Πολυαρχιερατικό Μνημόσυνο για τον μακαριστό Μητροπολίτη Γλυφάδας Παύλο

Ὁ Σεβ. Μητροπολίτης Μάνης κ. Χρυσόστομος Γ’ κατόπιν προσκλήσεως τοῦ Σεβ. Μητροπολίτου Γλυφάδας, Ἑλληνικοῦ, Βούλας, Βουλιαγμένης καί Βάρης κ. Ἀντωνίου, μετέβη στόν Ἱ. Ναό Ἁγίας Τριάδος Γλυφάδας, τήν Κυριακή 20/2/2022, ὅπου συμμετεῖχε στή Θεία Λειτουργία μετά τοῦ οἰκείου Ἱεράρχου καί τοῦ Σεβ. Μητροπολίτου Πειραιῶς κ. Σεραφείμ καί στό ἱερό Μνημόσυνο ὅπου ἐτελέσθη γιά τήν συμπλήρωση τριετίας ἀπό τήν ἐκδημία τοῦ πρώτου Μητροπολίτου Γλυφάδας κυροῦ Παύλου (τοῦ Τσαούσογλου).
Τό θεῖο κήρυγμα τοῦ Σεβ. Μητροπολίτου Χρυσοστόμου Γ’ κατά τήν Θεία Λειτουργία εἶχε ἀναφορά στήν «Παραβολή τῶν Παραβολῶν», ἤτοι τήν εὐαγγελική περικοπή τοῦ ἀσώτου υἱοῦ.

2 νέοι Αρχιμανδρίτες στον Κατάλογο των προς Αρχιερατεία

Ἡ Ἱερά Ἐπαρχιακή Σύνοδος τῆς Ἐκκλησίας Κρήτης, συνελθοῦσα εἰς Συνεδρίαν σήμερον 18ην Φεβρουαρίου 2022 ἐν Ἡρακλείῳ, παρόντων ἁπάντων τῶν Μελῶν Αὐτῆς, ἠσχολήθη μέ τά θέματα τῆς Ἡμερησίας Διατάξεως.
Ἡ Ἱερά Σύνοδος, μεταξύ ἄλλων, μελέτησε διάφορα ὑπηρεσιακά θέματα κληρικῶν, εἰδικά δέ τό ζήτημα τῶν δασικῶν χαρτῶν, σέ σχέση μέ τήν ἀγροτική ἐκκλησιαστική περιουσία καί ἀναθεώρησε τόν Κατάλογο τῶν πρός ἀρχιερατείαν ἐκλογίμων, διά τῆς ἐγγραφῆς, μέ μυστική ψηφοφορία, τῶν Πανοσιολ. Ἀρχιμανδριτῶν Ἀγαθαγγέλου Κουμαρτζάκη καί Ἀρσενίου Καστρινάκη.

Ἐπίσης, ἀποφασίσθηκε Συνοδική Ἀντιπροσωπεία νά μεταβεῖ στίς σεισμόπληκτες Ἐκκλησιαστικές Ἐπαρχίες τῆς Μεγαλονήσου, προκειμένου νά ἐπιδώσει στούς ποιμενάρχες τους οἰκονομική ἐνίσχυση, γιά τρέχουσες ἀνάγκες τῶν πληγέντων.

Δεκαπενταετές Μνημόσυνο του Μητροπολίτη Μεσσηνίας Χρυσοστόμου Θέμελη

Η Ιερά Μητρόπολη Μεσσηνίας με αφορμή την συμπλήρωση δεκαπέντε ετών από την κοίμηση του μακαριστού Μητροπολίτη Μεσσηνίας Χρυσοστόμου Θέμελη θα τελέσει την ερχόμενη Κυριακή 20 Φεβρουαρίου 2022, Πολυαρχιερατικό Μνημόσυνο, στον Μητροπολιτικό Ιερό Ναό Υπαπαντής του Χριστού Καλαμάτας.
Στην Πολυαρχιερατική Θεία Λειτουργία και στο Ιερό Μνημόσυνο θα συμμετάσχουν οι Σεβ. Μητροπολίτες Μονεμβασίας και Σπάρτης κ. Ευστάθιος, Χαλκίδος κ. Χρυσόστομος, Καρθαγένης κ. Μελέτιος και Μεσσηνίας κ. Χρυσόστομος.
Προσκαλείται το πλήρωμα της τοπικής Εκκλησίας, όπως συμμετάσχει στις ως άνω ακολουθίες και προσευχηθεί για την ανάπαυση της ψυχής του μακαριστού Ιεράρχη.

Στο Νοσοκομείο ο Επίσκοπος Κερνίτσης Χρύσανθος με πνευμονία

Στο Νοσοκομείο «Άγιος Ανδρέας» μεταφέρθηκε και νοσηλεύεται από το πρωί, ο Θεοφιλέστατος Επίσκοπος Κερνίτσης κ. Χρύσανθος.
Σύμφωνα με πληροφορίες ο κ. Χρύσανθος διαγνώστηκε με πνευμονία και κρίθηκε απαραίτητη η νοσηλεία του, για τη χορήγηση της κατάλληλης θεραπευτικής αγωγής.
Ευχή όλων να ξεπεράσει σύντομα την περιπέτεια υγείας του και να επιστρέψει στα ιερατικά του καθήκοντα του.

Ὁ Γέροντας Παΐσιος μὲ τὸν πατέρα Ἀρσένιο στὴν Κέρκυρα γιὰ τὴν ἀνακομιδὴ τῶν λειψάνων τοῦ Ἁγίου Ἀρσενίου

Ἀπὸ τὸ βιβλίο τοῦ Ἱερομονάχου Ἰσαάκ: «Βίος Γέροντος Παϊσίου τοῦ Ἁγιορείτου» Ἅγιον Ὅρος, ἀναφέρεται σὲ περιστατικό ποὺ συνέβη στήν Κέρκυρα (συνέχεια ἀπὸ ΕΔΩ).
Ἀνακομιδὴ τοῦ ὁσίου Ἀρσενίου
Τὴν χρονιὰ ποὺ πῆγε στὸ Στόμιο ἀποφάσισε νὰ κάνη τὴν ἀνακομιδὴ τῶν Λειψάνων τοῦ ὁσίου Ἀρσενίου. Εἶχαν περάσει περισσότερα ἀπὸ τριάντα χρόνια καὶ ἀκόμη ἦταν θαμμένος στὸ κοιμητήρι τῆς Κερκύρας. Ἄφησε τὴν φροντίδα τοῦ Μοναστηριοῦ στὸν ἀδελφό του Ραφαὴλ καὶ τὸν Ὀκτώβριο τοῦ 1958 πῆγε στὴν Κέρκυρα. Ἐκεῖ ἀναζήτησε τὸν παλαιὸ φίλο καὶ συστρατιώτη του Παντελῆ Τζέκο. Τὸν βρῆκε στὸ ἐργοστάσιο ὅπου ἐργαζόταν. Ὁ κ. Παντελὴς δὲν τὸν γνώρισε καὶ σκυμμένος στὸ γραφεῖο του τὸν ρώτησε: «Πάτερ τί θέλετε;». Ὁ Γέροντας δὲν μιλοῦσε. «Θέλετε νὰ σᾶς ἐξυπηρετήσω σὲ τίποτε;», τὸν ρώτησε πάλι. «Σὲ τοῦτο», τοῦ εἶπε καὶ ἔδειξε τὰ δυό του μεγάλα δάχτυλα. Τότε τὸν ἀναγνώρισε καὶ γεμάτος χαρὰ καὶ συγκίνηση, ποὺ ἀπρόσμενα ἔβλεπε τὸν φίλο καὶ σωτήρα του, τὸν ἀγκάλιασε καὶ τὸν φιλοῦσε.
Στὸ σπίτι εἶπε στὴν μητέρα του καὶ τὴν σύζυγό του νὰ ἑτοιμάσουν πλούσιο τραπέζι καὶ παρακαλοῦσε τὸν Γέροντα νὰ τοῦ κάνη τὴν χάρη νὰ μείνη.
-Ἀφοῦ ἐγὼ θὰ σοῦ κάνω αὐτὴ τὴν χάρη, νὰ μοῦ κάνης καὶ σὺ μία χάρη…
-Ὅσες θέλεις.
Τοῦ ζήτησε νὰ φάη μόνο χόρτα, στὰ ὁποῖα ἔριξε τρεῖς σταγόνες λάδι, καὶ δύο-τρεῖς ἐλιές. Τίποτε ἄλλο.
Κοιμήθηκαν στὸ ἴδιο δωμάτιο. Τρεῖς φορὲς κατὰ τὴ νύχτα, ἀφοῦ κοίταζε καὶ ἔβλεπε ἂν κοιμᾶται ὁ κ. Παντελὴς ὁ ὁποῖος ἔκανε ὅτι κοιμόταν, σηκώθηκε, γονάτισε…
στὸ κρεββάτι καὶ προσευχόταν.

Τὸ πρωΐ ξεκίνησαν μὲ καταρακτώδη βροχὴ γιὰ τὸ κοιμητήρι. Λέγει ὁ Γέροντας στὸν κ. Παντελῆ: «Μὴ φοβᾶσαι στὸν δρόμο ποὺ πᾶμε θὰ σταματήσει ἡ βροχή». Σιγὰ-σιγὰ λιγόστευε ἡ βροχή, μέχρι ποὺ σταμάτησε τελείως.
Κατὰ τὴν ἀνακομιδὴ ἐπλενε ὁ Γέροντας τὰ ὀστᾶ μὲ κρασὶ καὶ νερό, τὰ τύλιγε ἐν συνεχείᾳ σὲ ἄσπρα κομμάτια ἀπὸ καθαρὸ σεντόνι καὶ τὰ ἔβαζε σὲ ἕνα μαῦρο κιβώτιο, ὅμοιο μὲ βαλίτσα. Βρῆκε καὶ τὴν πόρπη ἀπὸ τὴν ζώνη τοῦ ὁσίου Ἀρσενίου. Κάποια στιγμὴ γλίστρησε καὶ ἔπεσε πάνω στὸν κ. Παντελῆ. Ἐκεῖνος στηρίχτηκε μὲ τὸ χέρι του στὸν τοῖχο*.

Ἐπειδὴ ὁ νεκροθάφτης διαμαρτυρόταν ποὺ πῆγαν τέτοια βροχερὴ ἡμέρα, ὁ Γέροντας, παρ΄ ὅλο ποὺ εἶχε πάρει ἄδεια ἀπὸ τὸν Δεσπότη, ἀπὸ εὐαισθησία λέγει στὸν κ. Παντελῆ: «Ἐπειδὴ στενοχωριέται ὁ ἄνθρωπος, ἂς μείνουν καὶ δυό-τρία ὀστᾶ καί, ὅταν θἄρθω τοῦ χρόνου, τὰ βγάζομε».
Μετὰ τὴν ἀνακομιδή, μία ἀκτίνα ἡλίου πέρασε ἀνάμεσα ἀπὸ τὰ κυπαρίσσια καὶ φώτισε τὸν τάφο.
Ὅταν τελείωσαν, πῆγε καὶ ἔμεινε σὲ ξενοδοχεῖο. Δὲν θέλησε νὰ πάη μὲ τὰ Λείψανα στὸ σπίτι τοῦ κ. Παντελῆ, γιατί ἦταν νιόπαντρος, μήπως τὸ παρεξηγήσουν οἱ γυναῖκες. Τὸ πρωΐ ποὺ συναντήθηκαν, ὁ κ. Παντελὴς τὸν εἶδε ἀλλοιωμένο ἀπὸ τὴ θεία χάρι. Τοῦ ἔλεγε: «Πολὺ ὄμορφος εἶσαι σήμερα! Μὰ εἶσαι πραγματικὰ ὄμορφος».
Ὁ Γέροντας τοῦ διηγήθηκε τὰ ἑξῆς: «Νὰ σοῦ πῶ τί ἔπαθα χθὲς βράδυ. Πῆγα νὰ ἀνοίξω νὰ προσκυνήσω τὰ Λείψανα καὶ μία δύναμη μὲ πίεζε, γιὰ νὰ μὲ πνίξη. Καὶ κείνη τὴν ὥρα εἶπα: “Ἅγιε Ἀρσένιε, βοήθησε με”, καὶ ἀμέσως ἐλευθερώθηκα»**.

Ἐπέστρεψε χαρούμενος μὲ τὰ ἅγια Λείψανα στὴν Κόνιτσα καὶ διανυκτέρευσε στὸ σπίτι τῆς Καίτης Πατέρα. Ἐκεῖ τὰ τοποθέτησε κάτω ἀπὸ τὸ εἰκονοστάσι. Αὐτὴ ἄναψε τὸ καντήλι καὶ ὕστερα ἀσχολήθηκε μὲ τὶς δουλειὲς τοῦ σπιτιοῦ. Ἔβλεπε ὅμως στὸ δωμάτιο ποὺ ἦταν τὰ Λείψανα φῶς σὰν νὰ ἀστράφτη, καὶ νόμιζε ὅτι θὰ βρέξει. Βιαζόταν νὰ πάη νὰ πάρη ὀμπρέλα, γιατί τὴν ἑπομένη τὸ πρωΐ ἤθελε νὰ πάει στὴν κάτω Κόνιτσα νὰ λειτουργηθῆ. Ὁ Γέροντας προσπαθοῦσε νὰ τῆς ἐξηγήση ὅτι αὐτὲς οἱ «ἀστραπὲς» δὲν εἶναι ἀπὸ τὸν οὐρανό, γιατί ἔξω ἦταν καλὸς καιρὸς καὶ εἶχε ἄστρα, ἀλλὰ ἀπὸ τὰ ἅγια Λείψανα. «Ἦταν», κατὰ τὴν μαρτυρία της, «τὸ φῶς παράξενο σὰν νὰ ἄστραφτε, ὄχι ὅπως ἀναλάμπει».

*Αὐτὸ τὸ σημεῖο τοῦ τοίχου ἦταν γιὰ τὸν κ. Παντελῆ σημάδι. Ἀπὸ αὐτὸ θυμήθηκε μετὰ 37 χρόνια νὰ ὑποδείξη στὸν μακαριστὸ Μητροπολίτη Κερκύρας Τιμόθεο τὴν θέση τοῦ τάφου τοῦ ὁσίου Ἀρσενίου. Τότε, τὸ ἔτος 1995, στὶς 8 Αὐγούστου (ν. ἡ.), ἡμέρα Σάββατο, ἔγινε ἡ δεύτερη ἀνακομιδὴ καὶ βρέθηκε μέρος τοῦ δεξιοῦ ποδιοῦ μαζὶ μὲ τὰ δάχτυλα καὶ ἔξι σπόνδυλοι.


**Τὰ τῆς ἀνακομιδῆς προέρχονται ἀπὸ μαρτυρία τοῦ κ. Παντελῆ Τζέκου, νῦν μοναχοῦ Ἀρσενίου. Εἰδικὰ γιὰ τὸ τελευταῖο γεγονὸς ἀκριβέστερα βλ. στὸ βιβλίο τοῦ Γέροντα, Ἅγιος Ἀρσένιος, σ. 8-9.

Εκοιμήθη ο σπουδαίος ακαδημαϊκός δάσκαλος και πρωτοψάλτης Αθανάσιος Βουρλής.

Εκοιμήθη ο σπουδαίος ακαδημαϊκός δάσκαλος και πρωτοψάλτης Αθανάσιος Βουρλής.
Διακεκριμένος καλλίφωνος Πρωτοψάλτης, Χοράρχης και Καθηγητής Βυζαντινής Μουσικής. Γεννήθηκε στο χωριό Φίλια Καλαβρύτων το 1944 και πήρε τα πρώτα μαθήματα Βυζ. Μουσικής στην Ι. Μονή Μεγάλου Σπηλαίου Καλαβρύτων όπου ηγούμενος ήταν ο θείος του Ευγένιος Βουρλής. Δάσκαλο του στην Ι. Μονή στη Μουσική είχε τον καλλίφωνο Πρωτοψάλτη Αιγίου και εξαίρετο δάσκαλο και μουσικό Ανδρέα Λέτσο. Με την προτροπή του θείου του γράφτηκε και φοίτησε στην Εκκλ. Σχολή Κορίνθου όπου διδάχτηκε Βυζ. Μουσική από τους ονομαστούς μουσικοδιδάσκαλους Δημ. Παναγιωτόπουλο – Κούρο (1958-1963) και Δημ. Μπονάτσο (1963-1965). Συγχρόνως ήταν και μέλος της Χορωδίας της Σχολής. Μετά την αποφοίτηση του μετέβη στην Αθήνα και γράφτηκε στο «Ωδείο Αθηνών» (1965) όπου είχε καθηγητή τον Ιωάννη Μαργαζιώτη. Μετά από ένα χρόνο μετέβη στη Θεσσαλονίκη όπου φοίτησε, παράλληλα με τις Πανεπιστημιακές του σπουδές στη Θεολογική Σχολή, στο «Μακεδονικό Ωδείο» όπου είχε καθηγητή τον Χαρ. Ταλλιαδώρο και έλαβε πτυχίο Βυζ. Μουσικής με «Άριστα». Στη συνέχεια έλαβε και Δίπλωμα Μουσικοδιδάσκαλου επίσης με «Άριστα» (1971). Η ψαλτική του σταδιοδρομία άρχισε από τον Ι. Ναό Μεταμορφώσεως Π. Κοκκινιάς όπου έψαλλε ως Λαμπαδάριος. Στη συνέχεια έψαλε στον Αγ. Χαράλαμπο Π. Άρεως, στον Άγιο Ελευθέ­ριο Θεσ/κης για να συνεχίσει ως Πρωτοψάλτης στον Ι. Ναό Ευαγγελίστριας Τήνου και τον Ι. Ναό των Παμ. Ταξιαρχών Τήνου για την περίοδο 1975 – 76 και ακολούθως στους Αγιους Πάντες Καλλιθέας (1976 – 79). Το 1980 ανέλαβε καθήκοντα Πρωτοψάλτη και Χοράρχη στον Ι. Ναό Αγίας Μαρίνας Ανω Ιλισσίων, ενώ τα τελευταία χρόνια διηκόνησε το ιερό αναλόγιο του Προσκυνήματος Χριστού Σπάτων. Το 1974 έλαβε Δίπλωμα Μουσικοδιδάσκαλου και από το Ωδείο Πειραιώς. Δίδαξε Βυζ. Μουσική στην Εκκλ. Σχολή Τήνου, στη Σχολή Βυζ. Μουσικής του Ιερού Ιδρύματος καθώς και στις μοναχές της Ιεράς Μονής Κεχροβουνίου όπου έλαβε και τιμητικό Δίπλωμα. Δίδαξε επί­σης στη Σχολή του Συλλόγου Φίλων Βυζ. Μουσικής Αθηνών (1978-80) σε πολλές Ιερές Μονές καθώς και σε πολλές ενοριακές Σχολές Β.Μ., όπως τις ενοριακές Σχολές Αγίας Μαρίνας Άνω Ιλισίων, Αγίου Δημητρίου Κηφισίας Αττικής και Ιεράς Μητρόπολης Μεσογαίας. Άριστος επιστήμων, πτυχιούχος Θεολογίας και Φιλολογίας και Καθηγητής στο Παν/μιο Αθηνών, είχε μετεκπαιδευτεί στη Γερμανία, όπου παρακολούθησε και Σεμινάρια Μουσικολογίας ενώ συγχρόνως έψαλε και ως Πρωτοψάλτης στον Ι. Ναό Κοιμήσεως Θεοτόκου στην Κολωνία. Δημοσίευσε πλείστα άρθρα και μελέτες σε εφημερίδες και περιοδικά και υπήρξε τακτικός συνεργάτης των «Ιεροψαλτικών Νέων». Κυκλοφόρησε εκδόσεις Βυζ. Εκκλ. υμνολογίας, συνέθεσε πολλά μαθήματα, που παραμένουν ανέκδοτα και διέθετε πλούσια συλλογή δημοτικών τραγουδιών της ιδιαίτερης πατρίδας του. Σεμνός, με άριστο ήθος, αγνός, ιδεολόγος και ακάματος εργάτης της θεολογικής επιστήμης (η διδακτορική του διατριβή στο Π.Α. είχε ως θέμα τη λειτουργική μας μουσική) και της μουσικής, ο Αθ. Βουρλής, εργάστηκε με αυστηρή προσήλωση και σεβασμό προς τις λειτουργικές μας παραδόσεις, για την καλλιέργεια και πρόοδο της ψαλτικής τέχνης.
Ας είναι αιωνία αυτού η μνήμη!
Από το προφίλ του προέδρου της ΟΣΜΙΕ
Δάσκαλε αιωνία σου η μνήμη.! Η γενιά σου δίδαξε πέραν της γνώσεως ήθος.Αυτό μένει.!

ΣΗΜΕΡΑ 17 ΦΕΒΡΟΥΑΡΊΟΥ 2022: ΆΛΛΑΞΕ ΧΡΏΜΑ Ο ΤΑΞΙΆΡΧΗΣ ΣΤΗΝ ΕΚΚΛΗΣΊΑ ΤΟΥ (VIDEO)

Δείτε αποκλειστικές φωτογραφίες από πιστούς στον Ιερό Ναό Αγίου Ιούδα Θαδδαίου Κερατέας.


Αγιώτατε Απόστολε, Άγιε Ιούδα Θαδδαίε, πιστέ υπηρέτη και φίλε του Ιησού, η Ορθοδοξία, σ’ όλον τον κόσμο σε τιμά και σε επικαλείτε ως Προστάτη των απελπισμένων υποθέσεων, αυτών για τις οποίες έχει χαθεί κάθε ελπίδα.

Προσευχήσου για μένα. Είμαι τόσο απελπισμένος/η και μόνος/η. Σε ικετεύω κάνε χρήση αυτής της ιδιαίτερης Χάρης που σου έχει δοθεί, να φέρνεις ορατή και γρήγορη βοήθεια όπου δεν υπάρχει καμμία σχεδόν ελπίδα βοηθείας.

Βοήθησέ με τούτη την ώρα της ανάγκης, για να μπορέσω να λάβω την παρηγοριά και την βοήθεια της Αγίας Τριάδος, σ’ όλες μου τις ανάγκες, δοκιμασίες, και βάσανα – (εδώ εκφράζετε το αίτημα της προσευχής Αγίου Ιούδα Θαδδαίου) – και να μπορώ να υμνώ τον Χριστό μαζί με σένα και με όλους τους Ορθόδοξους Χριστιανούς.

Υπόσχομαι, ω ευλογημένε Άγιε Ιούδα Θαδδαίε, να ενθυμούμαι πάντοτε αυτή τη μεγάλη Χάρη. Να σε τιμώ πάντοτε, ιδιαίτερα ως τον πιο δυνατό προστάτη μου, και μ’ ευγνωμοσύνη να ενθαρρύνω την ευλάβεια προς εσένα, ΑΜΗΝ.

Μυτιλήνη: Έξι ιερείς σε αργία επειδή δεν εμβολιάζονται

Ποιοι είναι οι έξι ιερείς της Μητρόπολης Μυτιλήνης που τέθηκαν σε αργία «μετ’ αποδοχών» δηλαδή δεν θα λειτουργούν πλέον στους ναούς τους, επειδή αρνήθηκαν να εμβολιαστούν κατά του κορονοιού.
Σε πέντε ιερείς της Μητρόπολης Μυτιλήνης επιβλήθηκε αργία μετ’ αποδοχών και αφαίρεση οφικίων με απόφαση του Μητροπολίτη Μυτιλήνης λόγω της άρνησης τους να συμμορφωθούν στις αποφάσεις της Ιεράς Συνόδου περί εμβολιασμών για την αποφυγή της πανδημίας του κορωνοιού.
Πρόκειται για τους ιερείς των ναών του Αγίου Γεωργίου και των Αγίων Θεόδωρων στην πόλη της Μυτιλήνης και τους ιερείς των χωριών Πλαγιά, Κώμη και Πηγή. Ας σημειωθεί ότι στον τελευταίο είχε επιβληθεί επιτίμιο και στη διάρκεια των ημερών του περσινού Πάσχα επειδή προέτρεπε τους πιστούς να εισέρχονται στο ναό χωρίς μάσκα.
Σύμφωνα με την απόφαση του Μητροπολίτη Μυτιλήνης τα επιβληθέντα στους ιερείς – οι οποίοι δεν έχουν πλέον δικαίωμα να λειτουργούν – αίρονται αμέσως μόλις προβούν σε εμβολιασμό.
Όπως έγινε γνωστό, εκτός των παραπάνω πέντε ιερέων αντίστοιχη πρακτική ο Μητροπολίτης Μυτιλήνης ακολούθησε την περασμένη εβδομάδα και στην περίπτωση του ιερέα του νεκροταφειακού ναού του Αγίου Παντελεήμονα Μυτιλήνης ο οποίος επίσης τέθηκε σε αργία μετ’ αποδοχών ενώ επέστρεψε ως δεύτερος ιερέας χωρίς δικαίωμα να λειτουργεί στην οργανική του θέση στα Πάμφυλα.

Η απόφαση του Μητροπολίτη Μυτιλήνης δημιουργεί προβλήματα λειτουργικότητας σε πολλές ενορίες της Μητρόπολης Μυτιλήνης τα οποία αναμένεται σύντομα να δούμε πώς θα αντιμετωπισθούν.

Και συνάντηση συνετισμού

Να θυμίσουμε ότι όπως το «Ν» έγραψε την περασμένη Κυριακή η Μητρόπολη Μυτιλήνης σε μια ύστατη προσπάθεια συνετισμού και προκειμένου να αντιμετωπισθούν αντιρρήσεις και φόβοι ιερέων σχετικά με τον εμβολιασμό, οργάνωσε συνάντηση το απόγευμα του περασμένου Σαββάτου 12 Φεβρουαρίου, με τη συμμετοχή μεγάλης ομάδας ανεμβολίαστων ιερέων και ειδικών γιατρών που ήρθαν στο νησί μετά από πρόσκληση του Μητροπολίτη.

Στη συνάντηση που έγινε στο πνευματικό κέντρο του Μητροπολιτικού Ναού της Μυτιλήνης, οι κορυφαίοι επιστήμονες μίλησαν με τους ιερείς, συζήτησαν τους προβληματισμούς τους παραθέτοντας επιστημονικά στοιχεία και τους κάλεσαν να εμβολιαστούν αφού δεν κινδυνεύουν.

Ας σημειωθεί ότι πληροφορίες αναφέρουν ότι είναι περίπου 30 οι ιερείς της Μητρόπολης Μυτιλήνης οι οποίοι δεν έχουν εμβολιαστεί ακόμα, προφασιζόμενοι άλλοι λόγους υγείας και άλλοι θρησκευτικούς και συνειδησιακούς λόγους.

Για σκανδαλισμό των πιστών με ψεύδη εγκαλεί την Μητρόπολη Πειραιώς ο μητροπολίτης Καμερούν

Δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα της Ι. Μ. Πειραιώς και, εν συνεχεία, στα διαδικτυακά μέσα μαζικής ενημέρωσης, στις 14/02/2022, κείμενο από το «Γραφείο Αιρέσεων και Παραθρησκειών» της Ι. Μ. Πειραιώς με τον παραπλανητικό τίτλο: ΤΟ ΠΑΤΡΙΑΡΧΕΙΟ ΑΛΕΞΑΝΔΡΕΙΑΣ ΒΡΙΣΚΕΤΑΙ «ΕΝ ΑΔΙΚΩ»; και υπότιτλο (Αναφορά στην εισήγηση του Σεβ. Μητροπολίτου Καμερούν κ. Γρηγορίου). Εξ αφορμής του, από πάσης απόψεως, απαράδεκτου αυτού κειμένου σημειώνονται τα εξής:

Οι ιθύνοντες νόες του «Γραφείου Αιρέσεων και Παραθρησκειών» της ως άνω Μητροπόλεως θα πρέπει να ασχοληθούν όντως με τις Αιρέσεις και τις Παραθρησκείες που δραστηριοποιούνται στον τόπο μας και να σταματήσουν να υβρίζουν, εργολαβικώς, τη Μητέρα Εκκλησία της Κωνσταντινουπόλεως και να κρίνουν και να κατακρίνουν τις αποφάσεις των Πρεσβυγενών Πατριαρχείων.

Κατά τη γνωστή τους τακτική -τακτική που, άλλωστε, χρησιμοποιούν οι Μάρτυρες του Ιεχωβά και οι διάφορες σέκτες- οι απαρτίζοντες το συγκεκριμένο Γραφείο απομονώνουν λέξεις και φράσεις από τη συνάφεια ενός κειμένου, τις διαστρέφουν και τις ερμηνεύουν κατά τη δική τους λογική, παρουσιάζοντας μια ανεστραμμένη πραγματικότητα ή, επί το λαϊκότερο, το άσπρο ως μαύρο και τη μέρα ως νύκτα.

Οι αναφορές της Εισηγήσεώς μου στην Ιεραρχία του Αλεξανδρινού Θρόνου περί «εσωτερικού προβλήματος» κ. λπ. είχαν ως αφορμή δημοσιεύματα φιλορωσικών μέσων ενημέρωσης για Αρχιερείς του Πατριαρχείου Αλεξανδρείας που δήθεν στηρίζουν τις ρωσικές θέσεις. 

Στην εν λόγω Σύνοδο δεν εκφράστηκε καμία απολύτως διαφωνία από τους αγίους Αρχιερείς για το θέμα της αναγνωρίσεως της Αυτοκεφάλου Εκκλησίας της Ουκρανίας εκ μέρους του Μακαριωτάτου Πάπα και Πατριάρχου Αλεξανδρείας κ. κ. ΘΕΟΔΩΡΟΥ, όσο και για τις αποφάσεις που έλαβε η Σύνοδος σχετικώς με το θέμα της Εισπηδήσεως του Πατριαρχείου της Ρωσίας στο κανονικό έδαφος του Πατριαρχείου Αλεξανδρείας. Τα υπόλοιπα αποτελούν προϊόν νοσηράς φαντασίας…

Τις θέσεις του Παλαιφάτου Πατριαρχείου Αλεξανδρείας εκφράζουν ο Πρώτος αυτού, Μακαριώτατος Πάπας και Πατριάρχης Αλέξανδρείας κ. κ. ΘΕΟΔΩΡΟΣ, και τα αρμόδια Συνοδικά όργανα και όχι οι αναλύσεις δήθεν «εγκρίτων και αγωνιστικών» ιστολογίων και εμμονικών εγκεφάλων.

Καλείται ο Σεβ. Μητροπολίτης Πειραιώς, ο οποίος έχει την πλήρη και αποκλειστική ευθύνη για τα όσα εκπορεύονται από το συγκεκριμένο Γραφείο να ανακαλέσει πάραυτα το προαναφερθέν κείμενο, να επιπλήξει αυστηρότατα τους συντάκτες του και να εκζητήσει τη συγγνώμη του Αποστολικού Θρόνου του αγίου Μάρκου για το βαρύτατο σκανδαλισμό των πιστών με τα όσα απαράδεκτα και ψευδή αφήνονται να εννοηθούν μέσα από το δημοσίευμα αυτό, όσο και για την απρέπεια να υποδεικνύεται στο Δευτερόθρονο Πατριαρχείο πώς θα πρέπει να πορεύεται και να ενεργεί.

ΤΕΕΣ: »Ο Περιστερίου Γρηγόριος διαδίδει ψευδείς και συκοφαντικές κατηγορίες»

Το Τμήμα Εξωτερικών Εκκλησιαστικών Σχέσεων (ΤΕΕΣ) του Πατριαρχείου Μόσχας θεωρεί απαραίτητο να αναιρέσει τις ανυπόστατες από κανονική και θεολογική άποψη κατηγορίες σε βάρος της Ρωσικής Ορθοδόξου Εκκλησίας, τις οποίες εξαπέλυσε ο Μητροπολίτης Περιστερίου κ. Γρηγόριος σε πρόσφατες συνεντεύξεις που παραχώρησε.
Υπό τη μορφή της εκκλησιαστικής κανονικής αναλύσεως ο Σεβασμιώτατος Περιστερίου διαδίδει ψευδείς, συκοφαντικές κατηγορίες ότι δήθεν η Ρωσική Εκκλησία επί 30 χρόνια ετοίμαζε τη «στρατηγική» εισπήδησης στο κανονικό έδαφος άλλων κατά τόπους Εκκλησιών, και ότι δήθεν διεκδικεί παγκόσμια δικαιοδοσία στον ορθόδοξο κόσμο και ότι δήθεν παρόμοιες αξιώσεις έχουν τάχα καταγραφεί στον Καταστατικό Χάρτη της.
Το Τμήμα Εξωτερικών Εκκλησιαστικών Σχέσεων με πλήρη ευθύνη δηλώνει: ούτε οι προηγούμενες, αλλά ούτε και η ισχύουσα εκδοχή του Καταστατικού Χάρτη της Ρωσικής Ορθοδόξου Εκκλησίας, το κείμενο του οποίου είναι προσβάσιμο δημοσίως, δεν επιβουλεύονται τα κανονικά όρια των άλλων κατά τόπους Ορθοδόξων Εκκλησιών.
Στον ισχύοντα Καταστατικό Χάρτη της Ρωσικής Ορθοδόξου Εκκλησίας απαριθμούνται τα κράτη, τα οποία συγκροτούν το κανονικό έδαφός της: «Η δικαιοδοσία της Ρωσικής Ορθοδόξου Εκκλησίας περιλαμβάνει τα πρόσωπα του ορθόδοξου δόγματος, τα οποία διαβιούν στο κανονικό έδαφος της Ρωσικής Ορθοδόξου Εκκλησίας, στη Ρωσική Ομοσπονδία, την Ουκρανία, τη Δημοκρατία της Λευκορωσίας, τη Δημοκρατία της Μολδαβίας, τη Δημοκρατία του Αζερμπαϊτζάν, τη Δημοκρατία του Καζακστάν, τη Λαϊκή Δημοκρατία της Κίνας, τη Δημοκρατία της Κιργιζίας, τη Δημοκρατία της Λετονίας, τη Δημοκρατία της Λιθουανίας, τη Μογγολία, τη Δημοκρατία του Τατζικιστάν, το Τουρκμενιστάν, τη Δημοκρατία του Ουζμπεκιστάν, τη Δημοκρατία της Εσθονίας, την Ιαπωνία, καθώς επίσης και τους ορθοδόξους χριστιανούς, οι οποίοι διαβιούν σε άλλες χώρες και υπάγονται εθελουσίως στη δικαιοδοσία της» (I. 3).
Απολύτως αβάσιμες είναι και οι απερίσκεπτες επαναλήψεις από τον μητροπολίτη Γρηγόριο των τετριμμένων κατηγοριών σε βάρος της Ρωσικής Ορθοδόξου Εκκλησίας περί εθνοφυλετισμού. Εάν ο μητροπολίτης Γρηγόριος έκανε τον κόπο να μελετήσει τον Καταστατικό της Χάρτη, ουδέποτε δεν θα έβρισκε τη διατύπωση ότι στη δικαιοδοσία της υπάγονται «τα όπου γης πρόσωπα ρωσικής καταγωγής».
Μάλιστα, στις πρώτες ήδη γραμμές αυτού του εγγράφου θα ανακάλυπτε τη φράση ότι «Η Ρωσική Ορθόδοξη Εκκλησία είναι πολυεθνική Τοπική Αυτοκέφαλη Εκκλησία, η οποία τελεί σε δογματική και σε λατρευτική και κανονική κοινωνία με τις άλλες κατά τόπους Ορθόδοξες Εκκλησίες».
Αυτή η διατύπωση αναιρεί πλήρως τα παράλογα κατασκευάσματα του Έλληνα θεολόγου ότι η Ρωσική Ορθόδοξη Εκκλησία δήθεν μόνη της ακύρωσε τις αιτίες του αυτοκεφάλου της, επειδή τάχα δεν σέβεται τα όρια των άλλων κατά τόπους Εκκλησιών και διέκοψε την κοινωνία με ορισμένες εξ αυτών.
Η Ρωσική Εκκλησία παραμένει σε κοινωνία με το πλήρωμα της Ορθοδοξίας, σέβεται τα όρια των κατά τόπους Ορθοδόξων Εκκλησιών, οι οποίες δεν μολύνθηκαν από την κοινωνία και το συλλείτουργο με τους σχισματικούς και διατηρεί κοινωνία με αυτές τις Εκκλησίες.
Η αναστολή της κοινωνίας με εκείνες τις κατά τόπους Εκκλησίες και εκείνους τους ιεράρχες, οι οποίοι δέχθηκαν σε κοινωνία τους αφορισμένους και μη διαθέτοντες κανονική χειροτονία «ιεράρχες» του σχίσματος, δικαιολογείται από τον ιερό κανόνα: «Εἰ δὲ φανείῃ τις τῶν ἐπισκόπων, ἢ πρεσβυτέρων, ἢ διακόνων, ἤ τις τοῦ κανόνος τοῖς ἀκοινωνήτοις κοινωνῶν, καὶ τοῦτον ἀκοινώνητον εἶναι, ὡς ἂν συγχέοντα τὸν κανόνα τῆς ἐκκλησίας» (Β΄ Αντιοχ. Ι΄ και ΙΑ΄ Αποστολ.).
Εγγράφως θεμελιωμένα προηγούμενα κοινών ορθοδόξων αποφάσεων περί προσωρινής ή οριστικής άρσης του αυτοκεφάλου δεν υπάρχουν. Η κατάργηση του καθεστώτος των μεν ή των δε κατά τόπους αυτοκεφάλων Εκκλησιών, λ.χ. στο έδαφος της Βυζαντινής ή της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, πραγματοποιούνταν από τις κοσμικές Αρχές και βάσει κοσμικών εγγράφων.
Πολύ περισσότερο που παρόμοιες αποφάσεις δεν μπορούν να ληφθούν από τη λεγόμενη «Σύνοδο της Πενταρχίας», για την οποία κάνει λόγο ο μητροπολίτης Περιστερίου Γρηγόριος.
Είμαστε αναγκασμένοι να υπενθυμίσουμε ότι η θεωρία της «Πενταρχίας» διαμορφώθηκε στην ορθόδοξη Ανατολή τον 6ο-8ο αι., αλλά ουδέποτε δεν έτυχε καθολικής αποδοχής στον χριστιανικό κόσμο. Πρώτον, δεν την αποδέχθηκε η Εκκλησία της Ρώμης. Δεύτερον, αυτή η θεωρία αγνοούσε άλλες υφιστάμενες εκείνη τη στιγμή αυτοκέφαλες Εκκλησίες, ειδικότερα δε της Γεωργίας και της Κύπρου.
Αφότου στα τέλη του 16ου αι. οι τέσσερις Πατριάρχες της Ανατολής – Κωνσταντινουπόλεως, Αλεξανδρείας, Αντιοχείας και Ιεροσολύμων – αναγνώρισαν την πατριαρχική αξία του Προκαθημένου της αυτοκεφάλου Ρωσικής Εκκλησίας, ο τελευταίος κατέλαβε την πέμπτη θέση στα ιερά δίπτυχα των κατά τόπους Ορθοδόξων Εκκλησιών.
Την εποχή της η ιδέα της «Πενταρχίας» χρησιμοποιήθηκε από ορισμένους θεολόγους ως σύμβολο και μορφή της ισοτιμίας των Προκαθημένων των κατά τόπους Εκκλησιών ως αντιστάθμιση στις αξιώσεις των εικονομάχων Πατριαρχών Κωνσταντινουπόλεως και της απολυταρχίας της παπικής εξουσίας στην Εκκλησία της Ρώμης.
Είναι θλιβερό σήμερα να παρατηρεί κανείς πώς ο Σεβασμιώτατος Περιστερίου χρησιμοποιεί το δόγμα της «ομοφρόνου συμφωνίας των πέντε πατριαρχών» (Οσίου Θεοδώρου Στουδίτη, Επιστολή 478), προκειμένου να απορρίψει την ισοτιμία των κατά τόπους Ορθοδόξων Εκκλησιών υπέρ των καινοτόμων παπικού τύπου αξιώσεων της Εκκλησίας της Κωνσταντινουπόλεως.
Η Ρωσική Ορθόδοξη Εκκλησία πάντοτε με σεβασμό αντιμετώπιζε τα Πατριαρχεία της Ανατολής, επί αιώνες τους παρείχε κάθε υποστήριξη και σήμερα αγωνίζεται ακάματα ώστε στις συνθήκες των κλιμακούμενων διωγμών κατά των χριστιανών της Μέσης Ανατολής τα Πατριαρχεία αυτά να παραμείνουν στο ιστορικό τους έδαφος.
Όσον δεν αφορά στην Πατριαρχική Εξαρχία στην Αφρική, οι εξαιρετικές αιτίες και περιστάσεις της συστάσεώς της περιγράφονται στην από 28ης Ιανουαρίου 2022 Δήλωση της Ιεράς Συνόδου της Ρωσικής Ορθοδόξου Εκκλησίας. Ειδικότερα, τονίσθηκε ότι η ίδρυση της Εξαρχίας «δεν αποτελεί έκφραση διεκδικήσεων επί του κανονικού εδάφους της παλαιφάτου Εκκλησίας της Αλεξανδρείας, αλλά επιδιώκει έναν και μοναδικό σκοπό: να παρασχεθεί κανονική προστασία σε εκείνους τους ορθοδόξους κληρικούς της Αφρικής, οι οποίοι δεν επιθυμούν να συμμετάσχουν στην παράνομη νομιμοποίηση του σχίσματος στην Ουκρανία».
Ο μητροπολίτης Περιστερίου Γρηγόριος ερμηνεύει εσφαλμένως τον διαχωρισμό της Ρωσικής Ορθοδόξου Εκκλησίας από το Πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως τον 15ο αι., χαρακτηρίζοντας αυτό «σχίσμα».
Σημειωτέον είναι ότι η διάσπαση μεταξύ της Δυτικής και της Ανατολικής Εκκλησίας το 1054 ο μητροπολίτης Περιστερίου δεν τη θεωρεί σχίσμα, υπογραμμίζοντας ότι πρόκειται περί απλής «διακοπής κοινωνίας δυο Πατριαρχείων για κάποια διαφωνία».
Θα θέλαμε να υπενθυμίσουμε ότι ο διαχωρισμός της Ρωσικής Εκκλησίας από εκείνη της Κωνσταντινουπόλεως έγινε καταναγκαστικά εξαιτίας της προσχωρήσεως του Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως στην ουνία το 1439 και αφότου ο απεσταλμένος του Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως στον θρόνο της Μόσχας μητροπολίτης Ισίδωρος μνημόνευσε τον Πάπα της Ρώμης στη Θεία Λειτουργία και ανακοίνωσε την επανένωση με την Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία.
Μετά την επιστροφή από την ουνία η Εκκλησία Κωνσταντινουπόλεως η οποία και παλαιότερα εξέπεσε επανειλημμένως της Ορθοδοξίας, ουδέποτε δεν χαρακτήρισε ως σχίσμα την απόκτηση αυτοτέλειας της Ρωσικής Εκκλησίας.
Έτσι, π.χ. το 1561 ο Παναγιώτατος Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως Ιωάσαφ Β΄ και 36 ιεράρχες της Εκκλησίας της Κωνσταντινουπόλεως ενέκριναν συνοδικώς τη στέψη ως βασιλιά του Ρώσου τσάρου Ιωάννου του Τρομερού, που είχε τελέσει ο μητροπολίτης Μόσχας Μακάριος, χωρίς να φέρουν τον παραμικρό αντίλογο κατά της κανονικότητας της τελέσεώς της και των αρμοδιοτήτων του μητροπολίτη Μακαρίου.
Επιπλέον, ο Πατριάρχης απέστειλε στον μητροπολίτη Μακάριο αδελφική «Επιστολή Διδακτική εκ των Θείων Γραφών», εκφράζοντας ανησυχία για τη διάδοση «στα εδάφη σας της Μικράς Ρωσίας» του λουθηρανισμού και καλώντας να διαφυλάξει ακραδάντως την Ορθοδοξία, πράγμα, που θα ήταν εντελώς άτοπο, εάν απευθυνόταν σε έναν σχισματικό.
Ο Σεβασμιώτατος Περιστερίου σκανδαλωδώς αντιπαραβάλλει την απονομή της πατριαρχικής αξίας και περιωπής στη Ρωσική Εκκλησία το 1593 με τη χορήγηση της αυτοκεφαλίας στο ουκρανικό σχίσμα το 2018, θεωρώντας και τις δύο διαδικασίες σχεδόν ταυτόσημες.
Παρόμοια αντιπαραβολή δεν είναι ορθή. Στην πρώτη περίπτωση λόγος γίνεται για συνοδική απόφαση, επειδή η προσπάθεια του Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως Ιερεμία Β΄ να ενεργήσει μονομερώς στο ζήτημα δεν έτυχε έγκρισης από τους άλλους Πατριάρχες της Ανατολής.
Με επιμονή του Αγίου Μελετίου Πηγά, Πατριάρχη Αλεξανδρείας, το καθεστώς του Πατριαρχείου εγκρίθηκε για τη Ρωσική Εκκλησία συνοδικώς, με την Πράξη της Αγίας και Μεγάλης Συνόδου του 1593 στην Κωνσταντινούπολη και υπογράφηκε από όλους τους Πατριάρχες της Ανατολής.
Στο κείμενό της δεν υπάρχει ουδεμία λέξη περί δήθεν εγκρίσεως του αυτοκεφάλου της Ρωσικής Εκκλησίας, το οποίο εκείνη τη στιγμή de facto ήδη ήταν αναγνωρισμένο από το πλήρωμα της Ορθοδόξου Εκκλησίας.
Τουναντίον, στην περίπτωση της αναγνωρίσεως του ουκρανικού σχίσματος το 2018 πρόκειται περί μονομερούς από την Εκκλησία της Κωνσταντινουπόλεως νομιμοποίησης της κανονικής θέσεως προσώπων, τα οποία δεν διαθέτουν κανονική χειροτονία, ούτε καν την αποστολική διαδοχή.
Ο μητροπολίτης Περιστερίου Γρηγόριος επιμένει στα δήθεν ειδικά προνόμια των Εκκλησιών, οι οποίες μνημονεύονται στις Πράξεις των Οικουμενικών Συνόδων έναντι των νεοπαγών Εκκλησιών. Επίσης επινοεί τη φανταστική διαίρεση των Πατριαρχείων σε κάποια «πατριαρχεία των πόλεων» και «πατριαρχεία των περιφερειών», που δεν θεμελιώνονται στο κανονικό δίκαιο της Ορθοδόξου Εκκλησίας. Ο Σεβασμιώτατος Περιστερίου δηλώνει κυριολεκτικά το εξής: «Πατριαρχείο Μόσχας – δεν υπάρχει τέτοιος τίτλος». Να του θυμίσουμε το κείμενο της Πράξεως της Αγίας και Μεγάλης Συνόδου του 1593:
«…τῷ Πατριαρχικῷ θρόνῳ Μοσκόβου καὶ πάσης Ῥωσίας, καὶ τῶν Ὑπερβορείων μερῶν, ἔχειν τὸν τόπον αὐτοῦ μετὰ τὸν παναγιώτατον Ἱεροσολύμων ἐν τε τοῖς ἱεροῖς διπτύχοις καὶ ἐν ταῖς ἐκκλησιαστικαῖς συνελεύσεσιν…τῆς δὲ παροικίας ἐκείνης Μοσκόβου καὶ πάσης Ῥωσσίας καὶ τῶν Ὑπερβορείων μερῶν κεφαλὴν εἶναι…ἀδελφὸν τε εἶναι καὶ λέγεσθαι τῶν ὀρθοδόξων πατριαρχῶν μετὰ ταύτης τῆς ἐπωνυμίας, ὁμοταγῆ καὶ σύνθρονον, ἴσον τε τῇ τάξει καὶ τῇ ἀξίᾳ ἐπιγράφεσθαί τε καὶ ὑπογράφεσθαι κατὰ τὴν συνήθειαν τῶν ὀρθοδόξων πατριαρχῶν Πατριάρχης Μοσκόβου καὶ πάσης Ῥωσσίας καὶ τῶν Ὑπερβορείων μερῶν».
Στο κείμενο της προαναφερθείσης συνοδικής Πράξεως τονίζεται ιδιαιτέρως η ισοτιμία του Πατριάρχη Μόσχας έναντι των λοιπών Προκαθημένων των παλαιφάτων Εκκλησιών. Όπως προκύπτει από το κείμενο, η Σύνοδος επίσης παραχωρεί στον Πατριάρχη Μόσχας την πέμπτη θέση στα ιερά δίπτυχα μετά το Πατριαρχείο Ιεροσολύμων.
Η γνώμη του μητροπολίτη Περιστερίου ότι η πέμπτη θέση της Ρωσικής Εκκλησίας στα ιερά δίπτυχα «είναι σφάλμα το οποίο θέλει διόρθωση» και η πρότασή του να τοποθετηθεί στη θέση της η Εκκλησία της Κύπρου, προσκρούει απευθείας στα εκκλησιαστικά έθιμα και την κοινώς αναγνωρισμένη συνοδική απόφαση της Ορθοδόξου Εκκλησίας και μπορεί να εξηγηθεί μόνον από την οξεία ανάγκη ανεύρεσης πολιτικών συμμάχων.
Μεγάλη απορία προκαλούν οι δηλώσεις του Σεβασμιωτάτου Περιστερίου ότι δήθεν το δικαίωμα χορήγησης αυτοκεφαλίας κατέχουν αποκλειστικά οι «πρεσβυγενείς» κατά τόπους Εκκλησίες, μάλιστα η καθεμία εξ αυτών χωριστά.
Η τάξη χορήγησης αυτοκεφαλίας δεν περιγράφεται στους ιερούς κανόνες της Ορθοδόξου Εκκλησίας και συμφωνήθηκε εσχάτως από όλες τις κοινώς αναγνωρισμένες κατά τόπους Ορθόδοξες Εκκλησίες, συμπεριλαμβανομένων εκείνων της Κωνσταντινουπόλεως και της Ελλάδας, στις συνεδριάσεις της Διορθοδόξου Προπαρασκευαστικής Επιτροπής στο Σαμπεζύ τον Νοέμβριο του 1993 και τον Δεκέμβριο του 2009.
Αυτή η τάξη προέβλεπε τον συνδυασμό της αρμοδιότητας της κυρίαρχης Εκκλησίας, η οποία εξετάζει τις εκκλησιολογικές, κανονικές και ποιμαντικές προϋποθέσεις χορήγησης αυτοκεφαλίας, την πανορθόδοξη συναίνεση και τον συντονιστικό ρόλο του Οικουμενικού Πατριάρχη. Αργότερα, η Εκκλησία Κωνσταντινουπόλεως απέρριψε δημοσίως αυτό το έγγραφο και διακήρυξε το αποκλειστικό δικαίωμά της να χορηγεί αυτοκέφαλα μονομερώς. Η θέση δε του μητροπολίτη Περιστερίου προτείνει ένα νέο υπόδειγμα χορήγησης αυτοκεφάλου, πρωτοφανές για τις κατά τόπους Εκκλησίες.
Αυθαίρετοι και ατεκμηρίωτοι είναι και οι ισχυρισμοί του Σεβασμιωτάτου Περιστερίου ότι δήθεν το αυτοκέφαλο χορηγήθηκε στη Ρωσική Εκκλησία υπό περιοριστικούς όρους να παραμείνει εντός των ορίων της Ρωσίας και να διατηρεί την ευχαριστιακή κοινωνία με τις άλλες Εκκλησίες. Η Ρωσική Εκκλησία δήθεν αθέτησε αυτούς τους όρους και δήθεν συνεπεία τούτων το αυτοκέφαλό της δύναται να αρθεί από τη Σύνοδο επιλεγμένων Προκαθημένων, στους οποίους αποδίδεται κάποιο ιδιαίτερο καθεστώς και προνόμια εντός της Εκκλησίας.
Η απονομή του αυτοκεφάλου ή της πατριαρχικής αξίας σε μια Τοπική Εκκλησία συνιστά πράξη άνευ προϋποθέσεων και δεν μπορεί να περιορισθεί ή να ανακληθεί. Το κανονικό έδαφος καθενός εκ των υφισταμένων σήμερα Πατριαρχείων, μεταξύ άλλων και το περιγραφέν από τις Οικουμενικές Συνόδους, επεκτάθηκε κατ’ επανάληψιν και αναθεωρήθηκε εξαιτίας αντικειμενικών ιστορικών διαδικασιών και δεν περιορίζεται στο έδαφος ενός οποιουδήποτε κράτους. Μεταξύ άλλων και το κείμενο της Πράξεως της Συνόδου των Πατριαρχών της Ανατολής του 1593 σχετικά με τα όρια της δικαιοδοσίας του Πατριάρχη Μόσχας αναφέρει μόνον «πάσης Ῥωσίας, καὶ τῶν Ὑπερβορείων μερῶν» χωρίς διευκρινίσεις.
Η σημερινή ηγεσία του Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως κατέβαλε μια άνευ προηγουμένου προσπάθεια να αναθεωρήσει αυθαιρέτως τα μακραίωνα όρια των κατά τόπους Εκκλησιών, να ανακαλέσει οικείες αυτού και επικυρωθείσες συνοδικά Πράξεις με ιστορία τριών αιώνων, ερμηνεύοντας στρεβλωτικά το προφανές μέχρι πρότινος περιεχόμενό τους και παρουσιάζοντας την οικεία αυτών θέση ως αγιοπατερική και κοινή εκκλησιαστική.
Οι μονομερείς ενέργειες του Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως στην Ουκρανία: η αντικανονική αναγνώριση του ουκρανικού εκκλησιαστικού σχίσματος, μεταξύ άλλων και προσώπων, τα οποία δεν διαθέτουν κανονική χειροτονία, και η απονομή σε αυτά του «αυτοκεφάλου» καθεστώτος παρά τη θέληση της ιεραρχίας, του ευαγούς κλήρου και των πιστών της κανονικής Ουκρανικής Ορθοδόξου Εκκλησίας, είχαν δεινές συνέπειες όχι μόνον για την ενότητα της Ορθοδόξου Εκκλησίας, αλλά και για την ενότητα της κοινής θεολογικής ερμηνείας των βασικών κανονικών και εκκλησιολογικών αρχών.
Οδήγησαν στην ακραία πολιτικοποίηση της ορθόδοξης θεολογίας και την υποβάθμιση της στο επίπεδο κενής σοφιστικής, που θυμίζει την εποχή του αρειανισμού, όπως έγραψε περί τούτου ο Άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος: «Ἐπεὶ δὲ πᾶσαν εὐσεβείας ὁδὸν καταλύσαντες πρὸς ἓν τοῦτο βλέπουσι μόνον, ὅ τι δήσουσιν ἢ λύσουσι τῶν προβαλλομένων, – καθάπερ ἐν τοῖς θεάτροις οἱ τὰ παλαίσματα δημοσιεύοντες, καὶ τῶν παλαισμάτων οὐχ ὅσα πρὸς νίκην φέρει κατὰ νόμους ἀθλήσεως, ἀλλ’ ὅσα τὴν ὄψιν κλέπτει τῶν ἀμαθῶν τὰ τοιαῦτα καὶ συναρπάζει τὸν ἐπαινέτην». Το θράσος και η φαντασιοπληξία των σημερινών πειραματιστών στο πεδίο της θεολογίας και της εκκλησιολογίας δεν θεμελιώνεται επί της διδασκαλίας της Εκκλησίας και της ιστορικά διαμορφωθείσης πρακτικής της ζωής της, αλλά επί της πολιτικής συγκυρίας.
Οι κατά φαντασίαν ιδέες του μητροπολίτη Περιστερίου προβλέπουν την ταξινόμηση όλων των υφισταμένων κατά τόπους Ορθοδόξων Εκκλησιών σε Εκκλησίες πρώτης και δευτέρας κατηγορίας. Οι της πρώτης κατηγορίας είναι εκείνες, που αναφέρονται στις Πράξεις των Οικουμενικών Συνόδων: τα πρώτα τέσσερα Πατριαρχεία (χωρίς εκείνο της Ρώμης) και η Εκκλησία της Κύπρου. Οι δε λοιπές Εκκλησίες είναι δευτέρας κατηγορίας.
Οι πρώτες οφείλουν να κυριαρχούν επί των δευτέρων, λαμβάνοντας αποφάσεις αντ’ αυτών. Όλα αυτά ομοιάζουν με άθλια και κανονικά ανυπόστατη δημαγωγία, που αποβλέπει στη δικαιολόγηση των ενεργειών του Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως για τη νομιμοποίηση του ουκρανικού σχίσματος, το εσφαλμένο των οποίων χρόνο με το χρόνο καθίσταται ολοένα και πιο εμφανές.