Επίσης, καλωσόρισαν και προσεφώνησαν τον Σεβασμιώτατο κ. Ευγένιο, ο Σεβ. Μητροπολίτης Γέρων Λεοντουπόλεως κ. Γαβριήλ, ως εκπρόσωπος του Πατριάρχου Αλεξανδρείας κ. Θεοδώρου, ο Θεοφιλ. Επίσκοπος Μεσαορίας κ. Γρηγόριος ως εκπρόσωπος του Αρχιεπισκόπου Κύπρου κ. Χρυσοστόμου, ο Μητροπολίτης Κασσανδρείας κ. Νικόδημος ως εκπρόσωπος του Αρχιεπισκόπου Αθηνών κ. Ιερωνύμου, ο Τοποτηρητής της Ιεράς Αρχιεπισκοπής Κρήτης Σεβ. Μητροπολίτης Λάμπης κ. Ειρηναίος, ο Περιφερειάρχης Κρήτης κ. Σταύρος Αρναουτάκης και ο Πρωτοσύγκελλος της Αρχιεπισκοπής Κρήτης Πανοσιολ. Αρχιμ. Μεθόδιος Βερνιδάκης, ως εκπρόσωπος του κλήρου και του ποιμνίου αυτής.

Τέλος, ο Αρχιεπίσκοπος κ. Ευγένιος εκφώνησε τον επιβατήριο λόγο του ενώπιον των Κρητών.

https://youtu.be/WPCgO7sUCSU

Πήραμε το θάρρος να σας απαντήσουμε στην επιστολή σας και αυτό γιατί δεν μας δώσατε απάντηση στο πνευματικό θέμα που μας απασχολεί και μας έχει στεναχωρήσει, δηλαδή τη μη λιτάνευση της Εικόνας του Αγίου μας.

Δε μας καλύψατε πνευματικά, αλλά μας ενημερώσατε ”ιατρικά”.

Πράγματι, ο κορωνοϊός είναι μια ίωση, δε το αμφισβητεί αυτό κανείς. Άλλωστε πολλοί από εμάς έχουμε νοσήσει και καταλαβαίνουμε οτι πρέπει να προσέχουμε και να προφυλασσόμαστε. Δε ζητάμε να υποσκελίσουμε την Ιατρική, ούτε απορρίπτουμε τα υγειονομικά μέτρα.
Θα θέλαμε σε αυτό το σημείο, να σας εκφράσουμε ακόμα μια εύλογη απορία, που μας δημιουργεί πάρα πολλά ερωτηματικά. Για ποιο λόγο δε γίνεται η αγρυπνία, τηρώντας το προβλεπόμενο πρωτόκολλο, που θα ακολουθήσετε το πρωί στη δοξολογία.

Είμαστε η γενιά, που πρόδωσε και καταπάτησε τη πίστη της και ως εκτούτου ο Θεός επέτρεψε, να μας βρει αυτη η μάστιγα. Αν ζητάμε όμως το έλεός Του και έχουμε την αξίωση να κάνει το θαύμα, είναι γιατί αναγνωρίζουμε τις αμαρτίες μας και πιστεύουμε πως προέχει ”η μετάνοια και η συντριβή”. Πώς είναι όμως δυνατόν, να αγωνιστούμε με συντριβή και μετάνοια, χωρίς Ιερές Ακολουθίες και Μυστήρια, που μεταδίδουν τη χάρη του Θεού και είναι τα ανώτερα Αγιαστικά μέσα; Κέντρο της ύπαρξής μας, είναι ο Χριστός και όχι ο κορωνοϊός και δε μπορούμε να τα προσαρμόσουμε όλα στις ανάγκες και στις υπηρεσίες του σώματος και να υποσκελίσσουμε την ανάγκη της Ψυχής, που είναι και το μεγαλείο και άπειρο ΘΑΥΜΑ του Θεού. Μιλάτε επίσης για έλεος, ευσπλαχνία και ανοχή του Αγίου μας, που έδειξε ως σήμερα στην περιφέρειά μας. Γνωρίζετε εσείς καλύτερα απο εμάς, πόσο ο Ισραηλιτικός λαός ως ”ο αγαπητός λαός του Θεού”, αποδοκιμάστηκε για τις αμαρτίες του, με φοβερές συμφορές. Αν λοιπόν στον αγαπητό Του λαό απάντησε κατα αυτόν τον τρόπο, πόσο μάλλον σε εμάς τους αμαρτωλούς, που έχουμε Θεοποιήσει μια ασθένεια, θυσιάζοντας το πολυτιμότερο αγαθό του Θεού: ΤΗΝ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ. Μια λέξη για την οποία χύθηκε αίμα ΗΡΩΩΝ, για τους οποίους δεν οφείλουμε μόνο ΕΚΔΗΛΩΣΕΙΣ…,αλλά ένα μεγάλο ΣΥΓΓΝΩΜΗ.

Ο Άγιος, Σεβασμιώτατε, μπορεί να μην έχει ανάγκη, όπως χαρακτηριστικά λέτε, από λιτανείες, όμως οι σεβαστοί Πατέρες αναφέρουν οτι: επιθυμούν οι Άγιοι τις τιμές και τις λιτές τους. Η λιτή ως λέξη σημαίνει: ικεσία, προσευχή και από αυτή προέρχεται η λέξη λιτανεία. Είναι εντελώς απαράδεκτο, από το στόμα του Αρχιερέως, ο χαρακτηρισμός λιτανείας, ως ΒΟΛΤΑ!!!
Βόλτα Δέσποτα η λιτανεία; Ως γνωστόν, έχουν γίνει άπειρα θαύματα, μέσα στο πλήθος που ακολουθεί την ώρα εκείνη.

Πως είναι δυνατόν ένας λαός να θεωρεί τόσο ΣΗΜΑΝΤΙΚΗ την λιτάνευση του ΠΟΛΙΟΥΧΟΥ του και ένας Ποιμένας να τη θεωρεί απλά ΒΟΛΤΑ και μάλιστα όταν ο ίδιος Αρχιερέας, όχι μόνο συμμετείχε, αλλά και μας τόνιζε παλαιότερα, πόσο σημαντική είναι η περιφορά της Αγίας Εικόνας και των Αγίων Λειψάνων και πόση ευλογία παίρνει ο τόπος, όταν ο Άγιός του τιμάται…Και μάλιστα από τόσους επισήμους εκπροσώπους πολιτικής-στρατιωτικής ηγεσίας, σχολείων, φιλαρμονικών, Αρχιερέων, Κληρικών και λαϊκών, αναγνωρίζοντας όλοι τη ΣΗΜΑΣΙΑ και τη ΛΑΜΠΡΟΤΗΤΑ της λιτανείας, ως ΕΛΑΧΙΣΤΟ ΦΟΡΟ ΤΙΜΗΣ ΑΥΤΟΥ.

Με την απάντησή σας λοιπόν αυτή, προσβάλλετε τους πιστούς Χριστιανούς της πόλεως μας, υποκαθιστώντας τη σημασία της ΠΕΡΙΦΟΡΑΣ του Αγίου μας, ως ένα ΠΕΡΙΠΑΤΟ…Εσείς άραγε έτσι αισθάνεσθε; Τέλος, επειδή αναφέρατε το όνομα του Αγίου Παϊσίου, θα θέλαμε να σας πούμε οτι: αν ζούσε σήμερα και έβλεπε την κατάντια μας, είμαστε σίγουροι, γνωρίζοντας πόσο πολύ αγαπούσε την Πατρίδα Του και την Ορθόδοξη Πίστη και Παράδοση, θα έκλαιγε με ΜΑΥΡΟ
ΔΑΚΡΥ!!!

ΜΕ ΣΕΒΑΣΜΟ
ΡΑΛΛΗ ΑΝΑΣΤΑΣΙΑ του Γεωργίου
ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΥ ΑΙΚΑΤΕΡΙΝΗ του Παναγιώτου
Εκφραστές Ομάδας Φιλιατρινών

Όσα αναφέρει ανταποκρίτρια της γαλλικής εφημερίδας μετά από εκτεταμένη έρευνά της

---

Την ανησυχία της για την κατάσταση της Αγίας Σοφίας εκφράζει η ανταποκρίτρια της εφημερίδας Le Figaro, Αν Αντλάουερ, μετά και τη μετατροπή του μνημείου σε τζαμί τον Ιούλιο του 2020.

Σε εκτεταμένη έρευνά της, η ανταποκρίτρια σημειώνει πως την 1η Φεβρουαρίου έληξε η προθεσμία που είχε θέσει η Unesco στην Τουρκία για να υποβάλει σχετική έκθεση για τα προβλήματα στο μνημείο λόγω της μετατροπής της χρήσης του.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα των προβλημάτων είναι η αδυναμία των επισκεπτών να δουν ορισμένα από τα ψηφιδωτά του ναού, όπως εκείνα της Αψίδας και του επάνω ορόφου, της λεγόμενης γκαλερί.

Συγκεκριμένα, τα ψηφιδωτά της Αψίδας κρύβονται πίσω από πέπλα, τα οποία το τουρκικό καθεστώς είχε δεσμευτεί ότι θα έκλειναν μόνον την ώρα της προσευχής.

Τι απαντούν οι Τούρκοι

Θρησκευτικοί κύκλοι αναφέρουν στη δημοσιογράφο πως οι κουρτίνες δεν μπορούν να ανοίξουν επειδή τα ψηφιδωτά βρίσκονται στην πλευρά της Μέκκας οπότε και εμποδίζουν τους πιστούς να προσευχηθούν, ενώ κρατικοί αξιωματούχοι συνεχίζουν να υπόσχονται ότι τα εμπόδια θα απομακρυνθούν.

Αξίζει στο μεταξύ να σημειωθεί ότι οι επισκέπτες είναι αποκλεισμένοι και από την γκαλερί με τα καλύτερα διατηρημένα ψηφιδωτά που παραμένει κλειστή, ενώ οι υπηρεσίες του δηλώνουν πως εξετάζονται οι τεχνικές πτυχές ώστε να μην υποστεί ζημιά.

Εξαιρετικά σημαντική είναι και η μαρτυρία αρχιτέκτονα, μέλους του επιστημονικού συμβουλίου που έχει δημιουργήσει το 1993 το τουρκικό υπουργείο Πολιτισμού για τη συντήρηση του κτιρίου, η οποία δηλώνει ότι δεν υπάρχουν «μη αναστρέψιμες αλλοιώσεις», αλλά εκτιμά ότι σίγουρα γίνονται λάθη λόγω προτεραιότητας στη λειτουργία του τζαμιού.

Το ίδιο ερώτημα, δηλαδή εάν το τζαμί της Αγίας Σοφίας είναι τόσο καλά προστατευμένο όσο και όταν λειτουργούσε ως μουσείο, διατυπώνουν και όλοι οι ειδικοί, όπως ιστορικοί, αρχιτέκτονες και συντηρητές έργων τέχνης.

Η ανταπόκριση αναφέρεται, επίσης, στην επίπτωση που είχε στους ορθοδόξους της Τουρκίας και όλου του κόσμου, για τους οποίους η Αγία Σοφία αποτελεί σύμβολο.

Σήμερα, Δευτέρα 9 Μαρτίου 2020, η Ιερά Σύνοδος του Οικουμενικού Πατριαρχείου κατά τη Συνεδρία της απεφάσισε και ανακοίνωσε την αναγραφή του οσίου πατρός Ιωσήφ του Ησυχαστού στους Αγιολογικούς Δέλτους της Εκκλησίας.

Ο παπα- Εφραιμ Κατουνακιώτης γεννήθηκε το 1912 στο Αμπελοχώρι Θηβών. Ο πατέρας του ονομάζονταν Ιωάννης Παπανικήτας και η μητέρα του Βικτορία. Ο Γέροντας είχε σαν κοσμικός το όνομα Ευάγγελος. Τελείωσε το Γυμνάσιο αλλά η Χάρις του Θεού έκλεινε στον Ευάγγελο τις κοσμικές θύρες της αποκατάστασης.

Στην Θήβα, όπου είχε μετακομίσει η οικογένεια του, ο Ευάγγελος γνώρισε τους γεροντάδες του τον Εφραίμ και τον Νικηφόρο.

Η ζωή του Ευάγγελου ήταν καλογερική. Αγωνίζονταν πνευματικά με την ευχή του Ιησού, τις μετάνοιες, την νηστεία και κυρίως με την υπακοή.

Η μητέρα του αξιώθηκε να λάβει πληροφορία από τον Όσιο Εφραίμ τον Σύρο ότι το θέλημα του υιού της να γίνει μοναχός ήταν και θέλημα Θεού και πώς ο Ευάγγελος θα τιμήσει την μοναχική ζωή.

Την 14η Σεπτεμβρίου 1933 ο Ευάγγελος άφησε τον κόσμο ήλθε στην έρημο του Αγίου Όρους στα Κατουνάκια, στο ησυχαστήριο του Οσίου Εφραίμ του Σύρου και έβαλε μετάνοια στην συνοδεία των Γεροντάδων Εφραίμ και Νικηφόρου. Μετά την δοκιμασία του εκάρη μικρόσχημος μοναχός με το όνομα Λογγίνος. Το 1935 έγινε μεγαλόσχημος μοναχός από τον Γέροντα του Νικηφόρο και έλαβε το όνομα Εφραίμ. Τον επόμενο χρόνο χειροτονήθηκε Ιερέας.

Ο παπα-Εφραίμ αξιώθηκε και γνώρισε τον πρύτανη της ησυχαστικής ζωής τον διορατικό, προορατικό και άγιο Γέροντα Ιωσήφ τον Ησυχαστή (1898 -1959) και συνδέθηκε πνευματικά μαζί του με την ευλογία του Γέροντα του Νικηφόρου. Ο Γέροντας Ιωσήφ με την σειρά του είχε διδαχθεί την απλανή πνευματική ζωή από τους περίφημους ησυχαστές μοναχό Καλλίνικο και Ιερομόναχο Δανιήλ. Επομένως ο παπα-Εφραίμ μας διδάσκει την επίμονη αναζήτηση για την πνευματική ζωή και την ανεύρεση απλανούς πνευματικού οδηγού, πού θα είναι «Εκδόσεις ακριβής της ορθοδόξου πίστεως». Ο απλανής πνευματικός βλέπει τις δαιμονικές πλάτες και με τα κατάλληλα πνευματικά φάρμακα οδηγεί τα πνευματικά παιδιά του στον Παράδεισο.

Ο μακαριστός παπα-Εφραίμ διαχώρισε την γνήσια υπακοή από την αρρωστημένη όταν συμβούλευσε κοινοβιάτη μοναχό να κάνει υπακοή στον Γέροντα του όχι σαν ζώο αλλά από αγάπη και ζήλο Θεού.

Ο άγιος Γέροντας Ιωσήφ ο Ησυχαστής έδωσε ένα πρόγραμμα ησυχαστικής ζωής στον παπα-Εφραίμ, για να καλλιεργεί την ευχή «Κύριε Ιησού Χριστέ, υιέ του Θεού, ελέησον με», να έχει φυλακή των αισθήσεων και τον οδήγησε στην κάθαρση της καρδίας και τον θείο φωτισμό.

Ο παπα-Εφραίμ με την ευλογία του Γέροντος Ιωσήφ εντρύφησε στην «Φιλοκαλία των Ιερών Νηπτικών» και ελάμβανε τις συμβουλές των Νηπτικών Πατέρων για τον αγώνα του. Δεν διάβαζε ούτε βιβλία ψυχιατρικής, ούτε «κουλτουριάρικα» αναγνώσματα δια πνευματικές επιδείξεις στα σαλόνια, ούτε είχε τον φόβο μήπως τον αποκαλέσουν οι κοσμικοί κύκλοι «φονταμενταλιστή».

Το 1973 εκοιμήθη ο Ιερομόναχος Νικηφόρος ο Γέροντας του παπα-Εφραίμ.

Ο Γέροντας μετά το 1980 είχε συγκροτήσει συνοδεία και τήρησε την εντολή του Γέροντος Ιωσήφ να αποκτήσει συνοδεία μετά τον θάνατο του παπα-Νικηφόρου. Επομένως ο παπα-Εφραίμ πρώτα έφθασε στην κάθαρση και κατόπιν έγινε ο ίδιος Γέροντας. Ο παπα-Εφραίμ πολέμησε τον μεγάλο εχθρό της πνευματικής ζωής την κενοδοξία. Οι θυσίες του γίνονταν για τον Χριστό και όχι για προσδοκώμενο έπαινο από τους ανθρώπους.

Η θ. Λειτουργία για τον παπα-Εφραίμ ήταν συγκλονιστικό και βιωματικό γεγονός. Είχε εκμυστιρευθεί σε Ιερομόναχο πνευματικό φίλο του ότι από την πρώτη θεία Λειτουργία πού τέλεσε, έβλεπε αισθητά την Χάρη του Θεού να μεταβάλλει τα θεία δώρα. Μάλιστα, μετά τον καθαγιασμό των τιμίων δώρων, έβλεπε τον ίδιο τον Χριστό μέσα στο δισκάριο και ήταν αδύνατον να συγκρατήσει τα δάκρυα του, όταν έφθανε στο τεμαχισμό του Σώματος του Χριστού. Έβρεχε με τα δάκρυα του το αντιμήνσιο κατά την θεία Λειτουργία και έβλεπε δεξιά και αριστερά τους αγγέλους να συλλειτουργούν.

Όμως ο παπα-Εφραίμ δεν αναφέρθηκε ποτέ σε «λειτουργική αναγέννηση» και μάλιστα ζητούσε σε κοινοβιάτες, πού βρίσκονταν στα εξωτερικά διακονήματα να μη παραλείπουν το ψαλτήρι.

Ο παπα- Εφραίμ ήταν κοσμημένος με το διορατικό χάρισμα και έβλεπε την πνευματική κατάσταση κάθε κληρικού ή μοναχού και έδιδε τα κατάλληλα πνευματικά φάρμακα για την πρόοδο στην πνευματική ζωή.

Η Χάρις του Θεού είχε κοσμήσει τον παπα- Εφραίμ και με το προορατικό χάρισμα, γι ‘αυτό και έβλεπε καταστάσεις πού έρχονταν (όπως ο σεισμός του 1977 στην Θεσσαλονίκη), αλλά και πολλές φορές είχε προσφωνήσει λαϊκούς ακόμα και μικρά παιδιά με τα ονόματα πού έλαβαν μετά από χρόνια στην μοναχική τους κούρα. Μάλιστα, κάποιος φοιτητής έστειλε μία περιληπτική και χωρίς λεπτομέρειες επιστολή στον μακαριστό Γέροντα και έλαβε απάντηση από τον παπα-Εφραίμ, πού του περιέγραφε με λεπτομέρειες την πνευματική του κατάσταση ακόμα και κατασταθείς στον χώρο πού διέμενε ο φοιτητής χωρίς αυτός να τις έχει προαναφέρει.

Κάποτε άγνωστοι μεταξύ τους κληρικοί συναντήθηκαν στον δρόμο για τα Κατουνάκια και όταν έφτασαν στον παπα-Εφραίμ, ο μακαριστός άγιος Γέροντας άρχισε να επιπλήττει έναν από τους κληρικούς, πώς δεν είναι παπάς αλλά μασόνος, πού έβαλε ράσο, για να κατασκοπεύει το Άγιον Όρος. Ο μασόνος παραδέχτηκε την ραδιουργία του.

Ο παπα-Εφραίμ έζησε εμπειρίες, πού μόνο οι Ορθόδοξοι Χριστιανοί μπορούν να ζήσουν, μακριά από παπικές η προτεσταντικές πλάνες.

Κάποτε ένας ηγούμενος, δύο θεολόγοι και ένας φοιτητής ζήτησαν από τον παπα-Εφραίμ να τους εξηγήσει την ευωδιά των αγίων λειψάνων.

Ο Γέροντας έσκυψε το κεφάλι του στο μέρος της καρδιάς και προσεύχονταν. Ο τόπος γέμισε ευωδιά και ο παπα-Εφραίμ τους είπε πώς επειδή δεν μπορούσε ο ίδιος να το εξηγήσει παρακάλεσε τον Θεό να απαντήσει στους συνομιλητές.

Ο παπα-Εφραίμ αισθάνονταν τις αμαρτίες σαν δυσοσμία. Κάποιος επίσκοπος μέσω τρίτου ρώτησε τον μακαριστό άγιο Γέροντα για τον οικουμενισμό. Ο Γέροντας έκανε προσευχή, για να τον πληροφορήσει ο Θεός και τότε ξεχύθηκε μία δυσωδία με γεύση ξινή, αλμυρή και πικρή, πού τον γέμισε με αποτροπιασμό.

Η παρακαταθήκη του μακαριστού παπα-Εφραίμ για την ενότητα των Ορθοδόξων ήταν σαφής «Το σχίσμα εύκολα γίνεται, η ένωση είναι δύσκολος».

Άραγε, πόσο απήχηση έχουν σήμερα τα λόγια ενός θεοφόρου σύγχρονου Πατρός;

Ο παπα-Εφραίμ αναδείχθηκες με την Χάρη του Θεού και πρακτικός οδηγός στην ποιμαντική του γάμου και της οικογενείας, γιατί βοήθησε πολλούς νέους να καταλήξουν στον γάμο χωρίς να τους πιέσει γι’ αυτό αλλά και οι επιστολές του, πού σώζονται, αποτελούν πνευματική παρακαταθήκη και «σχολή γονέων» χωρίς ψυχολογικές και φιλοσοφικές θεωρίες για τις αγωνιζόμενες πνευματικά οικογένειες.

Το 1996 ο παπα-Εφραίμ έπαθε εγκεφαλικό επεισόδιο και έπεσε σε ακινησία. Δεν γόγγυσε καθόλου αλλά δοξολογούσε τον Θεό.

Μας αφήνει το άγιο παράδειγμα του για την αντιμετώπιση των ασθενειών.

Στις 14/27 Φεβρουαρίου 1998 ο παπα- Εφραίμ Κατουνακιώτης του Αγίου Όρους παρέδωσε την αγιασμένη ψυχή του στα χέρια του Δημιουργού του, πού υπηρέτησε από την νεότητα του.

Λέγουν πώς κάποτε ρωτήσανε έναν υπερήλικα, πού ζούσε τον 19ο αιώνα, να πει το συγκλονιστικότερο γεγονός στην ζωή του.

Ο υπερήλικας απάντησε ότι όταν ήταν μικρός είδε και άκουσε τον Άγιο Κοσμά τον Αιτωλό.

Και η δική μας γενιά αξιώθηκε να γνωρίσει τα εύοσμα άνθη του Αθωνικού Μοναχισμού, τον Γέροντα Παίσιο και τον παπα-Εφραίμ τον Κατουνακιώτη, πού μας καλούν να ακολουθήσουμε την ζωή τους.

Τα τέλη του Γέροντα Εφραίμ Κατουνακιώτη

(14/27 Φεβρουαρίου 1998).

Το Νοέμβριο του ’96 ένα ισχυρό επεισόδιο τον έριξε μόνιμα στο κρεβάτι με σχεδόν τέλεια ακινησία, αφωνία, αδυναμία καταπόσεως. Φαινόταν να μην έχει καμιά επαφή με το περιβάλλον. Δεν προσπαθούσε να πει τίποτε, έστω και με χειρονομίες. Ούτε φαινόταν να ακούει ό,τι τον ρωτούσαν. Ήταν ένα μυστήριο. Μόνο όταν πονούσε πολύ, βογκούσε.

Οι αδελφοί που τον αγαπούσαν, του έγραφαν: «Και όταν η καθημερινότης με παρασύρει πολλές φορές, βλέπω νοερώς εντός μου το δικό σας βλέμμα και ιλιγγιώ ο άθλιος μπροστά στη δική σας υπομονή και στις δικές σας δοκιμασίες»…

Παρ’ όλες τις δοκιμασίες όμως έβλεπε, έστω λίγο, και άκουγε μια χαρά. Και η απόδειξη ήταν ότι ανταποκρινόταν με χαμόγελα ή και γέλια ακόμη, όταν του διηγούνταν τις αγαπημένες του χαριτωμένες ιστοριούλες που συνήθιζε και ο ίδιος να χρησιμοποιεί παλαιότερα. Ήταν ο μόνος τρόπος επικοινωνίας μαζί του στην κατάσταση τετραπληγίας που βρισκόταν. Πάντοτε ευχαριστιόταν να χαριτολογεί λέγοντας διδακτικές ιστορίες από την ελληνική μυθολογία ή την λαϊκή παράδοση, άλλοτε να αυτοσαρκάζεται ή να πειράζει τους άλλους με ευφυΐα και αγαθότητα.

Όταν κάποιος δεν έτρωγε το φαγητό του από θεληματάρικη άσκηση, διηγείτο για το γαϊδουράκι του Χότζα που δεν το τάισε μια, δεν το τάισε δύο, και χαιρόταν που δούλευε χωρίς έξοδα. Κάποια στιγμή όμως η πόρτα του στάβλου δεν άνοιγε, γιατί το γαϊδουράκι ψόφησε και έπεσε κάτω φαρδύ-πλατύ.

Άλλοτε σχηματίζοντας σαν παιδική τη φωνή του προσποιούταν τη συνομιλία δύο μικρών παιδιών:- Που είναι τα σταφύλια; -Τί τα θέλεις; – Να τα δω!» για να στηλιτεύσει την παιδική πονηριά κάποιου.

Για άλλον που δεν έλεγε να μάθει στοιχειώδη τυπικά, θυμόταν τη φλάσκα του παπά. Ήταν αγράμματος και μέτρησε κουκιά μέσα σε ένα σακούλι. Τρώγοντας ένα κάθε μέρα θα ήξερε πότε να κάνει Πάσχα. Η παπαδιά το αντιλήφθηκε και πρόσθετε κουκιά, για να τον ευχαριστήσει. Και ο παπάς απαντούσε στους παραπονούμενους χωρικούς: «Όπως πάνε τα κουκιά και όπως δείχνει η φλάσκα, ούτε φέτος έχει Λαμπρή ούτε του χρόνου Πάσχα».

Αν κάποιος έκανε υπακοή για τα μάτια, κουνούσε χαμογελώντας το κεφάλι, και με βαριά προσποιητή φωνή έλεγε: «Αντώνη, Αντώνη.,.», θυμίζοντας την αποδοκιμαστική φράση και έκφραση ενός άγιου γέροντος που ο υποτακτικός του έκανε υπακοή, μόνο όταν ήταν παρόντες άλλοι.

Αυτά και άλλα παρόμοια, μικρότερα ή εκτενέστερα, ήταν που του κρατούσαν εύθυμη συντροφιά τους δεκατρείς μήνες της συνεχούς κατακλίσεώς του στο κρεβάτι του πόνου. Όταν ο πυρετός και η ασθένεια δυνάμωναν, το χαμόγελο μαραινόταν στα γεροντικά χείλη του.

Δεν αναπαυόταν στην κατάκλιση. Προτιμούσε να κάθεται στο κρεβάτι με τα πόδια χαμηλά στο πάτωμα και την πλάτη στηριγμένη σε μαξιλάρια. Όπως πάντοτε πολύ σκυφτός. Η αγαπημένη του στάση προσευχής. Σ’ αυτήν τη στάση τον πήρε ήσυχα ο Θεός στις 14/27 Φεβρουαρίου 1998.

Επανειλημμένα είχε δώσει εντολές να γίνει η κηδεία του στον στενό κύκλο της γειτονιάς. Αλλά το μυστικό διέρρευσε και αρκετοί πατέρες πρόλαβαν τον τελευταίο ασπασμό του. Ένας απ’ αυτούς γράφει:

«Ο Γέροντας, άνθρωπος Όσιος, με αγία ζωή, έμπλεως της χάριτος του Θεού με πληροφορίας δι όσα ο ιδικός του κόσμος χωρούσε, και όμως ζούσε με την αίσθηση του αμαρτωλού και παρακαλούσε να ευχώμεθα δι΄ αυτόν.

“Παιδί μου, σε παρακαλώ, όταν φύγω, να μου κάνεις ένα σαρανταλείτουργο και πάντοτε να με μνημονεύεις”. Είχε δώσει εντολή στη θανή του να παρευρεθούν οι γείτονες, με τους οποίους πέρασε την παρούσα ζωή. Δι’ εμέ είχε δώσει ευλογία να με καλέσουν. Τον ευχαριστώ. Τη νύκτα της θανής του τον βλέπω στον ύπνο μου ντυμένο λευκή ιερατική στολή, αστράπτοντα, χαριέστατον και λέγοντα: “Παπαδάκο μου, υπάγω να λειτουργήσω”

Παρευρέθην εις την κηδεία του. Έβλεπα κοιμώμενον έναν όσιον ανήκοντα πλέον εις την χορείαν των Αγιορειτών Πατέρων και ηυχαρίστησα τον Θεόν και τον Γέροντα που με αγάπησε και χαρακτήρισε την ζωήν μου με την ιδικήν του. Τέλος, το σώμα του εδέχθη η μητέρα γη, αγιαζομένη υπ’ αυτού, την δε αγίαν του ψυχήν υπεδέχθη χαίρουσα η χορεία πάντων των Οσίων των εν ασκήσει διαλαμψάντων, των οποίων η μνήμη την ήμερα εκείνη ήρχιζε με τον Εσπερινό, δια να εορτά­σει ούτω ο Όσιος μετά των Οσίων.

»Εις ημάς άφησε μνήμην και υπόδειγμα ενάρετου ησυχαστικής ζωής, ζωής Αγιορείτου μονάχου και νοσταλγικήν ανάμνησιν του σεπτού του προσώπου.

»Εις τα τεσσαρακονθήμερα μνημόσυνα δεν ηδυνήθην να παρευρεθώ, διότι είχομεν εις το κελλίον μας κουράν, και εστενοχωρούμην που δεν ήμουν και εγώ εκεί. Εις την Λειτουργίαν μετά τον καθαγιασμόν, εις τήν μνημόνευσιν των κεκοιμημένων, λέγων “Μνήσθητι, Κύριε, του πατρός ημών Εφραίμ…” αισθάνομαι δύο χέρια να με αγκαλιάζουν στοργικά στους ώμους. Με έπιασε ρίγος. Σταμάτησα. Γύρισα πίσω. Δεν βλέπω τίποτε. Τον ηυχαρίστησα και συνέχισα την Λειτουργίαν. Η αγαπώσα καρδία του πιστεύω ότι μας παρακολουθεί. Εύχεται και το αισθανόμεθα».

(Γέροντας Εφραίμ Κατουνακιώτης, Έκδ. Ι. Ησυχαστηρίου «Άγιος Εφραίμ» Κατουνάκια Αγίου Όρους).

Σε λίγο έμεινε μόνος, κατάμονος, στην αίθουσα. Γύρισε τα θολά του μάτια στους τοίχους όπου κρέμονταν οι φωτογραφίες των φίλων του αξιωματικών , μια σωστή πινακοθήκη ηρώων. Και πόσα δεν του θύμιζαν οι φωτογραφίες αυτές.

Έξω από την Μητρόπολη κυριαρχούσε πάντα η αγωνιώδης κραυγή: Έρχεται, έρχεται.

Ο Χρυσόστομος γύρισε τότε και είδε τον πελώριο πίνακα του Πουλάκου, που παρίστανε το μαρτύριο του Αγίου Πολυκάρπου, πάνω στο Στάδιο της Σμύρνης.

   Γονάτισε μπροστά στην εικόνα εκείνη. Σηκώθηκε. Είχε πάρει την απόφασή του. Θα ακολουθούσε τον Άγιο Πολύκαρπο στο μαρτύριό του.

Δεσπότη τι κάνεις; Του έλεγαν οι οικείοι του. Έλα να σωθής.

   Ο Χρυσόστομος δεν έδωσε καμία απάντηση. Τα μάτια του καρφώθηκαν σε μια μεγάλη Ελαιογραφία που παρίστανε τον Εθνομάρτυρα του 1821, τον Πατριάρχη Γρηγόριο τον Ε’ με το χέρι υψωμένο στο Θεό.

   Και τότε άκουσαν όλοι οι τριγύρω του να λέγη τα λόγια αυτά: Τον ξέρω τον δρόμο…

Ο νους του έτρεχε σε περασμένες ευτυχισμένες μέρες, όταν ευλογούσε τον Ελευθερωτή στρατό μας.

   Και πιά δεν τους μίλησε… Και πρόσμενε…

   Στις 3 και μισή το απόγευμα ήρθε ο Τούρκος Αρχιαστυνόμος με ένα χωροφύλακα. Σε ζητά ο Φρούραρχος Σαλήχ Ζακή Εφέντη, του είπε.

   Και τον πήγαν στο Φρουραρχείο με ένα κλειστό αυτοκίνητο. Ο φρούραρχος του έδωσε την προκήρυξη του Στρατιωτικού Νόμου και του είπε να την ανακοινώση στους κατοίκους. Και με το ίδιο αυτοκίνητο τον έφεραν πίσω στην Μητρόπολη. Η προκήρυξη διέταζε την απαγόρευση της κυκλοφορίας, ύστερα από τις εφτά το βράδυ, την παράδοση των όπλων σε 48 ώρες και το παρουσίασμα των κρυμμένων στρατιωτικών μας και των εντοπίων στρατευσίμων στο ίδιο χρονικό διάστημα. Όσοι παρακούσουν θα τουφεκισθούν.

   Στις 7 και μισή το βράδυ ξανάρχεται στη Μητρόπολη ο ίδιος ο Αρχιαστυνόμος με δύο στρατιώτες με εφ’ όπλου λόγχη και ζήτησε να πάρη το Μητροπολίτη με μερικούς προκρίτους που τους θέλει ο Νουρεδίν Πασάς.

  Δεν βρίσκεται κανένας πρόκριτος στη Μητρόπολη, απαντά ο Δεσπότης.

   Πήρε τότε ο Αρχιαστυνόμος τον κλητήρα της Μητρόπολης Θωμά και τους στρατιώτες με το αυτοκίνητο, πήγαν να βρούν στα σπίτια τους τους Δημογέροντες Ν. Τσουρουκτσόγλου και Κλεμάνογλου και Παντελή Κασσάπογλου (ο τελευταίος είχε φύγει για την Αθήνα).

   Στις 8 γύρισε στη Μητρόπολη ο Αρχιαστυνόμος με τους Τσουρουκτσόγλουκαι Κλεμάνογλου, πήρε το Μητροπολίτη και τράβηξε για το Διοικητήριο. Πήγε μαζύ και ο Θωμάς, που σώθηκε ύστερα και βρίσκεται σήμερα στην Αθήνα.

   Ο στρατηγός Νουρεδίν Πασσάς δεν γνωριζότανε για πρώτη φορά με τον Άγιο της Σμύρνης. Είχαν ιδωθή πολλές φορές, όταν ο απαίσιος αυτός Πασσάς ήτανε Βαλής της Σμύρνης τους στερνούς μήνες του 1918 και τους πρώτους του 1919.

   Την εποχή εκείνη, πρόδρομος ο Νουρεδίν του Μουσταφά Κεμάλ ωργάνωσε στο Νομό Αϊδινίου το περίφημο Σωματείο της Εθνικής (Μουσταφά- Ι. Χουκουή Οσμανιέ-Τρεμετιέ, όπως το λέγανε οι Τούρκοι) του οποίου οι πρώτες εκδηλώσεις εσημειώθηκαν μέσα στη Σμύρνη, τη Μαγνησία, στο Καϊλάρ και σε όλη την ύπαιθρο χώρα.

   Ο Αρχιαστυνόμοςπαρουσίασε στο Μητροπολίτη στο Νουρεδίν Πασσά.

   Δεν θα το πίστευες βέβαια να ξαναϊδωθούμε, του λέγει ο Νουρεδίν. Το χέρι που μου δίνεις δεν το πιάνω  γιατί δεν θέλω να λερώσω το χέρι μου. Έχω εδώ τις αποδείξεις της ατιμίας σου. Εγώ δεν σε δικάζω. Θα σε δικάση το πλήθος που σε περιμένει κάτου και θα σε τιμωρήση όπως σου αξίζει.

   Κι’ ο Νουρεδίν έδιωξε τον Μητροπολίτη μαζί με τον Τσουρουκτσόγλου και τον Κλεμάνογλου.

   Κάτω ο Τουρκικός όχλος εμαίνετο, περιμένοντας το Χρυσόστομο, που γαλήνιος κατέβηκε τις σκάλες τις ίδιες τις σκάλες, που τις κατέβηκε τόσες φορές διωγμένος από τον Στεργιάδη, γαλήνιος σαν άνθρωπος, που επήρε πιά την απόφαση να θυσιασθή.

   Εδώ υπάρχει κάποιο σκοτεινό σημείο. Ο κ. Ρενέ Πυώ στο βιβλίο του «Ο θάνατος της Σμύρνης» γράφει πως την ίδια ώρα τον άρπαξε το πλήθος και τον τυράνησε. Αυτό δεν είναι ακριβές. Φαίνεται πως ο Νουρεδίν ήθελε το μαρτύριο του Χρυσοστόμου να γίνη ημέρα, να το απολάυση όλος ο Τουρκόκοσμος και να πονέση όλος ο Ελληνόκοσμος. Και τον κράτησε σε κάποιο δωμάτιο του Φρουραρχείου, τη νύχτα αυτή του Σαββάτου. Αυτό εξακριβώνεται και από το γεγονός ότι, στις 10 της νύχτας αυτής, ήρθε κάποιος Τουρκοκρητικός στη Μητρόπολη και έφερε μία κάρτα του Χρυσοστόμου στον αδελφό του Ευγένιο, που τον κρέμασαν ύστερα οι Τούρκοι στο Νυμφαίο. Και στην κάρτα αυτή έγραφε ο Εθνομάρτυρας Άγιος Σμύρνης: «Μη με περιμένεις πιά».

Την άλλη ημέρα Κυριακή 28 Αυγούστου το απόγευμα, ήρθε στη Μητρόπολη ο καβάσης της Τραπέζης Αθηνών Νταΐπης και είπε πως τον Δεσπότη: «Τον χάλασαν».

   Και ιδού πως έγινε το μαρτύριο του Μητροπολίτη.

 Λίγο πριν το μεσημέρι της Κυριακής τον έβγαλαν από το Φρουραρχείον.

Να οι Δικαστές σου και οι Τζελατήδες σου (δήμιοι) του είπε ο Φρούραρχος Συνταγματάρχης Σαλήχ Ζακή Εφέντης.

  Και τον παρέδωκε στο μαινόμενο πλήθος που αποβραδύς ξημερώθηκε εκεί, βαλμένο από τον Νουρεδίν να τον προσμένη.

   Και αρχίζει το μαρτύριο.

Όλος ο δρόμος από την πλατεία του Διοικητηρίου μέχρι την πλατεία του Ικί Τσεσμέ (Τουρκική συνοικία Σμύρνης) αγρίεψε από το μαρτύριο του καινούργιου αυτού Εθνομάρτυρα.

   Το τι έγινε δεν περιγράφεται.

   Του έβγαλαν με τη ξιφολόγχη τα μάτια, του έκοψαν τα αυτιά, του έκοψαν τη γλώσσα. Τον τραβούσανε από τα γένεια και από τα μαλλιά. Γύρω από το Άγιο σώμα του έστησε η απάνθρωπη, η αφάνταστα βάρβαρη Τουρκική μανία τον πιο φρικτό χορό. Δεν άφησαν τίποτα το σκληρό και εξευτελιστικό, που να μην του κάμουν στο αφανισμένο και μισοσκωτομένο κορμί του Χρυσοστόμου.

   Κι’ εσύρθηκε έτσι ως το Ικί Τσεσμέ, ο γέρων Μητροπολίτης Σμύρνης κατακομματιασμένος. Από το κορμί του, εκεί, το μεθυσμένο από κτηνωδία πλήθος, πήρε από ένα κομμάτι της σάρκας του Χρυσοστόμου για φυλακτό ματωμένο. Το κεφάλι του με βγαλμένα τα μάτια, κομμένα τα αυτιά, και τη γλώσσα, με τα γένεια ξεριζωμένα και μαύρο από το ξύλο, αιματοστάλαχτο το έμπηξαν στην πατερίτσα του. Και η πομπή μαινόμενη από βλαστήμιες και σαρκασμό το περιέφερε στους Τουρκομαχαλάδες.

Την ίδια ώρα ο Τσουρουκτσόγλου και Κλιμάνογλου, μαρτυρούσαν, δεμένοι απ ο τα πόδια πίσω από ένα αυτοκίνητο, που ακολουθούσε το όχλο που τυραννούσε τον Μητροπολίτη.

 Έντονες αντιδράσεις έχει προκαλέσει σε μερίδα πιστών του Δήμου Φιλιατρών, η απόφαση του επιχώριου μητροπολίτη Τριφυλίας κ. Χρυσοστόμου, να μην επιτρέψει τη φετινή λιτάνευση του πολιούχου της περιοχής, Αγίου Χαραλάμπους, λόγω της πανδημίας.

Με ανακοίνωση που εξέδωσε, ο ιεράρχης θέλησε να εξηγήσει τους λόγους που τον οδήγησαν στην παραπάνω απόφαση, επισημαίνοντας πως, «την μάστιγα του κορονοϊού, οφείλουμε να την αντιμετωπίσουμε με πολλή προσοχή, συντριβή και μετάνοια», διευκρινίζοντας συγχρόνως πως αυτή η αγωνιστική και πνευματική κατάσταση, «δύναται να αναπληρώσει και να υπερκαλύψει τις ιερές ακολουθίες και τα μυστήρια, που δεν είχαμε την δυνατότητα να συμμετάσχουμε».

Όπως τονίζει μάλιστα, «πολύ θα ήθελα να μπορούσαμε να λιτανεύσουμε την εικόνα του πολιούχου μας, αλλά αυτό δεν είναι δυνατόν να πραγματοποιηθεί, αφού δεν υπάρχει περίπτωση να τηρηθούν τα προβλεπόμενα μέτρα, καθότι συμμετέχουν χιλιάδες άνθρωποι».

Παράλληλα, ο μητροπολίτης Τριφυλίας ξεκαθαρίζει πως, «ο άγιος δεν έχει ανάγκη από βόλτες και περιφορές, για να θαυματουργήσει και να μας ενισχύσει. Ζητάει από εμάς, να έχουμε μετάνοια και να τηρούμε τις εντολές του κυρίου μας». 

Ο κ. Χρυσόστομος, κλείνει αφού υπογραμμίζει πως, «δεν είναι πρέπον και σωστό, να αντιγράφουμε εκείνους, οι οποίοι, αδιαφορούν για τα προβλεπόμενα υγειονομικά μέτρα της διασποράς, αυτής της συμφοράς του κορονοϊού».

Να σημειωθεί, ότι αφορμή για την απάντηση του ιεράρχη, στάθηκε η σύνταξη ανοιχτής επιστολής από πολίτες των Φιλιατρών, πριν από λίγες ημέρες προς τον κ. Χρυσόστομο, όπου μεσώ αυτής εξέφραζαν τις απορίες τους, σχετικά με τη μη πραγματοποίηση της καθιερωμένης λιτανείας του αγίου Χαραλάμπους, λόγω της πανδημίας.

Ένα από τα επιχειρήματα που πρότασσαν μάλιστα, ήταν, ότι στην Καλαμάτα θα πραγματοποιούνταν κανονικά η λιτανείατης εικόνας της Παναγίας Υπαπαντής, ενώ στην ίδια επιστολή, σημείωναν προς τον μητροπολίτη, ότι ο δήμος Τριφυλίας, επιτρέπει την εμποροπανήγυρη στους παρακείμενους δρόμους, πλησίον του ιερού ναού.

Ακολουθεί ολόκληρη η πρώτη απάντηση του μητροπολίτη Τριφυλίας

Διαβάστε