Ο άγιος Χρυσόστομος λέγει, ότι οι Χριστιανοί έχουν να δώσουν λόγο κατά την ημέρα της κρίσεως όχι μόνο για τους εαυτούς τους, αλλά και για τα έθνη τα αλλόφυλα και άπιστα, πως δεν κατόρθωσαν να τα επιστρέψουν εις θεογνωσία. Μία δε αιτία, για την οποία τόσα έθνη βρίσκονται ακόμη στο σκότος της ασεβείας, είμαστε εμείς οι Χριστιανοί. Και απόδειξη αυτού είναι οι Άγιοι Απόστολοι. Ήσαν μόνο δώδεκα, οι περισσότεροι αγράμματοι ψαράδες και μπόρεσαν αυτοί οι αγράμματοι όλο σχεδόν το γνωστό κόσμο να τον οδηγήσουν εις το φως της θεογνωσίας. Με τον καλό τους λόγο, με τα καλά τους έργα και με το καλό τους παράδειγμα το πέτυχαν. Η πίστη πρέπει να συνοδεύεται με έργα. Διά της πίστεως και των καλών μας έργων θα μπορέσουμε και τους εαυτούς μας να σώσουμε και τους αδερφούς μας, που βρίσκονται στο σκοτάδι, θα καθοδηγήσουμε στο φως της θεογνωσίας.

Κύριε Ιησού Χριστέ, Υιέ και Λόγε του Θεού του ζώντος, δος μας πίστη στερεά, ώστε, στερεωθέντες με την πίστη, βεβαιωθέντες με την ελπίδα και κραταιωθέντες με την αγάπη, να διαπλεύσουμε απρόσκοπτα και ακίνδυνα το πέλαγος της ζωής αυτής και ελιμενιστούμε στο ακύμαντο λιμάνι του παραδείσου, και απολαύσουμε από τα αγαθά εκείνα, τα οποία μάτι δεν είδε, αυτί δεν άκουσε και σε καρδιά ανθρώπου δεν ανέβησαν. Αμήν.

Γέροντας Φιλόθεος Ζερβάκος,

Καθώς ευρισκόμεθα ήδη στο ευλογημένο προοίμιο της εισόδου μας στην ψυχωφελεστάτη περίοδο της Αγίας και Μεγάλης Τεσσαρακοστής, η Ιερά Μητρόπολη Σερρών και Νιγρίτης αποβλέπουσα στον αγιασμό, την πνευματική στερέωση και ενίσχυση των πιστών, με τιμή, σεβασμό αλλά και χαρά πνευματική υποδέχθηκε, την χαριτόβρυτη Κάρα του Οσίου Δαυΐδ του Γέροντος του θαυματουργού, η οποία ευρίσκεται από αιώνων, αποθησαυρισμένη στην ομώνυμη ιερά Μονή Λίμνης Ευβοίας.

Η υποδοχή του θαυματοβρύτου ιερού λειψάνου, πραγματοποιήθηκε μέσα σε κλίμα βαθιάς συγκινήσεως και πνευματικής ανατάσεως, από τον Μητροπολίτη Σερρών και Νιγρίτης κ. Θεολόγο με την συμμετοχή του ευαγούς Κλήρου, του Αντιπεριφερειάρχου Σερρών κ. Παναγιώτου Σπυροπούλου, εκπροσώπων των Στρατιωτικών αρχών του τόπου, καθώς και πλήθους ευσεβών χριστιανών, από την πόλη και την ευρύτερη περιοχή της Μητροπολιτικής περιφερείας των Σερρών και της Νιγρίτης, οι οποίοι, πληροφορηθέντες την έλευση του ιερού λειψάνου, προσήλθαν για να προσκυνήσουν και να λάβουν τη χάρη και του λαοφιλούς Οσίου της πίστεώς μας.

Ο Μητροπολίτης, αφού ευχαρίστησε δια θερμών λόγων τον Μητροπολίτη Χαλκίδος κ. Χρυσόστομο, τον Καθηγούμενο π. Γαβριήλ και τον κομίσαντα προφρόνως την τιμία Κάρα, οσιολογιώτατο μοναχό Νικόδημο, αδελφό της ιεράς Μονής του οσίου Δαυίδ του Γέροντος Ευβοίας, ομίλησε επικαίρως προς το πολυπληθές εκκλησίασμα για την μεγίστη αυτή ευλογία στη ζωή και τον προσωπικό πνευματικό μας αγώνα, τονίζοντας μεταξύ άλλων και τα εξής: «Ευρισκόμενοι, με την χάριν του Θεού, στο προπαρασκευαστικό στάδιο της αγίας και μεγάλης Τεσσαρακοστής, με αισθήματα βαθυτάτης συγκινήσεως, αλλά και δοξολογίας προς το υπερύμνητο όνομα του Κυρίου μας Ιησού Χριστού, υποδεχθήκαμε την τιμία Κάρα του Οσίου Δαυΐδ του Γέροντος, η οποία ήλθε, ως μία ευλογία εξαιρετική, από την Ιερά Μητρόπολη Χαλκίδος, με την φιλάδελφη ευχή και ευλογία του καλού αδελφού Μητροπολίτου κ. Χρυσοστόμου, προς αγιασμόν και ενίσχυσιν του ενταύθα παροικούντος φιλοχρίστου λαού του Θεού.

Μεγίστη ευεργεσία απολαμβάνει σήμερον η πόλις των Σερρών και η ακριτική Μητρόπολίς μας συνολικώς και διά τούτο δοξάζουμε το πανάγιο όνομα του Θεού και υμνολογούμε τη φιλόστοργη πρόνοιά Του.

Έχουμε ανάγκη όλοι μας από την φιλάνθρωπη και φιλόστοργη, πρεσβευτική μεσιτεία των αγίων μας για τον προσωπικό πνευματικό μας αγώνα, αλλά και συνολικώς για τη ζωή μας. Είναι εκείνοι, οι οποίοι ως φωτεινοί οδοδείκτες, μας δείχνουν τον δρόμο της θυσιαστικής αγάπης και της πίστεως στον Σωτήρα Χριστόν, που αγιάζουν, ιεροποιούν και ωραιοποιούν τον άνθρωπο.

Οι άγιοί μας, οι χρυσές πνευματικές εφεδρείες του Θεού στην γη, οι γνήσιοι φίλοι των ανθρώπων δείχνουν σε όλους μας, με τη ζέουσα πίστη τους στον Σωτήρα Χριστό, τον πνευματικό τους αγώνα και τη δική τους θυσία, πως πρέπει κι εμείς, στους δυσκόλους και αποκαλυπτικούς καιρούς μας, να πολιτευόμεθα. Οι άγιοι της πίστεώς μας είναι οι συνοδοιπόροι στον αγώνα μας, εκείνοι οι οποίοι τείνουν ευήκοον ους στις παρακλήσεις των ανθρώπων, αναπαύουν, θεραπεύουν, σκεπάζουν με τις προσευχές τους τις θεοπειθείς τους ανθρώπους.

Η παρουσία των αγίων και η δύναμις της πίστεως, αυτές τις κρίσιμες για την ανθρωπότητα στιγμές, ενισχύουν ακόμη περισσότερο την προσπάθειά μας να σταθούμε πνευματικώς όρθιοι μπροστά στην πλημμυρίδα του κακού, που τείνει να κυριαρχήσει στις σχέσεις των ανθρώπων, των κοινωνιών, των λαών».

Περαίνων τον διδακτικό του λόγο, ο Μητροπολίτης είπε: «Τιμούμε με θερμή πίστη και ασπαζόμεθα με ιερό πόθο, ως οι άγιοι πατέρες μας μας εδίδαξαν, τα χαριτόβρυτα λείψανα των αγίων μας, τα οποία είναι χαριτοφόρα, πνευματοφόρα, πηγές ιαμάτων και θαυμάτων, αποπνέουν την ευωδία του ουρανού, μας μεταφέρουν τις μυστικές αύρες της χάριτος, μας αγιάζουν διά της ενοικούσης σ’ αυτά θείας ευλογίας, μας μυσταγωγούν στο μέγα θαύμα της Αναστάσεως, μας διδάσκουν την πραγματική αξία και το μεγαλείο του ανθρώπου ως κατοικητηρίου του ιδίου του Θεού, μας στερεώνουν στην πίστη, μας ενισχύουν σπουδαίως στον πνευματικό μας αγώνα.

Δοξάζουμε και λατρεύουμε με άπειρη ευγνωμοσύνη τον άγιο Θεό, τιμούμε και σεβόμεθα τους αγίους μας, ως φανερώσεις του ιδίου του Κυρίου μας και ευχαριστούμε από μέσης καρδίας τον εκλεκτό αδελφό, Μητροπολίτη Χρυσόστομο και τον σεπτό άγιο Καθηγούμενο Γαβριήλ για τη μεγίστη ευλογία, που με την ευχή τους, σήμερα, όλοι απολαμβάνουμε στας ακριτικάς Σέρρας.

Ας αξιοποιήσουμε όλοι, προς χάριν της σωτηρίας μας την μεγάλη αυτή ευλογία του Θεού προς την περιοχή μας, σπεύδοντες με ευγνωμοσύνη και πνευματική αγαλλίαση να τιμήσουμε ως εμπρέπει τους αγίους μας και να ασπασθούμε με βαθιά πίστη και ευλάβεια τον θαυματουργό και χαριτοφόρο Όσιο Δαυΐδ τον Γέροντα, εκζητούντες μέσα από την καρδιά μας τις δραστικώτατες πρεσβείες του προς τον Θεόν για εμάς, τις οικογένειές μας και όλον τον κόσμον».

Να σημειωθεί ότι, το ιερώτατο λείψανο του Οσίου Δαυΐδ, θα ευρίσκεται στον ιερό Ναό Ευαγγελιστρίας Σερρών, έως και το πρωί της Δευτέρας 17 Φεβρουαρίου, όπου καθημερινώς θα τελούνται ιερές ακολουθίες.

• 6) Την περίοδο του Πεντηκοσταρίου (από την Κυριακή του Θωμά μέχρι την Κυριακή της Πεντηκοστής) μπορεί, κατά μία εκδοχή, να γίνεται κατάλυση ελαίου τίις Τετάρτες και Παρασκευές. 

Επιπλέον, επιτρέπεται κατάλυση «ιχθύος» την Τετάρτη της Μεσοπεντηκοστής και την Τετάρτη της Αποδόσεως του Πάσχα. 

Γ. Πίνακας των ακινήτων εορτών µέ κατάλυση νηστείας. 

Ιανουάριος

• 1: Περιτομή Ιησού Χριστού, Μέγας Βασίλειος — Εις πάντα
• 5: Παραμονή Θεοφανείων — Νηστεία
• 6: Τα Άγια Θεοφάνεια — Εις πάντα
• 7: Σύναξις Ιωάννου του Προδρόμου — Ιχθύος
• 11: Θεοδοσίου του Κοινοβιάρχου (Οίνος και έλαιον)
• 16: Προσκύνησις αλύσεως αποστόλου Πέτρου
• 17: Αντωνίου του Μεγάλου
• 18: Αθανασίου και Κυρίλλου πατριαρχών Αλεξανδρείας
• 20: Ευθυμίου του Μεγάλου
• 22: Τιμοθέου Αποστόλου, Αναστασίου Πέρσου
• 25: Γρηγορίου του Θεολόγου
• 27: Ανακομιδή λειψάνων Ιωάννου του Χρυσοστόμου
• 30: Των Τριών Ιεραρχών

Φεβρουάριος

• 2: Υπαπαντή Ιησού Χριστού (Ιχθύος)
• 8: Θεοδώρου του Στρατηλάτου (Οίνος και έλαιον)
• 10: Χαραλάμπους Ιερομάρτυρος
• 11: Βλασίου Ιερομάρτυρος
• 17: Θεοδώρου του Τήρωνος
• 24: Α’ και Β’ εύρεσις Κεφαλής του Προδρόμου

Μάρτιος

• 9: Των εν Σεβαστεία αγίων 40 Μαρτύρων (Οίνος και έλαιον)
• 25: Ευαγγελισμός της Θεοτόκου (Ιχθύος)
• 26: Σύναξις Αρχαγγέλου Γαβριήλ (Οίνος και έλαιον)

Απρίλιος

• 23: Γεωργίου του Τροπαιοφόρου (Οίνος και έλαιον)
• 25: Μάρκου αποστόλου και ευαγγελιστού
• 30: Ιακώβου αποστόλου

Μάιος

• 2: Ανακομιδή λειψάνων Αθανασίου του Μεγάλου (Οίνος και έλαιον)
• 8: Ιωάννου του Θεολόγου
• 15: Παχωμίου του Μεγάλου, Αχιλλίου Λαρίσης
• 21: Κωνσταντίνου και Ελένης Ισαποστόλων
• 25: Γ’ εύρεσις της Κεφαλής του Προδρόμου

Ιούνιος

• 8: Ανακομιδή λειψάνων Θεοδώρου του Στρατηλάτου (Οίνος και έλαιον)
• 11: Βαρθολομαίου και Βαρνάβα αποστόλων
• 24: Γενέθλιον Ιωάννου του Προδρόμου (Ιχθύος)
• 29: Πέτρου και Παύλου αποστόλων
• 30: Η Σύναξις των Δώδεκα Αποστόλων (Οίνος και έλαιον)

Ιούλιος

• 1: Κοσμά και Δαμιανού των Αναργύρων (Οίνος και έλαιον)
• 2: Κατάθεσις εσθήτος της Θεοτόκου
• 17: Μαρίνης μεγαλομάρτυρος
• 20: Προφήτου Ηλιού του Θεσβίτου
• 22: Μαρίας της Μαγδαληνής
• 25: Κοίμησις αγίας Άννης
• 26: Παρασκευής οσιομάρτυρος, Ερμολάου ιερομάρτυρος
• 27: Παντελεήμονος μεγαλομάρτυρος

Αύγουστος

• 6: Μεταμόρφωσις του Σωτήρος (Ιχθύος)
• 15: Κοίμησις της Θεοτόκου
• 29: Αποτομή Τιμ. Κεφαλής του Προδρόμου (Νηστεία)
• 31: Κατάθεσις Τιμίας Ζώνης της Θεοτόκου (Οίνος και έλαιον)

Σεπτέμβριος

• 1: Αρχή της Ινδίκτου, Συμεών Στυλίτου (Οίνος και έλαιον)
• 6: Ανάμνησις του εν Χώναις θαύματος αρχαγγέλου Μιχαήλ
• 8: Γενέθλιον της Θεοτόκου (Ιχθύος)
• 9: Ιωακείμ και Άννης Θεοπατόρων (Οίνος και έλαιον)
• 13: Εγκαίνια Ναού Αναστάσεως, Κορνηλίου εκατοντάρχου
• 14: Ύψωσις του Τιμίου Σταυρού (Νηστεία)
• 20: Ευσταθίου μεγαλομάρτυρος και των συν αυτώ (Οίνος και έλαιον)
• 23: Σύλληψις Ιωάννου του Προδρόμου
• 26: Μετάστασις Ιωάννου του Θεολόγου

Οκτώβριος

• 6: Θωμά αποστόλου (Οίνος και έλαιον)
• 18: Λουκά αποστόλου και ευαγγελιστού
• 23: Ιακώβου του Αδελφοθέου
• 26: Δημητρίου του Μυροβλύτου

Νοέμβριος

• 1: Κοσμά και Δαμιανού των Αναργύρων (Οίνος και έλαιον)
• 8: Σύναξις Ταξιαρχών Μιχαήλ και Γαβριήλ
• 12: Ιωάννου του Ελεήμονος
• 13: Ιωάννου του Χρυσοστόμου
• 14: Φιλίππου αποστόλου (Ιχθύος)
• 16: Ματθαίου αποστόλου και ευαγγελιστού (Οίνος και έλαιον)
• 21: Εισόδια της Θεοτόκου (Ιχθύος)
• 25: Αικατερίνης μεγαλομάρτυρος (Οίνος και έλαιον)
• 30: Ανδρέου του Πρωτοκλήτου

Δεκέμβριος

• 4: Βαρβάρας μεγαλομάρτυρος, Ιωάννου Δαμασκηνού (Οίνος και έλαιον)
• 5: Σάββα του ηγιασμένου
• 6: Νικολάου επισκόπου Μύρων
• 9: Σύλληψις αγίας Θεοπρομήτορος Άννης
• 12: Σπυρίδωνος Τριμυθούντος του θαυματουργού
• 15: Ελευθερίου ιερομάρτυρος
• 17: Δανιήλ προφήτου, Διονυσίου Αιγίνης
• 20: Ιγνατίου του Θεοφόρου
• 25: Γέννησις Ιησού Χριστού (Εις πάντα)
• 26: Σύναξις της Θεοτόκου
• 27: Στεφάνου του Πρωτομάρτυρος

12 μετάνοιες στη Μητέρα του Θεού.

Οι συμβουλές των Αγίων Πατέρων είναι πάντα πολύ χρήσιμες…

Ο μεγάλος ιερέας Paisie Olaru είπε τόσο όμορφα ότι «κάθε προσευχή είναι δώρο από τον Θεό», και αν θέλουμε ο Θεός να εκπληρώσει όλες μας τις επιθυμίες πρέπει να διαβάσουμε το πρωί τον Ακάθιστο της Μητέρας του Θεού και το βράδυ την παράκλησή στην Παναγία, αναγκαστικά μια φορά την ημέρα, και το Ψαλμό 50, όποτε μπορούμε.

Ταυτόχρονα, όταν έχουμε ένα φαινομενικά άλυτο πρόβλημα, ας κάνουμε 12 μετάνοιες στις 12 το βράδυ.

12 μετάνοιες στη Μητέρα του Θεού. Προσευχή το ΠΑΤΕΡ ΗΜΩΝ όποτε μπορούμε

Σχετικά με την προσευχή του ΠΑΤΕΡ ΗΜΩΝ ο άγιος πατέρας μας προτρέπει να τη λέμε συνεχώς κατά τη διάρκεια της ημέρας με την ευχή της καρδιάς «Κύριε, Ιησού Χριστέ, Υιέ του Θεού, ελέησόν με τον αμαρτωλό».

Όσο για τις νυχτερινές προσευχές, στις 12 η ώρα καλό θα ήταν να κάνουμε τουλάχιστον 12 μετάνοιες και σε κάθε μετάνοια να λέμε: Μητέρα του Θεού, μη με αφήσεις…

Τελευταίο αλλά εξίσου σημαντικό, όταν διαβάζετε έναν ακάθιστο ή μια παράκληση θα ήταν πολύ καλό να κάνετε 24 μετάνοιες στην κάθε μια.

Ο πατήρ Παΐσιος άφησε και μια συμβουλή στους πιστούς με μεγάλη σημασία:

Να κάνουμε λοιπόν τον κανόνα κάθε μέρα, όπως ο σωστός Ιώβ, που θυσίαζε κάθε μέρα για τους γιους του – ίσως έκαναν κάτι λάθος με τη σκέψη.

Οι αρχαίοι λειτουργικοί τύποι δεν αναφέρουν να ψάλλεται κάτι μεταξύ των δύο εκφωνήσεων, στις οποίες μεσολαβούσε ο ασπασμός. Ο ασπασμός, η χερνιψία και η είσοδος των Δώρων, γινόταν σε σιγή, κατά τον τύπο των Αποστολικών Διαταγών και της Λειτουργία του Αποστόλου Μάρκου, μετά ή στο μέσο της ευχής του ασπασμού και τη προσφορά του θυμιάματος.

Το Ευχολόγιο του Σεραπίωνα δεν αναφέρεται στον ασπασμό. Η απουσία αυτή δεν δηλώνει το μεταγενέστερο της εισαγωγής του, δεδομένου ότι αναφέρεται ήδη από τον Κλήμη τον Αλεξανδρέα και τον Ωριγένη. Ο Κοπτικός και ο Αιθιοπικός λειτουργικός τύπος περιλαμβάνουν τον ασπασμό μετά την απαγγελία του Συμβόλου της Πίστεως.

Ο ασπασμός είναι μέχρι σήμερα συστατικό τμήμα της Θείας Λειτουργίας της Αρμενικής Εκκλησίας και μεταδίδεται προς όλα τα μέλη της σύναξης. Ενόσω ο λαός ψάλλει τον ύμνο «Ο Χριστός εν τω μέσω ημών επεφάνη», όσοι διακονούν στο ιερό ασπάζονται το χέρι του ιερέα. Στη συνέχεια, ένας εξ αυτών μεταδίδει τον ασπασμό στον πρώτο του χορού, από τον οποίο ένας τον μεταδίδει στο λαό και έτσι αποδίδεται ο ασπασμός σε ολόκληρη τη σύναξη. Το ίδιο ισχύει σχεδόν και για τις Ελληνόρρυθμες Ρωμαιοκαθολικές συνάξεις, όπου ο ασπασμός μεταδίδεται μεταξύ των μελών με χειραψία, μεταξύ των κοντινών πιστών, χωρίς να ασπάζονται όλοι όλους.

Ο τύπος του Αποστόλου Ιακώβου του Αδελφοθέου, σύμφωνα με την προσαρμοσμένη στη σύγχρονη τέλεσή του τυπική διάταξη, ορίζει τον ασπασμό διά χειραψίας, με την ταυτόχρονη χαμηλόφωνη αναφώνηση του στίχου: «Η ειρήνη του Θεού μεθ’ ημών» και ενόσω ο χορός ψάλλει σε αργό μέλος τον στίχο «Ἀγαπήσω σε, Κύριε, ἡ ἰσχύς μου. Κύριος στερέωμά μου καὶ καταφυγή μου καὶ ῥύστης μου» (Ψαλμ. ιζ’, 1).

Οι διακονικές εκφωνήσεις, οι οποίες καλούν τα μέλη της σύναξης να ανταλλάξουν ασπασμό, προέτρεπαν να εκδηλώσουν την μεταξύ τους αγάπη με την απόδοση φιλιού. Οι λειτουργικοί τύποι των Αποστολικών Διαταγών και Ιακώβου του Αδελφοθέου περιλάμβαναν την εκφώνηση: «Αγαπήσωμεν (ή ασπασώμεθα) αλλήλους εν φιλήματι αγίω», ενώ ο τύπος του Αποστόλου Μάρκου: «Ασπάσασθε αλλήλους εν φιλήματι αγίω».

Οι βυζαντινοί λειτουργικοί τύποι είχαν αντίστοιχη προτροπή, μέχρι τον Στ’ αι., κατά τον οποίο έγινε η εισαγωγή του Συμβόλου της Πίστεως. Το πρώτο μέρος της σώζεται ως σήμερα, τόσο στη Θεία Λειτουργία του ι. Χρυσοστόμου, όσο και σε εκείνη του Μεγάλου Βασιλείου: «Ἀγαπήσωμεν ἀλλήλους». Το δεύτερο τμήμα της εν λόγω εκφώνησης «ἵνα ἐν ὁμονοίᾳ ὁμολογήσωμεν» συνιστά διασκευή της αρχικής εκφώνησης, που καλούσε σε ασπασμό, αφού έγινε η εισαγωγή του Συμβόλου της Πίστεως. Η αρχική εκφώνηση, επομένως, προσαρμόστηκε στα νέα δεδομένα, αφού ατόνησε η απόδοση του ασπασμού, ενώ όλο το βάρος της έπεσε στην Ομολογία της Πίστεως.

Η μελώδηση του ψαλμικού στίχου «Ἀγαπήσω σε, Κύριε, ἡ ἰσχύς μου» συνιστά κατάλοιπο της αρχαίας συνήθειας να λέγεται από κάθε μέλος, όταν ασπαζόταν κάποιο άλλο. Οι αρχαίες διατάξεις και τα χειρόγραφα της Θείας Λειτουργίας αναφέρουν ότι ο στίχος αυτός λεγόταν μία ή τρεις φορές, ακόμα και ότι συνοδευόταν από το δεύτερο στίχο του ιδίου Ψαλμού: «Ο Θεός μου βοηθός μου, ἐλπιῶ ἐπ᾿ αὐτόν».

Η επίμονη αναφορά των χειρογράφων στο «Ἀγαπήσω σε» μαρτυρά την αρχαϊκότητα και την καθολικότητα της απαγγελίας του. Η ψαλμωδία του έως σήμερα κατά τον ασπασμό του κλήρου στα συλλείτουργα συνηγορεί στη θέση, ότι ο στίχος αυτός συνόδευε τον ασπασμό, όμως με κάθε επιφύλαξη, δεδομένου ότι έχουν παρέλθει αρκετοί αιώνες από την έκπτωση της καθολικότητας του ασπασμού.

Η εισαγωγή στο σημείο αυτό του στίχου: «Πατέρα, Υἱόν και Άγιον Πνεῦμα, Τριάδα ὁμοούσιον και ἀχώριστον» ήρθε σαν απόρροια της έκπτωσης του ασπασμού και της εισαγωγής του Συμβόλου της πίστεως. Η μελώδηση του στίχου αυτού προετοιμάζει τη σύναξη για την από κοινού απαγγελία του Συμβόλου. Η βαρύτητα της διακονικής εκφώνησης δίνεται, εν προκειμένω, στο Σύμβολο, σε αντίθεση με τα συλλείτουργα, όπου ο ασπασμός είναι ενεργός και το βάρος της διακονικής εκφώνησης πέφτει σε εκείνον και όχι στην Ομολογία της Πίστεως, που ούτως ή άλλως θα ακολουθήσει.

Βιβλιογραφία:
Ευδοκίμωφ Π., Η προσευχή της Ανατολικής Εκκλησίας. Η βυζαντινή λειτουργία του αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου, μετάφρ. Παπαζάχου Μ.-Τζέρπος Δημ., Σειρά: Λογική Λατρεία, αρ. 1, εκδ. Αποστολικής Διακονίας της Εκκλησίας της Ελλάδος, Αθήνα 1980.
Πανώτη Αρ. (επιμ.), Λειτουργικόν Ιεροσολύμων. Η Θεία Λειτουργία του Αγίου Ιακώβου του «Αδελφού του Κυρίου», Αθήναι 2000.
Τρεμπέλα Παν. Ν., Λειτουργικοί Τύποι Αιγύπτου και Ανατολής. Συμβολαί εις την Ιστορίαν της Χριστιανικής Λατρείας, τ. Β’, εκδ. Αδελφότης Θεολόγων «Ο Σωτήρ», Αθήναι 20083.
Φουντούλη Ιω. Μ., Απαντήσεις εις λειτουργικάς απορίας, τ. Γ’, εκδ. Αποστολικής Διακονίας της Εκκλησίας της Ελλάδος, Αθήνα 20023.
Του Ιδίου, Κείμενα Λειτουργικής, τ. Γ’: Θείαι Λειτουργίαι, Θεσσαλονίκη 2005.
Του Ιδίου, Λειτουργική Α’. Εισαγωγή στη Θεία Λατρεία, εκδ. Μυγδονία, Θεσσαλονίκη 2003.

Μια τέτοια ωραία στιγμή διέκοψε ένα περίεργο θέαμα. Ένας ξυπόλητος άντρας με κουρέλια για ρούχα και ένα σακούλι στον ώμο εμφανίστηκε αθόρυβα στη συρματένια αυλόπορτα. Αμέσως, κρυφτήκαμε φοβισμένοι πίσω από το φουστάνι της γιαγιάς.

«Μη φοβάστε», είπε τρυφερά η γιαγιά. «Έλα μέσα, Πίπη», απευθύνθηκε η γιαγιά στον άγνωστο για εμάς ταλαίπωρο άντρα. Ο Πίπης έκανε μόνο δυο βήματα κοιτάζοντας μόνιμα στο έδαφος. Μας έριξε δυο κλεφτές ματιές και μας χαμογέλασε με ένα τρόπο που μας φάνηκε πολύ παιδιάστικος και αθώος για μεγάλο άντρα.

Η γιαγιά μπήκε στην κουζίνα και ξαναβγήκε κρατώντας λίγο ψωμί, δυο ντομάτες και ένα κομμάτι τυρί. Τα έδωσε στον Πίπη. Ο Πίπης την ευχαρίστησε κάνοντας μια ευγενική υπόκλιση με το κεφάλι, σταύρωσε με το χέρι του τις προσφορές της γιαγιάς μας, τις έβαλε στο σακούλι, έκανε το σταυρό του και έφυγε αθόρυβα. Έτσι όπως ήρθε.

Βροχή οι ερωτήσεις μετά. «Θα σας πω ό,τι ξέρω», είπε η γιαγιά. Κανείς δεν ξέρει από πού είναι ο Πίπης, πού μένει, από πού έρχεται και πού πάει. Δεν ξέρω και αν το όνομά του είναι αυτό. Κανείς δεν τον έχει ακούσει να μιλάει. Είναι μουγγός. Κάποιοι σπάνε πλάκα μαζί του, καθώς τον έχουν για τον τρελό του χωριού. Άλλοι τον φοβούνται και τον διώχνουν.

Έρχεται αθόρυβα στα σπίτια, στέκεται στην είσοδο της αυλής για λίγα λεπτά. Και να τον καλέσεις να μπει πιο μέσα δεν το κάνει. Στέκεται εκεί με τα χέρια σταυρωμένα και με το βλέμμα μόνιμα στο έδαφος. Εάν του δώσεις κάτι, σε ευχαριστεί με νεύματα, σταυρώνει πάντα ό,τι του δίνεις, κάνει το σταυρό του και φεύγει. Εάν δεν του δώσεις, πάλι σου χαμογελάει και φεύγει ήρεμα. Κάποιος μια φορά του πέταγε πέτρες. Ο Πίπης έφυγε σβέλτα και αθόρυβα.

Είναι μόνιμα ξυπόλητος και με τα ίδια ρούχα. Χειμώνα και καλοκαίρι. Κάποιοι στο χωριό λένε ότι τον έχουν δει στα βουνά και στα λαγκάδια να δίνει φαγητό σε άγρια ζώα και να παίζει μαζί τους σαν να είναι κατοικίδια.

Τον Πίπη τον ξανάδα δυο τρεις φορές στην παιδική μου ηλικία. Μια φορά, η γιαγιά μού έδωσε το φαγητό να του το πάω εγώ. Τον πλησίασα με φόβο. Όταν πήγα κοντά του και του έδωσα το φίλεμα, το πήρε ήρεμα και με κοίταξε για λίγο με αυτό το αμήχανο, ντροπαλό και γλυκό βλέμμα των παιδιών. Κι ας ήμουν εγώ 12 ετών κι αυτός γύρω στα 50.

Μετά από λίγα χρόνια, ο Πίπης χάθηκε τελείως. Κανείς δεν τον είδε ξανά. Κανείς δεν άκουσε ποτέ ξανά κάτι. Κανείς δεν βρήκε κάτι. Έφυγε, όπως ήρθε. Ένας Θεός ξέρει πού είναι ο Πίπης. Μήπως όμως κι αυτός είναι από τους λίγους που ξέρει πού είναι ο Θεός;