Μητροπολίτης Μεσσηνίας: Υποβλήθηκε σε χειρουργική επέμβαση κατόπιν οξείας ισχυαλγίας


Ευχές από τους Μεσσήνιους για ταχεία ανάρρωση-Συγκίνηση από τον ίδιο και ευχαριστίες στους γιατρούς
H ANAKOINΩΣΗ ΤΗΣ ΜΗΤΡΟΠΟΛΗΣ ΜΕΣΣΗΝΙΑΣ
Ο Σεβ. Μητροπολίτης Μεσσηνίας κ. Χρυσόστομος, κατόπιν οξείας ισχυαλγίας, η οποία τον ταλαιπώρησε κατά τον τελευταίο μήνα, υπεβλήθη σε επιτυχή χειρουργική επέμβαση, υπό του Διευθυντού βτης Νευροχειρουργικής Κλινικής του ΝΙΜΤΣ κ. Σπυρίδωνος Λαφαζάνου. Κατά το διάστημα της μικράς αυτής δοκιμασίας, πλήθος Μεσσηνίων, συντοπιτών μας και αποδήμων, κλήρος και λαός, άρχοντες και αρχόμενοι, εξέφρασαν τις ευχές και προσευχές τους γιαταχεία ανάρρωση. 
Ο Σεβασμιώτατος εκφράζει με συγκίνηση και ευγνωμοσύνη τις ευχαριστίες του και παρέχει προς όλους την αρχιερατική ευλογία του, ευχόμενος προς όλους Καλή και Ηγιασμένη Τεσσαρακοστή.
Επίσης ευχαριστεί τον Διευθυντή Χειρουργό και το Επιστημονικό και Νοσηλευτικό Προσωπικό της Κλινικής ως και τον Διοικητή του Νοσοκομείου κ. Ανδρέα Πλεμμένο και εύχεται ο Θεός να τους δίνει δύναμη και μακροημέρευση επ’ αγαθώ του έργου τους.

Ενθρονίζεται η θευματουργός Εικόνα της Παναγίας Υπαπαντής


Αύριο Τρίτη 27 Ιανουαρίου 2026 και ώρα 5 μ.μ., στο Μητροπολιτικό Ιερό Ναό Υπαπαντής του Χριστού Καλαμάτας, θα τελεσθεί πανηγυρικός Εσπερινός και εν συνεχεία Ιερά Παράκληση στην Υπεραγία Θεοτόκο.
Με το τέλος της Παρακλήσεως θα πραγματοποιηθεί η ενθρόνιση της ιεράς και θαυματουργού Εικόνος Παναγίας Υπαπαντής, από τον μόνιμο θρόνο της στο θρόνο λιτανεύσεως αυτής.
Με την ενθρόνιση της Εικόνος ξεκινούν οι εκδηλώσεις εορτασμού της πολιούχου της Καλαμάτας, οι οποίες θα κορυφωθούν κατά το διήμερο 1 και 2 Φεβρουαρίου 2026.

Ιερατική Σύναξη στην Ιερά Μητρόπολη Μεσσηνίας

Ετήσια Ιερατική Σύναξη πραγματοποιήθηκε σήμερα 12 Ιανουαρίου 2026, στην Ιερά Μητρόπολη Μεσσηνίας. Η Σύναξη έλαβε χώρα στόν Ενοριακό Ιερό Ναό Παμμεγίστων Ταξιαρχών Καλαμάτας, υπό την προεδρία του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Μεσσηνίας κ. Χρυσοστόμου. Θεσμός που αποσκοπεί στην ενότητα του Κλήρου και την ενημέρωσή του για το πολυσχιδές έργο της Εκκλησίας.
Ο Σεβασμιώτατος ευλόγησε την πρωτοχρονιάτικη πίτα των Ιερέων και τους ευχήθηκε ευλογημένη και καρποφόρα χρονιά, με υγεία και κάθε καλό στη διακονία τους και τις οικογένειές τους.
Στη συνέχεια αναφέρθηκε σε θέματα διοικητικά και διαχειριστικά που αφορούν την Τοπική Εκκλησία, τονίζοντας στους Ιερείς την ανάγκη για πνευματική εγρήγορση και αφοσίωση στο λειτούργημά τους και τα καθήκοντά τους.
Η Σύναξη ολοκληρώθηκε με εποικοδομητικό διάλογο, όπου οι Κληρικοί είχαν την ευκαιρία να θέσουν προβληματισμούς και να ανταλλάξουν απόψεις με τον Επίσκοπο, για την βελτίωση της ποιμαντικής τους διακονίας.

Γιατί η Ορθόδοξη Εκκλησία απορρίπτει την καύση

1.Σεβασμός στο ανθρώπινο σώμα
Το σώμα θεωρείται «ναός του Αγίου Πνεύματος» (Α΄ Κορ. 6,19) και αντιμετωπίζεται με ιερότητα ακόμη και μετά τον θάνατο.

2.Πίστη στην Ανάσταση των νεκρών
Η ταφή εκφράζει έμπρακτα την πίστη ότι το σώμα θα αναστηθεί. Η καύση θεωρείται ότι δεν εκφράζει αυτό το θεολογικό μήνυμα.

3.Παράδοση της Εκκλησίας
Από τα πρώτα χριστιανικά χρόνια, οι πιστοί θάβονταν. Η καύση συνδέθηκε ιστορικά με ειδωλολατρικές πρακτικές.

Η Ορθόδοξη Εκκλησία δεν τελεί εξόδιο ακολουθία για όσους επιλέγουν συνειδητά την καύση.
Δεν τελούνται επίσης μνημόσυνα με τον εκκλησιαστικό τρόπο.

Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος
Τονίζει τον σεβασμό στο σώμα και την αξία του ακόμη και μετά τον θάνατο:
«Οὐ μικρὸν τὸ σῶμα· ὅργανον γὰρ ἀρετῆς γέγονεν.»
(Εἰς Α΄ Κορινθίους)
Το σώμα δεν είναι κάτι ευτελές ή αναλώσιμο· συμμετείχε στον αγώνα της αρετής και προορίζεται για ανάσταση.

Άγιος Ιωάννης ο Δαμασκηνός
Σαφής σύνδεση ταφής – Αναστάσεως:
«Σπείρεται ἐν φθορᾷ, ἐγείρεται ἐν ἀφθαρσίᾳ.»
(Έκθεσις Ακριβής της Ορθοδόξου Πίστεως)
Η γλώσσα της «σποράς» (ταφή) δείχνει ότι το σώμα τοποθετείται στη γη με ελπίδα αναστάσεως, όχι καταστροφής.

Μεγάλος Αγιασμός: Πως τον πίνουμε και πως τον φυλάμε στο σπίτι


Ο Μέγας Αγιασμός προτείνεται από τους πνευματικούς σε κάποιες περιπτώσεις, όπου ο εξομολογούμενος έχει πέσει σε κάποιο αμάρτημα και δεν έχει ευλογία να κοινωνήσει.
Ο πνευματικός του, λοιπόν, του προτείνει να νηστέψει και να πιεί Αγιασμό για να παρηγορηθεί. Ο Αγιασμός δεν αντικαθιστά την Θεία Κοινωνία, η οποία είναι το υπέρτατο δώρο του Θεού στον άνθρωπο.
Γύρω από τό θέμα του Μεγάλου Αγιασμού οι πιστοί θέτουν διάφορες απορίες. Ερωτούν: «Πίνεται ο αγιασμός της παραμονής των Θεοφανείων; Μπορούμε να έχουμε το Μεγάλο Αγιασμό στο σπίτι μας και να τον χρησιμοποιούμε;». Πολλοί δίνουν αβασάνιστα μια πρόχειρη απάντηση με αποτέλεσμα να δημιουργείται σύγχυση.

Ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος λέγει για το Μεγάλο Αγιασμό και τη φύλαξή του: «Κατά την εορτήν ταύτην άπαντες υδρευσάμενοι, οίκαδε τα νάματα αποτίθενται και εις ενιαυτόν ολόκληρον φυλάττουσιν…

Και το σημείον γίνεται εναργές, ού διαφθειρομένης της των υδάτων εκείνων φύσεως τω μηκέτι του χρόνου, αλλ’ εις ενιαυτόν ολόκληρον και δύο και τρία πολλάκις έτη του σήμερον αντληθέντος ύδατος ακεραίου και νεαρού μένοντος». Δηλαδή, με λίγα λόγια, όσος καιρός κι αν περάσει, παραμένει κρυστάλλινος, ως μόλις τώρα ελήφθη από την πηγήν.

Η ακολουθία του αγιασμού των υδάτων την ημέρα των Θεοφανείων είναι μια παλιά ιερή συνήθεια/πράξη της Εκκλησίας μας. Ευχές για τον αγιασμό του νερού βρίσκουμε σε αρχαιότερα κείμενα όπως οι Αποστολικές Διαταγές, Αποστολική Παράδοση του Ιππόλυτου και στο Ευχολόγιο του Σεραπίωνα, Επισκόπου Θμουέως κ.ά.

Τελείται δύο φορές, την παραμονή και την κυριώνυμον ημέρα των Θεοφανείων, μετά το τέλος της Θ. Λειτουργίας. Και στις δύο περιπτώσεις τελείται η ίδια ακριβώς ακολουθία.

Μόνη διαφορά: ο πρόλογος της μεγάλης καθαγιαστικής ευχής δηλ. από το «Τριάς Υπερούσιε…» μέχρι το «συνεχόμενος φόβω εν κατανύξει βοώ σοι», διαβάζεται μόνο την ημέρα των Θεοφανείων. Ο Αγιασμός, λοιπόν, και των δύο ημερών είναι ακριβώς ο ίδιος, «Μέγας Αγιασμός».

Εις το Άγιον Όρος οι μοναχοί κοινωνούν του Μεγάλου Αγιασμού όχι μόνον κατά την ημέρα των Θεοφανείων, αλλά κατά την συνήθειά τους να πίνουν αγιασμό κάθε μέρα μετά την Θ. Λειτουργία, πίνουν από τον Μ. Αγιασμό της παραμονής όλο το οκταήμερο μετά τα Φώτα, μέχρι της αποδόσεως της εορτής. Επομένως, πίνεται ο Αγιασμός αυτός

Και πίνεται, ως γνωστόν, μετά την Θεία Μετάληψη και πριν να πάρουμε το αντίδωρο (ή ο,τιδήποτε άλλο). Το κείμενο της Ακολουθίας του Μ. Αγιασμού αναφέρει: «ίνα πάντες οι αρυόμενοι και μεταλαμβάνοντες έχοιεν αυτό (το ηγιασμένο ύδωρ…) προς ιατρείαν παθών, προς αγιασμόν οίκων, προς πάσαν ωφέλειαν επιτήδειον», και δή και «δαίμοσιν ολέθριον, ταίς εναντίαις δυνάμεσιν απρόσιτον» (πρβλ. και τη συναφή ευχή σε βασκανία· «φυγάδευσον και απέλασον πάσαν διαβολικήν ενέργειαν, πάσαν σατανικήν έφοδον και πάσαν επιβουλήν… και οφθαλμών βασκανίαν των κακοποιών ανθρώπων»).

Με το Μεγάλο Αγιασμό έχουμε ένα ισχυρό θεραπευτικό μέσο – φάρμακο, διδόμενο εκτάκτως και σε εξαιρετικές περιπτώσεις.

Με το ραντισμό του εκδιώκονται από κάθε τόπο τα πονηρά πνεύματα· συγχωρούνται συγγνωστά καθημερινά αμαρτήματα, δηλαδή δαιμονικές φαντασίες και αισχροί λογισμοί, εκδιώκονται ασθένειες και δίδεται ψυχική και σωματική υγεία. Και για να λεχθεί πιο συνοπτικά: όλοι όσοι τον δέχονται με πίστη παίρνουν αγιασμό και ευλογία

Γι’ αυτό μπορεί να φυλάσσεται στο σπίτι (με επιμέλεια και ευλάβεια) και να πίνουν απ’ αυτόν οι πιστοί σε καιρό ασθένειας ή για αποτροπή βασκανίας και κάθε σατανικής ενέργειας. Φυσικά, καλόν είναι, όπως αυτό γίνεται και με την ευλογία του πνευματικού τους.

Με τον τρόπο αυτό χειραγωγείται ο πιστός να αποφεύγει άλλες «διεξόδους» (μαγείες, «ξόρκια», και άλλες μεθοδείες του πονηρού), και να καταφεύγει στα έγκυρα «αγιάσματα» της Εκκλησίας, όπως είναι ο Μέγας, αλλά και ο Μικρός Αγιασμός.

Περί Χριστουγέννων ο λόγος… (ή περί μελομακάρονου;;;) – ΔΙΑΒΑΣΕ και θα δεις…

Τα Χριστούγεννα δεν βρίσκονται μόνο στα φωτάκια, στα δώρα που θα προσφέρουμε και θα πάρουμε ή στα γλυκά (αν και… ποιος μπορεί να πει όχι στα μελομακάρονα;). Είναι στην αγάπη που μοιραζόμαστε.

Το πραγματικό δώρο των Χριστουγέννων δεν είναι κάτι που τυλίγεται ή τρώγεται. Είναι η αγάπη που προσφέρουμε, ο χρόνος που αφιερώνουμε και η ευγνωμοσύνη που νιώθουμε. (τώρα, αν όλα αυτά συνοδεύονται από ένα πιάτο μελομακάρονα, τότε ακόμα καλύτερα!)

Μακάρι φέτος να νοιώσαμε τη χαρά των Χριστουγέννων – αυτή που κρύβεται στα μικρά, απλά πράγματα: στο γέλιο ενός παιδιού, στο ζεστό χέρι ενός φίλου, στην ελπίδα για έναν καλύτερο κόσμο.

Να θυμάστε: τα Χριστούγεννα είναι κάθε φορά που αγαπάμε. Κάθε φορά που συγχωρούμε. Κάθε φορά που επιλέγουμε να φέρουμε λίγο φως σε κάποιον άλλον.

Στο τέλος μιας ακόμη χρονιάς που μα χάρισε ο Θεός, ας κρατήσουμε στην καρδιά μας ότι το μεγαλύτερο δώρο των Χριστουγέννων είναι ο ίδιος Χριστός.

Είναι η αγάπη που προσφέρουμε χωρίς να περιμένουμε ανταλλάγματα. Είναι η συγχώρεση που δίνουμε ακόμα και όταν πονάμε. Είναι η ελπίδα που βρίσκουμε, όταν όλα μοιάζουν σκοτεινά.

Ας μην αφήσουμε τα Χριστούγεννα να είναι μόνο μια ημερομηνία στο ημερολόγιο. Ας κάνουμε τα Χριστούγεννα στάση ζωής. Γιατί τα πραγματικά δώρα δεν είναι αυτά που τυλίγονται με χαρτί… αλλά με καρδιά.

Η προσευχή που πρέπει να λέμε όταν φτιάχνουμε την Βασιλόπιτα

Όταν φτιάχνουμε βασιλόπιτα, καλό είναι να λέμε μία συγκεκριμένη προσευχή, που διώχνει μακριά την γλωσσοφαγιά και προσελκύει καλοτυχία και ευλογία.

ΗΠροσευχή που πρέπει να λέμε όταν φτιάχνουμε βασιλόπιτα, προκειμένου να υποδεχτούμε τον νέο έτος με ευλογία , να μας έρθουν όλα δεξιά και να κρατήσουμε μακριά γλωσσοφαγιά και αρνητική ενέργεια.

ΕΥΧΗ ΕΙΣ ΤΟ ΕΥΛΟΓΗΣΑΙ ΒΑΣΙΛΟΠΙΤΑΝ.

Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ ὁ Θεός ἡμῶν, ὁ Ἂρτος τῆς ζωῆς, ὁ ἐλεῶν καί τρέφων ἡμᾶς ἐκ τῶν Σῶν πλουσίων δωρεῶν, Σύ, ἡ πηγή τῆς ἀληθοῦς χαρᾶς καί πάσης εὐφροσύνης τῶν καρδιῶν ἡμῶν,

Αὐτός Πανάγαθε Δέσποτα εὐλόγησον τά Δῶρα ταῦτα, τήν προγονικήν ἡμῶν ταύτην κληρονομίαν καί τό ἔθιμον τοῦτο ἁγίασον, τήν βασιλόπιταν, ὡς σύμβολον συνδέσμου εἰρήνης καί ἀγάπης καί τούς μέν προσενεγκόντας εἰς πᾶν ἔργον καί Σύ εὐάρεστον κατεύθυνον, τούς δέ ἐξ αὐτῶν μεταληψομένους κραταιούς καί ὑγιαίνοντας διατήρησον ἐν τῷ Ἁγίῳ Ὀνόματί Σου.

Φύλαττε δέ, Κύριε ὁ Θεός ἡμῶν, ὁ καιρούς καί χρόνους ἐν τῇ ἰδίᾳ ἐξουσία θέμενος, ἀπό παντός κακοῦ καί πονηροῦ ἐπιτηδεύματος καί πάντας ἡμᾶς καί ἐν τῷ νέῳ ἐνιαυτῷ τῆς χρηστότητός Σου καί εὐλόγησον ἡμᾶς χορηγῶν πᾶσαν ἀγαθοδωρίαν, εὐδοκίαν καί χάριν Σου.

Πρεσβείαις τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου καί Ἀειπαρθένου Μαρίας καί τοῦ ἐν ἁγίοις πατρός ἡμῶν Βασιλείου τοῦ Μεγάλου, Ἀρχιεπισκόπου Καισαρείας τοῦ Οὐρανοφάντορος καί πάντων Σου τῶν Ἁγίων. Ἀμήν.

Άγιο Δωδεκαήμερο: Πότε επιτρέπεται η κατάλυση και πότε ισχύει αυστηρή νηστεία


Τι ισχύει για τη νηστεία από τα Χριστούγεννα έως τα Θεοφάνεια

Τι είναι και ποια νηστεία τηρείται
Η Νηστεία του Αγίου Δωδεκαημέρου αποτελεί μία από τις λιγότερο γνωστές αλλά ιδιαίτερα σημαντικές περιόδους της εκκλησιαστικής ζωής. Συνδέεται άμεσα με το ιερό χρονικό διάστημα που αρχίζει από τη Γέννηση του Χριστού και ολοκληρώνεται με τη μεγάλη εορτή των Θεοφανείων, στις 6 Ιανουαρίου.
Τι είναι το Άγιο Δωδεκαήμερο

Το Άγιο Δωδεκαήμερο περιλαμβάνει τις δώδεκα ημέρες από τα Χριστούγεννα (25 Δεκεμβρίου) έως και τα Θεοφάνεια (6 Ιανουαρίου). Κατά τη διάρκεια αυτών των ημερών, η Εκκλησία μας εορτάζει μεγάλα δεσποτικά γεγονότα:

  • Τη Γέννηση του Κυρίου
  • Την Περιτομή του Χριστού και τη μνήμη του Αγίου Βασιλείου
  • Τα Άγια Θεοφάνεια, δηλαδή τη Βάπτιση του Κυρίου στον Ιορδάνη ποταμό

Πρόκειται για περίοδο έντονης πνευματικής χαράς, δοξολογίας και ευχαριστίας προς τον Θεό για την ενανθρώπηση και τη φανέρωση της Αγίας Τριάδος.

Τι νηστεία είναι η Νηστεία του Αγίου Δωδεκαημέρου

Σε αντίθεση με άλλες περιόδους του εκκλησιαστικού έτους, το Άγιο Δωδεκαήμερο δεν είναι περίοδος νηστείας, αλλά κατάλυσης. Μετά την ολοκλήρωση της Νηστείας των Χριστουγέννων (15 Νοεμβρίου – 24 Δεκεμβρίου), η Εκκλησία επιτρέπει την κατάλυση «εις πάντα» όλες τις ημέρες του Δωδεκαημέρου, συμπεριλαμβανομένων Τετάρτης και Παρασκευής.

Η μόνη εξαίρεση είναι η Παραμονή των Θεοφανείων (5 Ιανουαρίου), η οποία είναι αυστηρή νηστεία, αντίστοιχη με τη νηστεία της Μεγάλης Παρασκευής, σε ένδειξη προετοιμασίας για τον μεγάλο αγιασμό των υδάτων.

Το πνευματικό νόημα

Η κατάλυση κατά το Άγιο Δωδεκαήμερο δεν σημαίνει χαλάρωση πνευματική, αλλά έκφραση χαράς και ελευθερίας εν Χριστώ. Η Εκκλησία καλεί τους πιστούς να ζήσουν αυτές τις ημέρες με προσευχή, συμμετοχή στη Θεία Λειτουργία, αγάπη προς τον πλησίον και ευχαριστία προς τον Θεό.

Η αληθινή νηστεία, όπως μας διδάσκουν οι Πατέρες της Εκκλησίας, δεν περιορίζεται μόνο στην τροφή, αλλά αφορά κυρίως την αποχή από την αμαρτία, την καλλιέργεια της ταπείνωσης και τη ζωντανή σχέση με τον Χριστό.

Το Άγιο Δωδεκαήμερο αποτελεί μια φωτεινή περίοδο της εκκλησιαστικής ζωής, όπου η χαρά της Γεννήσεως και η φανέρωση της Αγίας Τριάδος γεμίζουν την καρδιά του πιστού. Με πνεύμα ευγνωμοσύνης και πνευματικής εγρήγορσης, καλούμαστε να βιώσουμε το βαθύτερο νόημα αυτών των αγίων ημερών.

Βλέπεις τό κατόρθωμα της πίστης;


Καί ὅπως τό πλοῖο πού κλυδωνίζεται ἀπό τό φύσημα τῶν ἀνέμων καί καταποντίζεται ἀπό τά ἀγριεμένα κύματα ἡ ἄγκυρα πού ρίχνεται τό κρατάει ἀπό παντοῦ καί τό σταθεροποιεῖ στή μέση τοῦ πελάγους, ἔτσι ἀκριβῶς καί τό δικό μας νοῦ, ὅταν τόν κλυδωνίζουν οἱ λογισμοί πού ἐπιτίθενται ἀπ’ ἔξω, ἔρχεται ἡ πίστη καί μέ μεγαλύτερη ἀσφάλεια ἀπό τήν ἄγκυρα τόν σώζει ἀπό τό ναυάγιο καί σάν σέ γαλήνιο λιμάνι ὁδηγεῖ τό σκάφος μέ τή βεβαιότητα πού παρέχει στή συνείδηση.
Καί αὐτό πάλι φανερώνοντας ὁ Παῦλος ἔλεγε “διά τοῦτο ἔδωκεν ἀποστόλους ὁ θεός πρός καταρτισμόν τῶν ἁγίων, μέχρι καταντήσωμεν οἱ πάντες εἰς τήν ἑνότητα τῆς πίστεως καί τῆς ἐπιγνώσεως τοῦ υἱοῦ τοῦ θεοῦ, ἵνα μηκέτι ὦμεν νήπιοι κλυδωνιζόμενοι καί περιφερόμενοι παντί ἀνέμῳ”.
Βλέπεις τό κατόρθωμα τῆς πίστης, πού σάν κάποια ἄγκυρα ἀσφαλής ἔτσι διώχνει τήν τρικυμία, πράγμα πού ὁ ἴδιος πάλι λέγει γράφοντας στούς Ἑβραίους καί λέγοντας αὐτά ἀκριβῶς γιά τήν πίστη “αὐτή τήν ἔχουμε σάν ἄγκυρα ἀσφαλή καί σταθερή καί μᾶς ὁδηγεῖ στά ἐνδότερα τοῦ καταπετάσματος”…
Γιατί ὅπως τό καταπέτασμα χώριζε τά ἅγια τῶν ἁγίων ἀπό τήν ἔξω σκηνή, ἔτσι ἀκριβῶς καί ὁ οὐρανός, σάν καταπέτασμα παρεμβαλλόμενος ἀνάμεσα στήν κτίση, χωρίζει τά ἅγια τῶν ἁγίων ἀπό τήν ἔξω σκηνή, δηλαδή ἀπό τόν ὁρατό κόσμο, δηλαδή τά οὐράνια καί τά πάνω ἀπ’ ἀυτά, ὅπου εἰσῆλθε γιά χάρη μας πρίν ἀπό μᾶς ὁ Χριστός.
Αὐτό πού λέγει σημαίνει τό ἑξῆς, ἐκεῖ, λέγει, ὑψώνει τήν ψυχή μας ἡ πίστη, μήν ἀφήνοντας σέ κανένα ἀπό τά παρόντα δεινά νά τή ρίξει κάτω καί ἀνακουφίζοντας τούς πόνους μέ τήν ἐλπίδα τῶν μελλοντικῶν ἀγαθῶν.
Γιατί ἐκεῖνος πού ἀποβλέπει πρός τά μελλοντικά, πού περιμένει τήν ἐλπίδα ἀπό τούς οὐρανούς καί κατευθύνει ἐκεῖ τά μάτια τοῦ νοῦ του οὔτε αἰσθάνεται τόν πόνο τῶν δεινῶν τῆς παρούσης ζωῆς, ὅπως ἀκριβῶς καί ὁ Παῦλος δέν αἰσθανόταν καί δίδασκε τήν αἰτίαν τῆς φιλοσοφίας αὐτῆς λέγοντας “γιατί ἡ προσωρινή ἐλαφριά θλίψη προετοιμάζει γιά μᾶς ὑπερβολικά μεγάλο πλοῦτο αἰώνιας δόξης”.
Πῶς καί μέ ποιό τρόπο; “Ἐπειδή” μέ τά μάτια τῆς ψυχῆς “δέν προσέχουμε αὐτά πού φαίνονται ἀλλά ἐκεῖνα πού δέ φαίνονται”. Γιατί, ὅπως τά μάτια τοῦ σώματος δέ βλέπουν τίποτε πνευματικό, ἔτσι τά μάτια τῆς πίστης δέ βλέπουν τίποτε τό ὑλικό.
Γιατί ἡ λέξη πίστη ἔχει διπλῆ σημασία. Πίστη δηλαδή λέγεται καί ἐκείνη σύμφωνα μέ τήν ὁποία οἱ ἀπόστολοι ἔκαναν τότε τά θαύματα, γιά τήν ὁποία ὁ Χριστός ἔλεγε “ἄν ἔχετε πίστη ἔστω καί σάν κόκκο συναπίου, θά πεῖτε σ’ αὐτό τό βουνό, πήγαινε ἀπό ἐδῶ ἐκεῖ, καί θά μεταβεῖ” …
Λέγεται λοιπόν πίστη ἐκείνη πού κάνει τά σημεῖα καί τά θαύματα, πίστη ὅμως λέγεται καί ἐκείνη πού μᾶς προετοιμάζει στό νά γνωρίσουμε τό Θεό, σύμφωνα μέ τήν ὁποία ὁ καθένας μας εἶναι πιστός, ὅπως ὅταν λέγει γράφοντας στούς Ρωμαίους “εὐχαριστῶ τῷ θεῷ μου διά Ἰησοῦ Χριστοῦ, ὅτι ἡ πίστις ὑμῶν ἐν ὅλῳ τῷ κόσμῳ καταγγέλλεται”.
Καί στούς Θεσσαλονικεῖς πάλι γράφει “ἀφ’ ἡμῶν ἐξήχηται (διαδόθηκε) ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ, οὐ μόνον ἐν τῇ Μακεδονίᾳ, ἀλλά καί ἐν τῇ Ἀχαΐα, καί ἐν παντί τόπῳ ἡ πίστις ὑμῶν ἡ πρός τόν θεόν ἐξελήλυθε (ἔγινε γνωστή)”.
Ποιά πίστη ὑπαινίσσεται ἐδῶ; Εἶναι ὁλοφάνερο πώς ὑπαινίσσεται τήν πίστη τῆς γνώσης. Καί τό φανερώνουν αὐτό τά ἑπόμενα. “πιστεύουμε”, λέγει, “γι’ αὐτό καί κυρύσσουμε”. Τί πιστεύουμε; “Ὅτι ἐκεῖνος πού ἀνέστησε τόν Ἰησοῦ θά ἀναστήσει καί ἐμᾶς μέ τή δύναμή του”.
Ἀλλά γιατί τήν ὀνομάζει πνεῦμα πίστης καί τήν κατατάσσει στήν τάξη τῶν χαρισμάτων; Γιατί, ἄν ἡ πίστη εἶναι χάρισμα καί κατόρθωμα τῆς δωρεᾶς τοῦ Πνεύματος μόνο καί ὄχι δικό μας, οὔτε οἱ ἄπιστοι θά τιμωρηθοῦν οὔτε οἱ πιστοί θά ἐπαινεθοῦν.
Ἄν λοιπόν καί ἡ πίστη εἶναι τέτοιο πρᾶγμα καί ἐμεῖς δέν προσφέραμε τίποτε ἀλλά τά πάντα ἀνήκουν στή χάρη τοῦ Πνεύματος καί αὐτή τήν ἔσπειρε μέσα στίς ψυχές μας καί δέ θά λάβουμε κανένα μισθό γι’ αὐτά, πῶς λοιπόν ἔλεγε, “ὅποιος πιστεύει μέ τήν καρδιά του ὁδηγεῖται στή δικαίωση, καί ὅποιος ὁμολογεῖ μέ τό στόμα ὁδηγεῖται στή σωτηρία”;
Γιατί ἡ πίστη εἶναι κατόρθωμα καί τῆς ἀρετῆς τοῦ πιστοῦ. Πῶς ὅμως ἀλλοῦ ὑπαινίσσεται πάλι τό ἴδιο λέγοντας “ὅποιος ὅμως δέν ἔχει ἔργα ἀλλά πιστεύει στό Θεό πού σώζει τόν ἀσεβῆ, λογαριάζεται ἡ πίστη του γιά δικαίωση”, ἄν τά πάντα ἀνήκουν στή χάρη τοῦ Πνεύματος;
Καί πῶς ἀκόμη τόν πατριάρχη Ἀβραάμ τόν στόλισε γι’ αὐτή μέ ἄπειρα ἐγκωμιαστικά στεφάνια, γιατί παραβλέποντας ὅλα τά παρόντα πίστεψε, παρ’ ὅλο πού δέν εἶχε λόγο νά ἐλπίζει;
Γιά ποιό λόγο τήν ὀνομάζει πνεῦμα πίστης; Γιατί θέλει νά δείξει ὅτι ἐξαρτᾶται ἀπό μᾶς τό νά πιστέψουμε στήν ἀρχή καί τό νά ὑπακούσουμε ὅταν κληθοῦμε, καί ὅτι μετά τή θεμελίωση τῆς πίστης χρειαζόμαστε τή βοήθεια τοῦ Πνεύματος, ὥστε νά μένει αὐτή διαρκῶς σταθερή καί ἀμετάβλητη.
Γιατί οὔτε ὁ Θεός οὔτε ἡ χάρη τοῦ Πνεύματος ἔρχεται πρίν ἀπό τή δική μας προαίρεση, ἀλλά προσκαλεῖ καί περιμένει ὥστε ἀπό μόνοι μας καί μέ τή θέλησή μας νά προσέλθουμε· ἔπειτα, ὅταν προσέλθουμε, τότε μᾶς παρέχει ὅλη τή δική του συμμαχία.
Ἐπειδή λοιπόν καί ὁ διάβολος μετά τήν προσέλευσή μας στήν πίστη ἐμφανίζεται ἀμέσως θέλοντας νά ξεριζώσει τήν καλή αὐτή ρίζα και ἐπειγόμενος νά σπείρει τά ζιζάνια καί νά καταστρέψει τά γνήσια καί καθαρά σπέρματα, τότε χρειαζόμαστε τή βοήθεια τοῦ Πνεύματος, γιά νά προστατεύει ἀπό παντοῦ τό νέο φυτό τῆς πίστης μέ κάθε μέριμνα καί φροντίδα σάν ἕνας φιλόπονος γεωργός ἐγκατεστημένος στήν ψυχή μας.
Γι’ αὐτό γράφοντας στούς Θεσσαλονικεῖς ἔλεγε “μή σβήνετε τό Πνεῦμα”, δηλώνοντας πώς ὅταν ἔρθει ἡ χάρη τοῦ Πνεύματος, θά εἴμαστε ἀκαταμάχητοι πιά γιά τόν κακό δαίμονα καί ὅλες του τίς πονηρίες. Γιατί ἄν “κανείς δέν μπορεῖ νά πεῖ ὅτι ὁ Ἰησοῦς εἶναι ὁ Κύριος παρά μόνο μέ τή βοήθεια τοῦ Πνεύματος”, πολύ περισσότερο δέ θά μπορέσει νά κρατήσει τήν πίστη του σταθερή καί ἀκλόνητη παρά μόνο μέ τή βοήθεια τοῦ Ἁγίου Πνεύματος.
Πῶς ὅμως θά μπορέσουμε νά ἀποσπάσουμε τή βοήθεια τοῦ Πνεύματος καί νά τό πείσουμε νά μείνει κοντά μας; Μέ ἔργα ἀγαθά καί ἄριστο τρόπο ζωῆς.
Γιατί ὅπως τό φῶς τοῦ λυχναρίου διατηρεῖται μέ λάδι καί ὅταν ξοδευθεῖ αὐτό σβήνει καί τό φῶς μαζί του καί τελειώνει, ἔτσι ἀκριβῶς καί ἡ χάρη τοῦ Πνεύματος, ὅταν ἔχουμε νά παρουσιάσουμε ἔργα ἀγαθά καί ἡ ψυχή μας εἶναι γεμάτη ἀπό πολλή ἐλεημοσύνη, μένει ἡ φλόγα σάν νά διατηρεῖται ἀπό λάδι, ὅταν ὅμως αὐτή δέν ὑπάρχει, φεύγει καί ἀναχωρεῖ, πρᾶγμα πού ἔγινε καί στίς πέντες παρθένες…
Γιατί τό παράπτωμά τους προῆλθε μόνο ἀπό ἀδιαφορία…
Εἶναι καλό πρᾶγμα ἡ παρθενία καί ὑπερφυσικό τό κατόρθωμα. Ἀλλά τό καλό καί μεγάλο καί ὑπερφυσικό αὐτό πρᾶγμα ἄν δέν εἶναι ἑνωμένο μέ τή φιλανθρωπία, δέν θά μπορέσει νά φθάσει οὔτε στά πρόθυρα τοῦ νυμφώνα”.
Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος

Με εκκλησιαστική λαμπρότητα και ιεροπρέπεια τελέσθηκε σήμερα, Πέμπτη 13 Νοεμβρίου 2025, στον Μητροπολιτικό Ιερό Ναό Υπαπαντής του Χριστού Καλαμάτας, η Θεία Λειτουργία επί τη ιερά μνήμη του Αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου, καθώς και για την ονομαστική εορτή του ΣεβασμιωτάτουΜητροπολίτου Μεσσηνίας κ. Χρυσοστόμου.

Στην Ακολουθία του Όρθρου χοροστάτησε ο Σεβ. Μητροπολίτης Θήρας, Αμοργού και Νήσων κ. Αμφιλόχιος, ενώ της πολυαρχιερατικής Θείας Λειτουργίας προεξήρχε ο εορτάζωνΣεβ. Μητροπολίτης Μεσσηνίας κ. Χρυσόστομος. Συλλειτούργησαν οι Σεβ. Μητροπολίτες Ξάνθης και Περιθεωρίου κ. Παντελεήμων, Άρτης κ. Καλλίνικος, Ιλίου, Αχαρνών και Πετρουπόλεως κ. Αθηναγόρας, Κηφισίας, Αμαρουσίου και Ωρωπού κ. Κύριλλος, Μαρωνείας και Κομοτηνής κ. Παντελεήμων, Θεσσαλιώτιδος και Φαναριοφερσάλων κ. Τιμόθεος, Μεγάρων και Σαλαμίνος κ. Κωνσταντίνος, Καρθαγένης κ. Μελέτιος, Σταγών και Μετεώρων κ. Θεόκλητος, Λήμνου και Αγίου Ευστρατίου κ. Ιερόθεος, Πολυάνης και Κιλκισίου κ. Βαρθολομαίος, Θήρας, Αμοργού και Νήσων κ. Αμφιλόχιος, Μαντινείας και Κυνουρίας κ. Επιφάνιος, καθώς και ο Θεοφιλέστατος Επίσκοπος Τεγέας κ. Θεόκλητος.

Εκ του Ιερού Βήματος συμπροσευχήθηκαν ο Σεβ. Μητροπολίτης Φωκίδος κ. Θεόκτιστος και ο Θεοφιλέστατος Επίσκοπος Αμορίου κ. Νικηφόρος.

Τον θείο λόγο κήρυξε ο Πρωτοπρεσβύτερος ΚρεσφόντηςΠουλόπουλος, εφημέριος του Μητροπολιτικού Ιερού Ναού, ο οποίος αναφέρθηκε στο ιεραποστολικό και θεολογικό έργο του Αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου, καθώς και στην πνευματική και ποιμαντική προσφορά του ΣεβασμιωτάτουΜητροπολίτου Μεσσηνίας κ. Χρυσοστόμου.

Μετά το πέρας της Θείας Λειτουργίας, ο Σεβασμιώτατος ευχαρίστησε εγκάρδια τους Αρχιερείς, τον ιερό κλήρο, τις αρχές του τόπου και το ευσεβές εκκλησίασμα για την παρουσία και τις ευχές τους.

Εν συνεχεία, η Ιερά Μητρόπολη Μεσσηνίας απένειμε οκτώ (8) υποτροφίες σε νεοεισαχθέντες φοιτητές Πανεπιστημιακών Ιδρυμάτων, ως έμπρακτη στήριξη των νέων και ενίσχυση της εκπαιδευτικής τους πορείας. Ο Σεβασμιώτατος συνεχάρη τους υποτρόφους και ευχήθηκε σε αυτούς καλή πρόοδο και επιτυχία στις σπουδές τους.

Παρέστησαν ο υφυπουργός Προστασίας του Πολίτη Ι. Λαμπρόπουλος, οι Βουλευτές Μεσσηνίας Μ. Χρυσομάλλης και Π. Μαντάς, ο Βουλευτής Καβάλας Ι. Πασχαλίδης, οι Δήμαρχοι Καλαμάτας Αθ. Βασιλόπουλος, Μεσσήνης Γ. Αθανασόπουλος, Πύλου – Νέστορος Π. Καρβέλας, Οιχαλίας Π. Γεωργακοπούλου και Θάσου Ελ. Κυριακίδης, ο Αντεισαγγελέας Εφετών Καλαμάτας Ηλ. Κωνσταντακόπουλος, η Προέδρος Πρωτοδικών Καλαμάτας Π. Τσούλη, Αντιδήμαρχοι, Δημοτικοί και Περιφερειακοί σύμβουλοι, εκπρόσωποι των Ενόπλων Δυνάμεων, των Σωμάτων Ασφαλείας, καθώς και άλλων τοπικών Φορέων.

Ακολούθως, στο Επισκοπικό Μέγαρο ο Σεβασμιώτατος δέχθηκε ευχές από τους Ιερείς της Μητροπόλεως, τους τοπικούς άρχοντες και πλήθος πιστών.