, περί θρησκευτικής ελευθερίας, παραθέτουμε σχετικό λόγο του Χαλκίδος Χρυσοστόμου, που δημοσιεύθηκε στον ιστότοπο Romfea.gr στις 20/11/2021 με τίτλο: «Τας Θύρας! Τας Θύρας»:
«Γνωστή είναι η προτροπή του λειτουργού σε όσους εκκλησιάζονται και μετέχουν στην ζωή της Εκκλησίας. Είναι ένα παράγγελμα, το οποίο εκφωνείται από τον λειτουργό εδώ και αιώνες.
Είναι μια προσταγή προς τους αρμοδίους, να προσέξουν ώστε να ευρίσκονται στον Ι. Ναό μόνον όσοι έχουν τις προϋποθέσεις να συμμετάσχουν στην αναίμακτη θυσία του Χριστού και να κοινωνήσουν το σώμα Του και το αίμα Του, δηλαδή, οι βαπτισμένοι πιστοί.
Μόνον, λοιπόν, οι άθεοι και οι άπιστοι και οι μη μυημένοι ακόμη στην πίστη και οι Κατηχούμενοι δεν μπορούσαν και δεν μπορούν να μετέχουν στο Ιερό Μυστήριο.
Οι Κατηχούμενοι, ωστόσο, ήσαν παρόντες στο πρώτο μέρος της θείας Λειτουργίας, στην διακονία και την προσφορά του Λόγου.
Η Εκκλησία ονομάζει άγιον τον Ιερό Ναό και δέεται για όσους εισέρχονται σ’ αυτόν μετά πίστεως, ευλαβείας και φόβου Θεού και για όσους αγαπούν την ευπρέπειά Του.
Τον θεωρεί Οίκον του Θεού, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι περιορίζει την πανταχού Θεϊκή παρουσία. Ο Ίδιος ο Κύριος τον Ναό τον ονομάζει οίκον του Πατρός Του και μάλιστα τον υπερασπίζεται από εκείνους οι οποίοι τον έχουν μετατρέψει σε οίκον εμπορίου ή σπήλαιον ληστών και τους εκδιώκει με αυστηρότητα και βίαιο τρόπο. (Μάρκ. ια,´17 και Ιωάν. β´,16). Αυτούς μόνον αντιμετωπίζει με την δέουσα αυστηρότητα, ενώ όλους τους ανθρώπους τους προσκαλεί προς τον εαυτό Του με στοργικό ενδιαφέρον και αγάπη. «Δεύτε προς με πάντες οι κοπιώντες και πεφορτισμένοι καγώ αναπαύσω υμάς» (Ματθ. ια´, 28).
Επιθυμεί να γεμισθεί ο οίκος Του (Λουκ.ιδ´,23) και γι’ αυτό διατάζει τους υπηρέτες Του, όχι απλά να μην εμποδίσουν την είσοδο σε κάποιον, αλλά να εξέλθουν εις τας οδούς και τας ρύμας και να μαζέψουν τον κάθε περιθωριακό και κατατρεγμένο, τους πτωχούς, τους αναπήρους, τους τυφλούς και χωλούς (Λουκ.ιδ´, 23) και να τους φέρουν μέσα και να τους περιποιηθούν.
Ο Ίδιος, μάλιστα, ο Χριστός παραθέτει για χάρη τους δείπνο γαμήλιο, μέγα! Η πρόσκληση αυτή απευθύνεται σε όλα τα έθνη!
Ο Ναός ήταν ά-συλος ακόμη και στον προχριστιανικό κόσμο. Στην αρχαιότητα, πράγματι, τα ιερά των θεών ήσαν απαραβίαστα και πρόσφεραν την σεβαστή προστασία της θεότητος σε κάθε φυγάδα και καταδιωκόμενο, ακόμη και αν ήταν δούλος! Αν αυτά ίσχυαν τότε, πολλώ μάλλον ισχύουν μετά Χριστόν, που τα αρχαία παρήλθεν και γέγονε τα πάντα καινά (Β΄ Κορ. ε΄, 17).
Η Εκκλησία, ακόμη και ο περίβολός της, από τα πρώτα χριστιανικά χρόνια είναι καταφύγιο των πάντων, ακόμη και των εγκληματιών και ουδείς μπορούσε να εμποδίσει την προσέλευσή τους ή να παραβιάσει τον ιερό χώρο και να εισέλθει προκειμένου να τους συλλάβει…
Ακόμη και αυτός ο Ευτρόπιος, που όταν είχε την δύναμη της εξουσίας θέλησε να καταργήσει το άσυλο και απαραβίαστο του Ι. Ναού, όταν πλέον έχασε την εξουσία και κινδύνευε και αυτή η ζωή του, στην εκκλησία κατέφυγε τρομαγμένος και ζήτησε και ασφαλώς έλαβε προστασία…. Η Εκκλησία, την οποία κατεδίωξε, άνοιξε την αγκαλιά της στο πρόσωπο του ιερού Χρυσοστόμου και τον δέχθηκε….
Ο Ιερός Ναός είναι Οίκος Θεού και όχι ιδιοκτησία κανενός μας και ο Θεός έχει προσκαλέσει όλους μας, λέγοντας «Δεύτε προς με πάντες» και έχει διαβεβαιώσει ότι «τον ερχόμενον προς με ου μη εκβάλω έξω….» (Ιωάν. στ´,37). Συνεπώς, «Τις ημάς χωρίσει της αγάπης του Χριστού;» (Ρωμ.η’, 35) και «Τίς εγκαλέσει κατά εκλεκτών Θεού;» (Ρωμ. η’, 34).
Ο Θεός είναι πατέρας μας και το δικό Του σπίτι είναι και δικό μας σπίτι!
Εμείς, σαν παιδιά Του, βέβαια, οφείλουμε να δείξουμε φιλότιμο κα να μην λείπουμε από την Εκκλησία και να φροντίζουμε να είναι ευπρεπές το ένδυμα της ψυχής μας…(Ματθ. κβ´, 12) και να μην ξεχνούμε ότι και εμείς οι ίδιοι, αλλά και οι συνάνθρωποί μας, είμαστε έμψυχοι Ναοί του Θεού (Β´ Κορινθ. στ´, 16)»**.
*https://imlarisis.gr/%ce%b4%ce%b5%ce%bb%cf%84%ce%af%ce%bf-%cf%84%cf%8d%cf%80%ce%bf%cf%85-21-02-2022
**https://www.romfea.gr/epikairotita-xronika/46812-xalkidos-xrysostomos-tas-thyras-tas-thyras (Οι υπογραμμίσεις δικές μας).

Η Μητρόπολη Λαρίσης πλήρωσε το πρόστιμο που επιβλήθηκε σε κληρικό της

Μετά τό θλιβερό περιστατικό, τό ὁποῖο συνέβη χθές Κυριακή 20 Φεβρουαρίου 2022 στόν Ἱερό Μητροπολιτικό Ναό Ἁγίου Ἀχιλλίου Λαρίσης, κατά το ὁποῖο κατόπιν καταγγελιῶν ἀναγκάσθηκε ἡ Ἀστυνομία νά πραγματοποιήσει ἔλεγχο ἐντός τοῦ Ἱεροῦ Ναοῦ κατά τήν ὥρα τῆς Θείας Λειτουργίας, ὁπότε καί ἐντοπίστηκαν τρεῖς γυναῖκες στόν γυναικωνίτη τοῦ Ἱεροῦ Ναοῦ χωρίς προστατευτική, ὑγειονομική μάσκα, μέ συνέπεια νά ἐπιβληθεῖ πρόστιμο ὕψους 1.500,00 € στόν Πρόεδρο τοῦ Ἐκκλησιαστικοῦ Συμβουλίου ὡς ὑπεύθυνο γιά τήν τήρηση τῶν ὑγειονομικῶν μέτρων ἐντός τοῦ Ἱεροῦ Ναοῦ, ἡ Ἱερά Μητρόπολη Λαρίσης καί Τυρνάβου προάγεται ἀφ᾽ ἑνός μέν νά ὑπενθυμίσει τήν πάγια θέση της υπέρ τῶν ὑγειονομικῶν μέτρων κατά τῆς πανδημίας καί τίς αὐστηρές ὁδηγίες πού ἔχουν δοθεῖ γραπτῶς καί προφορικῶς γιά τήν τήρησή τους, ἀφ᾽ ἑτέρου δέ νά καταθέσει τόν καλόπιστο προβληματισμό της γιά τό θέμα τῶν ἐλέγχων στούς Ἱερούς Ναούς. Βεβαίως τήν εὐθύνη τῶν Ἱερῶν Ναῶν τήν ἔχουν τά κατά τόπους Ἐκκλησιαστικά Συμβούλια (Ἐφημέριος καί Ἐπίτροποι), εὐθύνη τήν ὁποίαν δέν άπεμπολοῦν. Δέν ὑπάρχει ὅμως, σαφές θεσμικό πλαίσιο γιά τά ὅρια τῶν ἁρμοδιοτήτων τους καί τόν τρόπο ἐνεργειῶν σέ ἀκραῖα περιστατικά ὅπως αὐτό, κατά τό ὁποῖο οἱ συγκεκριμένες κυρίες παρά τίς ἐπανειλημμένες συστάσεις τόσο τῶν Ἐπιτρόπων, ὅσο καί Ἀναγνωστῶν τοῦ Ἱεροῦ Ναοῦ, τούς ὁποίους ἐπίτηδες ἀπέστειλε κατ᾽ ἐπανάληψη ὁ ἐμπλεκόμενος Ἱερεύς γιά νά τούς γίνει σύσταση καί νά φορέσουν μάσκα, ἀρνοῦνταν μέ ἐπιμονή νά συμμορφωθοῦν πρός τίς ὑποδείξεις τῶν ὑπευθύνων τοῦ Ἱεροῦ Ναοῦ. Ἐπειδή τήν εὐαίσθητη ὥρα τῆς Θείας Λατρείας δέν ἐνδείκνυνται οἱ ἐντάσεις, ἀλλά καί ἐπειδή ὁ μέν Κληρικός εἶναι κλεισμένος μέσα στό Ἅγιο Βῆμα, οἱ δέ Ἐπίτροποι, ὡς ἄμισθοι ἐθελοντές, δέν ἔχουν τά δικαιώματα καί τίς ὑποχρεώσεις ὑπαλλήλου, ὥστε νά δεσμεύονται καί νά δροῦν ἀναλόγως σέ περίπτωση πού ἄτομα ἐντός τοῦ Ναοῦ δέν πειθαρχοῦν πρός τίς ὑποδείξεις τους, εἶναι ζήτημα τό πῶς θά ἐπιτευχθεῖ ἡ ἐπιβολή τοῦ νόμου, χωρίς νά διαταραχθεῖ ἡ Θεία Λατρεία. Ἐπιπλεόν, εἶναι μᾶλλον ἠθικῶς προβληματικό τό νά τιμωρεῖται ὁ Ἱερεύς πού προσπάθησε νά τηρηθοῦν τά μέτρα καί νά γλυτώνουν ὅσοι δημιούργησαν τό περιστατικό. Τοῦτο τό λέμε διότι ἀπό ὅσα γνωρίζουμε, ἐπιφυλασσόμενοι γιά τυχόν λάθος πληροφόρηση, δέν ἐπιβλήθηκε πρόστιμο σέ καμία ἀπό τίς τρεῖς κυρίες.
Σέ κάθε περίπτωση, ἡ Ἱερά Μητρόπολη Λαρίσης καί Τυρνάβου σεβόμενη τήν νομιμότητα, ἀλλά καί τούς Κληρικούς της πού διακονοῦν αὑτοθυσιαστικά, ἤδη πλήρωσε ἡ ἴδια τό πρόστιμο πού ἐπιβλήθηκε, ἀφ᾽ ἑνός μέν γιατί ὁ Κληρικός προσπάθησε νά κάνει ὅτι ἦταν δυνατό στά πλαίσια τῶν ἁρμοδιοτήτων καί δυνατοτήτων του, ἀφ᾽ ἑτέρου δέ διότι τό ποσό τοῦ προστίμου ὑπερβαίνει κατά πολύ τόν μηνιαῖο μισθό του.
Τέλος, ἡ Ἱερά Μητρόπολη «εὐχαριστεῖ» ὅλους αὐτούς, τούς εὐτυχῶς ἐλάχιστους, πού μέσα στούς Ἱερούς Ναούς, προφασιζόμενοι ἀνυπόστατα ἐπιχειρήματα ἐκ τοῦ ἀσφαλοῦς, ἐπιμένουν θρησκοληπτικά στήν ἀνυπακοή τους, δημιουργῶντας ἐντάσεις καί καταστρέφοντας τό πνευματικό κλῖμα τῶν Ἱερῶν Ἀκολουθιῶν, ἐκθέτοντας τήν Ἐκκλησία καί στέλνοντας πάντα τόν «λογαριασμό» στά «κορόιδα».
ΕΚ ΤΗΣ ΙΕΡΑΣ ΜΗΤΡΟΠΟΛΕΩΣ

Πολυαρχιερατικό Μνημόσυνο για τον μακαριστό Μητροπολίτη Γλυφάδας Παύλο

Ὁ Σεβ. Μητροπολίτης Μάνης κ. Χρυσόστομος Γ’ κατόπιν προσκλήσεως τοῦ Σεβ. Μητροπολίτου Γλυφάδας, Ἑλληνικοῦ, Βούλας, Βουλιαγμένης καί Βάρης κ. Ἀντωνίου, μετέβη στόν Ἱ. Ναό Ἁγίας Τριάδος Γλυφάδας, τήν Κυριακή 20/2/2022, ὅπου συμμετεῖχε στή Θεία Λειτουργία μετά τοῦ οἰκείου Ἱεράρχου καί τοῦ Σεβ. Μητροπολίτου Πειραιῶς κ. Σεραφείμ καί στό ἱερό Μνημόσυνο ὅπου ἐτελέσθη γιά τήν συμπλήρωση τριετίας ἀπό τήν ἐκδημία τοῦ πρώτου Μητροπολίτου Γλυφάδας κυροῦ Παύλου (τοῦ Τσαούσογλου).
Τό θεῖο κήρυγμα τοῦ Σεβ. Μητροπολίτου Χρυσοστόμου Γ’ κατά τήν Θεία Λειτουργία εἶχε ἀναφορά στήν «Παραβολή τῶν Παραβολῶν», ἤτοι τήν εὐαγγελική περικοπή τοῦ ἀσώτου υἱοῦ.

2 νέοι Αρχιμανδρίτες στον Κατάλογο των προς Αρχιερατεία

Ἡ Ἱερά Ἐπαρχιακή Σύνοδος τῆς Ἐκκλησίας Κρήτης, συνελθοῦσα εἰς Συνεδρίαν σήμερον 18ην Φεβρουαρίου 2022 ἐν Ἡρακλείῳ, παρόντων ἁπάντων τῶν Μελῶν Αὐτῆς, ἠσχολήθη μέ τά θέματα τῆς Ἡμερησίας Διατάξεως.
Ἡ Ἱερά Σύνοδος, μεταξύ ἄλλων, μελέτησε διάφορα ὑπηρεσιακά θέματα κληρικῶν, εἰδικά δέ τό ζήτημα τῶν δασικῶν χαρτῶν, σέ σχέση μέ τήν ἀγροτική ἐκκλησιαστική περιουσία καί ἀναθεώρησε τόν Κατάλογο τῶν πρός ἀρχιερατείαν ἐκλογίμων, διά τῆς ἐγγραφῆς, μέ μυστική ψηφοφορία, τῶν Πανοσιολ. Ἀρχιμανδριτῶν Ἀγαθαγγέλου Κουμαρτζάκη καί Ἀρσενίου Καστρινάκη.

Ἐπίσης, ἀποφασίσθηκε Συνοδική Ἀντιπροσωπεία νά μεταβεῖ στίς σεισμόπληκτες Ἐκκλησιαστικές Ἐπαρχίες τῆς Μεγαλονήσου, προκειμένου νά ἐπιδώσει στούς ποιμενάρχες τους οἰκονομική ἐνίσχυση, γιά τρέχουσες ἀνάγκες τῶν πληγέντων.