Πόσο με επηρεάζει η βασκανία και η κακία των άλλων;

Πόσο με επηρεάζει η “βασκανία” και η κακία των άλλων; Γλωσσοφαγιά, βασκανία, μαγεία…πού να βρεθεί χρόνος για πνευματική ζωή!
Δείτε τι αναφέρει στο παρακάτω βίντεο ο θεολόγος κ. Δημήτριος Λυκούδης:

https://youtu.be/fsZit7LxUMw

Για αυτό ο Θεός παραχωρεί δοκιμασίες και πειρασμούς

Αγίου Ισαάκ του Σύρου: Γι’ αὐτό παραχωρεί ὁ Κύριος στούς ἁγίους, πού τόν ἀγαπούν, αἰτίες, γιά ταπείνωση καί γιά συντριβή τῆς καρδιάς, ἡ ὁποία ἐπιτυγχάνεται μέ ἐπίπονη προσευχή, γιά νά πλησιάσουν κοντά Τοῦ μέ ταπείνωση. Καί πολλές φορές τους προκαλεί φόβο μέ τά σωματικά παθήματα, καί μέ ὀλισθήματα στίς αἰσχρές καί βρομερές ἐνθυμήσεις, μέ ὀνειδισμούς καί προσβολές καί ραπίσματα· καί ἄλλοτε, μέ ἀρρώστιες καί ἀδυναμίες σωματικές ἤ μέ τή φτώχεια, μέ ἔλλειψη τῶν ἀναγκαίων γιά τή συντήρηση τοῦ σώματος καί, ἀκόμη, μέ τρομερό φόβο καί ἐγκατάλειψη, καί μέ φανερό πόλεμο τοῦ διαβόλου. Μερικές φορές… τούς ἀνθρώπους Τοῦ ὁ Κύριος τούς κάνει νά ταπεινωθοῦν καί μέ διάφορα ἄλλα πράγματα. Ὅλα αὐτά γίνονται, γιά νά μή νυστάξουν καί πέσουν στήν ἀμέλεια· ἤ μπορεῖ νά συμβαίνουν, γιά νά βρεί τήν ψυχική του ὑγεία ὁ ἀγωνιστής, τήν ὁποία ἔχασε ἐξ αἰτίας τῶν ἁμαρτιῶν του, ἤ γιά νά προφυλαχθεῖ φοβούμενος τά μελλοντικά δεινά. Ὥστε ἡ ἀνάγκη εἶναι πού φέρνει τούς πειρασμούς στούς ἀνθρώπους καί τούς κάνει ὠφέλιμους. Δέ λέω ὅμως ὅτι πρέπει ὁ ἄνθρωπος νά χαυνωθεῖ μέ τή θέλησή του ἀπό τούς αἰσχρούς λογισμούς, γιά νά τούς ἐνθυμεῖται καί νά βρεί, ἔτσι, πρόφαση γιά ταπείνωση· οὔτε λέω νά ζητήσει νά εἰσέλθει στούς διάφορους ἄλλους πειρασμούς. Ἀλλά θέλω νά πώ ὅτι πρέπει ὁ ἄνθρωπος, ἐνῶ κάνει τό καλό, νά εἶναι πάντοτε προσεκτικός, καί νά φυλάει τήν ψυχή του ἀπό τήν ἁμαρτία, καί νά συλλογίζεται ὅτι εἶναι κτιστός καί, ἑπομένως, εὔκολα μπορεῖ νά πέσει. Κάθε κτιστός (ἄνθρωπος) χρειάζεται τή δύναμη τοῦ Θεοῦ νά τόν βοηθήσει, καί ὅποιος χρειάζεται τή βοήθεια τοῦ ἄλλου, ἔχει κάποια φυσική ἀδυναμία. Καί ὅποιος ἔχει συναίσθηση τῆς ἀσθένειας καί τῆς ἀδυναμίας του, εἶναι ἀνάγκη νά ταπεινωθεῖ καί νά ζητήσει, γιά νά πάρει αὐτό πού τοῦ χρειάζεται ἀπ’ αὐτόν πού ἔχει νά τοῦ τό δώσει. Ἐάν λοιπόν ἀπό τήν ἀρχή ἤξερε καί ἔβλεπε τήν ἀσθένειά του, ποτέ δέ θά τόν ἔπιανε ἀμέλεια· καί ἅμα δέν εἶχε ἀμέλεια, δέ θά κοιμόταν ξένοιαστος, καί δέ θά παραδινόταν στά χέρια αὐτών πού τόν πληγώνουν μέ τίς θλίψεις, γιά νά τόν ξυπνήσουν τελικά ἀπό τήν ἀμέλειά του. Λοιπόν, ὁ πορευόμενος στό δρόμο τοῦ Θεοῦ πρέπει νά τόν εὐχαριστεί γιά ὅλες τίς θλίψεις πού τόν βρίσκουν, καί νά κατηγορεί καί νά ἀτιμάζει τόν ἀμελή ἑαυτό του, καί νά ξέρει ὅτι ὁ Κύριος, πού τόν ἀγαπά καί τόν φροντίζει, δέ θά τοῦ παραχωροῦσε τά λυπηρά, γιά νά ξυπνήσει τό νού του, ἄν δέν ἔδειχνε κάποια ἀμέλεια. Ἀκόμη μπορεῖ νά ἐπέτρεψε ὁ Θεός κάποια θλίψη, διότι ὁ ἄνθρωπος ἔχει ὑπερηφανευθεῖ, ὁπότε ἄς τό καταλάβει καί ἄς μήν ταραχθεῖ κι ἄς μήν ἐγκαταλείψει τό στάδιο καί τόν ἀγώνα, ἀλλ’ ἄς βρίσκει τήν αἰτία στόν ἑαυτό του, ὥστε τό κακό νά μή γίνει διπλό, δηλαδή νά ὑποφέρει καί νά μή θέλει νά θεραπευθεῖ. Στό Θεό, πού εἶναι ἡ πηγή τῆς δικαιοσύνης, δέν ὑπάρχει ἀδικία. Αὐτό νά μήν περάσει ἀπό τό νού μας. Ἄς εἶναι δοξασμένο τό ὄνομά Τοῦ εἰς τους αἰώνας. Ἀμήν. (85-6)

Ὅταν ἡ θεία χάρη δεί ὅτι ὁ ἄνθρωπος ἄρχισε νά ἔχει ἰδέα γιά τόν ἑαυτό του καί νά ὑψηλοφρονεί, ἀμέσως παραχωρεί οἱ πειρασμοί του νά γίνουν πιό δυνατοί καί νά τόν νικήσουν, μέχρι νά μάθει ὅτι εἶναι ἀδύναμος καί νά καταφύγει στό Θεό καί νά τόν κρατήσει κοντά του μέ ταπείνωση. Καί μέ αὐτό τόν τρόπο ἔρχεται ὁ ἄνθρωπος στά μέτρα τῆς τέλειας πίστης και τῆς τέλειας ἐλπίδας τοῦ Υἱοῦ τοῦ Θεοῦ, καί ὑψώνεται γιά νά φτάσει τήν ἀγάπη. Διότι ὁ ἄνθρωπος γνωρίζει πόσο θαυμαστή εἶναι ἡ ἀγάπη τοῦ Θεοῦ πρός αὐτόν, ὅταν βρεθεῖ ἀνάμεσα σέ μεγάλες δυσκολίες, πού τόν ἀποκόπτουν ἀπό τήν ἀνθρώπινη ἐλπίδα. Καί τότε δείχνει ὁ Θεός σ’ αὐτόν τή σωτήρια δύναμή Τοῦ. Ὁ ἄνθρωπος ποτέ του δέ θά μάθει τή θεϊκή δύναμη ζῶντας στήν ἄνεση καί στήν καλοπέραση. Καί ποτέ δέν ἔδειξε ὁ Θεός τή σωτήρια ἐνέργειά Τοῦ μέ τρόπο αἰσθητό, παρά σέ τόπους ἥσυχους καί ἔρημους, καί σέ τόπους ὅπου δέ συναντάς παρέες καί πολλές κουβέντες καί θορύβους ἀπό τή συγκατασκήνωση μέ ἄλλους ἀνθρώπους. Νά μήν ἀπορήσεις λοιπόν ὅταν, στήν ἀρχή τῆς ἐνάρετης ἐργασίας σου ὡς μοναχοῦ, αὐξάνουν οἱ σκληρές καί δυνατές θλίψεις καί στενοχώριες, καί σέ περικυκλώνουν ἀπό παντοῦ· διότι οὔτε κἄν ὀνομάζεται ἀρετή, ἐκείνη πού πάνω στήν ἐκτέλεσή της δέν ἀκολουθεῖται ἀπό δύσκολα ἔργα. Γιατί ἡ ἀρετή ὀνομάσθηκε ἀρετή ἀπό τίς δυσκολίες πού συναντά. Ἔτσι εἶπε ὁ ἅγιος Ἰωάννης. Εἶναι σύνηθες, λέει, γιά τήν ἀρετή νά ὑπόκειται σέ δυσκολίες. Λέει μάλιστα ὁ μακαριστός Μάρκος ὁ Μοναχός, πώς «ἐκείνη ἡ ἐργασία εἶναι ἀξιόμεμπτη, πού κινεῖται μέσα στά δεσμά τῆς ἄνεσης. Καθε ἐκτελούμενη ἀρετή, ὅταν γίνεται σύμφωνα μέ τήν ἐντολή τοῦ ἁγίου Πνεύματος, ὀνομάζεται σταυρός». Γι’ αὐτό, ὅλοι ὅσοι θέλουν νά ζήσουν μέ τό φόβο τοῦ Κυρίου καί μέ τήν ἁγιαστική δύναμη τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ, θά διωχθοῦν (Β’ Τίμ. 3:12). Διότι εἶπε ὁ Κύριος: «Ὅποιος θέλει νά μέ ἀκολουθήσει, ἄς ἀπαρνηθεῖ τόν ἑαυτό του, ἄς σηκώσει τό σταυρό ταύ, καί τότε ἄς μέ ἀκολουθήσει» (Μάρκ. 8:34). «Ὅποιος δέ θέλει νά ζήσει στήν ἄνεση, θά χάσει μεν τη ζωή τῆς καλοπέρασης γιά τό ὄνομά μου, ὅμως θά σώσει τήν ψυχή τοῦ» (Μάρκ. 8:35). Γι’ αὐτό λοιπόν πρόλαβε καί ἔβαλε μπροστά σου τό ὅραμα τοῦ σταυροῦ, γιά νά ἀποφασίσεις νά πεθάνεις, καί τότε θά μπορέσεις νά Τόν ἀκολουθήσεις. (72-3)

Ἀπό τό βιβλίο: Κωνσταντίνου Καρακόλη, Ἀνθολόγιο ἀπό τήν ἀσκητική ἐμπειρία τοῦ Ἁγίου Ἰσαάκ του Σύρου. Ἐκδόσεις «Ὀρθόδοξος Κυψέλη», σέλ. 109.

Στο Άγιον Όρος προσεύχονται συχνά στην Παναγία με την παρακάτω προσευχή

Άγιον Όρος: Η Προσευχή των Αγιορειτών Μοναχών στην Παναγία. Ευχαριστώ σε Δέσποινα, αγαπημένη Κόρη που μ΄ έκανες εις την καρδιά, από παππού, εγγόνι. Στην όψη σου γονάτισε κάθε μου αμαρτία και άφησα στο Όρος σου, κάθε παλιά αιτία. Από το χέρι μ’ έπιασες να σ΄ έχω αντιστήλι και στου γουμένου μ΄ έβαλες το άγιο πετραχήλι. Με φώτισες Παντάνασσα και λάλησαν τα χείλη και η χαρά πλημμύρισε τα δυο πικρά μου χείλη.

Άγιος Παΐσιος: Να ζητάς πίστη από τον Χριστό

Τι μπορείς να κάνης εσύ μόνη σου; Όσο είναι κανείς γαντζωμένος στον εαυτό του, εμποδίζει το έλεος του Θεού και μένει πίσω, δεν προχωράει. Εάν είχες λίγη πίστη, θα άλλαζαν σχεδόν όλα και, αν είχες και λίγη ταπείνωση, θα είχες Χάρη Θεού. Όλα οφείλονται στο ότι χωλαίνεις στην πίστη και στην ταπείνωση. Έτσι, «δένεται» ο Θεός και δεν μπορεί να σε βοηθήση, γιατί σέβεται το αυτεξούσιο. Να ζητάς πίστη από τον Χριστό πρόσθες ημίν πίστιν» και να καλλιεργής την ταπείνωση. Γέροντα, όταν ανάμεσα σε συγγενείς δημιουργηθή μια παρεξήγηση, πρέπει να τους πη κανείς κάτι, για να τους βοηθήση; – Ναί, πρέπει να πη κάτι με τρόπο, γιατί, αν σιωπήση, ίσως κάνη κακό. Αν τον παρεξηγήσουν, να πάη ξανά και να τους πή:

«νά με συγχωρήσετε που σάς στενοχώρησα», και στο εξής να τους αφήση και να προσεύχεται γι᾿ αυτούς. Όποιος θέλει να ζήση ειρηνικά, πρέπει να προσέξη ιδιαίτερα τις σχέσεις του με συγγενείς και φίλους. Να μην ξεγελιέται από την ευγένεια που ίσως συναντά. Η κοσμική ευγένεια μπορεί να κάνη πολύ κακό, γιατί έχει υποκρισία. Η εξωτερική συμπεριφορά μπορεί να παρουσιάζη έναν τέλειο άγιο, αλλά, όταν αποκαλυφθή ο εσωτερικός του κόσμος, να είναι τελείως το αντίθετο.

Από το βιβλίο: «ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΠΑΪΣΙΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ – ΛΟΓΟΙ Ε΄ – ΠΑΘΗ ΚΑΙ ΑΡΕΤΕΣ»

Ο Θεός δεν θέλει μεσολαβητές στην προσευχή, προτιμά να Τον παρακαλάμε εμείς οι ίδιοι

Η προσευχή είναι μεγάλο αγαθό, αν γίνεται και με λογισμό αγαθό· αν ευχαριστούμε το Θεό όχι μόνο όταν μας δίνει, αλλά και όταν δεν μας δίνει ό,τι Του ζητάμε, αφού και τα δύο τα κάνει για την ωφέλειά μας. Έτσι, και όταν δεν παίρνουμε, ουσιαστικά παίρνουμε με το να μην πάρουμε ό,τι δεν μας συμφέρει. Υπάρχουν, βλέπετε, περιπτώσεις που η μη ικανοποίηση του αιτήματός μας είναι πιο ωφέλιμη. Και τότε ό,τι θεωρούμε σαν αποτυχία είναι επιτυχία. Ας μη στεναχωριόμαστε, λοιπόν, όταν ο Θεός αργεί να εισακούσει την προσευχή μας. Ας μη χάνουμε την υπομονή μας. Μήπως και πριν ζητήσουμε κάτι, δεν μπορεί να μας το δώσει ο Πανάγαθος; Μπορεί, φυσικά, αλλά περιμένει από μας κάποιαν αφορμή, ώστε να μας βοηθήσει δίκαια. Γι’ αυτό ας Του δίνουμε την αφορμή με την προσευχή και ας περιμένουμε με πίστη, με ελπίδα, με εμπιστοσύνη στην πανσοφία και στη φιλανθρωπία Του. Μας έδωσε ό,τι ζητήσαμε; Ας Τον ευχαριστούμε. Δεν μας έδωσε; Και πάλι ας Τον ευχαριστούμε, γιατί δεν γνωρίζουμε, όπως γνωρίζει Εκείνος, τι είναι καλό για μας. Ας έχουμε ακόμα υπόψη μας, πως ο Θεός συχνά δεν αρνείται, αλλά μόνο αναβάλλει την ικανοποίηση κάποιου αιτήματός μας. Και γιατί αναβάλλει; Επειδή, χρησιμοποιώντας ως μέσο τη δική μας επιμονή στο αίτημα, θέλει να μας ελκύσει και να μας κρατήσει κοντά Του. Κι ένας φιλόστοργος πατέρας, άλλωστε, όταν του ζητάει κάτι το παιδί του, πολλές φορές αρνείται να του το δώσει, όχι γιατί δεν θέλει, αλλά γιατί μ’ αυτόν τον τρόπο το παιδί μένει κοντά του. Με δυο λόγια, η αποτελεσματικότητα της προσευχής μας εξαρτάται: πρώτον, από το αν είμαστε άξιοι να λάβουμε ό,τι ζητάμε· δεύτερον, από το αν προσευχόμαστε σύμφωνα με το θέλημα του Θεού· τρίτον, από το αν προσευχόμαστε αδιάλειπτα· τέταρτον, από το αν για όλα καταφεύγουμε στο Θεό· πέμπτον, από το αν ζητάμε εκείνα που είναι ωφέλιμα σ’ εμάς. Και δίκαιοι ακόμα να παρακαλέσουν τον Κύριο, δεν θα εισακουστούν, αν δεν πρέπει. Ποιος ήταν δικαιότερος από τον Παύλο; Και όμως, επειδή ζήτησε κάτι που δεν θα τον ωφελούσε, δεν εισακούστηκε. «Τρεις φορές παρακάλεσα γι’ αυτό τον Κύριο», γράφει ο ίδιος, «και η απάντησή Του ήταν: “Σου αρκεί η χάρη μου”» (Β’ Κορ. 12:8-9). Αλλά και ο Μωυσής δεν ήταν δίκαιος; Ε, ούτε κι εκείνος εισακούστηκε. «Φτάνει πια!», του είπε ο Θεός (Δευτ. 3:26), όταν ζητούσε να μπει στη γη της επαγγελίας. Πέρα απ’ αυτά, όμως, υπάρχει και κάτι άλλο που αχρηστεύει την προσευχή μας, και αυτό είναι η αμετανοησία. Προσευχόμαστε, ενώ επιμένουμε στην αμαρτία. Έτσι έκαναν οι Ιουδαίοι, γι’ αυτό ο Θεός είπε στον προφήτη Ιερεμία: «Μην προσεύχεσαι για το λαό αυτό! Δεν βλέπεις τι κάνουν;» (Ιερ. 7:16-17). Δεν απομακρύνθηκαν, λέει, από την ασέβεια. Κι εσύ με παρακαλάς γι’ αυτούς; Δεν σ’ ακούω! Όταν, πάλι, ζητάμε κάτι κακό εναντίον των εχθρών μας, όχι μόνο δεν το πραγματοποιεί ο Θεός, αλλά και παροργίζεται. Γιατί η προσευχή είναι φάρμακο. Κι αν δεν γνωρίζουμε πως πρέπει να χρησιμοποιήσουμε ένα φάρμακο, δεν θα ωφεληθούμε ποτέ από τη δύναμή του.

Πόσο μεγάλο καλό είναι η συνεχής προσευχή, το μαθαίνουμε από τη Χαναναία εκείνη του Ευαγγελίου, που δεν σταματούσε να κραυγάζει: «Ελέησέ με, Κύριε!» (Ματθ. 15:22). Κι έτσι, αυτό που αρνήθηκε ο Χριστός στους αποστόλους, τους μαθητές Του, το πέ­τυχε εκείνη με την υπομονή της. Ο Θεός, βλέπετε, προτιμά για τα δικά μας ζητήματα να Τον παρακαλούμε εμείς οι ίδιοι, που είμαστε και υπεύθυνοι, παρά να Τον παρακαλούν άλλοι για λογαριασμό μας. Όταν έχουμε την ανάγκη ανθρώπων, χρειάζεται και χρήματα να δαπανήσουμε και δουλόπρεπα να κολακέψουμε και πολύ να τρέξουμε. Γιατί οι άρχοντες του κόσμου τούτου όχι μόνο δεν μας δίνουν εύκολα ό,τι τους ζητάμε, αλλά συνήθως ούτε καν να μας μιλήσουν δεν καταδέχονται. Πρέπει πρώτα να πλησιάσουμε τους ανθρώπους που είναι κοντά τους -υπηρέτες, γραμματείς, υπαλλήλους κ.ά.- και να τους καλοπιάσουμε, να τους εκλιπαρήσουμε, να τους προσφέρουμε δώρα. Έτσι θα εξασφαλίσουμε τη μεσολάβησή τους στους αρμόδιους αξιωματούχους, για το διακανονισμό της όποιας υποθέσεώς μας. Ο Θεός, απεναντίας, δεν θέλει μεσολαβητές. Δεν χρειάζεται να Τον παρακαλούν άλλοι για μας. Προτιμά να Τον παρακαλάμε εμείς οι ίδιοι. Μας χρωστάει χάρη, μάλιστα, όταν του ζητάμε ό,τι έχουμε ανάγκη. Μόνο Αυτός χρωστάει χάρη όταν Του ζητάμε, μόνο Αυτός δίνει εκείνα που δεν Του δανείσαμε. Κι αν δει ότι επιμένουμε στην προσευχή με πίστη και καρτερία, πληρώνει δίχως να απαιτεί ανταλλάγματα. Αν, όμως, δει ότι προσευχόμαστε με νωθρότητα, αναβάλλει την πληρωμή· όχι γιατί μας περιφρονεί ή μας αποστρέφεται, αλλά γιατί, όπως είπα, με την αναβολή αυτή μας κρατάει κοντά Του. Αν, λοιπόν, εισακούστηκες, ευχαρίστησε το Θεό. Αν δεν εισακούστηκες, μείνε κοντά Του, για να εισακουστείς. Αν, πάλι, Τον έχεις πικράνει με τις αμαρτίες σου, μην απελπίζεσαι. Όταν πικράνεις έναν άνθρωπο, αλλά στη συνέχεια παρουσιάζεσαι μπροστά του και το πρωί και το μεσημέρι και το βράδυ, ζητώντας ταπεινά συγχώρηση, δεν θα κερδίσεις τη συμπάθειά του; Πολύ περισσότερο θα κερδίσεις τη συμπάθεια του ανεξίκακου Θεού, αν και το πρωί και το μεσημέρι και το βράδυ και κάθε ώρα επικαλείσαι την ευσπλαχνία Του με την προσευχή.

Ας τ’ ακούσουν όλα αυτά όσοι προσεύχονται με ραθυμία και βαρυγκωμούν, όταν ο Κύριος αργεί να ικανοποιήσει το αίτημά τους. Τους λέω: “Παρακάλεσε το Θεό!”. Και μου απαντούν: “Τον παρακάλεσα μια, δυο, τρεις, δέκα, είκοσι φορές, μα δεν έλαβα τίποτα”. Μη σταματήσεις, ώσπου να λάβεις. Σταμάτησε, όταν λάβεις. Ή μάλλον, ούτε και τότε να σταματήσεις την προσευχή. Πριν λάβεις, να ζητάς. Και αφού λάβεις, να ευχαριστείς.

Από το Βιβλίο «Θέματα ζωής» – Κείμενα του Αγίου Ιωάννου του Χρυσόστομου

Μητροπολίτης Φλωρίνης Αυγουστίνος Καντιώτης: Όταν τρως και πί­νεις λέγε «Δόξα σοι ο Θεός»

Θυμήθηκα την εποχή πριν 80 χρόνια, όταν ήμουν μικρό παιδί, που οι άνθρωποι έπιναν ένα ποτήρι νερό κι έκαναν το σταυ­ρό τους. Τώρα; Τη μπουκιά έ­χουν στο στόμα και το Χριστό βλαστημάνε. Α­γνώμων άνθρωπε, θα ᾽ρθη ώρα που θα στερέψουν οι πηγές, και τότε θα τρέ­χης σαν τρελλός να βρης νερό και θα γλεί­φης τα βράχια μεσ᾽ στις σπηλιές για να δροσιστής.

Γι᾽ αυτό τώρα, όταν τρως και πί­νεις στο σπίτι σου, λέγε «Δόξα σοι, ο Θεός».

Μητροπολίτης Φλωρίνης Αυγουστίνος Καντιώτης

Απόψεις γεμάτες πλάνη

Οι χριστιανοί στον κόσμο Ένας λόγος του αποστόλου Παύλου πρέπει να γίνεται αντικείμενο συχνού στοχασμού των χριστιανών. Ο λόγος που λέει στον μαθητή του Τίτο ότι «πρέπει να φροντίζουν οι χριστιανοί να προῒστανται στα καλά έργα», «να μάθουν να είναι πρώτοι σ’ αυτά!» (Τίτ. 3, 8.14). Και πρέπει να υπάρχει αυτός ο στοχασμός, γιατί συχνά οι χριστιανοί στον κόσμο, ίσως από αδιάκριτη μίμηση του πνευματικού χαρισματικού ρεύματος του αναχωρητικού μοναχισμού ή συνηθέστερα από μία ηττοπαθή και φοβική αντιμετώπιση του κόσμου, αποσύρονται από τα κοινωνικά δρώμενα και περιορίζονται σε ό,τι είναι μόνο τα του οίκου τους, θεωρώντας ότι η μονομερής αναφορά στο θείο και η επιτέλεση των πνευματικών λεγομένων καθηκόντων τους είναι η προτεραιότητά τους ώστε να «σώσουν» τις ψυχές τους! Χριστιανοί και πλανεμένες αντιλήψεις Αλλά καταλαβαίνει κανείς ότι η τοποθέτηση αυτή είναι πλανεμένη, διότι ακριβώς είναι μονομερής, χωρίς να έχει κανένα στήριγμα στην αγιογραφική και την πατερική παράδοση – θα ’λεγε κανείς ότι λειτουργεί εδώ ένας ανεπίγνωστος μονοφυσιτισμός, μία άρνηση δηλαδή των κοσμικών και των ανθρωπίνων, σαν να απορρίπτει κανείς την ανθρώπινη φύση του Χριστού! Ο ίδιος όμως ο Κύριος εκτός από Θεός είναι και άνθρωπος. Προσέλαβε την ανθρώπινη φύση προβαίνοντας στη συγκλονιστικότερη κίνηση που ουδέποτε θα μπορούσε να διανοηθεί άνθρωπος ή και οποιοδήποτε κτίσμα του Θεού: από Θεός να γίνει και άνθρωπος, ο Δημιουργός να γίνει και δημιούργημα – «και ο λόγος σαρξ εγένετο και εσκήνωσεν εν ημίν». Η πέραν πάσης λογικής κάθοδος αυτή του Θεού ανοίγει για τον κόσμο, όπως γνωρίζουμε, τη μεγαλύτερη πρωτοπορία και τη σπουδαιότερη αντιστροφή που παρουσιάστηκε ποτέ σε όλη την ανθρώπινη ιστορία: να ανοιχτεί ο δρόμος επανόδου του ανθρώπου και πάλι στον Θεό, από τον Οποίο είχε ξεπέσει λόγω της επανάστασης κατά του Δημιουργού του. Με άλλα λόγια ο Χριστός, μόνος Αυτός, βάδισε μία οδό που Τον έφερνε αντιμέτωπο με σύνολη την ιστορική πραγματικότητα του καιρού Του και κάθε άλλης εποχής. Γιατί; Διότι «ο κόσμος όλος εν τω πονηρώ κείται», που σημαίνει ότι άγεται και φέρεται από τα αμαρτωλά πάθη του, από τις δαιμονικές επιρροές, από τα στοιχεία του κόσμου που σπρώχνουν τον άνθρωπο και τον κόσμο όλο σε οτιδήποτε άλλο πέραν του Θεού! Κι αυτή η πορεία Του στέφτηκε από επιτυχία! Με κοσμικά βεβαίως κριτήρια ο Χριστός… απέτυχε! – Τον σταύρωσαν και πέθανε πάνω στον Σταυρό. Με τα αληθινά όμως πνευματικά κριτήρια, αυτά που ουσιαστικά συγκροτούν τον κόσμο και επιβεβαιώνονται διαρκώς στους αιώνες, νίκησε! Πάνω στον Σταυρό με την αγάπη Του «κατήργησε τον το κράτος έχοντα του θανάτου, τουτέστι τον διάβολον», καταπάτησε τον θάνατο με την Ανάστασή Του, έδωσε τη δυνατότητα στον άνθρωπο να μπορεί να βρει τον Θεό του και να ζει από τώρα, στον κόσμο τούτο, την αιώνια ζωή! «Αυτή είναι η νίκη που νίκησε τον κόσμο, η πίστη μας!»
Αυτή λοιπόν τη θεανθρώπινη ψυχική δύναμη του Κυρίου που περιέκλειε την παντοδύναμη ενέργειά Του και που άλλαξε οριστικά και αμετάκλητα τον ρου της ιστορίας την βλέπουμε απαρχής του χριστιανισμού μεταδιδόμενη στους μαθητές Του εν αγίω Πνεύματι και στους πιστούς Του όλων των εποχών. Οι γνήσιοι ακόλουθοι του Κυρίου, όλοι οι άγιοι της Εκκλησίας, ήταν και είναι εκείνοι που ανέτρεψαν και ανατρέπουν όλα τα κατεστημένα του κόσμου, όλα τα ανθρώπινα κέντρα που φαντάζουν παντοδύναμα θεμελιωμένα στην πονηρία του διαβόλου και των οργάνων του. Μα τελικώς όλα αυτά αποτελούν έναν μικρό ιστό αράχνης που και με απλό φύσημα καταρρίπτονται και εξαφανίζονται – η ιστορία των αγίων μαρτύρων αποτελεί το πιο τρανταχτό επιχείρημα της αλήθειας αυτής! Γιατί στο πρόσωπο του κάθε χριστιανού λειτουργεί η ενέργεια του ίδιου του παντοδύναμου Κυρίου. «Με τον Χριστό που με δυναμώνει είμαι πανίσχυρος» όπως ομολογεί ο απόστολος Παύλος. Χριστιανοί όχι ηττοπαθείς και φοβισμένοι Κι αυτό θα πει ότι δεν υπάρχει περίπτωση να είναι κάποιος χριστιανός και να είναι ηττοπαθής ή φοβισμένος σ’ έναν κόσμο που ήδη έχει ηττηθεί ως προς τις αμαρτίες του, σ’ έναν κόσμο που σε τελευταία ανάλυση ανήκει στον ίδιο τον Κύριο, αφού Εκείνος είναι ο Δημιουργός Του: «Του Κυρίου η γη και το πλήρωμα αυτής»! «Πάντα δι’ Αυτού εγένετο και χωρίς Αυτού εγένετο ουδέ εν ο γέγονε». Ο λόγος λοιπόν του αποστόλου, για να επανέλθουμε στον αρχικό μας προβληματισμό, θεωρείται μονόδρομος για τον πιστό. Εφόσον έχει ο πιστός έστω και μικρή αίσθηση του τι σημαίνει χριστιανός μέσα στον κόσμο, ακολουθεί την οδό του Κυρίου και των αποστόλων, βαδίζει τον δρόμο της πρωτοπορίας των αγαθών και των ωφέλιμων έργων, πρωτοστατεί, ανοίγει πάντοτε δρόμους, φέρνοντας ασφαλώς εννοείται το πνεύμα του Χριστού και της Εκκλησίας σ’ αυτούς. Και ποιο είναι αυτό το πνεύμα; Το πνεύμα της ταπεινής αγάπης, δηλαδή την παντοδυναμία της ενέργειας του ίδιου του Θεού! Ποιος μπορεί να αντιταχθεί σ’ αυτό; Κανείς απολύτως. «Ει ο Θεός υπέρ ημών, τις καθ’ ημών;»
Χριστιανοί δοκιμασία και Ανάσταση
Μπορεί ο χριστιανός να χλευαστεί και να κυνηγηθεί, να διωχθεί και να σταυρωθεί, μα τούτο συνιστά προσωρινή κατάσταση. Ο όποιος σταυρός του γρήγορα θα αποκαλύψει και την άλλη όψη του, αυτήν της αναστάσεως. Κι άλλωστε, μη ξεχνάμε, όλη η ιστορία είναι στραμμένη στον «και πάλιν ερχόμενον μετά δόξης κρίναι ζώντας και νεκρούς» Ιησού Χριστό. Το είπαμε και παραπάνω: Αυτός είναι ήδη ο νικητής!

Να συνεχίζουμε τον πνευματικό μας αγώνα και να μην εγκαταλείπουμε την προσπάθεια που κάνουμε

Μην απελπιζόμαστε στον αγώνα που κάνουμε, αν πέφτουμε. Να συνεχίζουμε τον πνευματικό μας αγώνα και να μην εγκαταλείπουμε την προσπάθεια που κάνουμε. Οι Χριστιανοί οφείλουμε να είμαστε παλληκάρια. Να έχουμε πρότυπα τους Αγίους της Εκκλησίας μας, οι οποίοι δεν φοβούνταν τους ισχυρούς της γης και τα μαρτύρια με τα οποία τους απειλούσαν. Το βλέμμα τους ήταν στραμμένο προς την αιωνιότητα και όχι στα επίγεια. Αυτό πρέπει να κάνουμε κι εμείς, οι σημερινοί Χριστιανοί. Να αποστρεφόμαστε τα πράγματα που είναι γεμάτα ματαιότητα και να χρησιμοποιούμε αυτά που έχουν άρωμα αιωνιότητας.
Έτσι θα ζούμε και στην επίγεια ζωή μας με ηρεμία και γαλήνη, αλλά και την αιώνια ζωή θα αποκτήσουμε και θα ζούμε κοντά στον Χριστό για πάντα. Από εμάς εξαρτάται, τι θα θελήσουμε τελικά στη ζωή μας. Ας κάνουμε μία προσπάθεια και ας ζητήσουμε και τη βοήθεια του Θεού.

Τι προβλέπει η ορθόδοξη εκκλησία μας για την αυριανή νηστεία της Τετάρτης

Εορτολόγιο Τετάρτη 27 Σεπτεμβρίου 2023 Άγιος Καλλίστρατος και οι μαζί μ’ αυτόν Σαράντα εννέα Μάρτυρες Άγιοι Μάρκος, Αρίσταρχος και Ζήνων οι Απόστολοι από τους Εβδομήκοντα Αγία Ακυλίνα Αγία Επίχαρις Όσιος Ιγνάτιος ηγούμενος της Μονής Σωτήρος Χριστού της επιλεγόμενης του Βαθέος Ρύακος
Άγιοι Φιλήμων ο Επίσκοπος και Φουρτουνιανός Αγία Γαϊανή Άγιοι Δεκαπέντε Μάρτυρες Άγιος Πέτρος Πατριάρχης Μόσχας Ιερομάρτυρας Όσιος Σαββάτιος «ὁ ἐν Σολοβέτσκῃ»
Ανάμνηση του οράματος και της αφωνίας του Προφήτη Ζαχαρία