Τρεις Μητροπόλεις ζητούν οι Αιτωλοακαρνάνες

**ΑΝΟΙΧΤΗ ΕΠΙΣΤΟΛΗ**

**ΘΕΜΑ: Πρόταση για ίδρυση Νέας Μητρόπολης στην Αιτωλ/νία με έδρα το Αγρίνιο**

**ΠΡΟΣ**
1. Τους κ.κ. Βουλευτές του νομού Αιτωλοακαρνανίας: Μάριο Σαλμά, Σπήλιο Λιβανό, Γεώργιο Βαρεμένο, Θάνο Μωραΐτη, Δημήτριο Κωνσταντόπουλο, Νικόλαο Παπαναστάση,
2. Τον Αρχιεπίσκοπο Ελλάδος κ. Ιερώνυμο

3. Την Υπουργό Παιδείας και Θρησκευμάτων κα Νίκη Κεραμέως

4. Τον Πρωθυπουργό κ. Κυριάκο Μητσοτάκη

5. Τον Τοποτηρητή Μητροπολίτη Αιτωλ/νίας κ. Ιερόθεο

6. Προς όλα τα ΜΜΕ, έντυπου και ηλεκτρονικού τύπου Αιτωλ/νίας

7. Προς τους κατοίκους του Νομού Αιτωλ/νίας Αγαπητοί κύριοι/ Αγαπητή κυρία

Η απροσδόκητη εκδημία του αγαπημένου μας Μητροπολίτη Κοσμά, εκτός από τη λύπη, μας άφησε και ένα έντονο προβληματισμό για τη σωστή διαποίμανση πλέον της Αιτωλ/νίας.

Ως γνωστό, ο Νομός Αιτωλ/νίας καταλαμβάνει όλο το δυτικό τμήμα της Στερεάς Ελλάδας, έχει έκταση 5.447 τετρ. χλμ., είναι ο μεγαλύτερος σε έκταση Νομός της Ελλάδας και 6^ος σε πληθυσμό με 210.000 κατοίκους (απογρ. 2011).

Μετά το κενό που άφησε πίσω του ο εκλιπών Μητροπολίτης μας, ως μια φωνή όλοι οι κάτοικοι του νομού, με κατ΄ιδίαν συζητήσεις και πολλές αναρτήσεις στο διαδίκτυο, έθεσαν την πρόταση για δημιουργία και 3^ης Μητρόπολης στο Νομό, για την καλύτερη διαποίμανση του απέραντου νομού. Τα προβλήματα του νομού είναι πάρα πολλά και φαίνονται ξεκάθαρα στο σχέδιο#1 της πρότασής μας. Υπάρχει μια τεράστια σε έκταση Μητρόπολη, αυτή του Μεσολογγίου, που διαποιμαίνει το 75,86% του νομού (δηλαδή τα ¾) και το υπόλοιπο 24,14% (δηλαδή το ¼) που διαποιμαίνεται από τη Μητρόπολη Ναυπακτίας. Απεναντίας, τα επιχειρήματα για τη δημιουργία μιας νέας Μητρόπολης με Έδρα το Αγρίνιο, είναι πολλά και βάσιμα και συζητιόνται από την εποχή του μακαριστού Αρχιεπισκόπου Χριστοδούλου, που είχε το πρόβλημα από τότε.

Έτσι με πολύ σεβασμό στην ιστορία του νομού, σχεδιάσαμε την πρότασή μας, που λίγο πολύ ακούγεται -με μικρές ίσως παραλλαγές- από όλους και αποτυπώνεται στο σχέδιο #2.

Η ΠΡΟΤΑΣΗ ΜΑΣ

Η πρότασή μας είναι στο νομό Αιτωλοακαρνανίας, να υπάρχουν 3 Μητροπόλεις αντί των 2 που είναι σήμερα. Θεωρούμε πως είναι ακριβοδίκαιη, με ίσο ποσοστό διαποίμανσης κάθε νέας Μητρόπολης στις Αρχιερατικές περιφέρειες και έχει ως εξής:

1. Μητρόπολη Ιεράς Πόλης Μεσολογγίου, με έδρα το Μεσολόγγι.

Παραμένει ως έχει και διαποιμαίνει τώρα 10 Αρχιερατικές Περιφέρειες, (έναντι 19 που έχει) και καλύπτει τώρα όλο το δυτικό τμήμα του νομού με τις Αρχιερατικές Περιφέρειες: Μεσολογγίου, Αιτωλικού, Οινιάδων, Αστακού, Φυτειών Αγγελοκάστρου , Αλυζίας, Μεδεώνος, Παλαίρου και Ανακτορίου, καλύπτοντας τώρα το 34,4% της έκτασης του Νομού, έναντι του 75,86% που είχε.

2. Μητρόπολη Ναυπακτίας και Αγίου Βλασίου, με έδρα τη Ναύπακτο.

Παραμένει ως έχει με τις εξής μεταβολές:1) Η περιφέρεια Παρακαμπιλίων (Αγίου Βλασίου) δίνεται στην νέα Μητρόπολη Αγρινίου, για πρακτικούς λόγους επικοινωνίας, αφού είναι στα σύνορα του Δήμου Αγρινίου.2) Στις ήδη υπάρχουσες περιφέρειες που διαποιμαίνει: Ναυπάκτου, Αντιρρίου, Χάλκειας, Πυλλήνης, Αποτίδιας και Πλατάνου, προστίθονται άλλες 3 και αυτές είναι οι περιφέρειες του Θέρμου, Μακρυνείας και Αρακύνθου. Έτσι τώρα διαποιμαίνει 9 Αρχιερατικές Περιφέρειες, δηλ. καλύπτει πλέον το 31,2% της έκτασης του Νομού (έναντι του 24,14% που είχε.

3. Μητρόπολη Αγρινίου, με έδρα το Αγρίνιο.

Δημιουργείται νέα Μητρόπολη και τίθεται επικεφαλής σε 10 Αρχιερατικές Περιφέρειες (Αγρινίου, Νεάπολης, Παναιτωλικού, Παρακαμπιλίων, Στράτου, Αμφιλοχίας, Ινάχου και Μενιδίου) που βρίσκονται στο ανατολικό τμήμα του Νομού δηλ. καλύπτει το 34,4% της έκτασης του Νομού.

Συγκρίνοντας αντίστοιχα ποιοτικά χαρακτηριστικά των γειτονικών Μητροπόλεων, βλέπουμε πως ο νομός Αιτωλ/νίας είχε σηκώσει ένα δυσβάσταχτο φορτίο εις βάρος των κατοίκων, με την παρούσα κατάσταση αφού μιλάμε για τον πρώτο σε έκταση Νομό της χώρας, που για να το διασχίσει κάποιος από το Αντίρριο (είσοδος Νομού) μέχρι το Μενίδι (έξοδος Νομού) είναι 124 χλμ και θέλει τουλάχιστον 1 ώρα και 20 με την Ιόνια οδό, που είναι ταχείας κυκλοφορίας.

Λόγω της μεγάλης έκτασης του νομού Αιτωλ/νίας, θα πρέπει να σημειωθεί, πως υπάρχουν χωριά στο νομό, που δεν είδαν ποτέ… δεσπότη στο ναό τους.

Συνεπώς, λόγοι πρακτικοί και κυρίως ουσιαστικοί επιβάλουν την ίδρυση νέας Μητρόπολης με έδρα το Αγρίνιο, που είναι η μεγαλύτερη πόλη της Αιτωλ/νίας και ο πληθυσμός του ευρύτερου Δήμου Αγρινίου, φθάνει τις 100.000 κατοίκους.

Τα πλεονεκτήματα είναι πάρα πολλά και σύσσωμος ο λαός της περιοχής ΑΠΑΙΤΕΙ ΕΔΩ ΚΑΙ ΤΩΡΑ, νέα Μητρόπολη.Τα επιχειρήματα -από την πλευρά του Μεσολογγίου κυρίως- πως είναι διχαστικό ένα τέτοιο εγχείρημα, σε καμία περίπτωση δεν στέκει, αφού στοχεύει στην καλύτερη διαποίμανση των πιστών και όχι στην πολιτική τακτοποίηση ημετέρων.

Επίσης τα επιχειρήματα που ακούγονται από την κεντρική διοίκηση στην Αθήνα, προφανώς και είναι ψευτοδιλήμματα, πως τάχα θα επιβαρυνθεί ο κρατικός προϋπολογισμός κλπ, ενώ στην ουσία, θα υπάρξει περικοπή δαπανών και θέσεων, αφού θα μετακινηθούν υπάλληλοι από την Μητρόπολη Μεσολογγίου στη Νέα Μητρόπολη Αγρινίου.

Σχετικά με τα πρόσωπα που θα επιλεγούν, τόσο στη χηρεύουσα Μητρόπολη του Μεσολογγίου, όσο και στη νέα υπό σύσταση Μητρόπολη Αγρινίου, αυτό είναι θέμα καθαρά της Ιεραρχίας και ευχόμαστε και ελπίζουμε να επιλεγούν οι πλέον κατάλληλοι!

Αγαπητοί κύριοι/Αγαπητή κυρία

Ο λαός, σας έχει εκλέξει να τον εκπροσωπείτε στα κρίσιμα ζητήματά του και να δίνετε λύσεις. Σήμερα ο λαός της Αιτωλ/νίας σας ζητά να σταθείτε στο ύψος των περιστάσεων και να ικανοποιήσετε το δίκαιο αίτημά των πολιτών της, για μια νέα Μητρόπολη, αφού η ευκαιρία είναι μοναδική και έχει ιστορική σημασία γιατί θα καθορίσει την περιοχή αλλά και την πνευματική πορεία του λαού της Αιτωλοακαρνανίας.

Κλείνουμε την ανοιχτή επιστολή μας και απευθυνόμαστε προσωπικά στον κ. πρωθυπουργό με την παρότρυνση: Όταν θέλει ο λαός, θέλει και ο πρωθυπουργός!

ΚΙΝΗΜΑ ΑΙΤΩΛΟΑΚΑΡΝΑΝΩΝ

* Το κίνημα Αιτωλοακαρνάνων είναι μια Εθελοντική Μη Κερδοσκοπική Κίνηση Πολιτών, ανοιχτή σε όλους τους Αιτωλ/νες, χωρίς κοινωνικές ή άλλες διακρίσεις, δεν εξαρτάται από κανέναν κομματικό, κυβερνητικό, κρατικό ή άλλο φορέα, δεν χρηματοδοτείται κρυφά ή φανερά από κανένα φυσικό ή νομικό πρόσωπο της Ελλάδας ή της Αλλοδαπής.Το κίνημά μας έχει στόχο να γίνει μια δεξαμενή σκέψεων, προβληματισμών και ιδεών, για την ανάπτυξη του νομού καθώς και μοχλός πίεσης, προς όλους τους θεσμικούς φορείς, για την επίλυση των προβλημάτων και την υλοποίηση των θέσεων και των προτάσεων μας.

Στόχος των αντιεμβολιαστών ο Μητροπολίτης Δημητριάδος Ιγνάτιος

Απίστευτα πράγματα συμβαίνουν και στην πόλη του Βόλου, με πολίτες που δεν πιστεύουν στην ύπαρξη του κορωνοϊού και διασπείρουν μηνύματα άνευ επιστημονικής βάσης, πολλές φορές στρεφόμενα κατά επιστημόνων.
Αυτή τη φορά όμως στο επίκεντρο των αρνητών βρέθηκε ο Μητροπολίτης Ιγνάτιος, ο οποίος είναι υπέρμαχος του εμβολιασμού και πολλές φορές έχει μιλήσει στο Θείο Λόγο του για τους ανθρώπους εκείνους που διασπείρουν επικίνδυνες και αντιεπιστημονικές απόψεις.
Άγνωστοι λοιπόν έγραψαν ιδιόχειρα σημειώματα και τα έβαλαν στα παρμπρίζ αυτοκινήτων στον Βόλο κατηγορώντας τον Μητροπολίτη ότι προκαλεί διχασμό.
“Ξέρει ο κύριος Επίσκοπος, Πατέρας του Βόλου Ιγνάτιος ότι ο Covid 19 τι σημαίνει στα ανάποδα Divoc 19 στα εβραϊκά που τόσο κόβεται για τον μπολιασμό, ικανοποιώντας του αδελφούς του, εχθρούς του του Χριστού; Η λέξη κόβιτ 10 εξηγείται Διχασμός. Και ιδού το πετύχανε πλήρως”, αναφέρει το κείμενο το οποίο έχει τοποθετηθεί πάνω στα αυτοκίνητα πέριξ της Περιφερειακής Ενότητας Μαγνησίας.

Ξυπνάω ένα πρωί με ένα εξόγκωμα στον ουρανίσκο.Λέω δεν είναι κάτι.Θα είναι από κάποια κύστη στο δόντι.Όμως αυτό μεγαλώνει.Μεγαλώνει επικίνδυνα.Τότε καταφεύγω στους ειδικούς.Οι πιθανότητες να ζήσω ελάχιστες.Μηδαμινές.Στους ειδικούς των ειδικών. Σε στοματολόγους.Μόλις με βλέπουν συστήνουν κατευθείαν μαγνητική. Η διάγνωση δείχνει επιθετικό καρκίνο.Έπρεπε να ξεκινήσω αμέσως τις χημειοθεραπείες.Αλλά δεν το έκανα.Περιφρόνησα τον καρκίνο και πήγα αν και δεν είμαι ο άνθρωπος ο θρησκόληπτος, να ζητήσω τη βοήθειά Της.Πήγα εκεί που κάθε καλοκαίρι πηγαίνω ως παραθεριστής για μπάνια.Πήγα στην Πάρο.Μόνο που αυτή τη φορά πήγα προσκυνητής, δεόμενος στην εικόνα Της.Πήγα στην Παναγία την Εκατονταπυλιανή της Πάρου.»Παναγία μου βοήθησε με. Πάρε με υπό την Σκέπη Σου» , είπα και ένας λυγμός τράνταξε το στήθος μου.Βγήκα νιώθοντας την Κραταιά παρουσία.Και τώρα ξεκινάει το θαύμα :Όταν έφτασα στον περίβολο της Μονής, με πλησίασε μια Γυναίκα. Ήταν ντυμένη στα μαύρα.Είχε μαντήλι στο κεφάλι Της.Μου έδωσε ένα μπουκαλάκι με λάδι.Πάρτο μου είπε θα σε βοηθήσει.Είδα το πρόσωπό Της.Ήταν το πιο γλυκο πρόσωπο που είχα δει.Μέχρι να βάλω το μπουκάλι στην τσέπη μου είχε εξαφανιστεί. Κατάλαβα ότι ήταν η Παναγία.Την αναζήτησα παντού. Δεν την είδα πουθενά. Με την βοήθεια Της νίκησα τον καρκίνο.Ζω.Της χρωστάω την ζωή μου.Χρωστάω την ζωή μου στην Παναγία την Εκατονταπυλιανη της Πάρου.Κώστας ΧαρδαβέλλαςΔημοσιογράφος

Μεσσηνίας Χρυσόστομος: 15 χρόνια πατέρας – ποιμένας – δάσκαλος

Τοῦτες τίς ἡμέρες πού ὅλοι οἱ Καλαματιανοί καί γενικῶς οἱ Μεσσήνιοι ἀναμένουμε μετά χαρᾶς καί ἐλπίδος τήν ἑορτή τῆς Παναγίας Ὑπαπαντῆς, τῆς Πολιούχου καί Προστάτιδος τῆς Καλαμάτας, ἡ σκέψη μου ταξιδεύει στό παρελθόν πρίν ἀπό δέκα πέντε χρόνια.
Ἦταν Φεβρουάριος τοῦ 2007, ὅταν ὁ δεύτερος μήνας τῆς νέας τότε χρονιᾶς ἄρχισε χαρμόσυνα μέ τήν πανήγυρη τῆς Μεγαλόχαρης, τελείωσε, ὅμως, πένθιμα μέ τήν θλιβερή εἴδηση τῆς ἐκδημίας τοῦ ἐπί 42 χρόνια Μητροπολίτου Μεσσηνίας Χρυσοστόμου Θέμελη (1965-2007).
Μέ πολύ πόνο ζήσαμε πάνδημη τήν κηδεία τοῦ ἀειμνήστου πνευματικοῦ πατρός μας, πού ἡ σορός του περιῆλθε τούς κεντρικούς δρόμους τῆς πόλεως καί μάλιστα ἐπάνω σέ κιλλίβαντα πυροβόλου ὅπλου, ἐπειδή ὁ πολύκλαυστος Ἀρχιερεύς, ὡς Ἀντιπρόεδρος τῆς Ἱ. Συνόδου τῆς Ἱεραρχίας τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, χρημάτισε Τοποτηρητής τοῦ Ἀρχιεπισκοπικοῦ θρόνου τῶν Ἀθηνῶν μετά τήν κοίμηση τοῦ Ἀρχιεπισκόπου Σεραφείμ (1998).
Ἀμέσως μετά ἦλθε ἡ προσμονή γιά τόν διάδοχο, τόν νέο Ἐπίσκοπο καί Μητροπολίτη Μεσσηνίας, τῆς ἱστορικῆς, πρώτης τῆς ἐλευθερίας, πόλεως τοῦ Μοριᾶ καί τῶν πάλαι ποτέ διαλαμψῶν ὀνομαστῶν Ἐπισκοπῶν της.
Εὐτυχῶς δέν ζήσαμε πολύ τήν ἀγωνία γιατί ἐντός τοῦ Μαρτίου ἀποκτήσαμε νέον Ποιμενάρχη μέ τό προσφιλές καί φημισμένο, στή Μητρόπολη Μεσσηνίας ἀπό τό 1945, ὄνομα τοῦ Χρυσορρήμονος Ἁγίου τῆς Ἐκκλησίας μας ἀλλά καί τή δυναμική καί πολύπλευρη προσωπικότητα τοῦ Πανοσιολογιωτάτου Ἀρχιμανδρίτου Χρυσοστόμου Σαββάτου, Ἱεροκήρυκος τῆς Ἱερᾶς Ἀρχιεπισκοπῆς Ἀθηνῶν καί Καθηγητοῦ τῆς Θεολογικῆς Σχολῆς τοῦ λειτουργοῦντος στήν ἴδια περιώνυμη καί ἐξακουστή πόλη, Καποδιστριακοῦ Πανεπιστημίου.
Ἡ γενιά μου καί οἱ νεώτερες γενιές δέν εἴχαμε δεῖ Ἐνθρόνιση Ἀρχιερέως στήν Καλαμάτα.
Τό Ἀναστάσιμο Σάββατο τοῦ Λαζάρου τοῦ 2007 σηματοδότησε τήν περπατησιά τοῦ νέου Ἀρχιερέως, τήν ἄνοδό του στόν Ἐπισκοπικό Θρόνο τῆς Ὑπαπαντῆς καί τόν Ἐπιβατήριό του λόγο, πού ἐξύφανε τό ὄραμα καί τήν εὐθύνη τῆς εὐέλπιστης ποιμαντορίας του.
Ἔτσι ἄρχισε ἡ ἐπαφή καί γνωριμία μέ τόν Ποιμενάρχη μας, πού γιά μέν τούς Κληρικούς του στάθηκε στά 15 χρόνια πού κύλησαν ὁ πολύτιμος ἀδελφός καί γνήσιος συμπαραστάτης τους, γιά δέ τόν λαό τῆς ἐπαρχίας του ὁ συνετός καί δίκαιος πατέρας του.
Στό ἡμερολόγιο τῆς προσωπικῆς του καταγραφῆς, μέ ἐπιβεβαίωση τήν μαρτυρία τοῦ ἐμπιστευθέντος ὑπό τοῦ Κυρίου ποιμνίου του, θησαυρίζονται:
Ἡ ἐπίμονη προτροπή καί ἀνύστακτη ἐποπτεία του γιά τήν διοικητική καί πνευματική ὀργάνωση τῶν Ἐνοριῶν τῆς Μητροπόλεώς του μέ διαυγῆ οἰκονομική διαχείρηση καί διαρκῆ στήριξη καί ἀνακούφιση τῶν ἐνδεῶν καί ἐμπεριστάτων συνανθρώπων μας μέσω τοῦ ἀνασυσταθέντος Γενικοῦ Φιλοπτώχου καί τῶν Ἐνοριακῶν Φιλοπτώχων Ταμείων τῆς Ἱ.Μητροπόλεώς μας.
Τό ἀμείωτο ἐνδιαφέρον του γιά τά Ἱερά Μοναστήρια τῆς δικαιοδοσίας του μέ ἐνδεικτικά τά μεγάλα ἀνακαινιστικά ἔργα πού πραγματοποιήθηκαν στό παλαίφατο Βουλκάνο καί τήν ἱστορική Βελανιδιά καί ἐν μέρει στό μοναστήρι τῆς Δήμιοβας.
Ἡ ἀγωνιώδης ἀνησυχία του γιά τήν ἀπρόσκοπτη λειτουργία τῶν Φιλανθρωπικῶν Ἱδρυμάτων τῆς Ἱ. Μητροπόλεώς του μέ τρανή ἀπόδειξη τήν μετεγκατάσταση τῶν τροφίμων τοῦ τότε Ψυχιατρείου στό κτιριακό συγκρότημα τοῦ Ἀσύλου ἀνιάτων καί τήν ἀνέγερση νέας πτέρυγος μέ σύγχρονες προδιαγραφές.
Οἱ ζωηροί κτύποι τῆς «σφριγώδους καρδίας» του γιά τό εὐοίωνο μέλλον τῶν νέων ἀνθρώπων, μέ τήν ἵδρυση τοῦ Ταμείου ἀρωγῆς ἀπόρων Μεσσηνίων φοιτητῶν, πού χρηματοδοτεῖ κάθε χρόνο τήν εἴσοδο στά ἀνώτατα ἐκπαιδευτικά ἱδρύματα ἐπιτυχόντων σπουδαστῶν πού ἔχουν οἰκονομικές δυσχέρειες στίς οἰκογένειές τους ἀλλά καί τήν οἰκονομική στήριξη στά χρόνια τῶν σπουδῶν τους.
Ἐπίσης, τήν ριζική οἰκοδομική καί ἐξοπλιστική ἀνακαίνιση τῆς Ἐκκλησιαστικῆς Κατασκηνώσεως «ἡ Ἁγία Αἰκατερίνη» στήν Σκουρόλακα Ταϋγέτου.
Ἡ εἰλικρινής προσήλωσή του στήν Μητέρα Ἐκκλησία τῆς Κωνσταντινουπόλεως μέ τήν ἐπίσημη πρόσκληση, τήν λαοφίλητη ὑποδοχή καί φιλοξενία τοῦ Οἰκουμενικοῦ μας Πατριάρχου Κυρίου Βαρθολομαίου, τόν Φεβρουάριο τοῦ 2010 στήν Καλαμάτα ἀλλά καί τήν προάσπιση τῶν δικαίων τῆς «’Εκκλησίας τῶν πενήτων» μέ ἄρθρα του καί δημοσιεύσεις.
Ἐπίσης, ἡ πιστή ὑπακοή του στόν Συνοδικό θεσμό πού συγκροτεῖ τήν Ἱεραρχία τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος καί ἡ συνδρομή του ὡς τακτικόν μέλος Συνοδικῶν Ἐπιροπῶν, κυρίως δέ τῶν Διορθοδόξων καί Διαχριστιανικῶν Σχέσεων.
Ἡ λιπαρά θεολογική του παιδεία μέ τήν ἐκ παραλλήλου, μέ τά Ἀρχιερατικά του καθήκοντα, Πανεπιστημιακή διδασκαλία του στόν τομέα Πατερικῶν Σπουδῶν, Ἱστορίας Δογμάτων καί Συμβολικῆς, τῆς Θεολογικῆς Σχολῆς Ἀθηνῶν, χρηματίσαντος δέ καί Προέδρου τοῦ τμήματος Θεολογίας (2013-2015).
Ἐπίσης ἡ συγγραφή ἐπιστημονικῶν ἐργασιῶν καί ἄρθρων στά ἀντικείμενα τῆς ἕδρας του.
Ὁ ἀτέρμονος ἀφογκρασμός του σέ θέματα καί προβλήματα τῆς τοπικῆς κοινωνίας, τῆς Ἐκκλησίας καί τῆς Ὀρθοδοξίας γενικώτερα, μέ δημόσιες παρεμβάσεις του χωρίς στρουθοκαμηλισμό καί ὑποκρισία, πού συνθέτουν εὔστοχο καί ἐποικοδομητικό ἐνίοτε δέ καί καυστικό λόγο, πάντοτε, ὅμως, μέ τή σοβαρότητα καί ὑπευθυνότητα πού τόν διέπουν ὡς Ἱεράρχη καί Δάσκαλο.
Ἡ ἰδιαίτερη εὐαισθησία του στόν καιρό τῆς πανδημίας πού δυστυχῶς ἀκόμη κρατεῖ, μέ πρωταγωνιστικό ρόλο στά μέτρα καί μεθόδους προφυλάξεως καί ἀντιμετωπίσως τοῦ φονικοῦ ἰοῦ παρά τίς ἀντίθετες διαμαρτυρίες τοῦ πείσματος καί τῆς ἀνευθυνότητος.
Μπορῶ πολλά ἀκόμη νά γράψω γιά τόν Δεσπότη μας· θεωρώντας, ὅμως, τά ἀνωτέρω ὡς τά κυριώτερα τοῦ ἀμητοῦ τῶν πεπραγμένων του, ἐπιθυμῶ νά σφραγίσω τίς σκέψεις μου αὐτές, μέ τό ἑξῆς γεγονός, ὅπως τό κατέγραψα στήν νοῦ καί τήν καρδιά μου.
Ὅταν τόν Ὀκτώβριο τοῦ 2017 μετά τήν ἐκλογή ὡς Μητροπολίτου Σταγῶν καί Μετεώρων τοῦ πρώτου Πρωτοσυγκέλλου του, τοῦ ὁποίου τήν διακονία διετήρησε ἀπό τόν Προκάτοχό του, Ἀρχιμ. Θεοκλήτου Λαμπρινάκου, ἐξερχόμενος τῆς αἰθούσης τῆς Ἱεραρχίας, μέ δάκρυα στά μάτια ἐδέχθη στήν ἀγκαλιά του τόν ἄξιο πνευματικό υἱό του γιά τοῦ ὁποίου τήν προαγωγή μέ σθένος καί γενναιοψυχία ἀγωνίσθηκε.
Αὐτά τά ρέοντα δάκρυα ἀποκρυπτογράφησαν τήν ἀστείρευτη ἀγάπη του γιά τήν πρόοδο τῶν πνευματικῶν του παιδιῶν, τῆς λογικῆς ποίμνης τοῦ Χριστοῦ, ἀφοῦ «Ποιμένα ἀληθινόν ἀποδείξει ἀγάπη, δι’ ἀγάπην γάρ ὁ Ποιμήν ὁ Μέγας ἐσταυρώθη» (Κλῖμαξ, λα΄).
Γι’ αὐτό κι ἐμεῖς στρεφόμενοι στήν Παναγία μας Ὑπαπαντή, τήν ἱκετεύουμε: «Θεοτόκε ἡ ἐλπίς πάντων τῶν Χριστιανῶν, σκέπε, φρούρει, φύλαττε» τόν σεπτό Ποιμενάρχη μας καί ὁ Υἱός καί Θεός σου, μέ τήν ἀδιάλειπτη πρεσβεία σου, νά τόν χαρίζει «σῶον, ὑγιᾶ καί μακροημερεύοντα» στήν Ἁγία Ἐκκλησία Του!

ΠΡΑΓΜΑΤΟΠΟΙΗΘΗΚΕ Η ΕΝΘΡΟΝΙΣΗ ΤΗΣ ΘΑΥΜΑΤΟΥΡΓΗΣ ΙΕΡΑΣ ΕΙΚΟΝΑΣ ΤΗΣ «ΠΑΝΑΓΙΑΣ ΥΠΑΠΑΝΤΗΣ» ΣΤΗΝ ΚΑΛΑΜΑΤΑ (φωτογραφίες)

Με κατάνυξη και τηρουμένων των υγειονομικών μέτρων ξεκίνησαν απόψε, οι εορταστικές εκδηλώσεις για την Πολιούχο της Καλαμάτας και Προστάτιδα των Μεσσηνίων, Παναγία Υπαπαντή.

Κατά τον Εσπερινό και την Ιερά Παράκληση προς την Υπεραγία Θεοτόκο, χοροστάτησε ο Σεβ. Μητροπολίτης Μεσσηνίας κ. Χρυσόστομος, συμπαραστατούμενος από τον Πρωτοσύγκελο της Ι. Μητροπόλεως Αρχιμ. Φίλιππο Χαμαργιά και Ιερείς της πόλης.

Στη συνέχεια, πραγματοποιήθηκε η ενθρόνιση της Εικόνας από το μόνιμο θρόνο της, στο θρόνο λιτανεύσεως.

Ο Μητροπολίτης απευθυνόμενος στους πιστούς, ευχήθηκε η Υπεραγία Θεοτόκος να είναι έφορος, σκέπη και προστασία για όλο τον κόσμο, ιδιαιτέρως στις δύσκολες μέρες που διανύουμε.

Παρέστησαν ο Δήμαρχος Καλαμάτας Αθ. Βασιλόπουλος, ο Αντιδήμαρχος Ι. Ζαφειρόπουλος, ο Πρόεδρος της Κοινότητας Καλαμάτας Π. Λύρας και εκπρόσωποι άλλων τοπικών φορέων.

Γιατί θυμιατίζουμε και πόσες φορές πρέπει να το κάνουμε

Θυμιάτισμα: Είναι γνωστό πως όταν προσευχόμαστε, μαζί με το καντηλάκι που θα ανάψουμε, θυμιατίζουμε το χώρο καθώς και τα εικονίσματα.
Αν, όμως, κάποιος μας ρωτήσει για ποιο λόγο θυμιατίζουμε, ξέρουμε να απαντήσουμε;
Δυστυχώς αρκετοί από τους πιστούς που προσφέρουν στον Κύριο επιμελώς και με ευλάβεια θυμίαμα, όταν βρεθούν αντιμέτωποι με αυτήν την ερώτηση, δεν γνωρίζουν τι να απαντήσουν.
«Κατευθυνθήτω η προσευχή μου ως θυμίαμα ενώπιόν σου· έπαρσις των χειρών μου θυσία εσπερινή· εισάκουσόν μου, Κύριε». Αυτή ή ωραία φράση, που είναι γνωστή σε πάρα πολύ κόσμο, είναι και μια προσευχή του Χριστιανού προς τον Θεό. Αναφέρεται όμως και στο θυμιάτισμα. Άλλα τι είναι το θυμίαμα και γιατί αναφέρεται σε αυτή την φράση ιδιαιτέρως; Έχει καμμιά σημασία;

Θυμίαμα εν πρώτοις λέγεται κάθε ευωδιαστή ύλη που όταν καίγεται βγάζει ωραία μυρωδιά. Το θυμίαμα στην αρχαία και μεταγενέστερη εποχή ήταν άλλοτε λίπος μοσχαριού από ένα ιδιαίτερο μέρος του σώματος, άλλοτε ξύλο από διάφορα δένδρα, άλλοτε πέτρα μαλακιά από διάφορα πετρώματα, άλλοτε πυκνό υγρό (ρετσίνι) που έβγαζαν από δένδρα και είχε ιδιαίτερη μυρωδιά, όπως το πεύκο, το κυπαρίσσι και άλλα ρητινώδη.

Εδώ και δυο χιλιετίες με την επικράτηση του Χριστιανισμού, ως θυμίαμα για την προσευχή στην Εκκλησία και στα σπίτια καθιερώθηκε να καίμε το λιβάνι. Το λιβάνι είναι ένα από τα τρία δώρα που προσέφεραν οι Μάγοι στον Χριστό μας. Αντιλαμβάνεστε λοιπόν ότι ήταν, άλλα και είναι, κάτι τό πολύτιμο και δυσεύρετο.

Βγαίνει από ένα δένδρο πού ονομάζεται Λίβανος ή Βοσβελία ή Καρτεριού και βρίσκεται σε Αιθιοπία, Σομαλία, Σουδάν, Όμάν, Υεμένη. Αυτό το δένδρο το χαράζουν και βγαίνει το ρετσίνι του (το λιβάνι), το όποιο αφήνουν και ξεραίνεται στο δένδρο και κατόπιν το ξύνουν, το καθαρίζουν και το αφήνουν να στεγνώσει τελείως.
Σε αυτή την μορφή φθάνει στα χέρια μας. Στην σημερινή εποχή το απλό αυτό λιβάνι με απλή κατεργασία ζυμώνεται με διάφορα αρώματα και, διατίθεται στην μορφή πλέον πού κυκλοφορεί στην αγορά.
Ο τρόπος χρήσεώς του είναι γνωστός. Χρησιμοποιείται πολύ τόσο στις Εκκλησίες, για τις Ακολουθίες και τα ‘Άγια Μυστήρια, όσο και στα σπίτια των ευσεβών Χριστιανών. Είναι για τον Χριστιανό ό,τι πιο εύκολο και όμορφο υπάρχει στην προσφορά του στον Θεό.

Μαζί με το κερί και το καντήλι αποτελούν τα δώρα του προς τον Χριστό μας, όπως των τριών Μάγων. Γι’ αυτό δεν πρέπει να λείπει από το σπίτι του Χριστιανού. Με το θυμίαμα δείχνουμε την αφοσίωση και την υποταγή μας στο θεία θέλημα, αναγνωρίζοντας την δύναμη του Θεού.

Τον παρακαλούμε να δεχθεί την προσευχή μας σαν ευωδία και όχι σαν την προσευχή τού Κάϊν πού τον εξόργισε. Γι’ αυτό πρέπει να θυμιάζουμε και να έχουμε όσο το δυνατόν καθαρή καρδιά και καθαρό λογισμό.

Το θυμιάτισμα στο σπίτι πρέπει να γίνεται δυο φορές, πρωί και βράδυ, ώρες προσευχής και ευχαριστίας, διότι το πρωί τον δοξάζουμε πού πέρασε η νύχτα ειρηνικά και τον παρακαλούμε να ευλογήσει και την ημέρα, ώστε να είναι και αυτή καλή και ειρηνική χωρίς τους πειρασμούς του Σατανά, ενώ το βράδυ προσευχόμενοι και πάλι τον δοξάζουμε για όσα συνέβησαν την ημέρα και τον παρακαλούμε να μας φυλάξει την νύκτα.

Το λιβάνι το καίμε στα γνωστά θυμιατήρια, είτε πήλινα είτε μεταλλικά, και προσέχουμε να είναι από σωστά υλικά, διότι στον Θεό πρέπει vα προσφέρουμε ό,τι καλύτερο.

Το θυμιατήριο συμβολίζει την Παναγία μας και τα κάρβουνα με το θυμίαμα τον Χριστό μας, ο όποιος είναι το Θείο πυρ και τον όποιο ή Παναγία μας είχε μέσα της, και ή ευωδία είναι ή χάρη Του πού σκορπίζεται στον κόσμο και τον ευλογεί.

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥΤελέσθηκε μέσα σε κλίμα βαθυτάτης συγκίνησις, αλλά και με την ελπίδα της Αναστάσεως, την Πέμπτη 27η Ιανουαρίου 2022 προεξάρχοντος του Σεβασμιωτάτου Ποιμενάρχου μας κ.ΕΦΡΑΙΜ και με την συμμετοχή πλειάδος κληρικών, εις τον Ι.Ναό Εισοδίων Θεοτόκου Κρανιδίου (Κάτω Παναγιά),η εξόδιος ακολουθία του αοιδίμου Γέροντος Αρχιμ. ( εκ χηρείας) π.Νικολάου Χατζή.Ομίλησε εμπνευσμένα και συγκινητικά ο Σεβασμιώτατος Ποιμενάρχης μας και σκιαγράφησε την χαριτωμένη μορφή του μακαριστού παπά- Νικόλα του «ψαρά» ,όπως τον χαρακτήρισε ,λόγω του επαγγέλματος προ της Ιερωσύνης που έλαβε εις ώριμον ηλικία και κατέστη αλιεύς ανθρώπων.Σημείωσε ότι υπήρξε σοβαρός , Θεοφόρος κληρικός και άριστος πνευματικός ,φίλος γνήσιος του Αγίου Νεκταρίου.Ήταν ταπεινός χωρίς πτυχία, κηρύγματα και πολυτελή άμφια.Εργάσθηκε σε πολλά χωριά της Τροιζηνίας και της Ερμιονίδος, έκτισε Ι.Ναούς και πρεσβυτέρια.Μάλιστα κατά τα τελευταία έτη εις την Ι.Μονή του Αγίου Νεκταρίου εξομολογούσε πλήθος προσκυνητών.Ο Σεβασμιώτατος αναφέρθηκε ένδακρυς και σε πολλά κρυμμένα πνευματικά του χαρίσματα που συγκλονίζουν και επιβεβαιώνουν την ενάρετη βιωτή του.Ακολούθησε η ταφή του σκηνώματος υπό του Σεβασμιωτάτου εις το Νεκροταφείο της πόλεως του Κρανιδίου.Ας έχουμε την ευχή Του!ΕΚ ΤΟΥ ΓΡΑΦΕΙΟΥ ΤΥΠΟΥ ΤΗΣ Ι.ΜΗΤΡΟΠΟΛΕΩΣ

Τα ονομαστήρια του Μητροπολίτη Περιστερίου Γρηγορίου

Αποκλεισθείς στην Αθήνα, λόγω απαγορεύσεως του απόπλου των πλοίων, ο Σεβασμιώτατος κ. Δωρόθεος Β΄ προέστη της Πολυαρχιερατικής Θείας Λειτουργίας, που τελέσθηκε σήμερα το πρωί στον Ιερό Μητροπολιτικό Ναό των Παμμεγίστων Ταξιαρχών Περιστερίου, συνιερουργούντων των Σεβασμιωτάτων Μητροπολιτών Φθιώτιδος κ. Συμεών, του και άγοντος τα Ονοματήριά του Περιστερίου κ. Γρηγορίου και του Θεοφιλεστάτου Επισκόπου Αρσινόης κ. Βασιλείου, και παρισταμένων, παρά τον επικρατούντα παγετό, πολλών Κληρικών και πιστών, μεταξύ των οποίων και ο Δήμαρχος Περιστερίου κ. Ανδρέας Παχατουρίδης.

Το θείο λόγο εκήρυξε με λόγο απλό και συνάμα θεολογικό ο Πρωτοσύγκελλος της Ιεράς Μητροπόλεως Φθιώτιδος Αρχιμ. Εφραίμ, αναφερθείς στη ζωή, το έργο και τις διδαχές του σήμερα τιμωμένου Αγίου Γρηγορίου του Θεολόγου, ειπών χαρακτηριστικά ότι Θεολόγος δεν είναι αυτός που κατέχει Πανεπιστημιακές περγαμηνές και διπλώματα, αλλά αυτός που διαθέτει καθαρότητα νοός και αγνότητα καρδίας, γενόμενος αληθώς θεοφόρος και θεολόγος, όπως ο Ιεράρχης της ταπεινής Ναζιανζού.

Τέλος, ευχήθηκε προς τον φερώνυμο αυτού Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη Περιστερίου κ. Γρηγόριο, ο οποίος, προ του πέρατος της Θείας Λειτουργίας ευχαρίστησε του Αρχιερείς, τον Κλήρο και το λαό, για τη συνευχητική παρουσία τους.

Ιησούς Χριστός Νικά! Χριστόγραμμα

Όταν αντάμωναν οι πρώτοι χριστιανοί, κοιτάζονταν στα μάτια κι αντάλλασσαν ασπασμό λέγοντας: “Ιησούς Χριστός Νικά”. Ο άνθρωπος σήμερα που θα τ᾽ ακούσει αυτό, το θεωρεί παρωχημένο. Στους περισσότερους, η σκέψη θα πάει στη γιαγιά απ’ το χωριό που κάποτε μας σταύρωνε μονολογώντας “Ιησούς Χριστός Νικά κι όλα τα κακά σκορπά”… Κι όμως! Κι οι αρχαίοι χριστιανοί ξέρανε, κι η γιαγιά στο χωριό ήξερε -καλύτερα από εμάς! Θα πεις “η γιαγιά στο χωριό; -τι είχε ζήσει η γιαγιά στο χωριό”;

Το θέμα δεν είναι τι βλέπεις, ούτε τι ζεις αλλά πως το ζεις. Η βαθιά πίστη ότι ο Ιησούς Χριστός νικάει τα πάντα και σκορπίζει κάθε κακό, δεν ήταν μόνο ευχή, αλλά ζωή, δρόμος αντιμετώπισης της κάθε δυσκολίας… Και τι δε περάσανε; Ο περασμένος αιώνας γέμισε από αίμα, από φυγή και διωγμό. Αυτά περάσανε οι γιαγιάδες μας. Δόξα -όμως- τω Θεώ: σα πομπή ιερή επιβιώνει απ’ την αρχαιότητα του χριστιανισμού, η δοξολογία του εν Τριάδι Θεού. Η ομολογία ότι, στ’ αλήθεια, “Ιησούς Χριστός Νικά”.

Ερχόμαστε σήμερα. Ανοίγουμε τις πόρτες και τα παράθυρα των σπιτιών μας και βλέπουμε μια κοινωνία που ξεχνά ότι ο Ιησούς Χριστός Νικά… Οι χριστιανοί όμως ντυθήκαμε απ’ τον Χριστό -δεν πιστεύουμε σε κάποιαν αοριστολογία, ή σε κάποια παραμυθάκια που μας φτιάχνουν τη διάθεση…! Το λέμε τούτες τις μέρες στην εκκλησία: Ὅσοι εἰς Χριστόν ἐβαπτίσθητε, Χριστόν ἐνεδύσασθε!

Ντυθήκαμε τον Χριστό. Ο Χριστός μας έκανε μαθητές Του. Τι κι αν η κοινωνία ξεχνά ότι Ιησούς Χριστός Νικά;

Έρχεται, λοιπόν, ο Χριστός και δε καλεί κάποιον άλλον, αλλά εσένα κι εμένα ώστε να γίνουμε σημάδια της Ανάστασής Του. Σε τούτη εδώ τη κοινωνία που ζούμε, όχι σε κάποιαν άλλη! Δεν είμαστε μόνοι: έχουμε δύναμη απ’ τον ουρανό. Κοινωνάμε το Σώμα Του και το Αίμα Του. Μας χαρίζεται η Χάρη του Νικητή του Θανάτου! Ε, ας λάμψουμε μες την κοινωνία!

Άλλο ένα έτος περνά στο παρελθόν. Σίγουρα, τούτες τις μέρες θ’ ανταμώσουμε με κάποια γιαγιά ή θ’ ακούσουμε ιστορίες σε κάποιο οικογενειακό τραπέζι για τους προγόνους μας. Ας σκεφτούμε κι ας διδαχθούμε απ’ αυτούς. Έχουν ζήσει εποχές που δεν υπήρχανε κλειδιά στις πόρτες και μοιράζονταν ό, τι είχαν, έτρεχαν στη λύπη του άλλου και στη χαρά στήνανε αυτοσχέδιες χορωδίες να εισοδέψουνε τη νύφη στην εκκλησία. Σταύρωναν κάθε αρχή και κάθε έργο. Ο Χριστός ήταν παρών. Στις καταστροφές και στους σεισμούς, Άγιοι περπατούσαν στα συντρίμμια -και τώρα περπατάνε, μα δε τους βλέπουμε όλοι.

Όταν το “Ιησούς Χριστός Νικά” γίνει η ζωή μας, τότε κάθε της πτυχή θα κοσκινίζεται απ’ του Χριστού τη νίκη. Κάθε χρόνος που περνά θα ‘ναι ευφρόσυνος, χρόνος σωτηρίας. Αμήν, γένοιτο.

Το χριστόγραμμα (⳩) αποτελεί τυπογραφικό σύμπλεγμα και τύπο ιερής συντομογραφίας για το όνομα του Ιησού Χριστού. Το παλαιότερο γνωστό και πιό διάσημο χριστόγραμμα είναι το Χι Ρο (☧)το οποίο καθιερώθηκε ως ο στρατιωτικός θυρεός του Ρωμαίου αυτοκράτορα Κωνσταντίνου Α´, με το γράμμα χι (Χ) και ρο (Ρ) να συμβολίζουν το όνομα Χριστός. Παρόμοια μορφή αποτελεί το μονόγραμμα ΙΧ () το οποίο χρησιμοποιεί τα αρχικά γράμματων των λέξεων Ιησούς Χριστός, καθώς και το μονόγραμμα ΙΗ () με τα δύο πρώτα γράμματα του Ιησούς. Στα ελληνικά και κυριλλικά οι συντομογραφίες αυτές εξελίχθηκαν σε ΙϹΧϹ(ΙΗCOΥC XPΙCTOC) ή στα ελληνικά και ως ΙΗΣ, ενώ στις λατινογενείς γλώσσες σε IHS (Iisus Hristos) καθώς και JHS (Jesus Hristos), IHC (Iisus Hrictoc).

Το σύμβολο Χι Ρο του Κωνσταντίνου Α´

Σημειωτική

Στην αρχαιότητα οι σταυροί (ως το μέσο εκτέλεσης της ποινής της σταύρωσης) είχαν διάφορα σχήματα^[1] από τον απλό πάσαλο, σταυρό σε μορφή Τ (χωρίς κορυφή), κανονικό σταυρό, καθώς με τη μορφή του Χ, ωστόσο το σχήμα Χ (χιασμός) είχε διαφορετική και πιο απόκρυφη έννοια κατά τις θεωρήσεις του πλατωνισμού. Υπάρχουν πολλές υποθέσεις που έχουν γίνει από τους ερευνητές σχετικά με το πως εμφανίστηκε ο χριστιανικός σταυρός, το πως το γράμμα Χι χρησιμοποιήθηκε ως σύμβολο για το όνομα του Χριστού, και το πως ερμηνεύεται ο προχριστιανικός συμβολισμός του χιασμού σχετικά με την προΰπαρξη του Χριστού,^[2]ενώ έως τον 3ο αιώνα οι πρώτοι χριστιανοί χρησιμοποιούσαν το σύμβολο του Ιχθύος^[3] και την λέξη ΙΧΘΥΣ ως ακρονύμιο του Ἰησοῦς Χριστός, Θεοῦ Υἱός, Σωτήρ.^[4]

Σε ότι αφορά το Χ, στον πλατωνικό διάλογο του Τιμαίου (4ος αιώνας π.Χ.) περιγράφεται πως τα 2 τμήματα που σχηματίζουν την ψυχή κόσμουδιασταυρώνονται μεταξύ τους σαν τις γραμμές του γράμματος Χ, με το κείμενο πιθανώς να περιγράφει το φαινόμενο της διασταύρωσης της εκλειπτικής με τον ουράνιο ισημερινό.^[5] Ο χριστιανός φιλόσοφος Ιουστίνος ο Μάρτυρας (2ος αιώνας μ.Χ.) ήταν ιδιαίτερα επηρεασμένος από τον πλατωνισμό και έκανε συγκεκριμένες αναφορές στις περιγραφές του Πλάτωνα στον Τίμαιο συσχετίζοντας τις πλατωνικές διδαχές ως προλείανση του εδάφους για τον χριστιανισμό,^[6]^[7]^[8] ενώ στοιχείο που παρουσιάζει ομοιότητα με την περιγραφή του φαινομένου στον διάλογο του Τίμαιου αποτελεί και η φράση πρῶτον σημεῖον ἐπεκτάσεως ἐν οὐρανῶστις εσχατολογικές περιγραφές της αποστολικής Διδαχής.^[2]

Μια εναλλακτική εξήγηση σχετικά με το ουράνιο σύμβολο, ισχυρίζεται πως η περιγραφή στον Τίμαιοέχει να κάνει με τη διασταύρωση του Γαλαξιακού δίσκου και του ζωδιακού φωτός και το σταυροειδές σχήμα που προκύπτει, σπάνιο αστρονομικό φαινόμενο το οποίο κατείχε σημαντική θέση στις παγανιστικές αντιλήψεις, και κατόπιν υιοθετήθηκε από τους χριστιανούς ως το χριστιανικό σύμβολο του σταυρού.^[9]

Χι Ρο (☧)

Το σύμβολο Χι Ρο μαζί με το Άλφα και Ωμέγα σε σαρκοφάγο του 4ου αιώνα, Μουσεία του Βατικανού

Το σύμβολο όπου το Χ και το Ρ συνδυάζονται μαζί, αποτελεί το αρχαιότερο από τα χριστογράμματα,^[10]^[11] και είναι ευρύτερα γνωστό ως το σύμβολο του εν τούτω νίκα του Κωνσταντίνου Α´ στις αρχές του 3ου αιώνα.^[12] Τα σύμβολα του Άλφα και Ωμέγα μερικές φορές εμφανίζονται μαζί με το σύμβολο του ΧΡ ως μονόγραμμα.^[13]

Η λατινική ονομασία Crismon αντιστοιχεί στο μονόγραμμα αυτό.^[14]^[11] Στα λατινικά του μεσαίωνα το σύμβολο ΙΧ του Κωνσταντίνου έγινε γνωστό ως crismon^[15] και γενικά οι συντομογραφίες του Χριστού ως crisimus.^[16] Καθώς το σύμβολο χρησιμοποιούταν ως είδος επίκλησης στην αρχή των εγγράφων κατά την Μεροβίγγεια περίοδο και αργότερα κατά την περίοδο των Καρολιδών στην κεντροδυτική Ευρώπη, σταδιακά ο όρος άρχισε να περιγράφει και τις υπογραφές σε σχήμα σταυρού στα διάφορα έγγραφα, και επίσης αναφερόταν και στις λατινικές συντομογραφίες I. C. N. (in Christi nomine), I. C. (in Christo), και απλώς C.(Christus).^[17]

IC XC

Στις ανατολικές χριστιανικές εκκλησίες η πιο συνήθης μορφή χριστογράμματος είναι η συντόμευση ΙϹ ΧϹ (ΙΗϹΟΥϹ ΧΡΙϹΤΟϹ), με το Σ ως Ϲ το οποίο ήταν αρκετά κοινό στα μεσαιωνικά ελληνικά,^[18] και μερικές φορές συνοδεύεται από το σύμβολο του τίτλου (І҃С Х҃С) το οποίο υποδηλώνει συντόμευση λέξης. Αυτό παρατηρείται και στην Κοπτική γλώσσα η οποία χρησιμοποιούσε μία μορφή του μεσαιωνικού ελληνικού αλφαβήτου (ολογράφως: Ⲓⲏⲥⲟⲩⲥ ⲡⲓⲭ̀ⲣⲓⲥⲧⲟⲥ και συντομευμένα: Ⲓ̅ⲥ̅ ⲡⲭ̅ⲥ̅).

Παράδειγμα συνδυασμού των συντομογραφιών με το σύμβολο του σταυρού
Η φράση «ΙϹ ΧϹ ΝΙΚΑ» σε νόμισμα του Νορμανδικού βασιλείου της Σικελίας
Χρήση των γραμμάτων σε αγιογραφία στον ναό της Αναστάσεως στην Ιερουσαλήμ

IHSΕπεξεργασία

Στην δυτική Ευρώπη οι πλέον κοινοί τύποι χριστογράμματος έγιναν το IHS ή το IHC, από τα τρία πρώτα γράμματα του ΙΗCΟΥC ή και ΙΗΣ, με τα JHS και JHC να αποτελούν παραλλαγές τους.^[19]^[20]^[21]

Το IHS μερικές φορές αποδίδεται και ως Jesus Hominum Salvator (Ιησούς Σωτήρ Ανθρώπων), ή Jesus Hierosolymae Salvator (Ιησούς Ιεροσολύμων Σωτήρ)^[22] ή και συνδέεται με το Εν τούτω νίκα (In Hoc Signo Vinces). Ο τύπος αυτός χρησιμοποιούνταν στα λατινικά από τον 7ο αιώνα, και από το 1541 αιώνα αποτελεί σύμβολο των Ιησουιτών.^[22] Στην αγγλική γλώσσα το IHS μερικές φορές ερμηνεύεται και ως In His Service (Στην Υπηρεσία Του).^[23]

IHS η JHS χριστόγραμμα του δυτικού χριστιανισμού
Παραλλαγή του IHC
Ανάγλυφο μονόγραμμα IHS ως σύμπλεγμα, εκκλησία Σαιντ Μαρτέν, Λιλ Αντάμ, Γαλλία
Σύμβολο των Ιησουιτών από βιβλίο του 1586

Ιερατική Σύναξη στην Ι. Μητρόπολη Μεσσηνίας