“Εἰ δὲ ἀπεθάνομεν σὺν Χριστῷ,
πιστεύομεν ὅτι καὶ συζήσομεν αὐτῷ”
(Ρωμ. 6,8)

Με την κα­τ’ άν­θρω­πον θλί­ψη, η Ι­ε­ρά Μη­τρό­πο­λη Θήρας, Αμοργού & Νήσων α­ναγ­γέλ­λει την εις Κύ­ριον εκ­δη­μί­α του α­ει­μνή­στου Πα­τρός η­μών και Ι­ε­ράρ­χου, Μη­τρο­πο­λί­του πρώ­ην Θήρας, Αμοργού & Νήσων κυ­ρού Επιφανίου.

Ο α­οί­δι­μος Ποι­με­νάρ­χης της Ι­ε­ράς Μη­τρο­πό­λε­ώς μας κυ­ρός Επιφάνιος υ­πήρ­ξε δι­δά­σκα­λος της Α­λη­θεί­ας, λει­τουρ­γός των Μυ­στη­ρί­ων του Θε­ού, πνευ­μα­τι­κός πα­τέ­ρας του λα­ού, πρό­τυ­πο τα­πει­νο­φρο­σύ­νης και αυ­το­θυ­σί­ας. Στον ευ­λο­γη­μέ­νο Αμ­πε­λώ­να των Κυκλάδων νήσων που του ενεπιστεύθη ο Κύριος καλ­λι­έρ­γη­σε τον λό­γο της α­λη­θεί­ας, έ­θρε­ψε το ποί­μνιο με την τρο­φή της θε­ο­γνω­σί­ας και α­φι­έ­ρω­σε ό­λον τον ε­αυ­τό του στη δι­α­κο­νί­α της Εκ­κλη­σί­ας, του Θε­ού και των αν­θρώ­πων.

Υ­πήρ­ξε «ἄν­θρω­πος τοῦ Θε­οῦ» (Α’ Τιμ. 6,11), ζων­τα­νός μάρ­τυ­ρας της πί­στε­ως και α­λη­θι­νός συ­νε­χι­στής της πα­ρα­δό­σε­ως των Αγί­ων Πα­τέ­ρων, ο ο­ποί­ος σή­με­ρα ε­πι­στρέ­φει στον Δη­μι­ουρ­γό του, εν­δε­δυ­μέ­νος ό­χι την φθαρ­τό­τη­τα της σαρ­κός, αλ­λά το έν­δυ­μα της α­φθαρ­σί­ας, προ­σμέ­νον­τας τη φω­νή του Δε­σπό­του Χρι­στού: «Εὖ, δοῦ­λε ἀ­γα­θὲ καὶ πι­στέ! Εἴ­σελ­θε εἰς τὴν χα­ρὰν τοῦ Κυ­ρί­ου σου·» (Ματθ. 25,21).

Η νεκρώσιμος ακολουθία του μα­κα­ρι­στού Ι­ε­ράρ­χου θα πραγ­μα­το­ποι­η­θεί στην γενέτειρά του Αμοργό την Τετάρτη 25 Φεβρουαρίου και ώ­ρα 10:30 π.μ. στον Ενοριακό Ι­ε­ρό Να­ό Α­γί­ου Γεωργίου Καταπόλων Αμοργού, ό­που θα τε­θεί σε λα­ϊ­κό προ­σκύ­νη­μα και ο εν­τα­φια­σμός -κατόπιν επιθυμίας του- στο κοιμητήριο Βρουτσίου Αμοργού.

Κα­τό­πιν των α­νω­τέ­ρω, με την ελ­πί­δα της Α­να­στά­σε­ως και τη βε­βαι­ό­τη­τα της αι­ώ­νιας κοι­νω­νί­ας με­τά του Θε­ού, πα­ρα­κα­λού­με τον Δι­και­ο­κρί­τη Κύ­ριο ό­πως τά­ξει «ἐν σκη­ναῖς δι­καί­ων» και α­να­παύ­σει «ἐν κόλ­ποις Ἀ­βρα­άμ» την ψυ­χή του ­εξ η­μών με­τα­στάν­τος Ι­ε­ράρ­χου κυ­ρού Επιφανίου, συ­να­ριθ­μή­σει δε αυ­τόν με­τά των Α­γί­ων.

Σύν­το­μο βι­ο­γρα­φι­κό
μα­κα­ρι­στού Μη­τρο­πο­λί­του πρώ­ην Θήρας, Αμοργού & Νήσων κυ­ρού Επιφανίου

Ο α­εί­μνη­στος Ποι­με­νάρ­χης της Ι­ε­ράς Μη­τρο­πό­λε­ώς μας κυ­ρός Επιφάνιος γεν­νή­θη­κε στο Βρούτσι της Αμοργού το 1934.

Το 1958, χειροτονήθηκε διάκονος, ενώ το 1964 χειροτονήθηκε πρεσβύτερος.

Το 1964 έλαβε πτυχίο από την Θεολογική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών.

Υπηρέτησε ως ιεροκήρυκας στην Ιερά Μητρόπολη Θήρας, Αμοργού και Νήσων, καθώς και ηγούμενος της Ιεράς Μονής Παναγίας Χοζοβιωτίσσης Αμοργού από το 1965 έως το 2003

Στις 9 Ιανουαρίου 2003 εξελέγη από την Ιερά Σύνοδο της Εκκλησίας της Ελλάδος, Μητροπολίτης Θήρας, Αμοργού και Νήσων, με 59 ψήφους.

Ο μακαριστός χειροτονήθηκε Επίσκοπος στις 11 Ιανουαρίου 2003.

Δι­ε­ποί­μα­νε τον ευ­λα­βή λα­ό της το­πι­κής μας Εκ­κλη­σί­ας, α­πο­τε­λών­τας α­ξι­ο­μί­μη­το πα­ρά­δειγ­μα Ε­πι­σκό­που, δι­α­κρι­νο­μέ­νου για την α­λη­θι­νή ευ­σέ­βεια και το α­κέ­ραι­ο εκ­κλη­σι­α­στι­κό του ή­θος. Κα­θ’ ό­λη την Αρ­χι­ε­ρα­τι­κή δι­α­κο­νί­α του, ο α­ξι­ο­μα­κά­ρι­στος Ι­ε­ράρ­χης, με το κή­ρυγ­μα του λό­γου του Θε­ού, την εκ­κλη­σι­ο­λο­γι­κή και λει­τουρ­γι­κή συ­νέ­πειά του, αλ­λά και τη χει­ρο­το­νί­α πλή­θους κλη­ρι­κών, συ­νέ­βα­λε στον φω­τι­σμό των πι­στών της Ι­ε­ράς Μη­τρο­πό­λε­ώς μας.

Ο α­οί­δι­μος Ι­ε­ράρ­χης κυ­ρός Επιφάνιος δεν έ­παυ­σε πο­τέ να με­ρι­μνά και για την κά­λυ­ψη των υ­λι­κών α­ναγ­κών των εμ­πε­ρί­στα­των συ­ναν­θρώ­πων μας, ε­πι­τε­λών­τας σπου­δαί­ο ποι­μαν­τι­κό και φι­λαν­θρω­πι­κό έρ­γο.

Στις 28 Αυγούστου 2021 υπέβαλε παραίτηση προς την Ιερά Σύνοδο, επικαλούμενος το προκεχωρημένο της ηλικίας του.

Η Διαρκής Ιερά Σύνοδος την έκανε αποδεκτή στις 9 Σεπτεμβρίου και εξέλεξε διάδοχό του στις 8 Οκτωβρίου 2021.

Επιφανίου του Σε­βα­σμι­ω­τά­του και Θε­ο­προ­βλή­του Μη­τρο­πο­λί­του αι­ω­νί­α η μνή­μη! Α­μήν!

Θήρα, 23 Φεβρουαρίου 2026

🕊️ Καλή αντάμωση σε έναν άνθρωπο που έφερε φως και ελπίδα στη ζωή μας. Καλό ταξίδι στον παράδεισο, αγαπημένε μας δέσποτα.

Βιογραφία

Επεξεργασία

Ο κατά κόσμον Μιχαήλ Αρτέμης του Δημητρίου και της Ευαγγελίας, γεννήθηκε το 1934 στο χωριό Βρούτση της Αμοργού. Το 1958, χειροτονήθηκε διάκονος, ενώ το 1964 χειροτονήθηκε πρεσβύτερος. Το 1964 έλαβε πτυχίο από την Θεολογική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών. Υπηρέτησε ως ιεροκήρυκας στην Ιερά Μητρόπολη Θήρας, Αμοργού και Νήσων, καθώς και ηγούμενος της Ιεράς Μονής Παναγίας Χοζοβιωτίσσης Αμοργού από το 1965 έως το 2003.^[2]

Στις 9 Ιανουαρίου 2003 εξελέγη από την Ιερά Σύνοδο της Εκκλησίας της Ελλάδος, Μητροπολίτης Θήρας, Αμοργού και Νήσων, με 59 ψήφους. Χειροτονήθηκε επίσκοπος στις 11 Ιανουαρίου 2003.^[3]

Στις 28 Αυγούστου 2021 υπέβαλε παραίτηση προς την Ιερά Σύνοδο, επικαλούμενος το προχωρημένο της ηλικίας του.

Η Διαρκής Ιερά Σύνοδος την έκανε αποδεκτή στις 9 Σεπτεμβρίου^[4] και εξέλεξε διάδοχό του στις 8 Οκτωβρίου 2021.

Ο αποχαιρετισμός του όταν παραιτήθηκε τον Σεπτέμβριο του 2021

“Προς το χριστεπώνυμο πλήρωμα της καθ’ ημάς Ιεράς Μητροπόλεως

Αγαπητοί,

Με την χάριν και τη βοήθειαν του Αγίου Θεού επέρασαν τα χρόνια της διακονίας εις την Ιεράν Μητρόπολιν Θήρας Αμοργού και Νήσων και εφθάσαμεν εις το τέλος αυτής.Αξιοθέατα Θήρας

Με τη βοήθειαν και τη συμπαράστασιν του Αγίου Θεού επέρασαν τα χρόνια γεμάτα αγάπη χριστιανικήν και κατανόησιν. Μεταξύ μας όλα αυτά τα χρόνια υπήρχε ο συνδετικός κρίκος της χριστιανικής αγάπης και η συνεργασία μας κατά τα πάντα θεάρεστη και ειλικρινής.

Ανακαλύψτε και άλλα
Μαθήματα ελληνικής γλώσσας
Θαλάσσιες εκδρομές Σαντορίνης
Σεμινάρια πολιτικής ανάλυσης
Όμως τα χρόνια έφεραν και το γήρας και δια τούτο πρέπει να περάσει η διοίκησις της Ιεράς Μητροπόλεως εις χείρας νεωτέρων αδελφών, οι οποίοι με ζήλον και εκκλησιαστικόν ενδιαφέρον θα συνεχίσουν το θεάρεστον έργον της Αγίας Εκκλησίας προς ωφέλειαν των ευλογημένων τέκνων αυτής.

Ιδιαιτέρως ευχαριστώ όλους τους συνεργάτες μου εις τη διοίκησιν της εκκλησίας και της Ιεράς Μητροπόλεως προς ωφέλειαν των αδελφών χριστιανών και εύχομαι από καρδίας να συνεχίσουν και να συνεχίσετε όλοι σας το θεάρεστον έργον και να έχετε όλοι πλουσίαν την χάριν και την ευλογίαν του Αγίου Θεού. Να ζείτε χαρούμενοι και ευλογημένοι πάντοτε.

Μετά πατρικών ευχών,

ο Μητροπολίτης Θήρας Επιφάνιος”.

Να αναφερθεί ότι οι πληροφορίες αναφέρουν ότι σύμφωνα με επιθυμία του εκλιπόντος, η κηδεία και η ταφή θα τελεστεί στην Αμοργό.

Θα σας ενημερώσουμε εκ νέου
Για την τέλεση και την ώρα της κηδείας

Η Εξόδιος Ακολουθία του μακαριστού Ιεράρχη του Οικουμενικού Θρόνου θα τελεστεί την Πέμπτη, 26 Φεβρουαρίου, στον Ιερό Ναό της Αγίας Τριάδος και του Αγίου Αυγουστίνου στη Φλόριντα των ΗΠΑ.

Πληροφορηθείς για την εκδημία του Μητροπολίτη Δημητρίου, ο Σεβασμιότατος Αρχιεπίσκοπος Αμερικής κ. Ελπιδοφόρος τέλεσε Τρισάγιο για την ανάπαυση της ψυχής του στο Αρχιεπισκοπικό Παρεκκλήσι.

«Ο αγαπημένος μας Μητροπολίτης Δημήτριος υπηρέτησε την Εκκλησία μας στην Αμερική με ακλόνητη αγάπη, βαθιά αφοσίωση και εγκάρδιο ζήλο. Οδήγησε την Εκκλησία μας προς τα εμπρός – ενδυναμώνοντας τη νεολαία μας, προωθώντας τις ιεραποστολές μας και ενθαρρύνοντας την οικουμενική εμβέλεια. Είθε η μνήμη του να είναι αιώνια και είθε να συνεχίσουμε πιστά στον δρόμο που χάραξε», δήλωσε ο Σεβασμιώτατος κ. Ελπιδοφόρος.

“Άφησε πίσω του πολλές ευλογημένες και σπουδαίες διακονίες που θα επιβιώσουν μετά από αυτόν για αιώνες, όλες προς δόξα του Θεού”, αναφέρει η Ιερά Αρχιεπισκοπή Αμερικής στην ανακοίνωσή της καθώς υπήρξε ιδρυτής της Ορθόδοξης Χριστιανικής Αδελφότητας, ιδρυτικό μέλος της έκδοσης του Orthodox Observer, ιδρυτικό μέλος και διευθυντής του Κέντρου Ορθόδοξης Χριστιανικής Αποστολής και ιδρυτικό μέλος και εκτελεστικός διευθυντής του Εθνικού Ιερού Αγίου Φωτίου.

Βιογραφικό
Ο Σεβ. Μητροπολίτης Ξάνθου, υπέρτιμος και έξαρχος Λυκίας, κ. Δημήτριος (κατά κόσμον James George Couchell), γεννήθηκε στο Greenville Νοτίου Καρολίνας Η.Π.Α.

Το 1963 απεφοίτησε εκ της Θεολογικής Σχολής Τιμίου Σταυρού Βοστώνης. Συνέχισε τις σπουδές του στην Θεολογική Σχολή του Πανεπιστημίου Yale και κατόπιν εργάσθηκε, επί 17ετία από διαφόρων θέσεων, στην έδρα της Ι. Αρχιεπισκοπής Αμερικής.

Το έτος 1981 του ανατέθηκε η διοίκηση του εν Αγ. Αυγουστίνω Φλώριδας Εθνικού Προσκυνήματος του Αγ. Φωτίου.

Το 1983 χειροτονήθηκε Διάκονος υπό του τότε Επισκόπου Ατλάντας Ιωάννου και Πρεσβύτερος υπό του τότε Αρχιεπισκόπου Αμερικής Βορείου και Νοτίου Ιακώβου. Το επόμενο έτος διπρίστηκε, παραλλήλως, Εκτελεστικός Διευθυντής του νεοσυστάτου Ορθοδόξου Ιεραποστολικού Κέντρου.

Το 1998 εξελέγη παμψηφεί υπό της Αγίας και Ι. Συνόδου Επίσκοπος Ξάνθου, ως Βοηθός Επίσκοπος παρά τω τότε Αρχιεπισκόπω Αμερικής Σπυρίδωνι, παρά του οποίου εχειροτονήθη στον αρχιερατικό βαθμό, αναλαβών εν Νέα Υόρκη καθήκοντα Διευθυντού του Τμήματος Διορθοδόξων και Οικουμενικών Υποθέσεων και Γραμματέως της Συνελεύσεως Κανονικών Ορθοδόξων Επισκόπων εν Η.Π.Α. (SCOBA).

Αποσυρθείς της ενεργού υπηρεσίας τω 2007, συνέχισε να προσφέρει τις υπηρεσίες του ως Ομότιμος Διευθυντής του Εθνικού Προσκυνήματος του Αγ. Φωτίου. Το έτος 2015 ίδρυσε το «Κληροδότημα Φοιτητικής Μερίμνης Επίσκοπος Ξάνθου Δημήτριος» και τω 2023 προεβιβάσθη σε εν ενεργεία Μητροπολίτη, της Επισκοπής Ξάνθου ανυψωθείσης σε Μητρόπολη εν τω προσώπω αυτού. Εκπροσώπησε το Οικουμενικό Πατριαρχείο και την Ι. Αρχιεπισκοπή Αμερικής σε πλειάδα επισήμων αποστολών και εκδηλώσεων και έλαβε πολλές τιμητικές διακρίσεις.

1.Σεβασμός στο ανθρώπινο σώμα
Το σώμα θεωρείται «ναός του Αγίου Πνεύματος» (Α΄ Κορ. 6,19) και αντιμετωπίζεται με ιερότητα ακόμη και μετά τον θάνατο.

2.Πίστη στην Ανάσταση των νεκρών
Η ταφή εκφράζει έμπρακτα την πίστη ότι το σώμα θα αναστηθεί. Η καύση θεωρείται ότι δεν εκφράζει αυτό το θεολογικό μήνυμα.

3.Παράδοση της Εκκλησίας
Από τα πρώτα χριστιανικά χρόνια, οι πιστοί θάβονταν. Η καύση συνδέθηκε ιστορικά με ειδωλολατρικές πρακτικές.

Η Ορθόδοξη Εκκλησία δεν τελεί εξόδιο ακολουθία για όσους επιλέγουν συνειδητά την καύση.
Δεν τελούνται επίσης μνημόσυνα με τον εκκλησιαστικό τρόπο.

Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος
Τονίζει τον σεβασμό στο σώμα και την αξία του ακόμη και μετά τον θάνατο:
«Οὐ μικρὸν τὸ σῶμα· ὅργανον γὰρ ἀρετῆς γέγονεν.»
(Εἰς Α΄ Κορινθίους)
Το σώμα δεν είναι κάτι ευτελές ή αναλώσιμο· συμμετείχε στον αγώνα της αρετής και προορίζεται για ανάσταση.

Άγιος Ιωάννης ο Δαμασκηνός
Σαφής σύνδεση ταφής – Αναστάσεως:
«Σπείρεται ἐν φθορᾷ, ἐγείρεται ἐν ἀφθαρσίᾳ.»
(Έκθεσις Ακριβής της Ορθοδόξου Πίστεως)
Η γλώσσα της «σποράς» (ταφή) δείχνει ότι το σώμα τοποθετείται στη γη με ελπίδα αναστάσεως, όχι καταστροφής.

Ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος λέγει για το Μεγάλο Αγιασμό και τη φύλαξή του: «Κατά την εορτήν ταύτην άπαντες υδρευσάμενοι, οίκαδε τα νάματα αποτίθενται και εις ενιαυτόν ολόκληρον φυλάττουσιν…

Και το σημείον γίνεται εναργές, ού διαφθειρομένης της των υδάτων εκείνων φύσεως τω μηκέτι του χρόνου, αλλ’ εις ενιαυτόν ολόκληρον και δύο και τρία πολλάκις έτη του σήμερον αντληθέντος ύδατος ακεραίου και νεαρού μένοντος». Δηλαδή, με λίγα λόγια, όσος καιρός κι αν περάσει, παραμένει κρυστάλλινος, ως μόλις τώρα ελήφθη από την πηγήν.

Η ακολουθία του αγιασμού των υδάτων την ημέρα των Θεοφανείων είναι μια παλιά ιερή συνήθεια/πράξη της Εκκλησίας μας. Ευχές για τον αγιασμό του νερού βρίσκουμε σε αρχαιότερα κείμενα όπως οι Αποστολικές Διαταγές, Αποστολική Παράδοση του Ιππόλυτου και στο Ευχολόγιο του Σεραπίωνα, Επισκόπου Θμουέως κ.ά.

Τελείται δύο φορές, την παραμονή και την κυριώνυμον ημέρα των Θεοφανείων, μετά το τέλος της Θ. Λειτουργίας. Και στις δύο περιπτώσεις τελείται η ίδια ακριβώς ακολουθία.

Μόνη διαφορά: ο πρόλογος της μεγάλης καθαγιαστικής ευχής δηλ. από το «Τριάς Υπερούσιε…» μέχρι το «συνεχόμενος φόβω εν κατανύξει βοώ σοι», διαβάζεται μόνο την ημέρα των Θεοφανείων. Ο Αγιασμός, λοιπόν, και των δύο ημερών είναι ακριβώς ο ίδιος, «Μέγας Αγιασμός».

Εις το Άγιον Όρος οι μοναχοί κοινωνούν του Μεγάλου Αγιασμού όχι μόνον κατά την ημέρα των Θεοφανείων, αλλά κατά την συνήθειά τους να πίνουν αγιασμό κάθε μέρα μετά την Θ. Λειτουργία, πίνουν από τον Μ. Αγιασμό της παραμονής όλο το οκταήμερο μετά τα Φώτα, μέχρι της αποδόσεως της εορτής. Επομένως, πίνεται ο Αγιασμός αυτός

Και πίνεται, ως γνωστόν, μετά την Θεία Μετάληψη και πριν να πάρουμε το αντίδωρο (ή ο,τιδήποτε άλλο). Το κείμενο της Ακολουθίας του Μ. Αγιασμού αναφέρει: «ίνα πάντες οι αρυόμενοι και μεταλαμβάνοντες έχοιεν αυτό (το ηγιασμένο ύδωρ…) προς ιατρείαν παθών, προς αγιασμόν οίκων, προς πάσαν ωφέλειαν επιτήδειον», και δή και «δαίμοσιν ολέθριον, ταίς εναντίαις δυνάμεσιν απρόσιτον» (πρβλ. και τη συναφή ευχή σε βασκανία· «φυγάδευσον και απέλασον πάσαν διαβολικήν ενέργειαν, πάσαν σατανικήν έφοδον και πάσαν επιβουλήν… και οφθαλμών βασκανίαν των κακοποιών ανθρώπων»).

Με το Μεγάλο Αγιασμό έχουμε ένα ισχυρό θεραπευτικό μέσο – φάρμακο, διδόμενο εκτάκτως και σε εξαιρετικές περιπτώσεις.

Με το ραντισμό του εκδιώκονται από κάθε τόπο τα πονηρά πνεύματα· συγχωρούνται συγγνωστά καθημερινά αμαρτήματα, δηλαδή δαιμονικές φαντασίες και αισχροί λογισμοί, εκδιώκονται ασθένειες και δίδεται ψυχική και σωματική υγεία. Και για να λεχθεί πιο συνοπτικά: όλοι όσοι τον δέχονται με πίστη παίρνουν αγιασμό και ευλογία

Γι’ αυτό μπορεί να φυλάσσεται στο σπίτι (με επιμέλεια και ευλάβεια) και να πίνουν απ’ αυτόν οι πιστοί σε καιρό ασθένειας ή για αποτροπή βασκανίας και κάθε σατανικής ενέργειας. Φυσικά, καλόν είναι, όπως αυτό γίνεται και με την ευλογία του πνευματικού τους.

Με τον τρόπο αυτό χειραγωγείται ο πιστός να αποφεύγει άλλες «διεξόδους» (μαγείες, «ξόρκια», και άλλες μεθοδείες του πονηρού), και να καταφεύγει στα έγκυρα «αγιάσματα» της Εκκλησίας, όπως είναι ο Μέγας, αλλά και ο Μικρός Αγιασμός.

Τα Χριστούγεννα δεν βρίσκονται μόνο στα φωτάκια, στα δώρα που θα προσφέρουμε και θα πάρουμε ή στα γλυκά (αν και… ποιος μπορεί να πει όχι στα μελομακάρονα;). Είναι στην αγάπη που μοιραζόμαστε.

Το πραγματικό δώρο των Χριστουγέννων δεν είναι κάτι που τυλίγεται ή τρώγεται. Είναι η αγάπη που προσφέρουμε, ο χρόνος που αφιερώνουμε και η ευγνωμοσύνη που νιώθουμε. (τώρα, αν όλα αυτά συνοδεύονται από ένα πιάτο μελομακάρονα, τότε ακόμα καλύτερα!)

Μακάρι φέτος να νοιώσαμε τη χαρά των Χριστουγέννων – αυτή που κρύβεται στα μικρά, απλά πράγματα: στο γέλιο ενός παιδιού, στο ζεστό χέρι ενός φίλου, στην ελπίδα για έναν καλύτερο κόσμο.

Να θυμάστε: τα Χριστούγεννα είναι κάθε φορά που αγαπάμε. Κάθε φορά που συγχωρούμε. Κάθε φορά που επιλέγουμε να φέρουμε λίγο φως σε κάποιον άλλον.

Στο τέλος μιας ακόμη χρονιάς που μα χάρισε ο Θεός, ας κρατήσουμε στην καρδιά μας ότι το μεγαλύτερο δώρο των Χριστουγέννων είναι ο ίδιος Χριστός.

Είναι η αγάπη που προσφέρουμε χωρίς να περιμένουμε ανταλλάγματα. Είναι η συγχώρεση που δίνουμε ακόμα και όταν πονάμε. Είναι η ελπίδα που βρίσκουμε, όταν όλα μοιάζουν σκοτεινά.

Ας μην αφήσουμε τα Χριστούγεννα να είναι μόνο μια ημερομηνία στο ημερολόγιο. Ας κάνουμε τα Χριστούγεννα στάση ζωής. Γιατί τα πραγματικά δώρα δεν είναι αυτά που τυλίγονται με χαρτί… αλλά με καρδιά.