Σύμφωνα με πληροφορίες ο Μητροπολίτης Ελαίας άφησε την τελευταία του πνοή στο Νοσοκομείο ΝΙΜΤΣ όπου και νοσηλευόταν.

Επίσης, να αναφερθεί ότι για την εκδημία του Σεβασμιωτάτου ενημερώθηκε και ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος

Ο κατά κόσμον Στυλιανός Τσιριγώτης γεννήθηκε στο χωριό Βελιά Λακωνίας το 1941.

Σπούδασε τη Θεολογία αρχικά στη Θεολογική Σχολή Χάλκης αλλά λόγω αναστολής της λειτουργίας της περάτωσε τις σπουδές του στη Θεολογική Σχολή Αθηνών, από την οποία αποφοίτησε το 1974.

Το 1979 αναγορεύθηκε διδάκτορας της Φιλοσοφικής Σχολής της Γκρενόμπλ της Γαλλίας.

Το 1963 εκάρη μοναχός στην Ιερά Μονή Αγίων Τεσσαράκοντα Μαρτύρων Σπάρτης.

Διάκονος χειροτονήθηκε στις 30 Ιανουαρίου 1964 και Πρεσβύτερος την 1 Ιουλίου 1967 από τον Μητροπολίτη Μονεμβασίας και Σπάρτης Κυπριανό.

Διετέλεσε Ηγούμενος της Ιεράς Μονής Αγίων Τεσσαράκοντα Μαρτύρων Σπάρτης από το 1968 μέχρι το 1976. Το 1978 διορίστηκε Καθηγητής της Πατμιάδας Εκκλησιαστικής Σχολής και στη συνέχεια αποσπάστηκε στην Περσία ως Πατριαρχικός Έξαρχος και Διευθυντής της εκεί Ελληνικής Σχολής.

Διετέλεσε Ηγούμενος της Ιεράς Μονής Βλατάδων από το 1980 μέχρι το 1985.

Στις 25 Μαρτίου 1984 χειροτονήθηκε τιτουλάριος Επίσκοπος Ελαίας. Εφησυχάζει από το 1985.

Στις 10 Ιανουαρίου 2023 προήχθη σε εν ενεργεία Μητροπολίτη με τον ίδιο τίτλο.

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΗΣ ΤΥΡΟΦΑΓΟΥ[:Ματθ. 6, 14-21]

Πνευματικὰ  θησαυρίσματα ἀπὸ ὁμιλίες τοῦ ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Χρυσοστόμου

H ΩΦΕΛΕΙΑ ΤΗΣ ΝΗΣΤΕΙΑΣ

Πολλοὶ χριστιανοί, ἀγνοῶντας τὴ μεγάλη ὠφέλεια τῆς νηστείας, τὴν τηροῦν μὲ δυσφορία ἢ καὶ τὴν ἀθετοῦν. Καὶ ὅμως, τὴ νηστεία πρέπει νὰ τὴ δεχόμαστε μὲ χαρά, ὄχι μὲ βαρυγκώμια ἢ φόβο. Γιατί δὲν εἶναι σὲ ἐμᾶς φοβερή, ἀλλὰ στοὺς δαίμονες. Φέρτε την μπροστὰ σὲ ἕναν δαιμονισμένο, καὶ θὰ παγώσει ἀπὸ τὸν φόβο, θὰ μείνει ἀκίνητος σὰν πέτρα, θὰ δεθεῖ μὲ δεσμὰ ἀόρατα, ὅταν μάλιστα δεῖ νὰ τὴ συνοδεύει ἡ ἀδελφή της καὶ ἀχώριστη συντρόφισσά της, ἡ προσευχή. Γι᾿ αὐτὸ καὶ ὁ Χριστὸς εἶπε: «Τοῦτο δὲ τὸ γένος οὐκ ἐκπορεύεται εἰ μὴ ἐν προσευχῇ καὶ νηστείᾳ(:αὐτὸ ὅμως τὸ εἶδος τῶν δαιμόνων δὲν βγαίνει ἀπὸ τὸν ἄνθρωπο ποὺ ἔχει καταληφθεῖ ἀπὸ αὐτό, παρὰ μόνο μὲ προσευχὴ ποὺ συνοδεύεται καὶ μὲ νηστεία, ὥστε ἡ προσευχὴ νὰ γίνεται μὲ διάνοια ὅσο δυνατὸν ἐλαφρότερη καὶ περισσότερο προσηλωμένη στὸ Θεό»[Μάτθ.17,21].

Ἀφοῦ, λοιπόν, ἡ νηστεία διώχνει μακριὰ τοὺς ἐχθροὺς τῆς σωτηρίας μας καὶ εἶναι τόσο φοβερὴ στοὺς δυνάστες τῆς ζωῆς μας, πρέπει νὰ τὴν ἀγαπᾶμε καὶ ὄχι νὰ τὴ φοβόμαστε. Ἄν πρέπει κάτι νὰ φοβόμαστε, αὐτὸ εἶναι ἡ πολυφαγία, προπαντὸς ὅταν συνδυάζεται μὲ τὴ μέθη· γιατί αὐτὴ μᾶς δένει πισθάγκωνα καὶ μᾶς σκλαβώνει στὰ τυραννικὰ πάθη, ἐνῶ ἡ νηστεία, ἀπεναντίας, μᾶς ἀπαλλάσσει ἀπὸ τὴν τυραννία τῶν παθῶν καὶ μᾶς χαρίζει τὴν πνευματικὴ ἐλευθερία. Ὅταν, λοιπὸν καὶ ἐναντίον τῶν ἐχθρῶν μας πολεμάει καὶ ἀπὸ τὴ δουλεία μᾶς λυτρώνει καὶ στὴν ἐλευθερία μᾶς ξαναφέρνει, ποιὰν ἄλλη ἀπόδειξη τῆς ἀγάπης της χρειαζόμαστε;

Δὲν εἶναι μόνο οἱ μοναχοὶ ποὺ ἔχουν σὲ ὅλη τους τὴν ἰσάγγελη ζωὴ σύντροφο τὴ νηστεία, μὰ καὶ πολλοὶ κοσμικοὶ χριστιανοί, ποὺ μὲ τὰ φτερά της ἔχουν ἀνέβει κι αὐτοὶ σὲ ὕψη οὐράνιας φιλοσοφίας.

Σᾶς θυμίζω πὼς οἱ δύο κορυφαῖοι προφῆτες τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης, ὁ Μωυσῆς καὶ ὁ Ἠλίας, μολονότι καὶ ἀπὸ ἄλλες ἀρετὲς εἶχαν πολλὴ παρρησία στὸν Θεό, ὅποτε ἤθελαν νὰ μιλήσουν μαζί Του, στὴ νηστεία κατέφευγαν. Αὐτὴ τοὺς ὁδηγοῦσε κοντὰ στὸν Κύριο. Μὰ καὶ πολὺ πιὸ πρίν, στὶς ἀρχὲς τῆς Δημιουργίας, ὅταν ὁ Θεὸς ἔπλασε τὸν ἄνθρωπο, ἀμέσως τὸν παρέδωσε στὰ χέρια τῆς νηστείας, ἀναθέτοντας σὲ  αὐτήν, σὰν σὲ φιλόστοργη μητέρα καὶ ἄριστη  δασκάλα, νὰ φροντίσει γιὰ τὴ σωτηρία του. Γιατί τὸ «ἀπὸ παντὸς ξύλου τοῦ ἐν τῷ παραδείσῳ βρώσει φαγῇ, ἀπὸ δὲ τοῦ ξύλου τοῦ γινώσκειν καλὸν καὶ πονηρόν, οὐ φάγεσθε ἀπ᾿ αὐτοῦ(:ἀπὸ τοὺς καρποὺς ὅλων τῶν δέντρων τοῦ παραδείσου νὰ τρῶτε ἐλεύθερα, ἀπὸ τοὺς καρποὺς ὅμως τοῦ δέντρου τῆς γνώσεως τοῦ καλοῦ καὶ τοῦ κακοῦ νὰ μὴ φᾶτε)»[Γέν.2,16-17],δὲν ἦταν παρὰ ἐντολὴ νηστείας. Κι ἂν στὸν παράδεισο ἦταν ἀναγκαία ἡ νηστεία, πολὺ περισσότερο μετὰ ἔξω ἀπὸ τὸν παράδεισο. Ἄν πρὶν ἀπὸ τὸ πλήγωμα ἦταν φάρμακο χρήσιμο, πολὺ περισσότερο μετὰ τὸ πλήγωμα. Ἄν πρὶν ἀνάψει ὁ πόλεμος τῶν ἐπιθυμιῶν καὶ τῶν δαιμόνων ἦταν ὅπλο ἀπαραίτητο, πολὺ περισσότερο μετὰ τὸ ξέσπασμα τοῦ πολέμου. Ἄν εἶχε ἀκούσει αὐτὴ τὴ φωνῇ ὁ Ἀδάμ, δὲ θὰ ἄκουγε τὴν ἄλλη, ποὺ τοῦ εἶπε: «Γῆ εἶ καὶ εἰς γῆν ἀπελεύσῃ(:χῶμα εἶναι τὸ σῶμα σου καὶ στὸ χῶμα θὰ καταλήξεις)»[Γέν.3,19]. Ἐπειδὴ ὅμως δὲν ὑπάκουσε, γι᾿ αὐτὸ ἀκολούθησαν θάνατος καὶ φροντίδες καὶ πόνοι καὶ λῦπες καὶ ζωὴ βαρύτερη ἀπὸ κάθε θάνατο.

Εἴδατε πὼς ὁ Θεὸς ἀγανακτεῖ, ὅταν ἡ νηστεία περιφρονεῖται; Μάθετε τώρα καὶ πῶς εὐφραίνεται, ὅταν αὐτὴ τιμᾷται. Τὸν θάνατο ἐπέβαλε ὅταν ἡ νηστεία περιφρονήθηκε, τὸν θάνατο ἀνακάλεσε, ὅταν αὐτὴ τιμήθηκε. Ἀπὸ ποιούς; Ἀπὸ τοὺς Νινευίτες.

«Καὶ ἐγένετο λόγος Κυρίου (:καὶ μίλησε ὁ Κύριος)», λέει ἡ Ἁγία Γραφή, «πρὸς Ἰωνᾶν τὸν τοῦ Ἀμαθὶ λέγων· ἀνάστηθι καὶ πορεύθητι εἰς Νινευὴ τὴν πόλιν τὴν μεγάλην καὶ κήρυξον ἐν αὐτῇ, ὅτι ἀνέβη ἡ κραυγὴ τῆς κακίας αὐτῆς πρὸς μέ (:στὸν Ἰωνά, τὸν γιὸ τοῦ Ἀμαθί, καὶ τοῦ εἶπε: »Σήκω καὶ πήγαινε στὴ Νινευί, τὴν πόλη τὴ μεγάλη»)»[Ἰων.1,1]. Ὁ Θεὸς τόνισε τὸ μέγεθος τῆς πόλης γιὰ νὰ συγκινήσει τὸν προφήτη, ἐπειδὴ γνώριζε τὴ μελλοντικὴ φυγή του. Πάντως, μετὰ τὴν παρακοή του καὶ τὴ γνωστὴ περιπέτειά του μὲ τὸ θαλάσσιο κῆτος ποὺ τὸν κατάπιε καὶ μέσα στὸ ὁποῖο παρέμεινε ζωντανὸς γιὰ τρεῖς μέρες (βλ. Ἰων.1,3 ἕως 2,11), ὁ Ἰωνᾶς πῆγε ἐπιτέλους στὴ Νινευὶ καὶ ἔφερε στοὺς κατοίκους της τὸ θεϊκὸ μήνυμα τῆς καταστροφῆς τους: «ἔτι τρεῖς ἡμέραι καὶ Νινευὴ καταστραφήσεται(: ἀκόμα τρεῖς μέρες καὶ ἡ Νινευὶ θὰ καταστραφεῖ)»[Ἰων. 3,4]. Σὰν τὸ ἄκουσαν ἐκεῖνοι, δὲν ἔδειξαν δυσπιστία ἢ ἀδιαφορία. Γρήγορα κατέφυγαν στὴ νηστεία ὅλοι, ἄνδρες, γυναῖκες, κύριοι, δοῦλοι, ἄρχοντες, λαός, παιδιά, γέροι. Νηστεία ἐπέβαλαν ἀκόμα καὶ στὰ δίχως νοημοσύνη ζῶα. Καὶ μαζὶ μὲ τὴ νηστεία, παντοῦ πένθιμα ροῦχα, παντοῦ κλάμα, παντοῦ προσευχή, παντοῦ μετάνοια. Βλέπετε γιατί εἶπα πρὶν ὅτι τὴν πολυφαγία καὶ τὴ μέθη πρέπει νὰ φοβόμαστε, ὄχι τὴ νηστεία; Γιατί ἡ μέθη καὶ ἡ πολυφαγία παραλίγο νὰ καταστρέψουν τὴν πόλη, ἐνῶ ἡ νηστεία τὴν ἔσωσε ἀπὸ τὴν καταστροφή.

Ὁ προφήτης Δανιήλ, ἐπίσης, μπῆκε στὸ λάκκο τῶν λιονταριῶν μαζὶ μὲ τὴ νηστεία, καὶ γι᾿ αὐτὸ βγῆκε σῶος, σὰν νὰ εἶχε ριχτεῖ σὲ μαντρὶ προβάτων(Δαν. 6,16-23). Μὰ καὶ οἱ Τρεῖς Παῖδες μὲ τὴ νηστεία μπῆκαν στὸ καμίνι, γι᾿ αὐτὸ βγῆκαν ἀπὸ ἐκεῖ μὲ τὰ σώματά τους ἀκέραια καὶ πιὸ λαμπρὰ(Δαν. 3,19-27). Ἄν ἡ φωτιὰ ἐκείνη ἦταν ἀληθινή, πῶς δὲν ἔκανε ὅ,τι κάνει ἡ φωτιά; Ἄν τὰ σώματα ἐκεῖνα ἦταν ἀληθινά, πῶς δὲν ἔπαθαν ὅ,τι παθαίνουν τὰ σώματα; Πῶς; Ρώτησε τὴ νηστεία. Αὐτὴ θὰ σοῦ δώσει τὴν ἀπάντηση. Αὐτὴ θὰ σοῦ λύσει τὸ αἴνιγμα. Γιατί, πραγματικά, αἴνιγμα ἦταν τὸ νὰ παλεύουν σώματα μὲ τὴ φωτιὰ καὶ νὰ νικοῦν τὰ σώματα. Βλέπεις παράδοξη πάλη; Βλέπεις ἀκόμα πιὸ παράδοξη νίκη; Θαύμασε τὴ νηστεία καὶ δέξου την μὲ ἀνοιχτὴ τὴν ἀγκαλιά. Γιατί ὅταν καὶ ἀπὸ τὴ φωτιὰ σώζει καὶ ἀπὸ τὰ λιοντάρια φυλάει καὶ τοὺς δαίμονες ἀπομακρύνει καὶ θεϊκὴ ἀπόφαση ἀκυρώνει καὶ τὴ μανία τῶν παθῶν καταστέλλει καὶ στὴν ἐλευθερία μᾶς ξαναφέρνει καὶ τοὺς λογισμούς μας γαληνεύει, ὅταν τόσα ἀγαθὰ ἔχει στὰ χέρια της, δὲν εἶναι τρέλλα νὰ τὴν ἀποφεύγουμε καὶ νὰ τὴ φοβόμαστε;

«Τὴ φοβόμαστε», θὰ πεῖς, «γιατί φθείρει καὶ ἐξασθενίζει τὸ σῶμα». Θὰ μποροῦσα νὰ σοῦ ἀπαντήσω, ὅτι ὅσο ὁ ἐξωτερικὸς ἄνθρωπος, δηλαδὴ τὸ σῶμα, φθείρεται, τόσο ὁ ἐσωτερικός, δηλαδὴ ἡ ψυχή, μέρα μὲ τὴν μέρα ἀνανεώνεται[πρβλ. Β΄κόρ.4,16: «Διὸ οὐκ ἐκκακοῦμεν, ἀλλ᾿ εἰ καὶ ὁ ἔξω ἡμῶν ἄνθρωπος διαφθείρεται, ἀλλ᾿ ὁ ἔσωθεν ἀνακαινοῦται ἡμέρᾳ καὶ ἡμέρᾳ(:κι ἐπειδὴ γνωρίζουμε ὅτι ὅλα τὰ δυσάρεστα ποὺ μᾶς συμβαίνουν καταλήγουν στὴν εὐχαριστία καὶ στὴ δόξα τοῦ Θεοῦ, γι᾿ αὐτὸ δὲν χάνουμε τὸ θάρρος μας, ἀλλὰ κι ἂν ὁ ἐξωτερικός μας ἄνθρωπος, δηλαδὴ τὸ σῶμα μας, φθείρεται ἀπὸ τίς θλίψεις καὶ τοὺς κινδύνους αὐτούς, ὁ ἐσωτερικός μας ὅμως ἄνθρωπος, δηλαδὴ ἡ ψυχή μας, γίνεται νεότερη μέρα μὲ τὴ μέρα)»]. Ἀπὸ τὸ ἄλλο μέρος, ὅμως, ἂν θελήσεις νὰ ἐξετάσεις καλὰ τὸ πρᾶγμα, θὰ διαπιστώσεις πὼς ἡ νηστεία περιφρουρεῖ καὶ τὴ σωματικὴ ὑγεία. Κι ἂν δὲν πιστεύεις στὰ λόγια μου, ρώτησε τοὺς γιατρούς, καὶ καλύτερα θὰ σοῦ τὰ ποῦν αὐτοί, ποὺ ὀνομάζουν τὴν ὀλιγοφαγία «μητέρα τῆς ὑγείας», ἐνῶ, ἀπεναντίας, λένε πὼς ἀπὸ τὴν πολυφαγία προέρχονται πάρα πολλὲς ἀρρώστιες, οἱ ὁποῖες, σὰν αὐλάκια νεροῦ ποὺ πηγάζουν ἀπὸ μολυσμένη πηγή, καταστρέφουν τὸ σῶμα.

Ἄς μὴ φοβόμαστε, λοιπόν, τὴ νηστεία, ποὺ ἀπὸ τόσα κακά μᾶς ἀπαλλάσσει. Αὐτὸ δὲν τὸ λέω χωρὶς λόγο. Βλέπω πολλοὺς ἀνθρώπους νὰ ρίχνονται ἀσυγκράτητοι στὸ φαγητὸ καὶ τὸ πιοτὸ τόσο πρίν, ὅσο καὶ μετὰ τὴ νηστεία, καταστρέφοντας τὴν ὠφέλειά της. Ἔτσι, δηλαδή, γίνεται στὴν ψυχή μας ὅ,τι καὶ σὲ ἕνα ἄρρωστο σῶμα, πού, μόλις ἀρχίσει νὰ συνέρχεται καὶ κάνει νὰ σηκωθεῖ ἀπὸ τὸ κρεβάτι, τοῦ δίνει κάποιος μιὰ δυνατὴ κλωτσιὰ καὶ τὸ ρίχνει κάτω χειρότερα. Κάτι τέτοιο, λοιπόν, γίνεται καὶ στὴν ψυχή μας, ὅταν πρὶν ἢ μετὰ τὴ νηστεία ἐπισκιάσουμε τὴ νηφαλιότητα, ποὺ χαρίζει αὐτή, μὲ τὸν σκοτισμό, ποὺ φέρνει ἡ κραιπάλη.

Ἀλλὰ καὶ ὅταν νηστεύουμε, δὲν φτάνει ἡ ἀποχὴ ἀπὸ ὁρισμένες τροφές, γιὰ νὰ ὠφεληθοῦμε ψυχικά. Ὑπάρχει κίνδυνος, τηρῶντας τίς νηστεῖες τῆς Ἐκκλησίας, νὰ μὴν κερδίσουμε τίποτα. Πῶς; Ὅταν μένουμε μακριὰ ἀπὸ τὰ φαγητά, δὲν μένουμε ὅμως μακριὰ ἀπὸ τὴν ἁμαρτία· ὅταν δὲν τρῶμε κρέατα, τρῶμε ὅμως τὸ βιὸς τῶν φτωχῶν· ὅταν δὲν μεθᾶμε μὲ κρασί, μεθᾶμε ὅμως ἀπὸ τὴν πονηρὴ ἐπιθυμία· ὅταν περνᾶμε τὴ μέρα νηστικοί, βλέποντας ὅμως αἰσχρὰ θεάματα. Ἔτσι ἡ νηστεία μας εἶναι ἀνώφελη. Γι᾿ αὐτὸ ἂς τὴ συνδυάσουμε μὲ τὸν πόλεμο ἐναντίον τῶν παθῶν, μὲ τὴν ἐγκράτεια ἀπὸ κάθε ἁμάρτημα, μὲ τὴν προσευχὴ καὶ τὸν πνευματικὸ ἀγῶνα. Ἔτσι μόνο θὰ ἔχει καρποὺς καὶ θὰ εἶναι μιὰ θυσία εὐάρεστη στὸν Θεό.

        ΠΡΟΣ ΔΟΞΑΝ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΤΡΙΑΔΙΚΟΥ ΘΕΟΥ,       

Αυτοί που κρατούν τη νηστεία, από την Καθαρά Δευτέρα μέχρι το Μεγάλο Σάββατο, είναι συνήθως άνθρωποι βαθιά θρησκευόμενοι. Από την άλλη, ειδικά τα τελευταία χρόνια, δεν λείπουν και αυτοί που θεωρούν ότι είναι μία καλή ευκαιρία για να κάνουν μία διατροφή-αποτοξίνωση και αποφεύγουν το κρέας και τα ζωικά παράγωγα, χωρίς να περιορίζονται από τα στενά όρια που θέτει η θρησκεία.

Η παράδοση προστάζει ότι κατά τη διάρκεια της νηστείας, σε γενικές γραμμές απαγορεύονται κρέας, ψάρι, γαλακτοκομικά, λάδι και κρασί. Κατ’ εξαίρεσιν τα Σάββατα και τις Κυριακές επιτρέπονται το λάδι και το κρασί, εκτός από το Μεγάλο Σάββατο, που είναι το μοναδικό Σάββατο του έτους στο οποίο απαγορεύονται λάδι και κρασί. Στις 25 Μαρτίου και την Κυριακή των Βαΐων τρώμε ψάρι.

Τάφηκε στη  Μονή Στομίου, στις 24 Φεβρουαρίου 2024, ο ηγούμενός της αείμνηστος αρχιμανδρίτης π. Κοσμάς Σιώζος, ενώ, νωρίτερα, η νεκρώσιμος ακολουθία τελέστηκε στον προσκυνηματικό ναό του αγίου Κοσμά Κονίτσης, όπου υπήρξε εφημέριος για πολλά χρόνια.

Της εξοδίου ακολουθίας χοροστάτησε ο Μητροπολίτης Μεσογαίας και Λαυρεωτικής κ. Νικόλαος, ο οποίος και στον πρώτο και στο δεύτερο βαθμό ιεροσύνης είχε χειροτονηθεί από τον αλησμόνητο Σεβαστιανό και με τον μακαριστό π. Κοσμά τους συνέδεε αδελφική εν Χριστώ σχέση.

Μίλησε πάρα πολύ συγκινητικά για τον αλησμόνητο ηγούμενο, με λόγια καρδιάς και συνείδησης, χαρακτηρίζοντάς τον, μεταξύ άλλων, διαμάντι της Εκκλησίας, και αναφέροντας ότι ο αξέχαστος π. Κοσμάς, ενώ εξομολογούνταν σ’ εκείνον, στην ουσία ο Μητροπολίτης βρισκόταν εξομολογούμενος σ’ αυτόν.

Συγκλονιστικές είναι οι στιγμές από την άνοδο του σκηνώματος του π. Κοσμά στη Μονή Στομίου, πολλές φορές, με το νεκρό σώμα του να προηγείται και να ακολουθούν στην ανηφοριά κληρικοί και λαϊκοί. Δεν επρόκειτο για πομπή θανάτου, παρά την ανθρώπινη θλίψη, αλλά για μυσταγωγία ανάστασης.

Ὁ Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Βεροίας, Ναούσης καί Καμπανίας κ. Παντελεήμων καί ἡ περί αὐτόν μοναστική ἀδελφότητα τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Παναγίας Δοβρᾶ Βεροίας ἀγγέλλουν τήν πρός Κύριον ἐκδημία τοῦ μακαριστοῦ Κτίτορος καί Καθηγουμένου τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Παναγίας Δοβρᾶ Βεροίας Ἀρχιμ. Παντελεήμονος Κορφιωτάκη (63 ἐτῶν).

Ἡ ἐξόδιος ἀκολουθία θά τελεσθεῖ τήν Παρασκευή 28 Φεβρουαρίου στίς 12 τό μεσημέρι στό Καθολικό τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Παναγίας Δοβρᾶ Βεροίας, ἐνῷ ἡ σορός τοῦ μακαριστοῦ Καθηγουμένου θά τεθεῖ σέ προσκύνημα ἀπό σήμερα Πέμπτη 27 Φεβρουαρίου στις 11:00 π.μ. μέχρι τήν Ἐξόδιο Ἀκολουθία.

Σήμερα στίς 9:00 μ.μ. θά τελεσθεῖ Ἱερά Ἀγρυπνία καί ἡ Ἐξόδιος Ἀκολουθία κατά τή μοναχική τάξη, ἐνῶ τό πρωί τῆς Παρασκευῆς στίς 7:00 π.μ. Ὄρθρος καί Θεία Λειτουργία. Ἡ ταφή θά πραγματοποιηθεῖ στό Κοιμητήριο τῆς Ἱερᾶς Μονῆς.

Εἰς μνήμην τοῦ μακαριστοῦ Καθηγουμένου ὅσοι ἐπιθυμοῦν μποροῦν νά προσφέρουν, ἀντί στεφάνου, ὑπέρ ἀνεγέρσεως τοῦ Ἱεροῦ Ναοῦ τοῦ Ἁγίου Λουκᾶ τοῦ Ἰατροῦ.

Παρακαλοῦνται τά πνευματικά του τέκνα καί οἱ εὐλαβεῖς προσκυνητές τῆς Ἱερᾶς Μονῆς ὅπως παραστοῦν καί συνοδεύσουν τήν ἐκφοράν τοῦ σκηνώματος τοῦ μεταστάντος.

Ἡ μνήμη αὐτοῦ εἴη ἄληστος καί αἰωνία!

ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ

Ὁ Ἀρχιμανδρίτης Παντελεήμων (κατά κόσμον Γεώργιος) Κορφιωτάκης γεννήθηκε τό 1962 στήν Ἀθήνα. Ἡ οἰκογένειά του καταγόταν ἀπό τή Μάνη καί τήν Καλαμάτα, στήν ὁποία εὑρίσκεται καί ὁ ὀνομαστός «Πύργος Κορφιωτάκη» πού ἔχει δωρηθεῖ πλέον στήν Ἱερά Μητρόπολη Μεσσηνίας.

Μετά τήν ὁλοκλήρωση τῶν ἐγκυκλίων σπουδῶν του στήν Ἀθήνα, εἰσήχθη τό 1979 στή Νομική Σχολή τοῦ Ἀριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης καί ἔκτοτε συνεδέθη μέ τόν Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη Βεροίας κ. Παντελεήμονα, τότε Πρωτοσύγκελλο τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως Θεσσαλονίκης. Ὑπῆρξε ἕνα ἀπό τά πρῶτα καί βασικά μέλη τῆς Χριστιανικῆς Καταφυγῆς Νέων τοῦ Ἁγίου Δημητρίου Θεσσαλονίκης. Ἀκόμη καί μετά τήν ἀπόκτηση τοῦ πτυχίου τῆς Νομικῆς Σχολῆς παρέμεινε στή Θεσσαλονίκη, διακονώντας τήν τοπική Ἐκκλησία γιά περισσότερο ἀπό μία δεκαετία μέ τή διδασκαλία του στό Κοινωνικό Φροντιστήριο, τή συμμετοχή του στίς κατηχητικές συνάξεις, στίς χριστιανικές κατασκηνώσεις καί τίς λοιπές δράσεις τῆς Χριστιανικῆς Καταφυγῆς, καθώς καί στόν Ἱερό Ναό τοῦ Ἁγίου Δημητρίου.

Μέ τήν ἐκλογή τοῦ Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου μας κ. Παντελεήμονος στή Μητρόπολη Βεροίας τόν ἀκολούθησε στήν Βέροια. Ἐκάρη μοναχός ἀπό τόν Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη μας στίς 23 Ἰουλίου 1994 στό σπήλαιο τῶν Ἁγίων Πατέρων Διονυσίου τοῦ ρήτορος καί Μητροφάνους, στή Μικρά Ἁγία Ἄννα τοῦ Ἁγίου Ὄρους, λαμβάνοντας τό ὄνομα Παντελεήμων καί χειροτονήθηκε διάκονος λίγες ἡμέρες ἀργότερα, στίς 27 Ἰουλίου 1994, στή Βέροια. Πρεσβύτερος χειροτονήθηκε στή Νάουσα, στίς 26 Φεβρουαρίου τοῦ ἔτους 1995, ἀπό τόν Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη Βεροίας κ. Παντελεήμονα, ὁ ὁποῖος τοῦ ἀπένειμε τό ὀφφίκιο τοῦ Ἀρχιμανδρίτου καί ἐν συνεχείᾳ τοῦ πνευματικοῦ. Ἀρχικά διορίστηκε ἐφημέριος καί προϊστάμενος τοῦ Ἱεροῦ Ναοῦ Ἁγίου Ἰωάννου Ἐλεήμονος Βεροίας, ἐνῶ παράλληλα ἀνέλαβε τήν πνευματική ἐπιστασία τῆς νεοσύστατης ἀδελφότητας τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Παναγίας Δοβρᾶ.

Τό ἔτος 2002 ἐκάρη Μεγαλόσχημος μοναχός. Τό 2004 ἐξελέγη παμψηφεί Καθηγούμενος τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Παναγίας Δοβρᾶ καί ἐνθρονίστηκε τήν Παρασκευή τῆς Διακαινησίμου τοῦ ἴδιου ἔτους κατά τήν ἡμέρα τῶν Ἐγκαινίων τοῦ Καθολικοῦ τῆς Ἱερᾶς Μονῆς. Διετέλεσε ἐπί δύο θητεῖες μέλος τῆς Ἐκκλησιαστικῆς Κεντρικῆς Ὑπηρεσίας Οἰκονομικῶν (Ε.Κ.Υ.Ο) τῆς Ἱερᾶς Συνόδου τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἐλλάδος.

Ὁ μακαριστός Γέρων Παντελεήμων διέθεσε ὅλη τήν προσωπική του περιουσία γιά τήν ἐκ βάθρων ἀνακαίνιση τοῦ Καθολικοῦ τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Παναγίας Δοβρᾶ, τήν ἀνέγερση τῶν νέων κτιρίων μέ τά κελλιά τῶν πατέρων καί τό Ἀρχονταρίκι, καθώς καί γιά τή διαμόρφωση καί τόν καλλωπισμό τοῦ αὐλείου χώρου τῆς Μονῆς μέ τό Ἁγίασμα τῆς Παναγίας.

Ἐπί τῆς ἡγουμενίας του θεμελιώθηκε καί ἀποπερατώθηκε τό κτίριο τοῦ Ξενῶνος καί τῶν Ἐργαστηρίων τῆς Μονῆς, θεμελιώθηκε ὁ Ἱερός Ναός τοῦ Ἁγίου Λουκᾶ τοῦ Ἰατροῦ, ἀλλά καί διαμορφώθηκε καί ἐξωραΐστηκε ὁ περιβάλλων χῶρος τῆς Ἱερᾶς Μονῆς. Μέ πολλή ἀγάπη καί ὑπομονή ἄσκησε τό λειτούργημα τῆς πνευματικῆς πατρότητας δεχόμενος καθημερινά πολλούς ἀνθρώπους ἀπό τήν ἐπαρχία μας ἀλλά καί προσκυνητές στό μυστήριο τῆς Ἱερᾶς Ἐξομολογήσεως. Καί αὐτά παρά τίς προσωπικές δυσκολίες πού ἀντιμετώπιζε, καθώς δύο φορές νόσησε ἀπό καρκίνο. Τήν τελευταία ἑπταετία ταλαιπωρήθηκε ἰδιαίτερα ἀπό τήν ἀσθένεια καί μέ τή βοήθεια τοῦ Ἁγίου Λουκᾶ ξεπέρασε ἀρκετές φορές τόν κίνδυνο καί συνέχισε νά σηκώνει μέ ὑπομονή τόν σταυρό τῆς δοκιμασίας του. Ἐκοιμήθη στίς 27 Φεβρουαρίου δοξάζοντας τόν Θεό μέχρι τέλους γιά τίς μεγάλες εὐλογίες καί εὐεργεσίες πού τόν ἀξίωσε νά ζήσει.

ΚΑΤΑ ΛΟΥΚΑΝ ΚΒ´ 39 – 42

³⁹ Καὶ ἐξελθὼν ἐπορεύθη κατὰ τὸ ἔθος εἰς τὸ ὄρος τῶν ἐλαιῶν· ἠκολούθησαν δὲ αὐτῷ καὶ οἱ μαθηταί αὐτοῦ. ⁴⁰ γενόμενος δὲ ἐπὶ τοῦ τόπου εἶπεν αὐτοῖς· Προσεύχεσθε μὴ εἰσελθεῖν εἰς πειρασμόν. ⁴¹ καὶ αὐτὸς ἀπεσπάσθη ἀπ’ αὐτῶν ὡσεὶ λίθου βολήν, καὶ θεὶς τὰ γόνατα προσηύχετο ⁴² λέγων· Πάτερ, εἰ βούλει παρενεγκεῖν τοῦτο τὸ ποτήριον ἀπ’ ἐμοῦ· πλὴν μὴ τὸ θέλημά μου, ἀλλὰ τὸ σὸν γινέσθω.

ΚΑΤΑ ΛΟΥΚΑΝ ΚΒ´ 45 – 71

⁴⁵ καὶ ἀναστὰς ἀπὸ τῆς προσευχῆς, ἐλθὼν πρὸς τοὺς μαθητὰς εὗρεν αὐτοὺς κοιμωμένους ἀπὸ τῆς λύπης, ⁴⁶ καὶ εἶπεν αὐτοῖς· Τί καθεύδετε; ἀναστάντες προσεύχεσθε, ἵνα μὴ εἰσέλθητε εἰς πειρασμόν. ⁴⁷ Ἔτι δὲ αὐτοῦ λαλοῦντος ἰδοὺ ὄχλος, καὶ ὁ λεγόμενος Ἰούδας, εἷς τῶν δώδεκα, προῆγεν αὐτούς, καὶ ἤγγισε τῷ Ἰησοῦ φιλῆσαι αὐτόν· τοῦτο γὰρ σημεῖον δεδώκει αὐτοῖς· ὃν ἂν φιλήσω, αὐτός ἐστιν. ⁴⁸ ὁ δὲ Ἰησοῦς εἶπεν αὐτῷ· Ἰούδα, φιλήματι τὸν υἱὸν τοῦ ἀνθρώπου παραδίδως; ⁴⁹ ἰδόντες δὲ οἱ περὶ αὐτὸν τὸ ἐσόμενον εἶπον αὐτῷ· Κύριε, εἰ πατάξομεν ἐν μαχαίρᾳ; ⁵⁰ καὶ ἐπάταξεν εἷς τις ἐξ αὐτῶν τὸν δοῦλον τοῦ ἀρχιερέως καὶ ἀφεῖλεν αὐτοῦ τὸ οὖς τὸ δεξιόν. ⁵¹ ἀποκριθεὶς δὲ ὁ Ἰησοῦς εἶπεν· Ἐᾶτε ἕως τούτου· καὶ ἁψάμενος τοῦ ὠτίου ἰάσατο αὐτόν· ⁵² εἶπε δὲ ὁ Ἰησοῦς πρὸς τοὺς παραγενομένους ἐπ’ αὐτὸν ἀρχιερεῖς καὶ στρατηγοὺς τοῦ ἱεροῦ καὶ πρεσβυτέρους· Ὡς ἐπὶ λῃστὴν ἐξεληλύθατε μετὰ μαχαιρῶν καὶ ξύλων; ⁵³ καθ’ ἡμέραν ὄντος μου μεθ’ ὑμῶν ἐν τῷ ἱερῷ οὐκ ἐξετείνατε τὰς χεῖρας ἐπ’ ἐμέ. ἀλλ’ αὕτη ἐστὶν ὑμῶν ἡ ὥρα καὶ ἡ ἐξουσία τοῦ σκότους. ⁵⁴ Συλλαβόντες δὲ αὐτὸν ἤγαγον καὶ εἰσήγαγον αὐτὸν εἰς τὸν οἶκον τοῦ ἀρχιερέως· ὁ δὲ Πέτρος ἠκολούθει μακρόθεν. ⁵⁵ ἁψάντων δὲ πυρὰν ἐν μέσῳ τῆς αὐλῆς καὶ συγκαθισάντων αὐτῶν ἐκάθητο ὁ Πέτρος ἐν μέσῳ αὐτῶν. ⁵⁶ ἰδοῦσα δὲ αὐτὸν παιδίσκη τις καθήμενον πρὸς τὸ φῶς καὶ ἀτενίσασα αὐτῷ εἶπε· Καὶ οὗτος σὺν αὐτῷ ἦν· ⁵⁷ ὁ δὲ ἠρνήσατο λέγων· Γύναι, οὐκ οἶδα αὐτόν. 

⁵⁸ καὶ μετὰ βραχὺ ἕτερος ἰδὼν αὐτὸν ἔφη· Καὶ σὺ ἐξ αὐτῶν εἶ· ὁ δὲ Πέτρος εἶπεν· Ἄνθρωπε, οὐκ εἰμί. ⁵⁹ καὶ διαστάσης ὡσεὶ ὥρας μιᾶς ἄλλος τις διισχυρίζετο λέγων· Ἐπ’ ἀληθείας καὶ οὗτος μετ’ αὐτοῦ ἦν· καὶ γὰρ Γαλιλαῖός ἐστιν. ⁶⁰ εἶπε δὲ ὁ Πέτρος· Ἄνθρωπε, οὐκ οἶδα ὃ λέγεις. καὶ παραχρῆμα, ἔτι λαλοῦντος αὐτοῦ, ἐφώνησε ἀλέκτωρ. ⁶¹ καὶ στραφεὶς ὁ Κύριος ἐνέβλεψε τῷ Πέτρῳ, καὶ ὑπεμνήσθη ὁ Πέτρος τοῦ λόγου τοῦ Κυρίου, ὡς εἶπεν αὐτῷ ὅτι πρὶν ἀλέκτορα φωνῆσαι ἀπαρνήσῃ με τρίς· ⁶² καὶ ἐξελθὼν ἔξω ὁ Πέτρος ἔκλαυσε πικρῶς. ⁶³ Καὶ οἱ ἄνδρες οἱ συνέχοντες τὸν Ἰησοῦν ἐνέπαιζον αὐτῷ δέροντες, ⁶⁴ καὶ περικαλύψαντες αὐτὸν ἔτυπτον αὐτοῦ τὸ πρόσωπον καὶ ἐπηρώτων αὐτὸν λέγοντες· Προφήτευσον τίς ἐστιν ὁ παίσας σε; ⁶⁵ καὶ ἕτερα πολλὰ βλασφημοῦντες ἔλεγον εἰς αὐτόν. ⁶⁶ Καὶ ὡς ἐγένετο ἡμέρα, συνήχθη τὸ πρεσβυτέριον τοῦ λαοῦ, ἀρχιερεῖς καὶ γραμματεῖς, καὶ ἀνήγαγον αὐτὸν εἰς τὸ συνέδριον ἑαυτῶν, λέγοντες· Εἰ σὺ εἶ ὁ Χριστός, εἰπέ ἡμῖν. ⁶⁷ εἶπε δὲ αὐτοῖς· Ἐὰν ὑμῖν εἴπω, οὐ μὴ πιστεύσητε, ⁶⁸ ἐὰν δὲ καὶ ἐρωτήσω, οὐ μὴ ἀποκριθῆτέ μοι ἢ ἀπολύσητε· ⁶⁹ ἀπὸ τοῦ νῦν ἔσται ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου καθήμενος ἐκ δεξιῶν τῆς δυνάμεως τοῦ Θεοῦ. ⁷⁰ εἶπον δὲ πάντες· Σὺ οὖν εἶ ὁ υἱὸς τοῦ Θεοῦ; ὁ δὲ πρὸς αὐτοὺς ἔφη· Ὑμεῖς λέγετε ὅτι ἐγώ εἰμι. ⁷¹ οἱ δὲ εἶπον· Τί ἔτι χρείαν ἔχομεν μαρτυρίας; αὐτοὶ γὰρ ἠκούσαμεν ἀπὸ τοῦ στόματος αὐτοῦ.

ΚΑΤΑ ΛΟΥΚΑΝ ΚΓ´ 1 – 1

¹ Καὶ ἀναστὰν ἅπαν τὸ πλῆθος αὐτῶν ἤγαγον αὐτὸν ἐπὶ τὸν Πιλᾶτον.

Απόδοση στα νέα Ελληνικά

ΚΑΤΑ ΛΟΥΚΑΝ ΚΒ´ 39 – 42

³⁹ Καὶ ἀφοῦ ἐβγῆκεν, ἐπῆγε κατὰ τὴν συνήθειάν του εἰς τὸ ὅρος τῶν Ἐλαιῶν. Τὸν ἠκολούθησαν δὲ καὶ οἱ μαθηταί του. ⁴⁰ Ὅταν δὲ ἦλθεν εἰς τὸν τόπον, ποὺ ἐσυνήθιζε νὰ ἔρχεται, τοὺς εἶπε· Προσεύχεσθε καὶ παρακαλέσατε τὸν Θεὸν νὰ σᾶς προφυλάξῃ, ὥστε νὰ μὴ πέσετε εἰς πειρασμόν. ⁴¹ Καὶ αὐτὸς ἀπεμακρύνθη ἀπὸ αὐτοὺς εἰς ἀπόστασιν πετροβολιᾶς, καὶ ἀφοῦ ἐγονάτισε προσηύχετο. ⁴² Καὶ ἔλεγε· Πάτερ, ἐὰν εἶναι θέλημά σου νὰ ἀπομακρύνῃς τὸ ποτήριον αὐτὸ τοῦ θανάτου ἀπὸ ἐμέ, ἀπομάκρυνέ το· ἀλλ’ ὅμως ὄχι νὰ γίνῃ ἐκεῖνο, τὸ ὁποῖον λόγῳ τῆς φυσικῆς ἀποστροφῆς πρὸς τὸν θάνατον ἡ ἀνθρωπίνη φύσις μου θέλει, ἀλλ’ ἐκεῖνο τὸ ὁποῖον θέλεις σύ.

ΚΑΤΑ ΛΟΥΚΑΝ ΚΒ´ 45 – 71

⁴⁵ Καὶ ἀφοῦ ἐσηκώθη ἀπὸ τὴν προσευχήν, ἦλθε πρὸς τοὺς μαθητὰς καὶ τοὺς εὗρε νὰ κοιμῶνται ἀπὸ τὴν κόπωσιν καὶ χαλάρωσιν, ποὺ ἐπροκάλεσεν εἰς τὰ νεῦρα των ἡ πολλή των λύπη. ⁴⁶ Καὶ εἶπε πρὸς αὐτούς· Διατί κοιμᾶσθε; Σηκωθῆτε καὶ προσεύχεσθε, διὰ νὰ μὴ ἐμβῆτε εἰς πειρασμὸν καὶ κυριευθῆτε ὑπ’ αὐτοῦ. ⁴⁷ Ἐνῷ δὲ ὁ Ἰησοῦς ὡμίλει ἀκόμη, ἔξαφνα κατέφθασεν ὄχλος, καὶ αὐτός, ποὺ ὠνομάζετο Ἰούδας, ἕνας ἀπὸ τοὺς δώδεκα, ἐπήγαινεν ἐμπρὸς ἀπὸ αὐτοὺς καὶ ἐπλησίασε τὸν Ἰησοῦν διὰ νὰ τὸν φιλήσῃ. Διότι αὐτὸ τὸ σημάδι εἶχε δώσει εἰς αὐτούς. Τοὺς εἶχεν εἴπει δηλαδή: Ἐκεῖνον ποὺ θὰ φιλήσω, αὐτὸς εἶναι ὁ Ἰησοῦς. ⁴⁸ Ὁ δὲ Ἰησοῦς τοῦ εἶπεν· Ἰούδα, μὲ φίλημα, ποὺ ἕως τώρα ἦτο δεῖγμα τῆς ἀγάπης μας, προδίδεις αὐτόν, ποὺ εἶναι ὁ μοναδικὸς ἐκπρόσωπος τοῦ ἀνθρώπινου γένους καὶ ἀναμενόμενος κατὰ τοὺς προφήτας Μεσσίας; ⁴⁹ Ὅταν δὲ εἶδον ἐκεῖνοι, ποὺ ἦσαν γύρω ἀπὸ τὸν Ἰησοῦν αὐτό, ποὺ ἔμελλε νὰ συμβῇ, ὅτι δηλαδὴ ἐπρόκειτο νὰ τὸν συλλάβουν καὶ νὰ τὸν πάρουν, εἶπαν πρὸς αὐτόν· Κύριε, ἐὰν τὸ ἐπιτρέπῃς, νὰ τοὺς κτυπήσωμεν μὲ μάχαιραν; ⁵⁰ Καὶ ἕνας κάποιος ἀπὸ αὐτοὺς ἐκτύπησε μὲ τὴν μάχαιραν τὸν δοῦλον τοῦ ἀρχιερέως καὶ τοῦ ἔκοψε τὸ δεξιὸν αύτί. ⁵¹ Ἀπεκρίθη δὲ ὁ Ἰησοῦς καὶ εἶπεν· Ἀφήσατε· φθάνει ἕως αὐτοῦ. Μὴ ἀνθίστασθε περισσότερον. Καὶ ἀφοῦ ἤγγισε τὸ αὐτὶ τοῦ δούλου, τὸν ἐθεράπευσε. 

⁵² Εἶπε δὲ ὁ Ἰησοῦς πρὸς τοὺς ἀρχιερεῖς καὶ τοὺς στρατηγοὺς τοῦ ἱεροῦ καὶ τοὺς πρεσβυτέρους, ποὺ ἦλθαν μαζὶ μὲ τὸν ὄχλον ἐναντίον του· Ἐβγήκατε μὲ σπαθιὰ καὶ μὲ ρόπαλα, σὰν νὰ ἤρχεσθε ἐναντίον λῃστοῦ; ⁵³ Ὅταν ἐγὼ ἤμην μαζί σας κάθε ἡμέραν εἰς τὸ ἱερόν, δὲν ἀπλώσατε τὰς χεῖρας σας ἐπάνω μου διὰ νὰ μὲ συλλάβετε. Καὶ ἤλθετε τὴν ὥραν αὐτὴν τῆς νυκτός. Ἀλλ’ αὐτὴ ἡ ὥρα παρεχορήθη ἀπὸ τὸν Θεὸν ὡς ὥρα ἰδική σας διὰ νὰ ἐπιτύχετε τὸ κακοῦργον σχέδιόν σας, καὶ συμπίπτει αὐτὴ πρὸς τὴν ὥραν, κατὰ τὴν ὁποίαν ὁ σατανᾶς φανερώνει τὴν ἐξουσίαν καὶ δύναμίν του, διότι εἰς τὸ σκότος γίνονται τὰ ἐγκλήματα καὶ ὑπὸ τὸ σκότος ζητεῖ ὁ ἄνθρωπος νὰ κρύπτεται, διὰ νὰ ἁμαρτάνῃ ἐλευθέρως. ⁵⁴ Ἀφοῦ δὲ τὸν ἔπιασαν, τὸν ἔφεραν εἰς τὴν πόλιν καὶ τὸν ἔμβασαν εἰς τὸ σπίτι τοῦ ἀρχιερέως. Ὁ δὲ Πέτρος ἠκολούθει ἀπὸ μακράν. ⁵⁵ Ἀφοῦ δὲ ἤναψαν φωτιὰν εἰς τὸ μέσον τῆς αὐλῆς καὶ ἐκάθησαν ὅλοι μαζὶ διὰ νὰ ζεσταίνωνται, ἐκάθητο καὶ ὁ Πέτρος ἐν μέσῳ αὐτῶν. ⁵⁶ Ὅταν δὲ μία νεαρὰ ὑπηρέτρια τὸν εἶδε νὰ κάθηται κοντὰ εἰς τὸ φῶς, ποὺ ἔρριπτεν ἡ φωτιά, τὸν παρετήρησε προσεκτικὰ καὶ εἶπε· Καὶ αὐτὸς ἦτο μαζὶ μὲ τοῦτον, ποὺ εἶναι μέσα δεμένος. ⁵⁷ Ἀλλ’ ὁ Πέτρος τὸν ἠρνήθη καὶ εἶπε· Γυναῖκα, δὲν τὸν ξεύρω. ⁵⁸ Καὶ ὕστερα ἀπὸ λίγο τὸν εἶδε κάποιος ἄλλος καὶ εἶπε· Καὶ σὺ εἶσαι ἀπὸ αὐτούς. Ἀλλ’ ὁ Πέτρος εἶπεν· Ἄνθρωπε, δὲν εἶμαι ἀπὸ αὐτούς. 

⁵⁹ Καὶ ἀφοῦ ἐπέρασε περίπου μία ὥρα, κάποιος μὲ ἐπιμονὴν ἐβεβαίωνε καὶ ἔλεγεν· Ἀλήθεια καὶ αὐτὸς ἦτο μαζὶ μὲ τοῦτον, ποὺ δικάζεται μέσα, διότι καθὼς φαίνεται ἀπὸ τὴν προφοράν του εἶναι Γαλιλαῖος. ⁶⁰ Ἀλλ’ ὁ Πέτρος εἶπεν· Ἄνθρωπε, δὲν ξεύρω τί λέγεις. Καὶ ἀμέσως, ἐνῷ ἀκόμη ὡμίλει ὁ Πέτρος καὶ ἔλεγε τὰ λόγια αὐτά, ἐλάλησεν ὁ πετεινός. ⁶¹ Καὶ τὴν στιγμὴν ἐκείνην ἔστρεψεν ὁ Κύριος καὶ παρετήρησεν ἐκφραστικὰ τὸν Πέτρον. Καὶ ἐνεθυμήθη ὁ Πέτρος τὸν λόγον τοῦ Κυρίου, ὅπως τοῦ τὸν εἶπεν, ὅτι δηλαδὴ προτοῦ λαλήσῃ ὁ πετεινός, θὰ μὲ ἀρνηθῇς τρεῖς φοράς. ⁶² Καὶ ἀφοῦ ἐβγῆκεν ὁ Πέτρος ἔξω ἀπὸ τὴν περιοχὴν τοῦ ἀρχιερατικοῦ μεγάρου, ἔκλαυσε πικρά. ⁶³ Καὶ οἱ ἄνδρες ποὺ ἐκράτουν καὶ ἐφύλαττον καλὰ τὸν Ἰησοῦν, τὸν ἐνέπαιζαν καὶ τὸν ἔδερναν. ⁶⁴ Καὶ ἀφοῦ τοῦ ἐκάλυψαν τριγύρω τὴν κεφαλὴν διὰ νὰ μὴ βλέπῃ, τοῦ ἐκτύπων τὸ πρόσωπον καὶ τὸν ἠρώτων λέγοντες· Προφήτευσε, ποῖος εἶναι ἐκεῖνος, ποὺ σὲ ἐκτύπησε. ⁶⁵ Καὶ τοῦ ἔλεγαν πολλὰς ἄλλας ὕβρεις, μὲ τὰς ὁποίας ἐβλασφήμουν. ⁶⁶ Καὶ ὅταν ἐξημέρωσεν, ἐμαζεύθησαν οἱ προεστοὶ τοῦ λαοῦ, δηλαδὴ οἱ ἀρχιερεῖς καὶ οἱ γραμματεῖς, καὶ ἀνέβασαν αὐτὸν ἐνώπιον τοῦ συνεδρίου των λέγοντες· Εἰπέ μας, ἐὰν εἶσαι σὺ ὁ Χριστός. ⁶⁷ Καὶ ὁ Ἰησοῦς τοὺς εἶπεν· Ἐὰν σᾶς εἴπω τί εἶμαι, δὲν θὰ τὸ πιστεύσετε. ⁶⁸ Ἐὰν δὲ καὶ προβάλω εἰς σᾶς ἐρωτήσεις καὶ ἐπιχειρήματα πειστικά, δὲν θὰ μοῦ δώσετε ἀπάντησιν εἰς αὐτά, οὔτε θὰ μὲ ἀφήσετε ἐλεύθερον. ⁶⁹ Τόσον μόνον σᾶς λέγω, ὅτι ἀπὸ τώρα ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου, ὁ Μεσσίας, θὰ κάθεται διαρκῶς εἰς τὰ δεξιὰ τοῦ παντοδυνάμου Θεοῦ. ⁷⁰ Εἶπον δὲ τότε ὅλοι· Σὺ λοιπὸν εἶσαι ὁ Υἱὸς τοῦ Θεοῦ; Ὁ δὲ Ἰησοῦς εἶπε πρὸς αὐτούς· Τὸ λέγετε καὶ σεῖς, ὅτι ἐγὼ εἶμαι ὁ Υἱὸς τοῦ Θεοῦ. ⁷¹ Αὐτοὶ δὲ εἶπον· Τί μᾶς χρειάζεται πλέον ἄλλη μαρτυρία; Εἶναι περιττή. Διότι ὅλοι ἠκούσαμεν ἀπὸ τὸ στόμα του νὰ λέγῃ, ὅτι αὐτὸς εἶναι ὁ Μεσσίας καὶ ὁ Υἱὸς τοῦ Θεοῦ.

ΚΑΤΑ ΛΟΥΚΑΝ ΚΓ´ 1 – 1

¹ Καὶ ἀφοῦ ἐσηκώθη ὅλον τὸ πλῆθος τῶν πρεσβυτέρων καὶ ἀρχιερέων καὶ γραμματέων, ποὺ ἀπετέλουν τὸ συνέδριον, ἔφεραν τὸν Ἰησοῦν εἰς τὸν Πιλᾶτον.

Απόστολος σήμερα Τρίτη 25 Φεβρουαρίου 2025

ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΙΟΥΔΑ Α´ 1 – 10

¹ Ἰούδας, Ἰησοῦ Χριστοῦ δοῦλος, ἀδελφὸς δὲ Ἰακώβου, τοῖς ἐν Θεῷ πατρὶ ἠγιασμένοις καὶ Ἰησοῦ Χριστῷ τετηρημένοις κλητοῖς· ² ἔλεος ὑμῖν καὶ εἰρήνη καὶ ἀγάπη πληθυνθείη. ³ Ἀγαπητοί, πᾶσαν σπουδὴν ποιούμενος γράφειν ὑμῖν περὶ τῆς κοινῆς σωτηρίας, ἀνάγκην ἔσχον γράψαι ὑμῖν παρακαλῶν ἐπαγωνίζεσθαι τῇ ἅπαξ παραδοθείσῃ τοῖς ἁγίοις πίστει. ⁴ παρεισέδυσαν γάρ τινες ἄνθρωποι, οἱ πάλαι προγεγραμμένοι εἰς τοῦτο τὸ κρίμα, ἀσεβεῖς, τὴν τοῦ Θεοῦ ἡμῶν χάριν μετατιθέντες εἰς ἀσέλγειαν καὶ τὸν μόνον δεσπότην καὶ Κύριον ἡμῶν Ἰησοῦν Χριστὸν ἀρνούμενοι. ⁵ Ὑπομνῆσαι δὲ ὑμᾶς βούλομαι, εἰδότας ὑμᾶς ἅπαξ τοῦτο, ὅτι ὁ Κύριος λαὸν ἐκ τῆς Αἰγύπτου σώσας, τὸ δεύτερον τοὺς μὴ πιστεύσαντας ἀπώλεσεν, ⁶ ἀγγέλους τε τοὺς μὴ τηρήσαντας τὴν ἑαυτῶν ἀρχὴν, ἀλλὰ ἀπολιπόντας τὸ ἴδιον οἰκητήριον εἰς κρίσιν μεγάλης ἡμέρας δεσμοῖς ἀϊδίοις ὑπὸ ζόφον τετήρηκεν· ⁷ ὡς Σόδομα καὶ Γόμορρα καὶ αἱ περὶ αὐτὰς πόλεις τὸν ὅμοιον τούτοις τρόπον ἐκπορνεύσασαι καὶ ἀπελθοῦσαι ὀπίσω σαρκὸς ἑτέρας, πρόκεινται δεῖγμα, πυρὸς αἰωνίου δίκην ὑπέχουσαι. ⁸ ὁμοίως μέντοι καὶ οὗτοι ἐνυπνιαζόμενοι σάρκα μὲν μιαίνουσι, κυριότητα δὲ ἀθετοῦσι, δόξας δὲ βλασφημοῦσιν. ⁹ ὁ δὲ Μιχαὴλ ὁ ἀρχάγγελος, ὅτε τῷ διαβόλῳ διακρινόμενος διελέγετο περὶ τοῦ Μωϋσέως σώματος, οὐκ ἐτόλμησε κρίσιν ἐπενεγκεῖν βλασφημίας, ἀλλ’ εἶπεν· ἐπιτιμήσαι σοι Κύριος. ¹⁰ οὗτοι δὲ ὅσα μὲν οὐκ οἴδασι βλασφημοῦσιν, ὅσα δὲ φυσικῶς ὡς τὰ ἄλογα ζῷα ἐπίστανται, ἐν τούτοις φθείρονται.

Απόδοση στα νέα Ελληνικά

ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΙΟΥΔΑ Α´ 1 – 10

¹ Εγὼ ὁ Ἰούδας, ποὺ εἶμαι δοῦλος τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ, ἀδελφὸς δὲ τοῦ Ἰακώβου, γράφω τὴν ἐπιστολὴν αὐτήν, πρὸς τοὺς προσκαλεσμένους εἰς τὴν χριστιανικῶν πίστιν, οἱ ὁποῖοι ἔχουν ἁγιασθῆ ἀπὸ τὸν Θεόν καὶ Πατέρα καὶ ἔχουν διαφυλαχθῆ ἀπὸ τόσους ἠθικοὺς κινδύνους διὰ νὰ ἀνήκουν εἰς τὸν Ἰησοῦν Χριστόν. ² Εἴθε νὰ πλεονάσουν εἰς σᾶς τὸ ἔλεος καὶ ἡ εἰρήνη καὶ ἡ ἀγάπη. ³ Ἀγαπητοί, ἐνῶ εἶχον σφοδρὸν πόθον νὰ σᾶς γράψω περὶ τῆς κοινῆς σωτηρίας, ποὺ εἰς ὅλους μᾶς ἐχάρισεν ὁ Χριστός, ἠναγκάσθην ἀπὸ τὰς περιστάσεις νὰ σᾶς γράψω διὰ νὰ σᾶς προτρέψω νὰ ἀγωνίζεσθε μὲ δύναμιν ὑπὲρ τῆς πίστεως, ἡ ὁποία διὰ τοῦ προφορικοῦ κηρύγματος παρεδόθη μιὰ φορὰ γιὰ πάντα εἰς τοὺς Χριστιανούς. ⁴ Καὶ εἶναι ἀνάγκη νὰ ἀγωνίζεσθε διὰ τὴν πίστιν αὐτήν, διότι ὕπουλα καὶ δόλια εἰσεχώρησαν εἰς τὴν Ἐκκλησίαν μερικοὶ ἄνθρωποι, οἱ ὁποῖοι πρὸ πολλοῦ χρόνου εἶχον προφητευθῆ καὶ καθορισθῆ εἰς τὰς Γραφάς, ὅτι θὰ ἀνεφαίνοντο καὶ θὰ κατεδικάζοντο εἰς τὴν κατάκρισιν καὶ τιμωρίαν αὐτήν, περὶ τῆς ὁποίας θὰ ὁμιλήσω κατωτέρω.

Εἶναι ἀσεβεῖς, ποὺ διαστρέφουν καὶ παραχαράττουν τὴν χάριν τοῦ φωτισμοῦ τῆς ἀληθείας, τὴν ὁποίαν μᾶς ἔδωκε δωρεὰν ὁ Θεός. Τὴν παραχαράττουν καὶ τὴν νοθεύουν ζητοῦντες ἐπιχειρήματα ἐξ αὐτῆς πρὸς δικαιολογίαν βίου ἀκολάστου καὶ ἀνηθίκου. Καὶ ἀρνοῦνται τὸν ἕνα καὶ μόνον Δεσπότην καὶ Κύριόν μας Ἰησοῦν Χριστόν. ⁵ Θέλω δὲ νὰ σᾶς ὑπενθυμίσω, ἂν καὶ σεῖς ἐμάθετε τοῦτο μιὰ φορὰ για πάντα, ὅτι ὁ Κύριος, ἀφοῦ ἔσωσε διὰ θαυμάτων τὸν ἰουδαϊκὸν λαὸν ἀπὸ τὴν γῆν τῆς Αἰγύπτου, ἔπειτα ὅσους δὲν ἐπίστευσαν, κατεδίκασε νὰ ἀποθάνουν εἰς τὴν ἔρημον, χωρὶς νὰ ἀπολαύσουν τὴν γῆν τῆς ἐπαγγελίας. ⁶ Καὶ τοὺς ἀγγέλους, ποὺ δὲν ἐφύλαξαν τὸ ὑψηλόν τους ἀξίωμα, ἀλλ’ ἐγκατέλιπον τὴν ἐν οὐρανοῖς κατοικίαν των καὶ ζωήν, τοὺς ἔχει φυλάξει διὰ νὰ δικασθοῦν κατὰ τὴν μεγάλην ἡμέραν τῆς παγκοσμίου Κρίσεως δεμένους ὑπὸ σκότος πνευματικὸν καὶ παντελῆ ἄγνοιαν τῆς θείας χάριτος καὶ ἀληθείας μὲ δεσμὰ αἰώνια, ποὺ δὲν θὰ συντριβοῦν ποτέ. 

⁷ Ὅπως τὰ Σόδομα καὶ τὰ Γόμορρα καὶ αἱ τριγύρω των πόλεις, ποὺ κατὰ τὸν ὅμοιον τρόπον πρὸς τοὺς ἀσεβεῖς αὐτούς, περὶ τῶν ὁποίων ὡμίλησα ἀνωτέρω, παρέδωκαν ἑαυτὰς εἰς τὴν πορνείαν καὶ ἐπῆγαν ὀπίσω ἀπὸ ἄλλην σάρκα καὶ παρεσύρθησαν εἰς παρὰ φύσιν ἀσελγείας, εἶναι ἐνώπιόν μας παράδειγμα ἁμαρτωλῶν, οἱ ὁποῖοι ἐτιμωρήθησαν μὲ τὴν ποινὴν τῆς φωτιᾶς, ποὺ τοὺς ἔκαυσεν ἀμετακλήτως καὶ γιὰ πάντα. ⁸ Παρὰ τὰ φοβερὰ ὅμως παραδείγματα ταῦτα ὁμοίως καὶ αὐτοὶ οἰ σημερινοὶ ἀσεβεῖς παραπλανῶνται ἀπὸ τὰς φαντασίας καὶ τὰ ὄνειρα ποὺ βλέπουν καὶ ὅταν δὲν κοιμῶνται, καὶ τὸ μὲν σῶμα τους μολύνουν μὲ τὰς αἰσχράς των πράξεις, τὴν ἐξουσίαν δὲ καὶ τὸ μεγαλεῖον τοῦ Υἱοῦ τοῦ Θεοῦ ἀπορρίπτουν, περιυβρίζουν δὲ καὶ τοὺς ἀγγέλους, ποὺ ἔχουν τόσον μεγάλην δόξαν. 

⁹ Ἀλλὰ διὰ νὰ σᾶς δείξω πόσον μὲ τὰς βλασφημίας των αὐτὰς ἁμαρτάνουν οὗτοι – ὁ Μιχαὴλ ὁ ἀρχάγγελος, ὅταν συνδιελέγετο μὲ τὸν διάβολον, ποὺ διεξεδίκει καὶ ἤθελε νὰ πάρῃ ὑπὸ τὴν ἐξουσίαν του τὸ νεκρὸν σῶμα τοῦ Μωϋσέως, δὲν ἐτόλμησε νὰ ἐκφέρῃ καταδικαστικὴν ἀπόφασιν συνοδευομένην μὲ ὑβριστικοὺς καὶ βλασφήμους λόγους κατ’ αὐτοῦ. Ἀλλ’ εἶπεν εἰς τὸν διάβολον· Ἀπὸ τὸν Θεόν νὰ τὸ εὕρῃς καὶ ὁ Κύριος νὰ σὲ ἐπιτιμήσῃ διὰ τὴν ἀδικίαν αὐτὴν ποὺ ἀποτολμᾷς. ¹⁰ Αὐτοὶ ὅμως, ὅσα μὲν δὲν γνωρίζουν, ἤτοι τὰ πνευματικὰ καὶ τὰ θεῖα, τὰ περιϋβρίζουν καὶ τὰ βλασφημοῦν, ὅσα δὲ μὲ τὰς φυσικάς των αἰσθήσεις καὶ ὀρέξεις γνωρίζουν σὰν τὰ ἄλογα ζῶα, τὰ μεταχειρίζονται καὶ τὰ ἔνεργοῦν διὰ νὰ διαφθείρουν καὶ καταστρέφουν τοὺς ἑαυτούς των.

Αλμυρός Βόλου, Νομός Μαγνησίας

Η Ιερά Μονή Παναγίας Κάτω Ξενιάς βρίσκεται σε απόσταση 16 χιλιομέτρων από την πόλη του Αλμυρου και είναι κτισμένη σε ένα μικρό οροπέδιο με πλούσια βλάστηση και άφθονα νερά.

Πανηγυρίζει στην απόδοση της Κοιμήσεως της Θεοτόκου την 23η Αυγούστου κατά την οποία συρρέουν πλήθη πιστών για να προσκυνήσουν τη θαυματουργή εικόνα της Παναγιας.

Η Παναγία «Ξενιά» ειναι ενας αστειρευτος ωκεανός θείου ελέους και μητρικής στοργης και φροντιδας.Η εικόνα έχει αυστηρά βυζαντινή τεχνοτροπία και η Παναγία εικονίζεται με μεγάλα εκφραστικά μαύρα μάτια, γι’ αυτό και κάποιοι την επικαλούνται Παναγία η Μαυρομάτα.

Είναι φτιαγμένη από κερί και μαστίχα και σύμφωνα με την λαϊκή παράδοση, είναι έργο του Ευαγγελιστή Λουκά.

Σ’ Αυτήν, την ‘’Μεγαλομάτα’’ Μητέρα του Θεού καθημερινα εκατονταδες προσκυνητες εναποθετουν τη ζωή τους τις ελπίδες τους και τις προσευχές τους.

Εκείνη πάντοτε ομιλεί στις ψυχές μ’ έναν ιδιαίτερο και θαυμαστό τρόπο. Από αυτά τα πάναγνα και μεγάλα μάτια της Παναγίας αντλούν για τη ζωή οι πιστοί δύναμη, αντοχές, έμπνευση, κουράγιο και ελπίδα.

ΠΩΣ ΒΡΕΘΗΚΕ Η ΕΙΚΟΝΑ

Σύμφωνα με την παράδοση, η Εικόνα της Παναγίας Ξενιάς έχει διασωθεί από την εποχή της Εικονομαχίας και πιθανώς τότε να βρισκόταν στα παράλια της Μικράς Ασίας.

Οι ευσεβείς χριστιανοί, προκειμένου να την διασώσουν από την καταστροφική μανία των Εικονομάχων, αναγκάστηκαν να την τοποθετήσουν σε ένα κιβώτιο και να την ρίξουν στη θάλασσα πιστεύοντας πως με αυτόν τον τρόπο αυτή θα διασωθεί.

Πράγματι έτσι συνέβη και ήταν θέλημά της να έρθει σε ένα παραθαλάσσιο χωριό, το οποίο σήμερα ονομάζεται Αχίλλειον και οι κάτοικοι της γύρω περιοχής, πιθανώς την ονόμασαν Παναγία Ξενιά, επειδή ήρθε από κάποια ξένη και άγνωστη περιοχή.

Επισης στην αρχαιοελληνική και στην βυζαντινή γλώσσα λέγεται «ξενία» η φιλοξενια δηλαδή της Παναγιάς, που φιλόστοργα δέχεται τον κάθε πιστό όταν ικέτης θα προσέλθει να ζητήσει την Χάρη της και την Προστασία της.

Εκεί έχτισαν προς τιμή της ένα μικρό μοναστήρι, το οποίο λίγο αργότερα ήρθαν οι πειρατές και αφού το κατέστρεψαν, του έβαλαν φωτιά.

Οι μοναχοί που ήταν εκεί, με κίνδυνο της ζωής τους μπόρεσαν να διασώσουν την εικόνα και όπως διαβάζουμε σε ένα χειρόγραφο, την μετέφεραν εδώ γύρω, σε ένα μοναστήρι που ονομαζόταν Παναγία Κισσιώτισα λόγω της εύρεσης μιας θαυματουργής εικόνας της Κοιμήσεως της Θεοτόκου που βρεθηκε ανάμεσα στους κισσους.

Είναι η σημερινή Άνω Μονή Ξενιάς που ειναι ανδρικη και απέχει από εδώ περίπου δεκατρία χιλιόμετρα και βρίσκεται δυτικά του μοναστηριού της Κάτω Ξενιάς επάνω στις πλαγιές της Όθρυος.

Εκεί τοποθέτησαν στον ναό την εικόνα για να την διαφυλάξουν, όπου παρέμεινε για πολλούς αιώνες έως την εποχή της Τουρκοκρατίας.

Έτσι με την πάροδο του χρόνου λησμονήθηκε η αρχική ονομασία του μοναστηριού ΠΑΝΑΓΙΑ ΚΙΣΙΩΤΙΣΣΑ και επικράτησε να ονομάζεται Παναγία Ξενιά από την εικόνα που φιλοξενείτο εκεί.

Την εποχή, όμως της Τουρκοκρατίας, επειδή οι μοναχοί εκεί αντιμετώπιζαν πολλές δυσκολίες από τους Τούρκους εφυγαν απο εκει και ανακαίνισαν το μοναστήρι του Αγίου Νικολάου, το οποίο ήταν μετόχι της Άνω Μονής, χτισμένο γύρω στο 1300.

Έτσι περίπου το 1750 εγκαταστάθηκαν εδώ φέρνοντας μαζί τους και την εικόνα της Παναγίας Ξενιάς.

Με την πάροδο του χρόνου, τα δύο μοναστήρια έγιναν ανεξάρτητα, η γυναικεία Κατω Ξενιας και η Ανω Ξενιάς ανδρική.

Στις 9 Ιουλίου 1980 σφοδρότατος σεισμός μετέβαλε σχεδόν ολόκληρη την επαρχία Αλμυρού σε άμορφη μάζα ερειπίων.

Το μοναστήρι της Κάτω Ξενιάς επλήγη και αυτό ανυπολόγιστα. Μόνο οι εξωτερικοί τοίχοι έμειναν σε μεγάλο ποσοστό όρθιοι για να θυμίζουν το παλαιό κάλλος της Μονής. Οι μοναχές σώθηκαν την τελευταία στιγμή από θαυματουργή επέμβαση της Παναγίας.
Ο σεισμός κατέστησε το μοναστήρι ακατοίκητο.

Το 1985 θεμελιώθηκε το νέο μοναστήρι της Παναγίας, που έχει οικοδομηθεί εκ βάθρων σε παρακείμενο της παλαιάς Μονής χώρο σε δασώδη λόφο. Το 1990 έγιναν τα θυρανοίξια της νέας Ιεράς Μονής και το 2001 τα εγκαίνια του Ιερού Ναού.

Αξίζει κανείς σήμερα να κάνει μια στάση στα δυο Μοναστήρια για να προσευχηθεί και να θαυμάσει τον παλιό διάκοσμο, τις Αγιογραφίες, την αρχιτεκτονική τους και να προσκυνήσει τη θαυματουργή εικόνα της Παναγίας Ξενιάς.

ΘΑΥΜΑΤΑ ΤΗΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ ΤΗΣ ΞΕΝΙΑΣ

Η Παναγία κατά καιρούς διαφυλάξε και έσωσε με θεομηνίες και επιδημίες την θαυματουργή εικόνα Της .

Άλλο ένα θαυματουργό περιστατικό συνέβη, όταν το το 1867 οι μοναχοί εγκατέλειψαν οριστικά την Άνω Μονή και εγκαταστάθηκαν στην Κάτω, παίρνοντας μαζί τους και την Αγία Εικόνα.

Όμως το πρώτο πρωινό διαπίστωσαν ότι αυτή έλειπε από την περίοπτη θέση, στην οποία την είχαν τοποθετήσει. Όλα τα ψαξίματά τους πήγαν χαμένα. Την επομένη ειδοποιήθηκαν από τον φύλακα της Άνω Μονής, ότι η Εικόνα βρισκόταν εκεί.

Οι μοναχοί πήγαν στην Άνω Μονή και συνόδεψαν τιμητικά την Εικόνα στην Κάτω, την τοποθέτησαν στο ναό, τον οποίο ασφάλισαν με εξαιρετική φροντίδα, όμως και πάλι η Εικόνα είχε γυρίσει τη θέση της στο Άνω Μοναστήρι.

Ύστερα από υπόδειξη της Παναγίας στον Ηγούμενο, τελέστηκε ολόθερμη παράκληση μπροστά στην Εικόνα και μεταφέρθηκε και ο θρόνος της στην Κάτω Μονή, όπου παρέμεινε αμετακίνητη.

Αλλά και στην περίπτωση της Βόρειας Εύβοιας, οι κάτοικοι διηγούνται ότι πολύ παλιά -ίσως γύρω στα 1890- ο τόπος τους κόντεψε να καταστραφεί από τα κοπάδια της ακρίδας που είχαν ενσκήψει σε αυτόν.

Με μεγάλη πίστη μετέφεραν την Αγία Εικόνα, τέλεσαν Θεία Λειτουργία και παράκληση και την άλλη ημέρα όλη η ακρίδα βρέθηκε ψόφια στα χωράφια και στις ακτές.

Με τον ίδιο ακριβώς τρόπο έσωσε η Εικόνα της Παναγίας Ξενιάς τον ίδιο τόπο από την ξηρασία το 1977.

ΤΟ ΘΑΥΜΑ ΤΗΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ ΤΗΣ ΞΕΝΙΑΣ ΣΤΟΝ ΑΓΙΟ ΙΑΚΩΒΟ ΤΟΝ ΤΣΑΛΙΚΗ

Ο Αγιος Ιακωβος ο Τσαλικης ειχε μια μεγαλη πνευματικη σχεση με την Παναγια .Εκεί προσέτρεχε για οποιοδήποτε θέμα και πάντα έπαιρνε το ζητούμενο, αφού γνώριζε καλά ότι «ουδείς προστρέχων επί Σοί κατησχυμμένος από σου εκπορεύεται Αγνή Παρθένε Θεοτόκε».

Καποτε σε ηλικία 15 ετών, έπαθε τέτοια σοβαρή δερματοπάθεια στα πέλματα των ποδιών του, που ανοίξανε μεγάλες πληγές, βαθιές σχισμές και τρέχανε υγρά. Πονούσε πολύ και δυσκολευόταν να περπατήσει.

Εκείνες τις ημέρες φέρανε για ευλογία στην περιοχή την εικόνα της Παναγίας της Ξενιάς από τον Αλμυρό Βόλου και θα την πήγαιναν στο διπλανό χωριό, Δάφνη. Θέλησε και ο Ιάκωβος να πάει, με άλλους συγχωριανούς του.

Η μητέρα του λόγω της κατάστασής του με δισταγμό του το επέτρεψε, μετά και την παρέμβαση του παπα-Θεοδόση: «Άφησε, Θεοδώρα, το παιδί να πάει, αφού το θέλει τόσο!».

Η πορεία των δύο ωρών με τα πόδια ήταν μαρτυρική. Διηγείτο ο Όσιος:

«Παναγία μου, σε παρακαλώ κάνε με καλά, για να μπορώ να περπατάω, όπως και τα άλλα παιδιά, Της έλεγα κλαίγοντας στο δρόμο. Κι όλο χάιδευα την αγία Εικόνα Της κι έτριβα τις πληγιασμένες μου πατούσες.

Έτσι φτάσαμε στο χωριό, όπου πρόχειρα τοποθέτησαν την εικόνα της Παναγίας πάνω σε μία καρέκλα στην εκκλησία και ο κόσμος προσκυνούσε με πολλή ευλάβεια. Οι χωριανοί μου, αφού προσκύνησαν, ξεκίνησαν για την επιστροφή, γιατί η νύχτα πλησίαζε. Εγώ παρέμεινα για λίγο στην μέσα στην εκκλησία μπροστά στην εικόνα της Παναγίας και αφού είδα ότι δεν ήταν κανένας άλλος γύρω μου, Της είπα ικετευτικά:

– Παναγία μου, τώρα που είμαστε μόνοι μας, κάνε με καλά, κάνε καλά τα πόδια μου και εγώ δε θα φανώ αχάριστος, αλλά θα δουλέψω, όταν μεγαλώσω και μόλις μπορέσω θ’ ανταποδώσω στη χάρη Σου.

Συγχρόνως έκλαιγα και χάιδευα την αγία Εικόνα και μετά τα πρησμένα μου πόδια. Αφού Την παρακάλεσα πολλές φορές, μόλις βγήκα από την εκκλησία, διαπίστωσα ότι τα πόδια μου δε με πονούσαν πια. Βάδιζα ελεύθερα».

Μέχρι την κοίμησή του ο Γέροντας είχε άσπρες ουλές σαν γραμμές στα πέλματά του, σημάδια του θαύματος της Παναγίας μας.

Μετά από πολλά χρόνια, όταν ο Γέροντας εγκαταβίωνε πλέον ως Ιερομόναχος στην Ι.Μ. του Οσίου Δαυίδ, θυμόταν με ευγνωμοσύνη τη θεραπεία του αυτή από την Παναγία και έλεγε:

«Κάποια φορά, ενώ πολύ υπέφερα από ζάλες και ιλίγγους με ειδοποίησαν ότι η εικόνα της Παναγίας Ξενιάς του Αλμυρού ήρθε στη Λίμνη της Ευβοίας.

Παρ’ όλο που είμαι άρρωστος, έχω υποχρέωση στην Παναγία, σκέφτηκα, γιατί μου είχε θεραπεύσει τα πόδια μου, όταν ήμουνα παιδί, και θα κατέβω να προσκυνήσω από ευγνωμοσύνη.

Κατέβηκα στη Λίμνη και αφού προσκύνησα, έγινε η λιτανεία με τη θαυματουργή Εικόνα. Τότε με προέτρεψαν οι άλλοι Ιερείς να συμμετάσχω και μάλιστα να προπορευθώ ως Ιερομόναχος. Εγώ δεν θέλω τιμές για το πρόσωπό μου, αλλά τι να κάνω, έκανα υπακοή και άρχισε η λιτανεία.

Σε μία στάση που κάναμε, για να γίνει δέηση, ήλθε η σειρά μου να πω το«επάκουσον ημών ο Θεός, η ελπίς πάντων των περάτων της γης κ.λ.π.».

Τότε βλέπω στην εικόνα ζωντανή την Παναγία μας, η οποία γύρισε το κεφάλι Της και σήκωσε το χέρι Της και με κοίταξε με τα μεγάλα μάτια Της και σήκωσε το χέρι Της και μ’ ευλόγησε.

Εγώ έχασα τη φωνή μου, κόπηκαν τα πόδια μου και με δυσκολία επαναλάμβανα συνεχώς «επάκουσον ημών ο Θεός, «επάκουσον ημών ο Θεός…». όλο το ίδιο. Ο Θεός γνωρίζει πως τελείωσα τη δέηση και συνέχισα την πομπή.

Η Παναγία, παιδί μου, είναι ζωντανή πάνω στην αγία εικόνα Της, το είδα με τα μάτια μου».

Στο εσωτερικό του μοναστηριού φυλάσσονται αρκετά ιερά κειμήλια, ανάμεσα σε αυτά και τεμάχιο της Αγίας Ζώνης της Παναγίας, που δωρήθηκε στο μοναστήρι της Κάτω Ξενιάς από την Ιερά Μονή Βατοπεδίου το 1522.

Ἀπολυτίκιο. Ἦχος δ΄.

Εἰκών Σου ἡ Πάνσεπτος, ἥν Παναγία Ξενιά, καλοῦμεν Πανύμνητε, τῶν εὐσεβῶν τάς ψυχάς ξενίζει τοῖς θαύμασι. Χάριν γάρ ἀναβλύζει καί ἰάματα πλεῖστα πᾶσι τοῖς προσιοῦσι καί πιστῶς ἐκβοῶσι. Χαῖρε κεχαριτωμένη ὁ Κύριος μετά Σοῦ.